W poniedziałek ruszy najważniejszy w sezonie turniej na kortach trawiastych – Wimbledon. Rok temu na losowanie drabinek czekaliśmy z dużymi obawami, teraz nastroje są inne. Mimo wciąż nierównej formy Igi Świątek, za to po kapitalnym występie w Paryżu Mai Chwalińskiej oraz świetnym starcie w Holandii Kamila Majchrzaka. W Londynie sześcioro reprezentantów Polski poznało swoje miejsce w turniejowych drabinkach. Pecha miała Magda Linette, szczęście – Maja Chwalińska. A niewiadoma czeka Igę Świątek.

Iga Świątek wraca na korty WimbledonuFoto Olimpik/Nur PhotoAFP

Sezon zmagań na kortach trawiastych jest bardzo krótki – trwa raptem pięć tygodni. Trudno jakość specjalnie przygotować się do gry na tej nawierzchni, trzeba mieć trochę szczęścia, a triumfatorzy przy Church Road dość często bywają… zaskakujący. Zwłaszcza w rywalizacji pań. Trzy lata temu wygrała nierozstawiona Marketa Vondrousova, dwa lata temu – jej rodaczka Barnora Krejcikova, nr 31 w drabince. A rok temu – Iga Świątek, która miała w drabince “8”, była świeżo po finale w Bad Homburg, ale czekała na jakikolwiek tytuł po ośmiomiesięcznej pracy z Wimem Fissettem.

I w Londynie go zdobyła – wygrywając w niecałą godzinę 6:0, 6:0 z Amandą Anisimovą.

Teraz 25-letnia zawodniczka z Raszyna przyleciała do Anglii go bronić, znów będą w skomplikowanej sytuacji. W tym sezonie ani razu nie dotarła do finału, występ w Paryżu zakończył się rozczarowaniem. Niemniej dziś miała trzeci numer rozstawienia, co i tak dawało dość uprzywilejowaną pozycję.

Nowością zaś jest to, że wśród rozstawionych znalazła się Maja Chwalińska. Do zmagań na Stade Roland Garros przystępowała jako zawodniczka z drugiej setki rankingu, nigdy w TOP 100 nie było. A tam zagrała turniej życia, wygrała dziewięć spotkań, dopiero w finale zastopowała ją Mirra Andriejewa. Wskoczyła na 21. miejsce na świecie, organizatorzy przyznali jej “dziką kartę”, zwalniając z gry w kwalifikacjach. Jako “20” w turnieju była pewna, że w dwóch pierwszych rundach nie wpadnie na rywalkę ze ścisłej czołówki. Choć i z tyłu czaiły się bardzo groźne przeciwniczki.

Na taki przywilej nie mogli zaś liczyć: Magdalena Fręch i Magda Linette w turnieju kobiecym oraz Kamil Majchrzak i Hubert Hurkacz w zmaganiach męskich.

Wimbledon 2026. Polacy poznali rywali w trzecim Wielkim Szlemie w sezonie

Pozycja Świątek w rankingu sprawiała, że dopiero na etapie półfinału mogła wpaść na Arynę Sabalenkę lub Jelenę Rybakinę, czyli liderkę i wiceliderkę rankingu WTA. Białorusinka znalazła się na szczycie drabinki, Kazaszka – na jej dole.

I właśnie do dolnej sekcji trafiła Iga, co oznacza, że w 1/2 finału może trafić na Rybakinę. A wcześniej na Elinę Switolinę lub Martę Kostiuk (1/4 finału), Jasmine Paolini lub Clarę Tauson (1/8 finału) i Alexandrę Ealę (trzecia runda). Zacznie jednak od potyczki z nieobliczalną Taylor Townsend – wielkoszlemową mistrzynią w deblu z Paryża, wiceliderką rankingu w tej specjalności. Mogły grać na starcie singla w Paryżu, było na to 50 procent szans, wtedy jednak do Taylor dolosowano Coco Gauff.

Potencjalna ścieżka Świątek w Londynie:

1. runda: Taylor Townsend

2. runda: Karolina Pliskova/ Tereza Valentova

3. runda: Alexandra Eala/Serena Williams/Maya Joint

1/8 finału: Jasmine Paolini/Clara Tauson/Maria Sakkari

1/4 finału: Elina Switolina/Donna Vekić/Emma Navarro/Marta Kostiuk

1/2 finału: Jelena Rybakina/Amanda Anisimova/Madison Keys/Diana Sznajder/Linda Noskova

Chwalińska trafiła do górnej połówki – z Sabalenką. Do sekcji z Mirrą Andriejewą – ich starcie jest możliwe już w czwartej rundzie. Najpierw jednak 24-letnia zawodniczka musi wygrać dwa mecze z zawodniczkami nierozstawionymi, a później – z Karoliną Muchovą (nr 10). Zacznie zaś od potyczki Mananchayą Sawangkaew, zawodniczką z kwalifikacji.

Potencjalna ścieżka Chwalińskiej w Londynie:

1. runda: Mananchaya Sawangkaew

2. runda: Alycia Parks lub Alicia Dudeney

3. runda: Karolina Muchova/Bianca Andreescu/Shuai Zhang

1/8 finału: Mirra Andriejewa/Barbora Krejcikova/Qinwen Zheng/Katerina Sinikakova

Pecha miała Magda Linette – ona zmierzy się już na starcie z Mirrą Andriejewą. Choć wie, jak smakuje wygrana nad Rosjanką w ważnym turnieju, pokonała ją dwa lata temu w igrzyskach w Paryżu.

Magdalena Fręch zagra z kolei z Anną Kalinską.

Wracająca do Wimbledonu Serena Williams zmierzy się z Australiką Mayą Joint.

Ciężką przeprawę może mieć Sabalenka – już w trzeciej rundzie może ją czekać potyczka z Jeleną Ostapenko.

Najciekawsze pary w turnieju kobiecym w 1/64 finału:

Katerina Siniakova – Qinwen Zheng

Magda Linette – Mirra Andriejewa

Magdalena Fręch – Anna Kalinska

Emma Navarro – Paula Badosa

Jasmine Paolini – Robin Montgomery

Maria Sakkari – Clara Tauson

Serena Williams – Maya Joint

Diana Sznajder – Eva Lys

Iga Świątek – Taylor Townsend

W męskim turnieju Hubert Hurkacz wpadł na rozstawionego z “11” Caspera Ruuda. I gdyby grali na mączce, szanse Polaka byłby niewielkie. Na trawie może to się zmienić. Zwłaszcza, że Norweg nigdy nie przeszedł tu… drugiej rundy.

Majchrzak zaś wylosował Chilijczyka Alejandro Tabilo (nr 30) – dojdzie tu do rewanżu za ich spotkanie z… pierwszej rundy w Paryżu. Wtedy lepszy okazał się zawodnik z Ameryki Południowej, ale korty trawiaste powinny być atutem Polaka.
Tenisistka podpisuje piłkę tenisową markerem, otoczona przez duże i małe piłki tenisowe na tle kortu tenisowego.

