Z powodu pozornej prostoty i elegancji tenisa – para ludzi odbija piłkę, stojąc po przeciwnej stronie siatki – może umknąć nam, że to sport bezlitosny w chwilach słabości. Tenisistki doznają małych dramatów, dołują się nimi, z ich powodu płaczą, przeżywają na swój sposób: Sabalenka, Rybakina, Świątek, Anisimova, Andriejewa, Gauff – pisze Radosław Leniarski ze

Iga Świątek po zwycięstwie nad Taylor Townsend ukrywała twarz w dłoniach, ukrywała łzy ulgi. Zaskakujący widok, zważywszy na to, że rywalka znajduje się w ósmej dziesiątce rankingu WTA. Długo to trwało. Pięć minut później jej głos wciąż łamał się pod wpływem wzruszenia. Jakby już rozegrała w głowie scenariusz porażki, a potem wyrwała się z tego filmu cudem, tuż przed ostatnią akcją.

Jej kilka spotkań zakończyło się porażkami w trzech setach po łatwym wzięciu pierwszego z nich, ale w pojedynku z Townsend Polka przełamała ten trend, właśnie wtedy, gdy jako obrończyni tytułu na Wimbledonie grała mecz otwarcia na korcie centralnym z wymagającą rywalką. Ostrzegała potem, żeby nie przywiązywać “filozoficznej” miary do tych łez, bo one nie oznaczają żadnego wyzwolenia spod presji, są po prostu łzami ulgi i emocji.

Piszę o tym, bo wydaje mi się, że zbyt krytycznie oceniamy Świątek po jej niepowodzeniach, w dodatku najczęściej jednoznacznie negatywnie, a zbyt mało wagi przywiązujemy do zwycięstw, nie biorąc pod uwagę kontekstu lub rywalek czy natury tenisa.

Nie chodzi o porównania do przeciwniczek, w każdym razie nie tylko o to, ale o obserwację faktów. Na przykład tego, że Mirra Andriejewa odpadła z przedwimbledońskiego turnieju w Bad Homburg w swoim pierwszym meczu, czyli dokładnie tak jak Świątek. Ilu kibiców pomyślało, że przez to Rosjanka przestała być jedną z faworytek Wimbledonu a ilu, że przez to samo przestała nią być Świątek?

Zobacz wideo Daria Abramowicz może zostać z Igą Świątek do końca! “Bardzo jej ufa”

Tymczasem Andriejewej nie ma już w Wimbledonie, przeszła tylko pierwszą rundę, a Świątek wygrała swój drugi mecz – z Czeszką Karoliną Pliskovą (WTA 73) – w doskonałym stylu i teraz zmierzy się z Filipinką Alexandrą Ealą (WTA 32, ich bilans 1-1).

Z powodu pozornej prostoty i elegancji tenisa w grze singlowej – para ludzi odbija piłkę, stojąc po przeciwnej stronie siatki – może umknąć nam to, że jest to sport bezlitosny w chwilach słabości. Jest to sport o olbrzymiej sile perswazji. Potrafi przekonać tenisistkę o jej wielkości po kilku pojedynczych wspaniałych zagraniach i zwycięstwach, i z podobną olbrzymią siłą zdołować ją po kilku błędach i porażkach. Jedno i drugie może doprowadzić zarówno do pięknych serii, jak i złych, do pogłębienia dobrych, ale i złych trendów. Zawodniczki są podatne na manipulację zastosowaną przez perfidny, podstępny tenis.

Liderka rankingu WTA od niemal 90 tygodni, Aryna Sabalenka, grająca w aureoli półbogini tenisa, w ostatnich dwóch turniejach przed Wimbledonem przegrała do zera trzecie sety. Dlaczego? – Chyba znalazłam się w psychicznej czarnej dziurze – mówiła osoba, która uchodzi za “gniotsa nie łamiotsa”.

Sabalenka – królowa twardej nawierzchni – jeszcze nie wygrała wielkoszlemowego turnieju na naturalnej nawierzchni: w Rolandzie Garrosie raz wystąpiła w finale, w Wimbledonie kilkukrotnie w półfinale. Czyli londyński turniej pozostaje jedynym w Wielkim Szlemie, w którym Sabalenka nie wbiła się do finału. Za każdym razem, gdy doznaje takiej porażki jak ostatnio z Dianą Sznajder w półfinale Rolanda Garrosa, Sabalenka przeprowadza superwizję z zespołem, w którym jednakowoż brakuje psychologa, a wszyscy od pierwszego trenera przez drugiego trenera i trzeciego oraz fizjoterapeutki są amatorami w sprawach psychologii i laikami w sprawie rozładowywania problemu. A to się robi łopata po łopacie, jak wagon z węglem.

Jelena Rybakina (WTA 2) – wydawałoby się jedyna, która ostatnimi czasy mogłaby rzucić wyzwanie Sabalence – mierzy się z demonami o zróżnicowanej sile żrącej. Słabiutki system odpornościowy jej organizmu powoduje, że Moskwianka wycofuje się z turniejów częściej niż inne zawodniczki, a ostatnie turnieje trawiaste przed Wimbledonem były dla mistrzyni w 2022 r. wręcz okropne: dokładnie tak jak Świątek i Andrejewa, Rybakina odpadła już w pierwszym swoim meczu na trawiastym turnieju w Berlinie przed startem Wimbledonu. Chwilę wcześniej przegrała swój drugi mecz na turnieju w Queen’s Club. Z zawodów w Bad Homburg wycofała się prawdopodobnie z powodu urazu biodra (bardziej prawdopodobne, że chciała dać mu odpocząć i nie narażać na kontuzję). W pierwszym meczu w Wimbledonie – z Lois Boisson – ledwo się podniosła po utracie drugiego seta 1:6. Francuzka jest w szesnastej “10” rankingu WTA. Potem Rybakina sporo mówiła o braku pewności siebie.

Po utracie niemal całego sezonu na mączce z powodu kontuzji nadgarstka głównym zmartwieniem Amandy Anisimovej (WTA 5) – zeszłorocznej finalistki, która z pewnością chciałaby zatrzeć pamięć po 0:6, 0:6 w tamtym meczu ze Świątek – będzie reakcja fizyczna jej ciała na wyzwania dwutygodniowego wysiłku. Jessica Pegula (WTA 4) pokonała Sabalenkę w Berlinie i wygrała w Bad Homburg, ale w Londynie nigdy nie zaszła wyżej niż do ćwierćfinału, a ma już 32 lata.

