Gratulacje w oczywisty sposób najpierw trafiają do Mai Chwalińskiej, ale gratuluję także panu, to wasz wspólny sukces ta dzika karta na Wimbledon. Mocno pan wierzył w ten scenariusz, czy bardziej podchodził jak Maja w Paryżu, gdy mówiła nam, że to byłaby wiadomość stulecia?
Jaroslav Machovsky: – Wszystko, co mogliśmy zrobić, wykonaliśmy w Paryżu, a Maja pokazała to na korcie. Wszystko inne było już w rękach komitetu Wimbledonu. Myśmy tylko złożyli taką prośbę, lecz na tym kończyły się nasze możliwości. Gdy w końcu dotarła ta wiadomość, że Maja otrzymała dziką kartą, po prostu ogromnie się ucieszyłem.
A panu co podpowiadała intuicja?
– Ja nastawiałem się tak, że dostosujemy się do tego, co przyniesie los. Chcieliśmy tej dzikiej karty, ale gdyby jej nie otrzymała, zagralibyśmy to, co poprzednio w Paryżu. A tak dzięki temu ma trochę więcej czasu, by się przygotować, którego wcześniej za dużo nie było. Do tego obecnie dochodzą także inne rzeczy, zmęczenie jest sprawą naturalną. Więc cenne były krótkie wakacje, a teraz możemy nieco spokojniej podchodzić do czekającego nas startu. Krótko mówiąc, zyskaliśmy więcej czasu i mnie to bardzo cieszy.
Wojciech Fibak, który bardzo mocno trzymał kciuki za dziką kartę, szukał powodów do optymizmu, gdyby przyszło znów przebijać się przez kwalifikacje. W rozmowie z Interią mówił, że wówczas podobnie jak w Paryżu Maja miałaby okazję bardziej przyzwyczaić się do rywalizacji na trawie. Natomiast obalił głosy, by Maja odpuściła Wimbledon, gdyby przyszło jej grać w eliminacjach.
– Jest tak, ale też byłoby mniej czasu, żeby się przygotować. Trudy tego sezonu są odczuwalne, Maja od początku dużo grała, dlatego dogadaliśmy się, że po Roland Garros będzie trochę wolnego, bo już była zmęczona. Więc dzięki temu, że dostała dziką kartę, jest lepiej. Wiadomo, gdyby musiała grać eliminacje, to by je zagrała, bez odpuszczania turnieju, tego nie było w planie. Przy czym takie mecze zawsze są trudne, przeciwniczki które niedawno ograła starałyby się jeszcze bardziej. Dlatego wygodniej jest grać od razu w głównej drabince, bo wcześniejsze mecze są trudne nie tylko pod względem fizycznym, ale także psychicznym.
Pamiętamy, że w Paryżu dla Mai jednym z najtrudniejszych meczów była właśnie trzecia, ostatnia runda kwalifikacji. Dziś cieszymy się, że jest finalistką z Paryża, a ta historia mogła napisać się zupełnie inaczej.
– To prawda. Każdy zawodnik czuje presję, zwłaszcza gdy marzenia, by grać w turnieju wielkoszlemowym, są już na wyciągnięcie ręki. W takim momencie toczy się już nie tylko tenisowy i fizyczny pojedynek na korcie, ale także dochodzi gra nerwów.
Jak Maja odnajduje się w tej nowej dla siebie rzeczywistości? W jednej chwili, w ciągu kilkunastu dni, stała się rozchwytywana przez wszystkich.
– Ja myślę, że daje sobie z tym bardzo dobrze radę. Została ta sama Maja, która była. Chce bardzo pracować i potwierdzić tę pozycję, którą teraz ma, że to nie zasługa tylko jednego, wyjątkowego turnieju. Będzie się starała, aby takich wyników było więcej, zobaczymy czy się uda. Mamy przed sobą dużo roboty, ale najważniejsze jest podejście Mai, które bardzo mnie cieszy. Chce jeszcze więcej i to jest to, o co nam chodzi. Oczywiście zmiana jej położenia i sytuacja wokół niej jest inna, ale najważniejsze, że podchodzi do swojego tenisa tak, jak wcześniej, czyli będziemy pracować, by nadal ją rozwijać.
Jaki macie scenariusz na Wimbledon? To znaczy kiedy ruszacie do Londynu?