Maja ChwalińskaWojciech KubikEast News
Tenisistka w białym stroju na kortach trawiastych podczas meczu, z rakietą w ręku, uśmiechnięta po udanym zagraniu; w tle widoczny zegar ścienny i rozmyci kibice.

Iga ŚwiątekDaisuke Urakami / Yomiuri / The Yomiuri Shimbun via AFPAFP

Nie żyje Daniel Castellani. “Dla niego liczył się przede wszystkim człowiek”

Maja Chwalińska ma za sobą kilka spokojniejszych dni przygotowań do Wimbledonu. Dzięki otrzymaniu dzikiej karty do turnieju głównego nie musiała rywalizować w kwalifikacjach, co pozwoliło jej w pełni skupić się na treningach w Londynie. W czwartek późnym wieczorem pojawiły się nowe informacje z Wielkiej Brytanii – Polka poznała swoją pierwszą rywalkę na trawie przed startem wielkoszlemowej imprezy. Co ciekawe, będzie nią inna reprezentantka Polski, Magda Linette.

Po znakomitym występie zakończonym finałem Roland Garros Chwalińska wróciła na krótko do kraju, a następnie udała się na wakacyjny wypoczynek do Grecji. Czas ten poświęciła przede wszystkim na regenerację po wymagających tygodniach spędzonych na kortach ziemnych.

16 czerwca nadeszła dla niej kolejna dobra wiadomość. Organizatorzy Wimbledonu przyznali jej dziką kartę do głównej drabinki, dzięki czemu mogła pominąć eliminacje. Trener Jaroslav Machovsky podkreślał, że była to niezwykle cenna decyzja, dająca zawodniczce więcej czasu na spokojne przygotowania do jednego z najważniejszych turniejów sezonu.

Od początku tygodnia Chwalińska trenuje już w kompleksie Aorangi Park, korzystając z kortów treningowych Wimbledonu. Jej przygotowania są uważnie śledzone przez kibiców, a zdjęcia i nagrania z treningów regularnie pojawiają się również na oficjalnych profilach londyńskiego turnieju. Forma Polki na trawie pozostaje jednak zagadką, ponieważ w tym sezonie nie rozegrała jeszcze ani jednego oficjalnego meczu na tej nawierzchni.

Pierwszy sprawdzian nadejdzie jednak wcześniej, niż wielu się spodziewało. Organizatorzy pokazowego turnieju The Boodles Tennis poinformowali, że Chwalińska wystąpi w piątkowym meczu pokazowym rozgrywanym w malowniczo położonym Stoke Park pod Londynem.

Jej przeciwniczką będzie Magda Linette, która ma już za sobą kilka występów na trawie i zdążyła pokazać się z bardzo dobrej strony, docierając między innymi do półfinału turnieju WTA 250 w ‘s-Hertogenbosch. Spotkanie obu Polek rozpocznie się nie wcześniej niż o godzinie 18:00 czasu polskiego.

Przed ich pojedynkiem kibice obejrzą jeszcze dwa mecze pokazowe: Roberto Bautista Agut zmierzy się z Giovannim Mpetshim Perricardem, natomiast Stefanos Tsitsipas zagra z Dino Prizmiciem. Pierwsze spotkanie zaplanowano na godzinę 15:30 czasu polskiego.

Rywalizacja w ramach The Boodles Tennis odbywa się według specjalnych zasad. Jeśli po dwóch setach na tablicy widnieje remis 1:1, o zwycięstwie decyduje super tie-break rozgrywany do 10 punktów.

Niestety organizatorzy nie przewidzieli telewizyjnej transmisji z tego wydarzenia, dlatego kibicom pozostaje śledzić jedynie końcowe wyniki. W poprzednich dniach w Stoke Park występował również Hubert Hurkacz. Polski tenisista najpierw pewnie pokonał Sebastiana Baeza w dwóch setach, a dzień później po zaciętym meczu przegrał z Jakubem Mensikiem.

Dla Mai Chwalińskiej starcie z Magdą Linette będzie niezwykle wartościowym testem przed rozpoczęciem Wimbledonu. Konfrontacja z bardziej doświadczoną koleżanką, która zdążyła już rozegrać kilka spotkań na trawie, pozwoli ocenić, na jakim etapie przygotowań znajduje się finalistka tegorocznego Roland Garros.

W doniesieniach o specjalnym uhonorowaniu Mai Chwalińskiej przez radnych Dąbrowy Górniczej, w której znajduje się rodzinny dom tenisistki, jest sporo prawdy. Oficjalnie potwierdzono przyznanie 24-latce tytułu Honorowej Obywatelki miasta. Dodatkowo wykonano jeszcze jeden ruch, by uczcić sukces Mai w Paryżu. Poinformowano o tym mieszkańców.
Maja Chwalińska

Maja ChwalińskaAliaksandr ValodzinEast News

Podczas gdy Maja Chwalińska przebywa w Londynie, gdzie szykuje się do Wimbledonu (29 czerwca – 12 lipca) do mediów docierają niezwykłe wiadomości prosto z jej rodzinnego miasta. Radni miejscy podjęli uchwałę nadającą jej tytuł Honorowej Obywatelki Dąbrowy Górniczej, a także nazywali jej imieniem korty w parku Zielona. Przedstawiono argumenty za taką decyzją.

Chwalińska w Londynie, a tu takie honory z Dąbrowy Górniczej

“Niesamowity sukces Mai Chwalińskiej skupił uwagę całego sportowego świata na Dąbrowie Górniczej, budując wyjątkowo pozytywny wizerunek naszego miasta jako miejsca, w którym rodzą się i rozwijają światowe talenty. Maja Chwalińska stała się w ten sposób najwspanialszą ambasadorką Dąbrowy Górniczej, Zagłębia Dąbrowskiego i Polski” – w taki sposób uzasadniono projekt uchwały honorujący tenisistkę.

Nadanie Pani Mai Chwalińskiej tytułu Honorowej Obywatelki Miasta Dąbrowy Górniczej jest w pełni uzasadnione i stanowi wyraz najwyższego uznania oraz wdzięczności całej społeczności lokalnej

Dodano, że “idealną przestrzenią do trwałego upamiętnienia tego wielowymiarowego sukcesu jest nowoczesny kompleks czterech kortów tenisowych w Centrum Sportów Letnich i Wodnych w Parku Zielona”. W ten sposób obiekt zyskał patronkę w postaci Mai Chwalińskiej.

Wytłumaczono, że podłoże na nim wybudowano z mączki ceglanej. To dokładnie taka nawierzchnia, na której 24-latka osiągnęła sukces w wielkoszlemowym Roland Garros 2026, docierając do finału imprezy.

Jak czytamy w lokalnym serwisie dabrowa-gornicza.pl, “oba projekty uchwał spotkały się z poparciem większości radnych uczestniczących w środowej sesji”.

Ciekawostką jest, że Maja Chwalińska to pierwsza kobieta w gronie honorowych obywateli Dąbrowy Górniczej. Oprócz niej wyróżnienie otrzymało dwunastu mężczyzn, w tym Sobiesław Zasada – przedsiębiorca i kierowca rajdowy z tytułem trzykrotnego rajdowego mistrza Europy.