Gauff, do niedawna wiceliderka WTA, a dziś zaledwie siódma w rankingu WTA – miejsce, w okolicy którego może wylądować Świątek, jeśli przegra z Ealą – podchodząc do Wimbledonu, miała w bilansie zaledwie jeden wygrany mecz w trzech edycjach tego szacownego turnieju. W tym roku w Londynie już zwyciężyła w dwóch, choć była o dwie piłki od porażki z Argentynką Solaną Sierrą (WTA 56).

Gauff ma bodaj najlepszy serwis po Rybakinie, czyli dysponuje najpotężniejszą bronią na Wimbledonie, atomówką. A jednak nie potrafi się dostosować do trawy. I ona, jak Świątek i Adriejewa, przegrała swój jedyny przedwimbledoński mecz na trawie – w Berlinie (czyli tam, gdzie w pierwszym meczu przegrała też Rybakina).

Chodzi o to, że tenis na trawie – najkrótsza część sezonu, najmniej turniejów, a więc piekielnie trudno się zaadaptować – akurat w tej grupie kapitalnych zawodniczek jest całkowicie nieprzewidywalny, bo dodatkowo i one przeżywają trudne chwile. Wszystkie, nie tylko Świątek, jak myślimy w Polsce. Tylko że te problemy każdej z nich są nieco inne, nasilają się w różnych okolicznościach i z różną siłą.

W tej sytuacji nie byłoby wcale ogromnej sensacji, gdyby Sabalenka uległa Jelenie Ostapenko (WTA 31) w najbliższym meczu, Gauff z Belindą Bencic (WTA 11) w następnym, Anisimovej z Madison Keys (WTA 26), zaś Świątek w Ealą (WTA 29), która gra w sposób bardzo podobający się trawie, w dodatku trwa jej najlepszy sezon na tej nawierzchni w karierze.

Fakt, iż podczas tegorocznego Wimbledonu nic nie jest oczywiste i każda zawodniczka może ograć inną, jest oczywiście pięknem sportu, jest cudowną nieprzewidywalnością. Ale jest to zarazem bardzo ludzkie i wykracza poza kort. Tam, gdzie zawodniczki walczą nie tylko z rywalkami, ale i własnymi emocjami.

Radosław Leniarski

W „Gazecie Wyborczej” od 1994 r. Laureat Nagrody Grand Press im. Bohdana Tomaszewskiego w 2021 r. Korespondent na dwunastu igrzyskach olimpijskich.

Dziękujemy za przeczytanie
Google News Facebook Instagram YouTube X TikTok

Wczytywanie kolejnego artykułu…

W Wimbledonie mieliśmy tylko dwóch przedstawicieli w męskim singlu – Kamil Majchrzak i Hubert Hurkacz grali od razu w głównych zmaganiach, choć Wrocławianin tuż przed zmaganiami w Londynie wypadł nawet z czołowej setki rankingu ATP. Ale tylko na moment, dziś już do niej wrócił, na pewno nie będzie musiał używać “zamrożonego rankingu” do startu w US Open. Choć zapewne skorzysta z niego w przypadku zgłoszenia do ATP Masters 1000 w Montrealu.

A później – za nimi – była już przepaść. Jeszcze 2-3 miesiące temu w połowie trzeciej setki znajdował się Daniel Michalski, ale pewnego pułapu nie był w stanie pokonać. Drobnymi kroczkami zaś w te okolice zbliżał się Maks Kaśnikowski. Niespełna 23-letni zawodnik z Mazowsza wie już, jak smakują triumfy w challengerach ATP, wie też, jaka atmosfera towarzyszy wielkoszlemowym zmaganiom. Dwa lata temu przeszedł kwalifikacje w US Open, zagrał w głównej części turnieju. A później ta sztuka nie udała się w Melbourne.

Kolejnych prób już nie doświadczył, przeszkodziła kontuzja. A teraz cierpliwie buduje swój ranking, krok po kroku. Trwający właśnie turniej ATP Challenger w Braszowie może być przełomem.

Ion Tiriac Challenger. Maks Kaśnikowski grał o półfinał ATP Challenger 75. Tylko dwa sety

Rumuński turniej odbywa się na kortach ziemnych – dla Polaka był pierwszym z dwóch, jakie zaplanował w tym kraju. Oba pierwotnie miał zaczynać od eliminacji, w Braszowie dostał się jednak do głównej drabinki po wycofaniach innych zawodników. A pozycja Maksa w Challengerze 100 w Jassach jest niewiadomą, za sprawą świetnych wyników w Braszowie. Bo one wykluczają możliwość gry w kwalifikacjach w innym miejscu, ale z drugiej strony, być może Polak dostanie specjalną przepustkę od organizatorów.

W tym tygodniu wygrał bowiem już trzy spotkania – wszystkie bez straty seta.

Zaczął od pokonania Ekwadorczyka Andresa Andrade 7:6 (4), 6:1, później przyszła kolej na juniorską światową “1” z zeszłego roku – Hiszpana Andresa Santamartę Roiga. Tu skończyło się na 6:3, 6:2. W meczu o półfinał rywalem Polaka był Francuz Sascha Gueymard Wayenburg, młodszy od naszego zawodnika o niecały miesiąc, zarazem… sąsiad w rankingu ATP. A był na początku roku nawet w TOP 200. Co ciekawe, wspólnie w tym turnieju grali w deblu.

Od początku obaj świetnie spisywali się na serwisie, do dziewiątego gema nie było ani jednego break pointa, ani razu te partie nie kończyły się grą na przewagi. Aż w końcu Kaśnikowski sam wywalczył sobie pierwszą taką okazję, a za moment zamienił ją na przełamanie. I już do końca seta nie pozwolił, by Gueymard Wayenburg wywalczył choć jeden punkt. Skończyło się na 6:4.
Maks Kaśnikowski

Maks KaśnikowskiKarolina Kiraga-Rychter/Enea Poznan Openmateriały prasowe

Początek drugiego seta był decydujący, zupełnie inny niż ten pierwszy. Trzy pierwsze gemy okazały się najdłuższymi w całym spotkaniu, w każdym miały miejsce break pointy i kilka stanów równowagi. Zarazem wszystkie trzy padły łupem Maksa. Polak odskoczył na 3:0, później 4:0, a całe spotkanie wygrał 6:4, 6:2.

O finał zawodnik reprezentujący w Tennis Lidze BKT Advantage Bielsko-Biała zmierzy się z Węgrem Zsomborem Pirosem, turniejową “2” i 150. zawodnikiem świata na liście ATP “na żywo”. Ten mecz ma bardzo istotne znaczenie dla Kaśnikowskiego, bo ewentualne zwycięstwo pozwoli mu na awans w okolice 235. pozycji na świecie. Z uwagi na fakt, że do zamknięcia drabinek na kwalifikacje US Open (ranking z 27 lipca) nie broni już zbyt wielu punktów, to może, choć nie musi, wystarczyć.

