Panie Wojciechu, tyle co siedzieliśmy na ławeczce przy korcie centralnym w Paryżu, rozprawiając o tenisowej poetyce w grze finalistki turnieju Mai Chwalińskiej, a dziś możemy konsumować kolejną, kapitaną historię, napisaną przez Kamila Majchrzaka. Tego Kamila, który ma za sobą drogę cierniową, pamiętamy jakiego napiętnowania doświadczył, a jego kariera nieomal została złamana. Tymczasem premierowym zwycięstwem w turnieju ATP napisał rozdział, który niejako buduje go na nowo.
Wojciech Fibak: – Pięknie pan to ujął i wprowadził. Maja jak gdyby dodała otuchy innym polskim tenisistom, że niemożliwe jest możliwe. Jak się okazuje, w piękny sposób wpłynęła na polski tenis, bo dosłownie tydzień po Roland Garros mamy kolejny, olbrzymi sukces. Odnośnie Mai wszyscy w środowisku tenisowym wiedzieliśmy, że jest taka utalentowana dziewczyna, z wyjątkowym czuciem piłki i nietypową techniką, inną i wspaniałą, a podobna historia jest z Kamilem. To znaczy wiedzieliśmy, że jest taki chłopak, stający się coraz bardziej dorosłym tenisistą z Polski, który zachwyca swoim stylem gry, ale coś się nie układa. A to kontuzje, a to niesprawiedliwa dyskwalifikacja, która mocno go doświadczyła. Czas pędzi nieubłaganie, mamy do czynienia już z 30-letnim mężczyzną, a doskonale pamiętam, jak 13 lat temu, gdy dojrzałem go na kortach w Poznaniu, gdzie dostał “dziką kartę” ode mnie i Krzysztofa Jordana, nazwałem go polskim Djokoviciem. Jak gdyby długo nie potwierdzał się ten Novak, czasami gdzieś zabłysnął, jak czwartą rundą w Wimbledonie, ale teraz napisał wielki rozdział. Okazuje się, że trawiasta nawierzchnia wyjątkowo Kamilowi odpowiada. W ostatnich dniach korespondowaliśmy codziennie. Dodawałem mu odwagi, najpierw pisząc, że może ograć Auger-Aliassime’a. Dlatego, że pokonał Berrettiniego, a oni mają podobny styl gry, czyli potężne forhendy, które osłaniają słabsze bekhendy, a do tego potężne serwisy.
Po rozstawionym z “1” Kanadyjczyku, w półfinale przyszła kolei na starcie z turniejową trójką, Daniiłem Miedwiediewem.
– Miedwiediew wszędzie wydaje się być trochę drewniany, a szczególnie na trawie. Już to udowodnił w meczach z nim Hubert Hurkacz w Wimbledonie, a także na trawie w Halle. Tym bardziej byłem optymistą. Natomiast bałem się Aleksa de Minaura dlatego, że to taki “terier”, który świetnie czuje się na trawie. Pamiętam jego znakomite wyniki w Queens i w innych turniejach. Australijczyk to już taki rasowy gracz, który czuje trawę, lubi i najczęściej wygrywa. W korespondencji z Kamilem to czułem, zaznaczając 50 na 50, co oczywiście tak czy siak stawiało go w doskonałej pozycji, bo przecież był zdecydowanym underdogiem. Bukmacherzy praktycznie nie dawali mu szans.
Tym bardziej spektakularne jest to, co pokazał Kamil, wspomniany de Minaur był z kolei turniejową “dwójką”. Kamil w trzech meczach odprawił z kwitkiem komplet zawodników z Top 10 rankingu ATP.
– Dlatego oddajmy teraz miejsce Kamilowi, który jest stworzony na nawierzchnię trawiastą. Jego płaskie uderzenia z bekhendu, a gdy trzeba potrafi także z forhendu, robią robotę. Do tego znakomicie porusza się, mając zawsze stabilizację, a na trawie bardzo trudno jest utrzymać takie ustawienie do uderzeń, jakiego by sobie człowiek życzył. Nawet przy serwisie, który jest uderzeniem “stojącym”, na nawierzchni trawiastej trudniej jest złapać odpowiedni rytm. Kamil na tle Miedwiediewa, czy nawet de Minaura grał płynnie, poruszał się płynnie i miał swobodę ruchów, zaś jego finałowy rywal praktycznie co drugie uderzenie coś poprawiał ciałem, obracał, wykrzywiał. Kamil ma szósty zmysł do tej wydawałoby się najtrudniejszej nawierzchni, gdzie piłka dziwnie się odbija, a dla Kamila jakby za każdym razem tak, jak sobie to wymyśli. Jego gra w ostatnich dwóch latach stała się bardziej ofensywna, co też pomaga na tej nawierzchni. Kiedy trzeba, to atakuje, śmiało operuje wolejami, poprawił serwisem. Te wszystkie elementy w połączeniu z tym, czym w Paryżu zaimponowała mi Maja, będąc do bólu regularną, widzę także u Kamila. A o regularność na trawie jest jeszcze trudniej, więc tym bardziej cieszy, że nie popełnia błędów. Podziwiałem te wymiany, w których obaj finaliści potrafili po kilkanaście razy gonić się bardzo linii bocznych, nisko nad siatką. To było doprawdy imponujące. Ślę podziw dla Kamila, dokładnie to napisałem mu po zwycięstwie. Kamil, jesteś wielki na trawie, ale także imponuje mi w nim coś innego. Jest bardzo inteligentnym, elokwentnym człowiekiem i cechuje go duża wrażliwość.