Wcale nie Dąbrowa Górnicza. Inne miasto ma być bliżej serca Mai Chwalińskiej

Wieści z rodzinnych stron Chwalińskiej są miłe, lecz – jak się zdaje – to nie z Dąbrową Górniczą Maja związana jest najbardziej. Nie urodziła się tam, lecz w Miechowie. Co prawda w Dąbrowie chodziła do szkoły i zawiązała różne znajomości, tam też mieszkają jej rodzice, ale to właściwie tyle.

Sygnalizuje to wiceprezes BKT Advantage Bielsko-Biała Wojciech Wrzoł. “Denerwuje ją, jak media piszą o niej Dąbrowianka, czy też tenisistka z Dąbrowy Górniczej. Nie chodzi o to, że nie lubi Dąbrowy Górniczej. Wręcz przeciwnie” – mówi w rozmowie z Dariuszem Ostafińskim z Interii Sport.

Natomiast ani się tam nie urodziła, bo pochodzi z Miechowa, więc jak już to jest Miechowianką, ani nie płaci tam podatków, a 95 procent tego, co ma, zawdzięcza Bielsku-Białej

Od wielu lat tenisistka mieszka i trenuje w Bielsku-Białej. Przed wylotem do Londynu spotkała się nawet z włodarzem miasta, Jarosławem Klimaszewskim, odbierając z jego rąk specjalną nagrodę – paterę upamiętniającą jej sukces we French Open.

Cieszę się, że mogę tutaj być, mieszkać i trenować. W Bielsku naprawdę żyje się świetnie. Wracamy do roboty

Uroczyste spotkanie ministra Jakuba Rutnickiego z Mają Chwalińskąmateriały prasowe

Już za 4 dni ruszą zmagania w głównej drabince Wimbledonu. Wzrok polskich kibiców będzie śledził między innymi poczynania Mai Chwalińskiej, która podbiła korty Rolanda Garrosa, docierając do wielkoszlemowego finału. Jak Polka poradzi sobie w Londynie? O tym przekonamy się w najbliższym czasie. Tuż przed startem imprezy oficjalny portal WTA zapowiada to, co nas czeka, traktując naszą 24-letnią zawodniczkę w wyjątkowy sposób.
Maja Chwalińska w sportowym stroju z rakietą tenisową na tle kortu ziemnego.

Maja ChwalińskaPAP/Jarek PraszkiewiczPAP

Maja Chwalińska zrobiła furorę na Rolandzie Garrosie, stając się z dnia na dzień gwiazdą światowego formatu. Nie dziwi więc, że spore zainteresowanie budzi to, czy reprezentantka Polski zdoła pójść za ciosem podczas Wimbledonu – na zupełnie innej nawierzchni, dźwigając znacznie cięższy bagaż oczekiwań.

Pierwsza runda londyńskiej imprezy wystartuje już w poniedziałek 29 czerwca. Na cztery dni przed inauguracją zmagań oficjalny portal WTA zapowiada to, co nas czeka.

Wimbledon. Maja Chwalińska wyróżniona przez WTA. I to nie z byle kim

W rozpisce wyróżniona została Maja Chwalińska i to u boku samej Sereny Williams, która wraca na kort, a to wszystko dzięki “dzikiej karcie”, łączącej ją z naszą finalistką Rolanda Garrosa.

24 -letnia Chwalińska zdobyła dziką kartę po nieprawdopodobnym marszu z kwalifikacji do finału Rolanda Garrosa. W rezultacie awansowała ze 114. na 21. miejsce w rankingu WTA i będzie rozstawiona na Wimbledonie w swoim pierwszym turnieju od czasów Rolanda Garrosa

WTA podkreśla, że Polka będzie 20. zawodniczką na liście rozstawionych, a to wszystko ze względu na absencję Kanadyjki Victorii Mboko, która zmaga się z urazem kolana.

Swoje miejsce w przedturniejowych notowaniach znalazła miejsce także rzecz jasna Iga Świątek, która przed rokiem niespodziewanie triumfowała na kortach Wimbledonu. Teraz spróbuje obronić tytuł, choć błyskawiczna porażka z Emmą Navarro w Bad Homburg nie napawa optymizmem co do jej występu.

– Świątek w zeszłym roku wygrała swój szósty w karierze turniej Wielkiego Szlema, a pierwszy w All England Club, po niesamowitym zwycięstwie 6:0, 6:0 nad Amandą Anisimovą, zostając mistrzynią Wielkiego Szlema na wszystkich trzech nawierzchniach. Iga poprawił wówczas do stanu 6:0 swój bilans w finałach Wielkiego Szlema. To zwycięstwo było również jej setnym triumfem w głównej drabince Wielkiego Szlema. Świątek zdominowała turniej, wygrywając seta otwierającego finał singla kobiet na Wimbledonie 6:0 po raz pierwszy od 1983 rok, kiedy to Martina Navratilova pokonała Andreę Jaeger 6:0, 6:3 – pisze o byłej liderce światowego rankingu portal WTA.
Młoda kobieta o spiętych włosach w sportowym stroju na tle rozmazanego obszaru, prawdopodobnie po wysiłku fizycznym, z lekko spoconą twarzą i skupionym wyrazem.

Maja ChwalińskaZUMA Press Wire/ShutterstockEast News
Kobieta w sportowej bluzie i czapce z daszkiem udziela wywiadu przy mikrofonie podczas konferencji prasowej Roland Garros.

Iga ŚwiątekArtur GacAFP

Maja Chwalińska: Najpierw musi być pasja, a później trzeba dawać z siebie wszystko

Niepokój w pełni – tak w skrócie można opisać nastroje, w jakich Iga Świątek przystąpi niebawem do obrony tytułu na kortach Wimbledonu. Pogorszyła je jeszcze porażka z Emmą Navarrro (5:7, 6:2, 3:6) już w pierwszym meczu w Bad Homburg. Występ Polki z Amerykanką wziął pod lupę były zawodnik, a obecnie trener Michał Dembek. Jego słowa brzmią jak alarm. Miała bowiem być poprawa, a jednak jest smutna powtórka z rozrywki.
Iga Świątek w fioletowej koszulce i czapce, z rakietą w lewej dłoni, przykłada prawą dłoń do czoła.

Iga ŚwiątekIMAGO/Steffie Wunderl/Imago Sport and News/East NewsEast News

Iga Świątek zainaugurowała wczoraj swój sezon na trawie. Przed obroną tytułu na Wimbledonie polska tenisistka zdecydowała się – podobnie jak przed rokiem – na udział tylko w jednym turnieju w Bad Homburg.

Co spowodowało porażkę Igi Świątek i tak błyskawiczną eliminację z turniejowej drabinki? Występ 25-latki wziął pod lupę na swoim kanale “Sofa Sportowa” były tenisista, a obecnie trener Michał Dembek.