Triumf w całym turnieju da już jednak gwarancję wyjazdu do Nowego Jorku – Maks wskoczyłby na początek trzeciej setki.
Maks Kaśnikowski

Maks KaśnikowskiAFP

Grigor Dimitrov – Jakub Mensik. Skrót meczu.

Trzeba bardzo głęboko sięgać w statystyki, by znaleźć przypadek, w którym Aryna Sabalenka pożegnała się z Wielkim Szlemem w pierwszym tygodniu zmagań. A tak mówi się o spotkaniach przed czwartą rundą.

W Londynie zaś to naprawdę było realne. Po zakończeniu zmagań na kortach twardych w USA Aryna zaczęła spisywać się dużo słabiej. Nie było żadnego tytułu na ziemi, raptem dwa ćwierćfinały w Madrycie i Paryżu. Nie było pierwszego triumfu na trawie, bo te marzenia w Berlinie zastopowała Jessica Pegula. I to jak, wygrywając 6:0 w ostatnim secie. No i była ciężka przeprawa dwa dni temu z McCartney Kessler, gdzie musiała bronić kilku setboli na 1:1. Nie jest to już ta pewna siebie Aryna, która zachwycała w Australii, Indian Wells czy Miami.

A po drugiej stronie siatki znalazła się Jelena Ostapenko. Ona z kolei zawsze jest… pewna siebie. Zwłaszcza wtedy, gdy wychodzi do gry z gwiazdami. Takimi jak Świątek czy Sabalenka, rok temu – będąc w potężnym dołku – pokonała obie w Stuttgarcie, Arynę wysoko ograła w finale. Później się już nie mierzyły, ale też Łotyszka, gdy ma dobry dzień, potrafi wygrać z każdą rywalką na świecie. Ona nie kalkuluje, podobnie jak Sabalenka, stara się przejmować inicjatywę.

Zapowiadało się wielkie widowisko na Center Court. A jednak nie do końca takie było.

Wimbledon 2026. Jelena Ostapenko kontra Aryna Sabalenka. Mecz o 1/8 finału w Londynie

Łotyszka zaczęła od mocnego uderzenia, wygrała gema, za chwilę była bliska podwyższenia na 2:0. Nie ma chyba jednak tenisistki, która w takich sytuacjach, broniąc break pointów, czyniła to skuteczniej niż Sabalenka.

Dokonała tej sztuki właśnie wówczas, dokonała też w szóstym gemie, gdy prowadziła już 3:2 i potrzebowała potwierdzenia breaka w swoim gemie serwisowym. To był właśnie kluczowy moment w pierwszej partii, Sabalenka odskoczyła na 4:2. I dość spokojnie kontrolowała swoje gemy, nie dała już Łotyszce żadnej okazji, by cokolwiek zmienić. Ostapenko zachowywała jeszcze spokój, potrafi przecież “wybuchnąć”. Przegrała partię 4:6.
Tenisistka w białym stroju sportowym z naszyjnikiem na szyi, na tle kortu, zasłonięta częściowo przez lecącą piłkę tenisową.

Aryna SabalenkaGlyn KirkAFP

W drugim secie Łotyszka dalej więc jako pierwsza wprowadzała piłkę do gry. Tyle że dość szybko okazało się, że to ona musi gonić wynik, a nie uciekać. Pojawiła się ta Jelena, którą znaliśmy z wielu wielkich turniejów w ostatnich miesiącach. Mająca dobrą sytuację na korcie i… wyrzucająca piłkę w aut. Albo w siatkę. Sabalenka uzyskała kilka break pointów, także po podwójnych błędach Jeleny. I w końcu jednego, znakomitym returnem, wykorzystała.

Cieszyła się z tego prowadzenia dosłownie chwilę. Za moment bowiem… została przełamana do zera. Moment zwrotny? Nic z tego. Trzy kolejne gemy trafiły na konto Sabalenki, dwukrotnie na returnie. Grała konsekwentnie, punktowała Łotyszkę, odskoczyła na 4:1. Można już było odliczać minuty do końca tego spotkania.

Tymczasem Ostapenko zaczęła ryzykować, grać płasko, piłka często prześlizgiwała się nad siatką. Odważnie wchodziła w akcje returnem, niemal w gemie ostatniej szansy dość pewnie wywalczyła breaka. I w końcu utrzymała serwis, co oznaczało, że – z jej perspektywy – było już tylko 3:4.

Łotyszka potrzebowała przełamania, nie udało się w kolejnym gemie. Aby dostać jeszcze jedną szansę, musiała wygrać własnego gema. A tymczasem jej podwójny błąd serwisowy dał meczbola zawodniczce z Mińska. Sabalenka za chwilę zaryzykowała returnem po drugim podaniu Jeleny. I nieznacznie się pomyliła. Ostatecznie Ostapenko doprowadziła do stanu 4:5.
Zawodniczka w białej sukience wykonuje dynamiczny forhend podczas meczu tenisowego na trawiastym korcie, w tle elektroniczna tablica wyników z nazwiskami Aryna Sabalenka i Jelena Ostapenko.

Jelena OstapenkoGlyn KirkAFP

Sabalenka serowała po awans. I kolejne w ostatnim czasie starcie z Osaką – tym razem o ćwierćfinał. Wywalczyła piłkę meczową, a za moment uderzyła tak mocno, że return Jeleny wrócił za końcową linię. Skończyło się więc na 6:4, 6:4 – Kader Nouni ogłosił słynną formułkę “gem, set i mecz” po 92 minutach rywalizacji.

– Było ciężko, gdy grałyśmy ostatnim razem, nie miałam nic do powiedzenia. Ale dziś cieszę się z wyniku – powiedziała tuż po meczu liderka rankingu. Dziś zagrała świetnie, miała tylko sześć niewymuszonych błędów, trzy razy mniej od Łotyszki. A punktów zdobytych bezpośrednio po uderzeniu Ostapenko wywalczyła tylko o 1/3 więcej.
Kobieta w sportowym stroju siedzi na trybunach i trzyma worek z lodem na głowie, wokół niej widoczne są zamazane sylwetki widzów.

Aryna SabalenkaWilliam WestAFP
Tenisistka w czarnej koszulce z wyrazem silnych emocji na twarzy oraz rakietą tenisową uniesioną w dłoni.