– Wylot mamy w poniedziałek. I w następnym tygodniu będziemy trenować w Londynie na trawie.
Od początku będziecie mogli skorzystać z obiektów należących do klubu?
– Ma być możliwość, by korzystać z kortów treningowych w Aorangi Park. I to jest przez nas pożądany scenariusz.
Pytałem o Maję. A jak pan odnajduje się w “życiu po Paryżu”?
– (śmiech) Tak samo jak wcześniej, czyli bardzo dobrze. Moje nastawienie także się nie zmienia. Najważniejsza jest ciągła praca w klubie w Bielsku, tam wszyscy nam pomagają, nic się nie zmieniło w złą stronę. Czuję się dobrze i cieszę się sukcesem Mai, że w końcu zrobiła coś, o czym marzyła całe życie. Wiadomo, że oczekiwania z jej strony były wysokie, przechodziła przez trudne czasy, ale dała sobie radę. A jeśli coś teraz miałoby się zmienić, to chyba tylko to, że jeszcze więcej trzeba będzie pracować niż wcześniej, byśmy utrzymali ten sam poziom, bo rywalki będą coraz bardziej zmotywowane na mecze z Mają. Będziemy ciężko pracować i cieszyć się z każdego wygranego meczu. Teraz będziemy regularnie rywalizować z bardzo dobrymi zawodniczkami i grać na wyższym tempie, czyli jest to, o czym marzyła całe życie. Zrobimy wszystko, aby Maja mogła wygrywać kolejne turnieje, bo na razie, że tak powiem, była tylko w finale (śmiech).
Wspólnie przeszliście przez te trudne czasy, najmroczniejsze doświadczenia które spotkały Maję, więc tym bardziej myślę, że jesteście emocjonalnie sobie bliscy.
– Ufam panie redaktorze, że tak właśnie jest. Znam Maję od wielu lat i mogę powiedzieć, że nasza relacja jest bardzo dobra. Dzisiaj dobrze być nieosamotnionym, ale mieć wokół siebie dużo osób, które pomagają. Wspomina pan o trudnych czasach… Tak było, to także zbudowało naszą relację, moim zdaniem na całe życie. Maja jest dla mnie, jak córka.
Najpierw Maja powiedziała mi w Paryżu, że jest pan jak jej drugi tata. Teraz pan rewanżuje się w drugą stronę. Piękne słowa. Gdyby nawet w którymś momencie sportowe drogi się rozeszły, tak trwała relacja może na zawsze pozostać serdeczną.
– Z mojej strony cokolwiek by się nie stało, bo różnie układają się losy, to ta relacja zawsze będzie dobra. Maja nawet w każdym udzielonym wywiadzie pokazuje siebie, jako super człowieka. To naprawdę miła osoba z dużym sercem. A gdy było trudno, ufała w swoje umiejętności i kierunek, który jej proponowałem. Mówiłem, że ma umiejętności, a przyjście wyniku to kwestia czasu i potrzeba cierpliwości, nawet jak widziała, że jej rówieśniczki wcześniej dochodzą do sukcesów. Każdy zawodnik ma swoje tempo rozwoju, bo wpływają też okoliczności, które go po drodze spotykają. Człowiek w moim wieku też już inaczej patrzy, docenia również inne aspekty, a więc właśnie podejście dużo młodszego zawodnika. Jej profesjonalizm i charakter są godne naśladowania. A teraz uważam, że wynik w Paryżu da jej jeszcze więcej pewności siebie.
Rozmawiał Artur Gac, Interia
Chcesz porozmawiać z autorem? Napisz: artur.gac@firma.interia.pl
Starszy mężczyzna w białej koszulce marki Lacoste i zielonej czapce obejmuje młodą kobietę ubraną w zieloną sportową bluzę, oboje stoją na tle z logo PZT i patrzą w obiektyw z uśmiechem.
Maja Chwalińska i trener Jaroslav MachovskyGrzegorz WajdaNewspix.pl
Tenisistka siedząca na korcie ziemnym z uniesionymi dłońmi, uśmiechnięta, w sportowej odzieży i z opaską na udzie.
Maja Chwalińska tu jeszcze nie dowierza w to, co stało się na mączce w ParyżuMarcin CholewińskiNewspix.pl
Zespół Mai Chwalińskiej zabrał głos ws. sukcesu na Roland Garros. “Dopiero zaczyna to docierać”