Porażka Igi Świątek w Bad Homburg. “Problemy są niezmienne”

Jego zdaniem w przypadku Igi Świątek mamy do czynienia z przykrą powtórką z rozrywki. Byłą liderkę rankingu WTA wciąż trafią bowiem dokładnie takie same problemy

Minęło dwadzieścia kilka dni od ostatniego meczu Igi Świątek rozegranego na French Open. Minął ten czas, natomiast problemy niestety są niezmienne. Zmaga się nasza tenisistka wciąż z tymi samymi kłopotami na korcie

I dodał: – Na pewno czynnik braku ogrania absolutnie Idze nie pomógł w tym, żeby przeciwstawić się dobrze grającej w tym sezonie na trawie Emmie Navarro (…) ale myślę, że nie możemy tłumaczyć tylko ograniem i rytmem meczowym tego, co się wydarzyło wczoraj na korcie centralnym w Bad Homburg. Mam takie wrażenie, że od pewnego czasu obojętnie kto stoi po drugie stronie siatki, może liczyć na to, że Iga będzie taką dostarczycielką darmowych punktów, przede wszystkim w kluczowych momentach spotkania.

Jak zauważył Michał Dembek, nieustannym mankamentem w grze Igi Świątek jest serwis, co nie jest żadną tajemnicą dla osób śledzących występy trzeciej rakiety świata.

– Było widać, że Iga taka niepewna weszła w ten mecz. Po raz kolejny niestety nie pomagał naszej tenisistce serwis. Aż siedem podwójnych błędów w pierwszej partii – orzekł były zawodnik.

Niestety, lista elementów do poprawy po meczu z Emmą Navarro jest znacznie dłuższa. I nie zawiera nowych pozycji, których nie dało się wypisać po wcześniejszych turniejach w wykonaniu Igi Świątek.

– Mieliśmy taki sam scenariusz, jaki widzieliśmy czy to w meczu ze Switoliną w Rzymie pod koniec pierwszego seta czy też pod koniec drugiego seta w Stuttgarcie z Andriejewą, czy też z Kostiuk w Paryżu, kiedy Iga te swoje ostatnie gemy serwisowe praktycznie oddaje samymi swoimi błędami. Znowu mieliśmy okazję zobaczyć, że Iga psuje forhendy, zbyt bardzo się spieszy z podejmowaniem decyzji. Do tego znowu nie pomagał pierwszy serwis, praktycznie na samym drugim serwisie Iga grała tego gema, przez co Emma Navarro też dużo pewniej czuła się na returnie – stwierdził Michał Dembek.

Te słowa brzmią jak alarm, który rozlega się tuż przed Wimbledonem. Wielkoszlemowa rywalizacja na londyńskich kortach rozpocznie się już za 4 dni, w najbliższy poniedziałek. Pytanie, co w jakim zakresie zdąży w tym czasie poprawić w swojej grze Iga Świątek pod czujnym okiem swojego trenera Francisco Roiga.
Sportowiec w białej kurtce i czapce z daszkiem, ubrany w odzież z widocznymi logotypami sponsorów, stoi w jasnym, nowoczesnym wnętrzu pośród kilku osób w tle.

Iga ŚwiątekDennis Agyeman / Spain DPPI / DPPI via AFP AFP
Tenisistka w sportowym stroju i czapce wykonuje gest zbliżając usta do rakiety tenisowej, trzyma ją obiema rękami podczas meczu na korcie.

Iga ŚwiątekKARIM JAAFAR AFP

Świątek pokonuje Pegulę i awansuje do półfinału w Rzymie

Nie da się ukryć, że mocno uwagę przykuło zamieszczone przez ciebie zdjęcie z Londynu, które zawsze choć trochę dotyka stronę emocjonalną. Wymowna fotografia na trawiasty kort i króciutki komunikat “do zobaczenia w przyszłym roku”. Co zawodnik w tym momencie czuje? Przede wszystkim docenia progres, iż otarł się o Wimbledon, czy bardziej dominuje poczucie niedosytu czy wręcz nawet lekkiego niespełnienia?

Martyna Kubka: – Akurat zamieszczone przeze mnie zdjęcie nie miało na celu wysłać komunikatu, że jestem załamana czy coś w tym rodzaju. Po prostu fajnie, że tam byłam. Na pewno nie czuję jakiegoś niedosytu, bo też wiedziałam, jaki miałam ranking w momencie zamknięcia się list. Miałam świadomość, że będzie ciężko i to jest prawie nierealne, bym się dostała, więc jakby nawet nie miałam żadnych oczekiwań. To, że w ogóle skończyłam jako pierwsza oczekująca i niewiele brakło, żebym się dostała i tak jest super. Na końcu nie ma jednak żadnej różnicy, czy byłam pierwsza, czy byłabym dziesiąta, bo finalny skutek byłby taki sam. Miałam świadomość, że mój ranking był potencjalnie niewystarczający. Aczkolwiek wiadomo, gdy potem lista się przesuwała, a parę dziewczyn przede mną gra już w ITF-ach, to wiedziałam, że może być szansa, dlatego zdecydowałam się polecieć, ale też bez żadnych oczekiwań. Uznałam, że to nie jest Australia czy Nowy Jork, gdzie takie ryzyko wiązałoby się z ogromnymi kosztami, a tylko dosłownie dwie godziny lotu. Byłam w domu, więc głupio byłoby nie spróbować.

A ten ostatni moment, gdy rano dowiedziałaś się, że jesteś pierwsza?

– Wtedy wiedziałam, że jest jakaś tam szansa, więc się przygotowałam. Wszystko miałam gotowe, rakiety i tak dalej, cały sprzęt, mentalnie też byłam gotowa, że w środę mogę wyjść na kort. Po tym wszystkim generalnie cieszę się, że widać rezultaty mojej pracy, idę do przodu i osiągam coraz lepsze wyniki. Tak naprawdę moim celem nie jest zagranie jednego szlema i tyle, tylko chciałabym po prostu mieć taki ranking, że regularnie będę załapywała się do Wielkich Szlemów. Wiadomo, było blisko i zdaję sobie z tego sprawę, ale w ogóle nie jestem załamana. Mam nadzieję dalej podnosić poziom, zdobywać punkty i ranking, żeby zameldować się na dobre. A to, że teraz się nie udało, to po prostu trudno. Jest też duża szansa na US Open, że się dostanę, więc skupiam się też na kolejnych turniejach.

Ważną rzecz powiedziałaś. Jeśli podchodziłaś do tej sytuacji od początku zdroworozsądkowo i od początku ją sobie racjonalizowałaś, więc niewyobrażalne wydawało się, że dojdzie do momentu, gdy będziesz pierwszą oczekującą. Tym bardziej nieroztropne byłyby przesadne oczekiwania.

– Tak, dlatego tak naprawdę jeszcze kilka dni temu w ogóle nawet nie myśleliśmy, żebym tam miała jechać. Decyzja, by ruszyć do Londynu, zapadła w trybie last minute, bo tak naprawdę kupiłam bilet w dzień wylotu.

Gdy rozmawiamy, jeszcze jesteś w Londynie?

– Już wróciłam, więc z powrotem jest w Warszawie i dalej trenuję.