Jelena OstapenkoWANG KAIYANAFP

Novak Djoković – Arthur Rinderknech

Oczy tenisowego świata są obecnie skoncentrowane przede wszystkim na tym, co dzieje się podczas wielkoszlemowego Wimbledonu. Tam wystartowały dzisiaj mecze trzeciej rundy singla. Obecnie toczą się również zmagania niższej rangi, w innych częściach Europy i świata. W jednym z takich turniejów bierze udział Weronika Falkowska. Nasza reprezentantka zanotowała w piątek zwycięstwo w dwóch setach przeciwko zawodniczce, która cieszyła się ze zdobycia trofeum podczas tegorocznego Australian Open.
Weronika Falkowska bardzo dobrze radzi sobie w turnieju rozgrywanym w Amstelveen

Weronika Falkowska bardzo dobrze radzi sobie w turnieju rozgrywanym w AmstelveenPIOTR KUCZA/FOTOPYK/NEWSPIX.PL Newspix.pl

Weroniki Falkowskiej nie oglądaliśmy w akcji podczas tegorocznych zmagań na trawnikach Wimbledonu. Nasza tenisistka próbuje zbudować ranking, który pozwoli jej na udział w wielkoszlemowych eliminacjach. Dlatego też bierze udział w turniejach niższej rangi – m.in. w czasie rozgrywek w Londynie. 26-latka udała się do Holandii, na imprezę ITF W35 w Amstelveen. Singlowe zmagania w tej lokalizacji posiadają bardzo rozbudowaną drabinkę, na 48 zawodniczek.

16 rozstawionych tenisistek otrzymało wolny los w pierwszej rundzie. Do tego grona załapała się Falkowska, otrzymując “12” w turniejowej drabince. Weronika dotarła do ćwierćfinału tracąc jednego seta w starciu z Francescą Pace. Polka pokonała Włoszkę 2:6, 6:4, 6:1. Dziś naszą reprezentantkę czekało ciekawe wyzwanie. Po drugiej stronie znalazła się zawodniczka, która zdobyła trzy wielkoszlemowe tytuły w juniorskim deblu. Mowa o Alenie Kovackovej, mistrzyni m.in. Australian Open 2026 w grze podwójnej dziewcząt. 18-letnia Czeszka próbuje swoich sił w zawodowych rozgrywkach. W piątek lepsza okazała się jednak Polka.

Weronika Falkowska zagra w półfinale turnieju w Holandii

Mecz rozpoczął się od serwisu Falkowskiej. Już na “dzień dobry” Polka musiała się zmierzyć z drobnym wyzwaniem, bowiem przegrywała 15-30. Od tego momentu zgarnęła trzy punkty i zainaugurowała spotkanie od prowadzenia. Niestety w piątym gemie Kovackova wypracowała już sobie trzy break pointy, wykorzystała drugiego z nich. Po zmianie stron Alena wyszła na 4:2. Po ósmym rozdaniu na tablicy wyników pojawił się remis. Czeszka nie zachowała serwisu, mimo prowadzenia 30-15.

Zrobiło się 4:4 i gra o zwycięstwo w partii rozpoczęła się od nowa. Niezwykle istotny okazał się dziewiąty gem. Znów zobaczyliśmy rezultat 0-40 z perspektywy Weroniki, ale tym razem nasza reprezentantka wyszła z opresji. Doprowadziła do walki na przewagi, która zakończyła się po jej myśli. Potem udało się przełamać podanie Kovackovej, wykorzystując już pierwszego z dwóch setboli. Dzięki temu Polka zapisała na swoim koncie triumf 6:4 w premierowej odsłonie.

Na starcie drugiej części pojedynku obie tenisistki utrzymały swoje podania. W trakcie trzeciego rozdania Falkowska straciła serwis, mimo prowadzenia 30-15. Po zmianie stron taki sam scenariusz powtórzyła Alena. To był punkt zwrotny dla losów tej odsłony. Weronika poszła za ciosem, kolekcjonowała kolejne “oczka”. Spotkanie zakończyła już podczas ósmego gema. Najpierw zobaczyliśmy meczbola dla Polki, potem piłkę na trzecie rozdanie dla Czeszki. Ostatecznie po drugiej szansie na zamknięcie potyczki, Falkowska triumfowała 6:4, 6:2. Dzięki temu zagra w półfinale ITF W35 w Amstelveen z Sandrą Samir albo Carmen Andreeą Hereą.
Weronika Falkowska

Weronika FalkowskaFoto Olimpik / NurPhoto / NurPhoto via AFPAFP
Zawodniczka tenisa walcząca o piłkę podczas intensywnego meczu na korcie, skupiona twarz widoczna przez struny rakiety, dynamiczny ruch i profesjonalny strój sportowy.

Weronika Falkowska w akcjiFoto Olimpik / NurPhoto / NurPhoto via AFP_AFP
Weronika Falkowska

Weronika FalkowskaFOTO OLIMPIK/NurPhoto via AFPAFP

Iga Świątek – Karolina Pliskova. Skrót meczu.

Podkreślmy to jeszcze raz – tego scenariusza w ogóle nie było w planie. Absolutnie! Wszystko po pytaniu wysłannika Interii do Wimbledonu wyjaśniła Agnieszka Radwańska, gdy już pakowała rakietę do torby, zostawiając na miejscu ogromną dawką dobrej energii.

Siła i finezja na korcie. Świątek kontra Radwańska

– Ja dzisiaj grałam swój trening, po nim przechodziłam tu obok kortu Igi i wszystko zrodziło się spontanicznie – promieniała “Isia”, przygotowująca się do turnieju legend w parze z mającą polskie korzenie Caroline Wozniacki. Idze wydatnie pomogła w szlifie formy do jutrzejszego pojedynku w trzeciej rundzie z Filipinką Alexandrą Ealą.

– To nie był pierwszy raz, gdy grałam razem z Igą. Kiedyś miałyśmy pokazówkę w Krakowie, wcześniej też grałyśmy wspólny trening, ale ciekawostką jest to, że dopiero po raz pierwszy na trawie – zaakcentowała finalistka Wimbledonu z 2012 roku.

– Jeszcze tylko nie grałyśmy z Igą na mączce, ale mówię tak: ja z nią na clay nie wchodzę – śmiała się 37-letnia krakowianka, wiedząc czym to pachnie w konfrontacji z czterokrotną mistrzynią Roland Garros.

Treningowa gierka obu gwiazd rozpoczęła się na starcie zajęć Świątek. Ze strony “Isi” oglądaliśmy wymuskane slajsy z głębi kortu, których Iga by się nie powstydziła. – Co to było? – w pewnym momencie krzyknęła z uśmiechem trzecia tenisistka świata, gdy slajsik odbił się na jej stronie tak, że nie zdołała przenieść piłki nad siatką.

