Agnieszki Radwańska: – Wydaje mi się, że ten pierwszy mecz pokaże już chyba wszystko. Chwilę pograłyśmy, wiadomo, te kilka dni, od kiedy tu jesteśmy. Przy czym każda z nas miała też swoje jakieś rzeczy, więc tak jak się miksowałyśmy. Ta, która była wolna, pisała i umawiałyśmy się. A i z przeciwniczkami zdarzało się pograć, bo tak czasami się spotykałyśmy na korcie.
Podział na korcie, o którym pani wspominała, nic się nie zmienił? Zagracie na swoich najlepszych stronach?
– Na ten moment tak, ale po pierwszym starcie, jak będzie źle, to się zmienimy.
Gra pani chętnie w turniejach legend, ale mówiła pani już wcześniej, że kariery by nie chciała wznawiać. Co było najtrudniejsze w byciu zawodową tenisistką?
– Myślę, że ogólnie na korcie widzimy tylko czubek góry, czyli półtorej-dwie godziny meczu. Najcięższe jest to, czego nie widać. Czyli ta cała praca, która jest tak napprawdę 24/7 poza kortem. Wszystko jest poświęcane, wszystko jest robione pod tenis, pod trening, wyjście, odpoczynek, regeneracja. Absolutnie wszystko, wszystko. To jest najcięższe, bo jest ciągła, monotonna praca.
I to nie tylko praca czysto tenisowa, ale i mentalna i w zakresie zobowiązań sponsorskich?
– Tak, absolutnie wszystko. Ale głównie też taka, aby organizm był cały czas w 100 procentach zregenerowany i w stu procentach gotowy do treningu oraz do meczu. Czyli po prostu absolutnie wszystko robimy tak, żeby być najlepszą wersją siebie na korcie. Tenis zawsze był priorytetem i dla każdego jest, dlatego tutaj jesteśmy, ale to łatwo nie jest.
Pani z dobrego przygotowania zawsze słynęła.
– Powiedzmy (uśmiech). Jeżeli chodzi o samą kondycję i sprawność, to jak najbardziej. Pewnie jeśli chodzi o fizyczność, czy ogólnie siłę, to…
Bardziej na myśli miałem wytrzymałość.
– Tak, bo jestem jeszcze ze starej szkoły też jeszcze jestem, więc u mnie na początku była duża objętość i dużo cardio. Więc ja swoje maratony przebiegłam. I to nie jeden, tylko wiele, wiele, łącząc wszystko. Dlatego dla mnie nie było problemem grać po 3-4 godziny mecz.
Kilka dni temu rozmawialiśmy dużo na temat sytuacji Igi Świątek i całej skomplikowanej układance, w której aktualnie się znajduje. Przegrany mecz z Alexandrą Ealą pani zdaniem i pani okiem przede wszystkim co pokazał?
– Jeżeli chodzi o pierwszego seta, to był naprawdę bardzo fajny i dobry set, na dobrym poziomie. Bardzo duża intensywność na korcie z obu stron. Też Eala mnie zaskoczyła, że naprawdę zagrała bardzo dobrze i solidnie od samego początku. Wiadomo, później ten tie-break troszkę uciekł i kilka piłek, w najważniejszych momentach, Iga nie wykorzystała. Błędy pojawiały się wtedy, kiedy nie trzeba. Ale na pewno przełomowym momentem był bardzo słaby początek drugiego seta, gdzie praktycznie po pięciu minutach przegrywała 0:3. Był jeszcze długi gem na 3:1, w którym Iga mogła jeszcze to wyciągnąć i też by było inaczej, gdyby to zrobiła. Potem oczywiście walczyła i goniła, ale ciężko jest od razu na dwóch breakach gonić drugiego seta. Mam wrażenie, że chyba drugi set jest teraz u Igi najcięższym momentem. Nieważne, co dzieje się w pierwszym, to nawet jak jest dobrze, początek drugiego jest punktem kulminacyjnym. A jeśli gra się z dziewczyną z czołówki i w sztosie, która pokazuje dobry tenis, jest ciężko z tego wyjść.
Wciąż pamiętamy też Igę w swoim sztosie, a dziś niekonwencjonalny serwis przeciwniczki, który nie jest najmocniejszy, ale różnicowany, też wytrąca ją z jej rytmu grania.
– Tak. Wydaje mi się, że parę razy wręcz jakby nie była przygotowana na to, że ten serwis będzie trochę lżejszy. Przeciwniczka też trochę się spinała, więc posyłała lżejsze piłki, a wiemy, że nieuderzona na trawie piłka praktycznie staje dęba, a nie sunie po korcie. W takiej sytuacji, jak to się mówi, faktycznie trzeba już wszystko robić samemu, bo piłka nie ma żadnej prędkości. Na pewno szkoda tego meczu, bo wydawało mi się, że po tym pierwszym stracie jeszcze może to wyciągnąć, ale niestety…
Iga Świątek “uwięziona w klatce”. Uznany trener apeluje ws. Abramowicz
Legendarna Martina Navratilova zwróciła uwagę, że jeśli dzisiaj Iga przy swoim chwycie rakiety zwalnia rękę na forhendzie i nie jest mocny, czyli w jej stylu, to – w cudzysłowie – staje się na korcie martwa.
– Też, trochę tak jest, oczywiście. I tak samo, kiedy Iga jest trochę wyżej, a pod wpływem emocji, nerwów, stresu wychodzi za szybko do góry, to wiadomo, że piłka od razu nie jest czysto uderzona, więc zwalnia. Przy takim ekstremalnym uchwycie, jaki ma Iga, to ustawienie, uderzenie i pójście do przodu całym ciałem w ogóle jest kluczowe. Zwłaszcza na trawie.
A co powiedzieć o Hubercie Hurkaczu, gdy wszystko idzie dobrze, a nagle zawodzi ciało?
– Myślę, że powodem też było to, że jednak po przerwach Hubert wchodził na kolejny mecz na bardzo dużej intensywności. Serwował po 145 mil na godzinę przez tyle setów, więc ciało nie wytrzymało którejś godziny na korcie. Wchodzi w grę na pewno przygotowanie fizyczne i myślę, że też meczów na takim poziomie i na takiej intensywności było ostatnio w niego trochę mniej. Po prostu coś nie wytrzymało, przy takim ilości serwisów z tą prędkością jest ciężko.
Rozmawiał i notował Artur Gac, Wimbledon
Tenisistka w sportowej koszulce i czapce na głowie, pijąca wodę z niebieskiego bidonu podczas przerwy w meczu tenisowym na korcie.
Iga ŚwiątekDita Alangkara/Associated Press/East NewsEast News
Kobieta w białej czapce z daszkiem i sportowej koszulce stoi z rakietą tenisową, w tle druga osoba z notesem.
Agnieszka RadwańskaArtur GacPUSTE
Iga Świątek – Alexandra Eala. Skrót meczu.