W kontekście US Open oczywiście znów będziemy czekać na glejt, ale w kontekście tego turnieju twoje szanse udziału w eliminacjach – już z uwagi na poczyniony awans w rankingu – są naprawdę ogromne.

– Hmmm… nie chcę aż tak się nakręcać, bo zostało jeszcze trochę tygodni do zamknięcia listy. Więc tutaj jeszcze wszystko się może wydarzyć, inne dziewczyny też zbierają punkty. Ja tego powiedzmy jakoś bardzo nie śledzę, aczkolwiek oczywiście zdaję sobie sprawę, że jestem bardzo blisko. Nastawiamy się, że mogę się dostać, wstępnie patrzyliśmy na plan turniejowy. Najbardziej jednak skupiam się na pracy, żeby kolejne turnieje też jak najlepiej zagrać. Jeżeli będę miała miejsce gwarantujące start w US Open, to super. Wiem, że jestem bardzo blisko, ale też staram się nie narzucać na siebie presji.

Twoje występy w ostatnim czasie mocno zwróciły uwagę. Między innymi pokonałaś turniejową “jedynkę” w turnieju WTA 125 w Figueira da Foz, w Hurgadzie w singlu dotarłaś do finału, a w deblu wygrałaś turniej rangi ITF World Tennis Tour. Czy to wszystko, co się w tej chwili dzieje, to wypadkowa procesu, w którym jesteś od dłuższego czasu czy dostrzegasz typowo w ostatnim okresie moment zwrotny, który bardzo mocno zadziałał na twoją korzyść?

– Myślę, że ta dobra praca zaczęła się już w końcówce zeszłego roku. Poczyniliśmy pewne zmiany, zaczęłam też trenować troszkę we Włoszech w Akademii Piatti Tennis Center. Więc tak naprawdę dzielę mój czas treningowy 50 na 50 trochę na Warszawę i Włochy. Zauważam progres od okresu przygotowawczego, który uważam, że był przepracowany naprawdę bardzo, bardzo dobrze przepracowany. Czułam, że moja gra wzniosła się na troszkę wyższy poziom i czułam, że progres jest zrobiony. Po prostu poprawialiśmy właściwe rzeczy, które powiedzmy były do korekty. Oczywiście dalej jest jeszcze sporo rzeczy do wytrenowania, ale pierwsze kroki zostały poczynione. Uważam, że teraz dobrze pracuję, idę w dobrym kierunku i to też od razu widać w rezultatach.

Często tę pracę, która wykonywana jest z tenisistami, spłycamy tylko do nazwiska głównego szkoleniowca. Kto obecnie pracuje na twój sukces?

– Na pewno głównym trenerem jest mój partner Piotr Pawlak i głównie on zajmuję się koordynowaniem tego wszystkiego. Trenuję też sporo właśnie we Włoszech, tam mam 2-3 osoby, które pracują ze mną tenisowo, plus stamtąd jest także mój trener motoryczny. Tak że dużo osób z Włoch mi pomaga.

Fakt, że trener Pawlak jest też twoim partnerem życiowym, tworzy cenną synergię? Czujesz, że ta sytuacja jest dodatkowym katalizatorem, a może jest z tego więcej problemów?

– Na pewno trzeba to dobrze rozdzielać. Czyli gdy robimy pracę na korcie, jest 100 procent zaangażowania i wtedy nie ma innych tematów. Wydaje mi się, że udaje nam się to bardzo dobrze. Też dostaję od niego bardzo dużo wsparcia, czy to na treningach, czy też czasami jak jeździ ze mną na turnieje. Znamy się bardzo długo, więc on mój tenis obserwował tak naprawdę od dłuższego czasu. W związku z tym miał swoje przemyślenia przed tym jak zaczęliśmy bardziej razem pracować. Oceniam, że zmierzamy też w dobrym kierunku.

Tyle co oglądałem ciebie, a także m.in. Maję Chwalińską w Gliwicach, gdzie toczyłyście bój z Ukrainkami w ramach Billie Jean King Cup. Od turnieju w Paryżu twoja koleżanka jest na ustach całego świata, a w Polsce w ciągu kilkunastu dni została bohaterką, fenomenalnie krocząc od kwalifikacji do finału Rolanda Garrosa. Gdy patrzysz na Maję, swoją równolatkę, jest to dla ciebie punkt odniesienia i wniosek, że każdy ma swój czas na to, aby kariera nawet w wieku 25 lat wystrzeliła?

– Ten sukces Mai to była niesamowita historia. Jak dla mnie nawet ciężko w ogóle ubrać w słowa to wszystko. Najpierw przejście eliminacji było wielkim sukcesem, a gdy później wygrywała kolejne mecze, jeden po drugim z mocnymi rywalkami, oglądając to miałam oczy jak spodki, bo naprawdę grała świetnie. Wiadomo, że w tenisie mamy też takie przykłady, jak Mirra Andriejewa czy inne dziewczyny, które są bardzo młode i wystrzelają bardzo szybko. Jednak też jest dużo zawodników, które dochodzą do sukcesów w późniejszym wieku, bardziej doświadczonych. Dlatego zdecydowanie uważam, że każdy ma swój czas. Znam Maję bardzo długo, od 10-11. roku życia, więc wiem, że bardzo ciężko pracowała na swój sukces. Zwłaszcza, że – nie oszukujmy się – nie ma niesamowitych warunków fizycznych, ale po prostu jest bardzo pracowita, ambitna i zawsze dawała i daje z siebie 100 procent. To był ten turniej, w którym udało jej się tak niesamowicie zagrać i tak daleko zajść, co także mnie napędza wiarą. Zresztą moje ostatnie wyniki pokazują, że jestem w stanie osiągać jeszcze lepsze rezultaty i poprawiać swój ranking. Zdecydowanie wierzę, że każdy ma swój czas i jeżeli wykonuje się bardzo dobrą robotę i robi się dobre rzeczy, to jest na to szansa, że w pewnym momencie może to kliknąć.

W kontekście Mai masowy kibic po sukcesie dowiedział się także, jak trudną miała za sobą drogę, żyć nie dawały jej kontuzje, a problemy przełożyły się także na warstwę mentalną i walkę z depresją. Czy ty również masz w swoim życiorysie takie bardzo trudne, żeby nie użyć mocniejszego słowa doświadczenie? W tym sensie, że rozsypywałaś się, traciłaś chęć, wiarę i byłaś bliska rezygnacji z tenisa?

– Miałam taki jeden gorszy moment, że tak naprawdę trochę nie wiedziałam po co przychodzę na kort. To było około 4 lata temu. Dla mnie było to bardzo ciężkie, bo nawet w tym czasie grałam turnieje, a po prostu nie miałam ochoty być na korcie. Pamiętam, że zrobiłam sobie wtedy miesiąc przerwy, żeby pomyśleć i zastanowić się co chcę robić dalej. Jednak zdecydowałam się wrócić. Nie była to jakoś bardzo długa przerwa, aczkolwiek przez miesiąc nie grałam i tak naprawdę niewiele robiłam związanego z tenisem. Po prostu dałam sobie czas na decyzję co chcę dalej robić.