– Specjalne zagranie a’la Aga – odpowiedział Tomasz Moczek, który był najszczęśliwszym facetem na zajęciach. Zawsze w roli eksploatowanego sparingpartnera, a teraz mógł przyglądać się treningowi tak samo, jak trener od przygotowania fizycznego i motorycznego Maciej Ryszczuk oraz psycholożka Daria Abramowicz.

Konsternacja na konferencji Świątek. Tej odpowiedzi nikt nie przewidział

Po kilkunastu minutach intensywnych zagrań z obu stron, przy PESEL-u różniącym obie zawodniczki o 12 lat, Iga Świątek doceniła kunszt swojej wielkiej poprzedniczki. – Daj mi trochę przerwy – zwróciła się do Agnieszki. Schodząca z kort “Isia” odparła: – Ja też ledwo zipię. Na bezdechu od pięciu minut – śmiała się.

Najpiękniejsza wypowiedź, będąca uznaniem klasy Świątek, padła jednak w tym momencie.

– Ja do legend przygotowuję się z legendami. Tak, jak przystało – Radwańska tą wypowiedzią pokazała najwyższą klasę.

Po Radwańskiej do zadaniowej roli, na życzenie szefa, czyli trenera Francisco Roiga, wszedł Moczek, ale chodziło tylko o pokrycie pewnej strefy z jednej strony kortu. Na drugiej połowie stał Hiszpan, a Iga znów realizowała – jak poprzednim razem – koncepcję konkretnych zagrań.

– Bardzo dobra prędkość i spin – chwalił podopieczną szkoleniowiec, gdy Iga forhendem trafiała w różne strefy kortu.

Następnie dostała zadanie, aby ostrzeliwać narożnik kortu, w którym ustawiony był Roig i ze stojącej piłki posyłał jej zagrania. Iga znów bez końca “strzelała” forhendem, a raz tak przyłożyła trenerowi w okolice nerki, że aż skrzywił się z bólu. Jednak nic się nie odezwał, w gruncie rzeczy przecież chodziło mu o bicie w punkt.

Rady odnośnie woleja też były fachowe. Bardzo drobiazgowe, począwszy od tego jak ułożyć rakietę, a skończywszy na tym, jaką wykonać dynamikę ruchu całego ramienia. W końcu, gdy wybiła 30 minuta zajęć, Iga dłużej nie poskromiła swojej ciekawości.

– Dlaczego tylko forhend? – rzuciła pytanie.

– Bo ty grasz głównie forhendem, grasz więcej tą stroną – spokojnym głosem odparł trener, a zarazem pedagog.

Po 40 minutach trzeba było, zgodnie z ustaleniem, zwrócić przepustkę na trening. Gdy opuszczałem okolice kortu, Iga już szlifowała podanie, a jej sparingpartnerem został lokalny zawodnik. Co ważne, leworęczny, wszak jej najbliższa rywalka Alexandra Eala gra właśnie z tej pozycji. Jakby ciekawostek było mało, w tym momencie z naprzeciwka nadchodziła wystrojona w elegancki casualowy zestaw i modne okulary Filipinka, aby rozpocząć swoje zajęcia.

Z Wimbledonu – Artur Gac

Dwoje tenisistów stoi na trawiastym korcie, prowadząc rozmowę podczas przerwy, jedna z osób w ręku trzyma rakietę tenisową, druga ręcznik i butelkę wody.

Iga Świątek oraz trener Francisco RoigArtur GacPUSTE
Trzy tenisistki w sportowych strojach rozmawiają na trawiastym korcie, dwie z nich trzymają rakiety, a jedna butelkę z wodą.

Iga Świątek, Agnieszka Radwańska i Daria AbramowiczArtur GacPUSTE

Iga Świątek jedną z głównych faworytek do wygrania Wimbledonu. Rywalki zmieniły podejście do Polki.

Iga Świątek ma za sobą bardzo dobry mecz z dawną liderką rankingu WTA, 34-letnią Karoliną Pliskovą. Czeszka była tylko tłem dla naszej zawodniczki na korcie centralnym Wimbledonu, w zasadzie jedynie w jednym momencie zapędzając do narożnika wielką faworytkę.

Iga Świątek nie pójdzie drogą Sereny Williams. Tak stawia sprawę

Polka, z czym miała problem w starciu z Taylor Townsend oraz w wielu pojedynkach na przestrzeni ostatnich miesięcy, tym razem nie wpadła w meczowy dołek. Szybko odpowiedziała, co sama poczytała sobie za największą wartość dodaną z tego bardzo pewnego zwycięstwa, odniesionego w nieco ponad godzinę.

Tymczasem gdyby stres jeszcze bardziej spętał nogi Australijce Mayi Joint, a później konfrontacji z legendą nie wytrzymałaby Alexandra Eala, zgodnie z drabinką turniejową rywalką Igi Świątek w trzeciej rundzie byłaby nie Filipinka, ale Serena Williams. Niespełna 45-letnia była gigantka tenisa, która wymyśliła sobie, że po czteroletniej przerwie wraca na kort.

Ikona kobiecego tenisa w całej karierze wygrała 73 turnieje, w tym odniosła rekordowe aż 23 triumfy wielkoszlemowe. Pomimo całej tej spuścizny uznała, że chce nadpisać kolejny rozdział tej wielkiej historii. Amerykanka walczyła w pierwszej rundzie bardzo dzielnie, spisywała się nadspodziewanie dobrze, ale 20-letnia Australijka Joint poradziła sobie w trzech setach.

Nestor tenisowego dziennikarstwa zapytał Świątek, czy w ogóle sobie wyobraża, że jest na miejscu Sereny i mając najwięcej tytułów wielkoszlemowych w historii damskiego tenisa oraz w wieku 44 lat wraca na kort.

– Myślę, że nie wróciłabym. Raczej po prostu żyłabym sobie dalej innymi wyzwaniami, zwłaszcza że Serena ma taki biznes, że na pewno jej się nie nudzi. Sądzę, że to także zależy od motywacji. Nie wiem do końca, jaką miała, ale choćby sam fakt, że może chciała wystąpić dla dzieci, by widziały, jak gra. Są już świadome, więc by pamiętały na całe życie, jak to było, jak grała na Wimbledonie – trafnie wskazała Świątek. A następnie dodała:

– Naprawdę życie układa się tak, że motywacje mogą być różne, ale ja raczej myślę, że jak już skończę, to skończę i tyle. Jednak mam dopiero 26 lat – stwierdziła, niespodziewanie dokładając sobie jeden rok. Szybko z błędu wyprowadzili ją dziennikarze, a Iga w sekundzie się zreflektowała.