To był proces, że tenis zaczął odchodzić ci od serca, czy stało się to gwałtownie, z dnia na dzień?

– Nie z dnia na dzień, myślę że to był dłuższy proces. Na początku tak tego nie czułam, ale z każdym miesiącem było coraz gorzej i po prostu w pewnym momencie doszłam do punktu kulminacyjnego, w którym nie mogłam tego już dłużej ignorować. Musiałam podjąć jakieś kroki, więc wtedy zdecydowałam się zrobić tę przerwę i się zastanowić, ale wróciłam i chyba była to dobra decyzja.

Przepracowałaś tę sytuację i problem sama, czy potrzebowałaś fachowego wsparcia?

– Sama. Akurat w tej sytuacji wiedziałam, że tylko ja znam odpowiedź na pytanie, co jestem w stanie i co chcę dalej robić. Być może osoba trzecia też by mi pomogła, aczkolwiek czułam, że sama muszę sobie z tym poradzić, bo to jest moje życie, więc osobiście podjęłam tę decyzję.

Rozmawiał Artur Gac, Interia

Dwie tenisistki w czerwono-białych strojach drużynowych z polskim godłem stoją obok siebie na korcie, jedna trzyma rakietę, druga pije z żółtego bidonu.

Maja Chwalińska i Martyna Kubka występowały w duecie podczas rozgrywek BJK CupMARCIN GOLBA / NurPhoto / NurPhoto via AFPAFP
Cztery zawodniczki polskiej reprezentacji w białych kurtkach z orłem na piersi i czerwonych spodniach stoją obok siebie, obejmując się ramionami.

Magda Linette i Maja Chwalińska mają miejsce w głównej drabince Wimbledonu, Katarzyna Kawa gra w eliminacjach, a Martyna Kubka była oczekującąFoto Olimpik / NurPhoto / NurPhoto via AFP / AFPAFP

Maja Chwalińska: Najpierw musi być pasja, a później trzeba dawać z siebie wszystko

Po porażce Igi Świątek ze sklasyfikowaną na 24. miejscu w rankingu WTA Emmą Navarro w sieci zawrzało. Internauci zdają się mieć już dość rozczarowań i słabszego sezonu w wykonaniu Polki. Smutno podsumowują formę i wyniki tenisistki. Są też jednak tacy, którzy w jej rychłym pożegnaniu z Bad Homburg doszukali się pozytywu.
Iga Świątek w Bad Homburg

Iga Świątek w Bad HomburgIMAGO/Steffie Wunderl/Imago Sport and News/East NewsEast News

Porażka Igi Świątek z Emmą Navarro (5:7, 6:2, 3:6) w pierwszym meczu turnieju WTA Bad Homburg wywołała w sieci burzliwą dyskusję. Kibice niepokoją się, że przegrana przyszła w ważnym momencie sezonu – tuż przed startem Wimbledonu (29 czerwca – 12 lipca). Dyskutują nie tylko o samym wyniku, ale też w ogóle o grze Polki. I wyciągają mało optymistyczne wnioski.

Martwią się o Świątek po porażce przed Wimbledonem. “Bolesny sezon”

Część internautów ma już dość i wprost wytyka Idze słabsze wyniki. “Obraz nędzy i rozpaczy, a winnych dalej brak”, “Zapowiada się bolesny sezon dla Igi. Tu już nie ma co komentować”, “Początek końca Igi – przegrany półfinał na IO. Potem było już tylko gorzej. Lała ją regularnie Ostapenko, potem doszła Rybakina i Sabalenka. Teraz regularnie przegrywa z każdą” – opisują na platformie X.

Kiedyś rywalki Igi wychodziły wystraszone meczem, teraz Iga wychodzi wystraszona

Są też kibice, którzy biją na alarm w sprawie tego, z jakimi przeciwniczkami ostatnimi czasy przegrywa Świątek. “Iga ma problemy już nie tylko z pokonaniem zawodniczek z 1. dziesiątki, ale coraz częściej i z drugiej i trzeciej” – martwi się jeden z fanów.

“Chyba najsmutniejsze jest, że Iga gra jak równa z równą z Emmą Navarro. Kiedyś wygrywała z nią sety do zera. Czy kiedyś to wróci? Mam coraz większe wątpliwości” – wtóruje mu następny.

To druga porażka Świątek z Amerykanką w dość krótkim czasie. Wcześniej Navarro wygrała w Pekinie w 2025 roku, pokonując Igę 6:4, 4:6, 6:0.

Smutne wnioski po przegranej Świątek. “Jest na ścieżce w dół”

Jest też grupa, która jest bardziej wyrozumiała. “Musimy jedno zrozumieć. Iga jak każdy sportowiec jest na ścieżce w dół. Nie ma co się na niej wyżywać”, “Iga płaci cenę za lata niesamowitych, nieprzerwanych sukcesów. Chciałoby się, żeby nadal wygrywała, ale spadek formy musiał przyjść – a im bardziej wyeksploatowany zawodnik, tym trudniej do dawnej formy wrócić. Kibicujmy dalej” – czytamy w komentarzach.

W szybkim pożegnaniu z Bad Homburg starają się znaleźć choć jeden pozytyw. I doszukują się go. Opisują, że Iga będzie miała więcej czasu na aklimatyzację w Londynie, przed Wimbledonem.

“Przynajmniej w następnym sezonie nie będzie dużo do obrony” – podsumowują, ogólnie nawiązując do słabszego sezonu 3. rakiety świata.

Zespół Mai Chwalińskiej zabrał głos ws. sukcesu na Roland Garros. “Dopiero zaczyna to docierać”

Dla polskich kibiców środowa rywalizacja tenisowa będzie się wiązać z porażką Igi Świątek, turniejowej “1”, w Bad Homburg. Zanim jednak zawodniczki z Raszyna pożegnała się z imprezą w Hesji, dość sensacyjnie swój mecz przegrała też rozstawiona z dwójką Mirra Andriejewa. Mistrzyni Roland Garros dość gładko przegrała z niestabilną ostatnio Jekateriną Aleksandrową. A później jej rodzina otrzymała kolejny cios, wieści napłynęły z Londynu. Dotyczyły Wimbledonu.

Erika AndriejewaRobert PrangeGetty Images

Wimbledon zbliża się wielkimi krokami – w piątek odbędzie się ceremonia losowania, w poniedziałek ruszą zmagania w pierwszej rundzie singla kobiet i mężczyzn. Anglicy dalej bowiem, jako jedyni w Wielkim Szlemie, nie zdecydowali się na przyspieszenie o jeden dzień rywalizacji, by w miarę równomiernie rozłożyć spotkania 1/64 finału i dać nieco odpoczynku tym, którzy kończyli poprzednie turnieje w weekend.

W tych głównych drabinkach na pewno pojawi się sześć polskich nazwisk, ale niewykluczone, że będzie też i siódme. Mowa o Katarzynie Kawie, która w czwartek zagra decydujące spotkanie, a choć jest rozstawiona z “14”, raczej nie będzie faworytką.

33-letnia Polka grała dziś swój drugi mecz w ośrodku tenisowym w Roehampton – nie bez kłopotów pokonała Lucrezię Stefanini, Włoszka w trzecim secie miała już problemy fizyczne. Wtedy było już jasne, z kim zagra o drugi w swojej karierze Wimbledon. I ta wiadomość była ściśle związana z rodziną Andriejewych.

Czarna środa rodziny Andriejewych. Erika podążyła śladem Mirry

Dziś bardziej znaną tenisistką jest oczywiście 19-letnia Mirra, która niespełna trzy tygodnie temu wygrała Roland Garros. To jednak jej starsza siostra Erika przecierała szlaki w zawodowym tourze i jako pierwsza znalazła się w TOP 100 na świecie.

Takich “tenisowych sióstr” nie ma oczywiście zbyt wiele, na pierwszy plan rzucają się oczywiście Serena i Venus Williams. Bardzo wysoko doszły siostry-bliźniaczki Pliskove – Karolina i Kristyna, choć ta druga już zakończyła karierę. No i oczywiście siostry Radwańskie, Urszula nadal jest czynną tenisistką. Można też wymieniać kolejne nazwiska: Kudiermietowe, Fruhvirtowe…
Erika (z lewej) i Mirra Andriejewe

Erika (z lewej) i Mirra AndriejeweJAMIE SQUIRE/Getty Images via AFP&Wu Zhizun / XINHUA / Xinhua via AFPAFP

Dziś z tego siostrzanego grona to jednak Mirra Andriejewa ma najjaśniejsze perspektywy – tytuł w Paryżu potwierdził, że wkrótce może zostać światową “1”. Choć wciąż bywa niestabilna – w Bad Homburg przegrała już pierwsze spotkanie, z Jekateriną Aleksandrową. Co dziwne, oddała starszej rodaczce siedem gemów z rzędu. I przegrała: 3:6, 4:6.

To nie była jednak jedyna zła wiadomość dla całej rodziny Andriejewych. Druga nadeszła wkrótce z Londynu, gdzie 22-letnia Erika walczyła o swój kolejny start w Wimbledonie.

Jej przypadek jest o tyle szczególny, że rok temu Wimbledon był momentem szczególnym w karierze. To w kwalifikacjach w Roehampton sensacyjnie przegrała z Seleną Janicijevic. To była jej dziewiąte porażka z rzędu, straciła chęć gry w tenisa. Wyjechała na południe Francji, zrobiła kilka wolnych miesięcy. Wróciła jesienią, ale bez przełomu, jedyne sukcesy odnosiła w turniejach ITF.

I na dobrą sprawę w eliminacjach Wimbledonu by nie zagrała, gdyby nie wycofania innych zawodniczek. Wskoczyła do drabinki jako przedostatnia, jednej pozycji zabrakło zaś dla Martyny Kubki.

Awansowała do drugiej rundy, dziś o finał kwalifikacji grała z Kaylą Day – juniorską mistrzynią US Open sprzed 10 lat. I dobrze szło jej do stanu 1:1 i 30-0. A później leworęczna Amerykanka była już wyraźnie lepsza. W każdym elemencie, a zdesperowana Andriejewa starała się uderzać coraz mocniej i coraz bliżej linii. Tyle że nie trafiała, stąd aż 24 niewymuszone błędy w całym spotkaniu. Przegrała to starcie 2:6, 2:6 – i to Kayla Day będzie rywalką Kawy w czwartkowym finale.

Znów więc tylko jedna Andriejewa zagra w Wielkim Szlemie.
Tenisistka w niebiesko-żółtym stroju i niebieskiej czapce z daszkiem wyraża silne emocje, szeroko otwierając usta, jej twarz ukazuje determinację i zaangażowanie podczas meczu na korcie.

Mirra AndriejewaWilliam WestAFP
Młoda kobieta w sportowym stroju tenisowym pochylona i patrząca z intensywnym wyrazem twarzy, skóra błyszcząca od potu, tło rozmyte.

Erika Andriejewa Alex Nicodim / NurPhoto / NurPhoto via AFPAFP

Marcin Komenda: Miałem trochę wolnego i naładowałem baterię.

W środę zobaczyliśmy pierwszy w tym roku mecz Igi Świątek na kortach trawiastych. Nasza reprezentantka zmierzyła się z Emmą Navarro, która w ubiegłym tygodniu dotarła do finału w Nottingham. Amerykanka zwyciężyła wczoraj po trzysetowej batalii i awansowała do najlepszej “8” WTA 500 w Bad Homburg. Tuż po zakończeniu tego spotkania zapadł werdykt ws. zawodniczki ze Stanów Zjednoczonych. Oficjalna informacja ukazała się także na stronie kobiecych rozgrywek.
Iga Świątek i Emma Navarro walczyły ze sobą o awans do ćwierćfinału WTA 500 w Bad Homburg

Iga Świątek i Emma Navarro walczyły ze sobą o awans do ćwierćfinału WTA 500 w Bad HomburgAnne-Christine POUJOULAT / AFP / Owen Hammond / NurPhoto / NurPhoto via AFPAFP

Tegoroczna rywalizacja na trawie nie rozpoczęła się zbyt dobrze dla Igi Świątek. Polka obrała tę samą ścieżkę, co w zeszłym roku i wybrała się na turniej WTA 500 w Bad Homburg. Nasza reprezentantka broniła punktów za finał sprzed 12 miesięcy. Z racji rozstawienia z “1”, 25-latka posiadała wolny los w pierwszej rundzie, w związku z czym przystąpiła do rywalizacji od drugiej fazy. Wczoraj walczyła z Emmą Navarro o ćwierćfinał. Amerykanka miała po swojej stronie pewną przewagę, bowiem rozegrała już wcześniej siedem spotkań na kortach trawiastych w sezonie 2026. W zeszłym tygodniu dotarła nawet do finału imprezy rangi “250” w Nottingham.

W pierwszym secie środowej batalii, Polka zmagała się z dużymi problemami przy własnym podaniu. Popełniła w sumie siedem podwójnych błędów serwisowych – jeden z nich przy setbolu. W drugim gra Raszynianki wyglądała już znacznie lepiej, przez co doprowadziła do decydującej partii. Niestety, zawodniczka z USA szybko uciekła z wynikiem w trzeciej odsłonie i “dowiozła” przewagę jednego breaka do końca. Ostatecznie to tenisistka ze Stanów Zjednoczonych zwyciężyła 7:5, 2:6, 6:3 i zameldowała się w ćwierćfinale niemieckich rozgrywek.

WTA przekazało komunikat ws. Emmy Navarro

Dla Świątek oznaczało to koniec przygody z tegoroczną edycją zmagań w Bad Homburg, a dla Navarro – wręcz przeciwnie. Wkrótce po spotkaniu Polki z Amerykanką, na stronie WTA opublikowano oficjalny plan gier na czwartek. Znalazła się w nim oczywiście Emma. Zawodniczka, która pokonała turniejową “1”, zagra w ćwierćfinale z Eleną-Gabrielą Ruse. Rumunka pokonała już w głównej drabince Lindę Noskovą oraz Annę Kalinską. Teraz postara się o kolejny triumf ze znacznie wyżej notowaną rywalką. Pojedynek Navarro – Ruse rozpocznie się nie przed godz. 15:30.