Świątek bardzo dojrzale oceniła także to, iż wyciąganie nadmiernych wniosków z jej różnych postaw w meczach pierwszej i drugiej rundy w Londynie byłoby błędem. Otrzymała bowiem pytanie, czy z chwilą gdy po inauguracji z pozycji obrończyni tytułu usiadła na krzesełku i wyrzuciła z siebie wszystkie emocje, da się to potraktować jako symbol i moment przejściowy, który pozwolił jej w meczu z Pliskovą zagrać na trochę większym luzie.

Radwańska: “Byłam wrakiem człowieka”. Potęga przekazu dla Świątek i Chwalińskiej

– Sądzę, że za bardzo filozoficznie podchodzicie do tego, taka analiza byłaby za głęboka. Po prostu każdy dzień jest inny. Na pewno mecz otwarcia nie był łatwy, ale to nie jest tak, że drugim meczem pozbyłam się wszystkiego i teraz będę oazą spokoju przez kolejne dwa lata. Dlatego Wielkie Szlemy są trudne, bo w trakcie dwóch tygodni przychodzą różne wyzwania i trzeba do nich wszystkich umieć się dostosować – wyjaśniła Świątek.

Z Londynu – Artur Gac

Tenisistka w białym stroju sportowym i czapce z daszkiem trzymająca dwie piłki tenisowe na korcie podczas meczu.

Iga ŚwiątekAdam VaughanEPA
Tenisistka w białym stroju i czapce z daszkiem gestykuluje rakietą na tle rozmytego tłumu widzów na trybunach.

Iga ŚwiątekAdam VaughanEPA

Iga Świątek jedną z głównych faworytek do wygrania Wimbledonu. Rywalki zmieniły podejście do Polki.

Iga Świątek przygotowuje się do meczu trzeciej rundy Wimbledonu, w którym zmierzy się z Alexandrą Ealą. Tymczasem Filipinka wielkie powody do radości ma jeszcze przed starciem z Polką. Na brytyjskich kortach dokonała ona bowiem przełomu dla swojego kraju. To poważne ostrzeżenie dla sześciokrotnej mistrzyni wielkoszlemowej.
Iga Świątek, Alexandra Eala

Iga Świątek, Alexandra EalaKentaro Tominaga / Yomiuri / The Yomiuri Shimbun via AFP/AFP, Clive BrunskillGetty Images

Iga Świątek w czwartkowe popołudnie zapewniła sobie awans do trzeciej rundy Wimbledonu, w której zmierzy się z Alexandrą Ealą. Jeszcze przed starciem obu pań stało się jasne, że dla Filipinki będzie to wyjątkowy mecz. Jest ona bowiem pierwszą przedstawicielką swojego kraju w erze open, której udało się dotrzeć do trzeciej rundy wielkoszlemowego turnieju.

Podczas konferencji prasowej Eala poruszyła ten temat i nie kryła entuzjazmu. “To niesamowita rzecz, że mogę to zrobić dla mojego kraju. Jest to też bardzo emocjonalne za każdym razem, gdy uda mi się przejść nowy etap lub osiągnąć coś przełomowego, ponieważ jest są to również moje “prywatne” i osiągnięcia. Jest to coś, nad czym dużo pracowałam, nad czym mój sztab dużo pracował. Więc jestem dumna, że mogę dzielić się tym z moim krajem, ale przede wszystkim z pracy, którą w to włożyłam” – przyznała.

Pewność siebie Filipinki przed meczem z Igą Świątek jest ogromna, a dodatkowo dramaturgii dodaje fakt, że do tej pory panie mierzyły się ze sobą dwukrotnie i pierwszy z tych pojedynków wygrała właśnie Eala. W Miami w ubiegłym sezonie pokonała Polkę w ćwierćfinale 6:2, 7:5. Potem spotkały się jeszcze w 1/32 finału turnieju w Madrycie, jednak wówczas górą była Świątek – wygrała 4:6, 6:4, 6:2.

Niespodziewana “porażka” Świątek na Wimbledonie. 7-32. Sabalenka wśród zwycięzców

Iga Świątek już w trzeciej rundzie Wimbledonu. Pierwsza rywalka dała jej mocno popalić

To było słodko-gorzkie rozpoczęcie Wimbledonu dla Igi Świątek. Sześciokrotna mistrzyni wielkoszlemowa zmagania na kortach All England Lawn Tennis and Croquet Club rozpoczęła od starcia z Taylor Townsend. Polka pewnie wygrała pierwszego seta, jednak w drugim lepsza okazała się Amerykanka. Ostatecznie o losach obu zawodniczek przesądził trzeci set, w którym awans do kolejnej rundy zapewniła sobie Iga Świątek. Wygrała ona 6:1, 2:6, 6:3.

W drugiej rundzie była liderka światowego rankingu poradziła sobie znacznie lepiej. Od początku meczu z Karoliną Pliskovą widać było wyraźną dominację zawodniczki z Raszyna. Ostatecznie Polka odprawiła Czeszkę z kwitkiem, wygrywając 6:1, 6:3. W meczu trzeciej rundy 25-latka zmierzy się z Alexandrą Ealą. Do starcia dojdzie w sobotę, 3 lipca. Relację “na żywo” z tego meczu śledzić będzie można na bieżąco na stronie Interii. Serdecznie zapraszamy.

Iga Świątek rozstrzyga odnośnie końca kariery. Jednego jest już pewna
Tenisistka ubrana w biały strój sportowy i czapkę z daszkiem zaciska pięść w geście radości podczas meczu tenisowego, trzymając rakietę w drugiej ręce.

Iga ŚwiątekKieran McManus/ShutterstockEast News
Alexandra Eala

Alexandra EalaUlises RuizAFP
Iga Świątek, Alexandra Eala

Iga Świątek, Alexandra EalaAl Bello/Getty Images/AFPAFP

Grigor Dimitrov – Jakub Mensik. Skrót meczu.

Po wygranej z Francuzką Lois Boisson Jelena Rybakina przystąpiła do drugiej rundy Wimbledonu. Teraz jej przeciwniczką była Caty McNally. Spotkanie zostało rozstrzygnięte w nieco ponad godzinę. Amerykanka walczyła naprawdę dzielnie, jednak to Kazaszka triumfowała 6:1, 6:2 i zameldowała się na kolejnym etapie turnieju.
Jelena Rybakina podczas meczu, w białej koszulce i czapce, z czerwoną rakietą na korcie tenisowym

Jelena RybakinaDubreuil Corinne/ABACANewspix.pl

Jelena Rybakina to mistrzyni Wimbledonu z 2022 roku. Wtedy to pokonała Ons Jabeur 3:6, 6:2, 6:2. W tym sezonie Kazaszka sięgnęła po tytuł na Australian Open, obecnie jest drugą rakietą świata.