Czwartkowe rozgrywki w Bad Homburg otworzy debel z udziałem Alexandry Eali oraz Venus Williams. O godz. 11:00 powalczą z rozstawionym z “2” duetem Tereza Mihalikova/Olivia Nicholls. Po tym starciu, ale nie przed godz. 13:00, rozpocznie się pojedynek Naomi Osaki z Jekateriną Aleksandrową. Rosjanka wyeliminowała wczoraj mistrzynię Roland Garros – Mirrę Andriejewą. Ostatnie spotkanie na korcie centralnym wystartuje najwcześniej o godz. 17:00. Zobaczymy w nim potyczkę Karoliny Muchovej z Clarą Tauson.

W planie dnia zabrakło meczu Eliny Switoliny z Xinyu Wang – to dlatego, że Ukrainka wycofała się z rozgrywek z powodu kontuzji prawego biodra. Tym samym Chinka awansowała walkowerem do półfinału. W piątkowej batalii o miejsce w decydującym starciu zmierzy się z Osaką albo Aleksandrową.
Iga Świątek i Emma Navarro

Iga Świątek i Emma NavarroMARTIN KEEP / AFPAFP
Emma Navarro

Emma NavarroDAVID GRAY / AFPAFP
Zawodniczka tenisa w pomarańczowym stroju trzymająca rakietę, zaskoczona lub wzruszona, zakrywa usta ręką, w tle rozmyta publiczność stadionu.

Elena-Gabriela RusePAUL CROCKAFP

Tomasz Lorek: Jeśli Hubert Hurkacz ma wygrać jakiegoś Szlema, to takim miejscem jest Wimbledon

Już w poniedziałek wystartują główne zmagania w ramach Wimbledonu. U progu tych rozgrywek toczą się wielkoszlemowe eliminacje, ale także inne turnieje, w tym niższej rangi. Jeden z nich odbywa się obecnie w Gdańsku. W imprezie rangi ITF W50 bierze udział m.in. Weronika Ewald, która buduje swój ranking, by w przyszłości móc powalczyć w londyńskich kwalifikacjach. Nasza reprezentantka wykonała dziś kolejny kroczek w tym kierunku, eliminując zawodniczkę rozstawioną z “1”. Oto co się wydarzyło w Trójmieście.
Miriam Bulgaru, która była rozstawiona z “1” podczas ITF W50 w Gdańsku, już pożegnała się ze zmaganiami

Miriam Bulgaru była rozstawiona z “1” podczas ITF W50 w Gdańsku Flaviu Buboi / NurPhoto / NurPhoto via AFPAFP

Turniej ITF W50 w Gdańsku wchodzi w skład cyklu LOTTO PZT Polish Tour. W zeszłym tygodniu odbyły się zmagania rangi “W35” w Bolszewie. Tam do finału w deblu dotarła Inka Wawrzkiewicz. Teraz tenisistki udały się do Trójmiasta, gdzie rywalizują na terenach Gdańskiej Akademii Tenisowej. Do drugiej rundy singla awansowało w sumie pięć Polek: Amelia Paszun, Gina Feistel, Daria Kuczer, Weronika Falkowska oraz Weronika Ewald.

Ta ostatnia zmierzyła się dzisiaj z najwyżej rozstawioną w zmaganiach Miriam Bulgaru. Rumunka plasuje się obecnie na 248. miejscu w rankingu, a więc o 169 lokat wyżej od 20-latki. W przeszłości Bulgaru znajdowała się już nawet w TOP 200, brała udział w wielkoszlemowych eliminacjach – choćby podczas tegorocznego Roland Garros. Na Wimbledon się nie załapała, w związku z czym musiała obrać inny kierunek i walczyć o punkty, które w przyszłości pozwolą jej powrócić do rywalizacji w kwalifikacjach Szlema. Nasza reprezentantka chciała jednak trochę namieszać przeciwniczce w jej planach.

Weronika Ewald z cennym triumfem w Gdańsku

Mecz rozpoczął się dobrze z perspektywy Ewald. Polka na “dzień dobry” przełamała rywalkę, a po zmianie stron potwierdziła przewagę, wracając ze stanu 15-30. W kolejnych minutach Bulgaru próbowała gonić wynik i ta sztuka powiodła jej się w szóstym gemie. Chwilę później Miriam prowadziła 30-15, ale nie wystarczyło to utrzymania podania. Festiwal breaków trwał. Turniejowa “1” zakończyła go w trakcie dziewiątego rozdania.

Nasza tenisistka znalazła się pod presją – musiała zachować podanie, by pozostać w grze o zwycięstwo w premierowej odsłonie. Poradziła sobie z tym wyzwaniem. Następnie przełamała Rumunkę i przy stanie 6:5 serwowała po wygraną w pierwszej partii. Bulgaru zdołała doprowadzić do tie-breaka, prowadziła w nim nawet 2-0. Po pięciu akcjach Ewald znalazła się z przodu. Toczyła się zacięta walka, aż do stanu 5-5. Decydujące dwie wymiany trafiły na konto 20-latki. Dzięki temu Weronika zgarnęła seta rezultatem 7:6(5).

Sukces w pierwszej części pojedynku napędził Ewald do skutecznego otwarcia drugiej fazy. Najpierw utrzymała serwis po walce na przewagi, a potem przełamała rywalkę. Miriam odpowiedziała w trzecim gemie, ale nie zdołała już wyrównać. Polka zdominowała następny fragment i już przy stanie 5:1 serwowała po awans. Wówczas Bulgaru przedłużyła jeszcze emocje, dorzuciła drugie “oczko”.

Na więcej nasza reprezentantka już nie pozwoliła. 20-latka pokonała turniejową “1” 7:6(5), 6:2 i zameldowała się w drugiej rundzie ITF W50 w Gdańsku. Mamy już zatem pewność, że zobaczymy co najmniej jedną Polkę w ćwierćfinale singla, gdyż o miejsce w najlepszej “8” Ewald powalczy z Amelią Paszun. Weronika będzie zdecydowaną faworytką tego spotkania.
Młoda tenisistka w sportowym stroju i daszku unosi zaciśniętą pięść w geście determinacji, trzymając rakietę tenisową. W tle rozmazane postacie na fioletowym tle kortu.

Weronika EwaldFoto Olimpik/Nur PhotoAFP
Weronika Falkowska

Weronika FalkowskaFoto Olimpik / NurPhoto / NurPhoto via AFP AFP
uśmiechnięta tenisistka w białym stroju sportowym i białym daszku stoi na korcie z niebieskim tłem, trzymając rakietę poza kadrem

Gina FeistelTomasz JastrzebowskiReporter

Tomasz Lorek: Jeśli Hubert Hurkacz ma wygrać jakiegoś Szlema, to takim miejscem jest Wimbledon