Na start tegorocznej edycji Wielkiego Szlema w Londynie nie miała łatwej przeprawy. Krwi napsuła jej Francuzka Lois Boisson, która w drugim secie pierwszej rundy ograła ją aż 6:1. W decydującej partii to Rybakina wykazała się profesjonalizmem, zamykając całe spotkanie wynikiem 6:4, 1:6, 6:3.

Tak Rybakina zagrała w 2. rundzie Wimbledonu. Oto wynik

Na etapie 1/32 finał przeciwniczką Kazaszki była Caty McNally. Amerykanka niedawno urwała seta Idze Świątek w Rzymie. Teraz marzyła o wyrzuceniu z turnieju Jeleny Rybakiny. Ale na marzeniach się skończyło.

Od początku pojedynku druga rakieta świata była po prostu lepszą zawodniczką na każdej płaszczyźnie. W pierwszym secie przeciwniczce udało się ugrać tylko jednego gema – na 1:1, przy własnym podaniu. Potem coraz bardziej rozkręcała się Rybakina.

Podopieczna Stefano Vukova nękała rywalkę płaskimi i silnymi zagraniami z forhendu i bekhendu. Szczególnie drugie z nich to jej znak firmowy. Dobrze radziła sobie także przy siatce. Dzięki świetnym warunkom fizycznym neutralizowała próby minięcia skutecznymi wolejami.

Partię numer dwa rozpoczęła od przełamania, choć trzeba przyznać, że McNally walczyła dzielnie. Szybko zrobiło się 2:0. W trzecim gemie Rybakina poległa w ostatniej akcji, kiedy najprawdopodobniej zmieniła decyzję z agresywnego slajsa bekhendowego na nieudany skrót. Było 1:2.

Niedługo potem Amerykanka miała nawet break-pointa, ale Kazaszka wyratowała się serwisem i siłą uderzeń z głębi kortu. McNally zaczęła popełniać coraz więcej błędów. Ale nie był to “mecz do jednej bramki”. Gemy często były wyrównane. Przy stanie 3:2 Jelena Rybakina nadal grała z przewagą przełamania. Wygrała gema przy własnym podaniu, a następnie skorzystała z break-pointa i wyszła na prowadzenie 5:2.

W ten sposób 27-latka serwowała po zwycięstwo. Ostatecznie spotkanie zakończyło się wynikiem 6:1, 6:2, trwało godzinę i 11 minut. Teraz przeciwniczką Kazaszki będzie Elise Mertens.
Tenisistka ubrana w granatowy strój sportowy i białą czapkę z daszkiem wykonuje gest dłonią, mając wyraz twarzy sugerujący dezaprobatę lub zniechęcenie.

Jelena RybakinaTIZIANA FABI AFP
Zawodniczka tenisowa w czarnym topie świętuje zdobycie punktu, trzymając rakietę w prawej ręce i zaciśniętą pięść w lewej dłoni, wyrażając determinację na korcie.

Caty McNallyDENNIS AGYEMANAFP
Tenisistka w sportowym stroju w trakcie serwowania piłki, skupiona na wykonaniu perfekcyjnego ruchu, z uniesioną rakietą i piłką tenisową unoszącą się w powietrzu.

Jelena RybakinaWilliam WestAFP

Czego potrzebuje Hubert Hurkacz? “Dobre i powtarzalne wyniki”.

Iga Świątek wygrała z Karoliną Pliskovą w 2. rundzie Wimbledonu (6:1, 6:3). – Pliskova wyszła na ten mecz sztywna ze strachu. Pierwszy set powinien się skończyć 6:0 i trwać pięć minut krócej, ale Iga miała w pewnym momencie trochę za dużo inwencji własnej i przez to straciła kilka piłek. Jest jednak światełko w tunelu. Jest też jednak coś, co mnie hamuje przed postawieniem odważniejszej tezy – mówi nam Lech Sidor, twórca programu Trzeci Serwis na YouTube.
Iga Świątek gładko wygrała z Karoliną Pliskovą, ale ten mecz niewiele mówi o formie Polki.

Iga Świątek gładko wygrała z Karoliną Pliskovą, ale ten mecz niewiele mówi o formie Polki.Kieran McManus/ShutterstockEast News

Tak, jak po pierwszym meczu Igi Świątek polały się łzy, tak po drugim był szeroki uśmiech na jej twarzy. Polka poza drobnymi perturbacjami na początku drugiego seta miała ten mecz pod kontrolą. Lech Sidor tonuje jednak nastroje. – Przełomu nie było. Natomiast jest światełko w tunelu – mówi tenisowy ekspert.

Trudno mówić o weryfikacji Świątek

– Na tle tak grającej Pliskovej, która wyszła na ten mecz sztywna ze strachu, trudno mówić o weryfikacji Świątek. Może ta weryfikacja nastąpi w kolejnym spotkaniu z Ealą. Ona gra trochę w stylu naszej Mai Chwalińskiej. Ma kąśliwy serwis i cięty backhand. Jeśli jednak Igi nie poniesie i nie będzie chciała wyważać otwartych drzwi, to powinna sobie poradzić – ocenia Sidor.

Według naszego rozmówcy teraz sytuacja Świątek wygląda trochę tak, że największym zagrożeniem dla niej jest ona sama. – W ogóle ten jej stan mentalny jest taki, że nie pozwala mi to na postawienie twardej tezy. Choćby takiej, że teraz będzie już dobrze. Bo już nie raz szło pięknie, a kończyło się tragedią – zauważa Sidor.

“Bez wiary”. Jedna dobra rada dla Świątek

Mecz z Pliskovą daje więc nadzieję, ale nie daje żadnych odpowiedzi. – Nie może ich dać, bo Czeszka grała bez wiary. Przegrała wszystkie dotychczasowe mecze ze Świątek, jeden w Rzymie do zera, a teraz nawet wiatr wiał jej w oczy. O tym się nie mówiło, ale w trakcie meczu był taki poprzeczny wiatr, który przeszkadzał Pliskovej w serwisie. Ona wyrzuca piłkę najwyżej na świecie i jak nie ma idealnych warunków wietrznych, to jest to problem. Tym razem ten problem się pojawił i to była przeszkoda – analizuje Sidor.

Wracając do Świątek, nasz rozmówca stawia tezę, że teraz chodzi już tylko o to, żeby zawodniczka trzymała się możliwie jak najmocniej wytycznych i planu trenera Francisco Roiga. – Jak myślę o ostatnich meczach Igi, to przypomina mi się Sakkari, która w Roland Garros gładko wygrała seta z Chwalińską, a potem zaczęła grać do góry nogami. Chciała pokazać światu, że potrafi inaczej, mocniej i przegrała. Iga też często robi ten błąd. Będzie w niej pokusa, żeby pokazać Eali przewagę fizyczną. Tego jednak nie powinna robić. Plan Roiga na cierpliwe i spokojne przebijanie, to dobry plan. Gdy był ten trudny moment meczu z Pliskovą, na początku drugiego seta, to Iga właśnie wróciła do takiego grania, zmusiła Pliskovą do biegania i wszystko wróciło do normy.
Tenisistka w białym stroju i czapce z daszkiem okazuje silne emocje podczas meczu, trzymając rakietę tenisową.

Iga ŚwiątekHenry NichollsEast News
Kobieta w sportowej białej koszulce z logo marki Adidas stoi na tle zielonego kortu tenisowego, z wyrazem skupienia na twarzy.

Karolina PliskovaOWEN HAMMOND/Nur PhotoAFP

Kamil Majchrzak – Zachary Svajda. najlepsze akcje.

Wczoraj Iga Świątek rozegrała znacznie lepszy mecz niż z Taylor Townsend w pierwszej rundzie tegorocznego Wimbledonu. Nasza reprezentantka pewnie pokonała Karolinę Pliskovą. Chwilę później przekonaliśmy się, że rywalką Raszynianki w 1/16 finału będzie Alexandra Eala. Co ciekawe, zawodniczka z Filipin odbyła w czwartek jeszcze jeden pojedynek. 21-latka wróciła na kort i została wyeliminowana z gry podwójnej przez Jelenę Ostapenko – mimo wyraźnej przewagi w początkowej fazie potyczki.
Alexandra Eala i Iga Świątek trafiły na siebie w trzeciej rundzie Wimbledonu 2026

Alexandra Eala i Iga Świątek trafiły na siebie w trzeciej rundzie Wimbledonu 2026AL BELLO / CLIVE BRUNSKILL / GETTY IMAGES NORTH AMERICA / Getty Images via AFPAFP

W czwartek dobiegła końca rywalizacja w drugiej rundzie singla kobiet w ramach tegorocznego Wimbledonu. Wczoraj zobaczyliśmy w akcji zawodniczki z dolnej części drabinki, do której należy m.in. Iga Świątek. Raszynianka w dobrym stylu pokonała Karolinę Pliskovą. Czeszka nawiązała rywalizację tylko na początku drugiej partii, ale tym razem nasza reprezentantka zareagowała szybciej niż podczas starcia z Taylor Townsend. Dzięki temu zdołała zamknąć spotkanie bez straty seta – 6:1, 6:3.

Niedługo po ostatniej piłce meczu Świątek z Pliskova poznaliśmy przeciwniczkę Igi w 1/16 finału. Będzie nią Alexandra Eala. Reprezentantka Filipin była zapracowana tego dnia. Po wygranym spotkaniu 3:6, 6:2, 6:0 z Mayą Joint, 21-latka miała tylko kilka godzin odpoczynku, bowiem wieczorem musiała wrócić na arenę. Na czwartek zaplanowano jej jeszcze drugi pojedynek – tym razem w deblu. Razem z Nikolą Bartunkovą stanęły przed trudnym zadaniem, bowiem po drugiej stronie siatki zameldowały się rozstawione z “8” Sofia Kenin oraz Jelena Ostapenko.

Wimbledon: Porażka Alexandry Eali przed meczem z Igą Świątek

Już w pierwszym gemie spotkania obserwowaliśmy break pointy. Kenin i Ostapenko posiadały dwie okazje na przełamanie, ale do “oczka” na returnie doszło dopiero kilka minut później – uzyskały go Bartunkova oraz Eala. Chwilę później wyszły na prowadzenie 3:0. W następnych minutach Sofia i Jelena próbowały odrabiać straty. W trakcie piątego rozdania zgarnęły breaka, dzięki czemu po zmianie stron serwowały po wyrównanie. Nikola oraz Alexandra odzyskały jednak przewagę przełamania. Tym razem “dowiozły” ją do końca partii, zwyciężając w niej 6:3.

Zawodniczki z Czech i Filipin dobrze weszły w drugą część pojedynku. W trzecim gemie wywalczyły przełamanie, potem miały piłkę na 3:1. Od tego momentu rozpoczął się zwrot akcji. Rozstawione z “8” tenisistki odrobiły stratę breaka, a potem przetrwały zaciętego gema, w którym broniły trzech piłek na przełamanie. Po siedmiu rozdaniach było już 5:2 dla Kenin i Ostapenko. Przeciwniczki próbowały jeszcze zniwelować różnicę, w trakcie dziewiątego gema Bartunkova oraz Eala posiadały break pointa. Ostatecznie set zakończył się jednak wynikiem 6:3.

Podczas decydującej odsłony Sofia i Jelena szybko wypracowały sobie prowadzenie 3:0 z przewagą podwójnego przełamania. Wtedy tenisistki z Czech oraz Filipin zgarnęły jedno “oczko” na returnie, ale później nastąpiła kolejna seria na korzyść zawodniczek rozstawionych z “8”. W efekcie w trzeciej partii doszło do pogromu – finalnie Kenin oraz Ostapenko triumfowały 3:6, 6:3, 6:1. Tym samym Bartunkova i Eala zostały wyeliminowane z deblowych rozgrywek, mogą się już skupić wyłącznie na singlowej rywalizacji. Czeszka zmierzy się dziś ze swoją rodaczką – Barborą Krejcikovą, a z kolei Alexandra ma dzień wolny przed sobotnią potyczką z Igą Świątek.

Główne zmagania w Londynie potrwają do 12 lipca. Najważniejsze informacje dotyczące Wimbledonu można śledzić za pomocą specjalnej zakładki na stronie Interia Sport.
Nikola Bartunkova

Nikola BartunkovaAFP
Sofia Kenin

Sofia KeninBERTRAND GUAYAFP
Tenisistka z wyrazem silnych emocji na twarzy trzyma rakietę do tenisa w uniesionej dłoni podczas meczu.

Jelena OstapenkoWANG KAIYANAFP

Elena Rybakina – Caty McNally. Skrót meczu