Nie od rzeczy jest wywołanie kontekstu, z którym teraz mamy do czynienia. Doskonale pamiętam ubiegłoroczny Wimbledon, który był nowym otwarciem dla Kamila, czwartą rundą zanotował w nim swój życiowy wynik w Wielkim Szlemie. Czy zatem patrząc na styl obecnej wygranej w ‘s-Hertogenbosch i kolejne przesunięcie swojego limitu, w kontekście nadchodzącego Wimbledonu możemy sądzić, że Polak zgłosił akces do miana ewidentnego “czarnego konia” turnieju w Londynie?
– Mnie zawsze wydaje się, gdy nadchodzi Wimbledon, że wygra go Hubert Hurkacz. I tym razem dalej tak sądzę przy nieobecności Alcaraza, nie tej samej klasy Djokoviciu oraz nie wiadomo w jakiej formie fizycznej Sinnerze. Nie widzę ewidentnego faworyta, natomiast wielu jest tenisistów, którzy dobrze czują się na tej nawierzchni.
Czyli starcie Hurkacz – Majchrzak?
– (uśmiech) Może powtórzyć się historia z ćwierćfinału Janowicz – Kubot z 2013 roku właśnie w Wimbledonie. Byłoby to coś pięknego. Mamy drugiego wspaniałego singlistę, który rankingowo stał się teraz polskim numerem jeden. O talencie Kamila wiedzieliśmy od dawna. Świętej pamięci Ronnie Leitgeb, mój przyjaciel z Austrii, który był trenerem i menedżerem Thomasa Mustera, wiele razy mnie pytał, czy może do swojej stajni dołączyć Huberta i Kamila. Rozmawiałem z Tomkiem Iwańskim, próbowaliśmy i nawet było dosyć blisko, ale nie doszło do tego. To pokazuje, że już 7-8 lat temu znani ludzie w tym światku patrzyli z uznaniem na naszych zawodników. Turniej w Holandii jak w zwierciadle odbija występ Mai Chwalińskiej. Często mówi się, że nieszczęścia chodzą parami, a tu okazuje się, że sukcesy też lubią się wiązać. Gdy Kamil osiągnął finał, napisał do mnie: “panie Wojtku, gonię pana” (uśmiech). Po sukcesie odpisałem mu: “cieszę się, że wygrałeś, bo masz krótszą drogę. Teraz możesz gonić tylko do 15 zwycięstw, a nie 33 finałów”, co także skwitowałem uśmiechami. Ale proszę spojrzeć, jakie są podobieństwa. W Sztokholmie, w moim premierowo zwycięskim turnieju (19 kwietnia 1976 – przyp.), także pokonałem trzech rywali z pierwszej “10”, czyli dokładnie tak samo, jak Kamil. O tym wszystkim szczegółowo wspominam w mojej niedawno wydanej książce “Gem, set, życie”, nad którą pracowałem pięć lat, a która opisuje setki niuansów, sekretów i historii tenisa. Miałem wtenczas 24 lata, co w stosunku do moich kolegów już także było bardzo późno, bowiem oni mieli na koncie już wiele triumfów. Kamil już jako nastolatek wpadł mi w oko swoim znakomitym poruszaniem się, regularnością, płaskimi uderzeniami, a także polotem i czuciem piłki. Czyli wieloma elementami z gry Mai Chwalińskiej, która z bekhendu także bije prosto i płasko. I te jej crossy po przekątnej, czyli wizytówka Kamila, a później wzdłuż linii, też doskonale potrafi. Oboje mają wiele podobieństw na korcie. Historia polskiego zwycięstwa tymi zwycięstwami zatacza bardzo ciekawy krąg. Dla obojga to wspaniałe historie, z drugiej strony po tak gigantycznym awansie przeciwnicy już zupełnie inaczej będą podchodzili do meczów z nimi. Pod tym względem będą mieli pod górkę.
A co powiedzieć o największej gwieździe polskiego tenisa, Idze Świątek? Czy patrząc na to, co obserwowaliśmy w Paryżu, może być na kursie do obrony niespodziewanie wywalczonego przed rokiem tytułu w Wimbledonie? A może widzimy, że sześciokrotna triumfatorka Wielkich Szlemów potrzebuje więcej czasu, by na nowo się zbudowała?
– Powiem tak, że mamy wspaniałą polską ekipę na Wimbledon. Wierzę w Igę, Maję, Huberta i Kamila, a także w Magdę Linette. Naprawdę jestem optymistą, a w przypadku Igi widzę, jak starannie przygotowuje się do tego wielkiego wyzwania, a przed nią wiele punktów do obrony. Bardzo długo była światową jedynką, wiele razy pokazywała świetne nastawienie mentalne i waleczność, co cechuje ją zawsze.
A co z Mają Chwalińską? Kibic powinien mieć teraz rozbuchany apetyt i oczekiwać, że skoro na mączce był tak ogromny sukces, teraz wszystko siłą rozpędu przełoży się na trawę?
– Maja ma wymarzoną technikę do gry na trawie, ale powiem jedno, bardzo ważne zdanie: wszystko zależy od losowania. To się wydaje trywialne i banalne, ale nie. Szczególnie właśnie w takim turnieju, jak Wimbledon, gdzie jest kilka tenisistek, jak również tenisistów, którzy są groźni akurat na tej nawierzchni. Przykłady? Proszę bardzo, choćby dwie Niemki Tatjana Maria oraz Laura Siegemund, które nie są rozstawione, ale na trawie są arcygroźne, czy na przykład Szwajcarka Viktorija Golubic. Jest kilka tenisistek, które mogą stanowić wczesne zagrożenie dla Igi oraz Mai, a nie są to wielkie nazwiska, z którymi przyjdzie im się skonfrontować w późniejszych rundach. Mam także nadzieję, że Maja dostanie “dziką kartę”, lecz kto wie, czy dla niej nawet w pewnym sensie nie byłoby korzystne rozegranie eliminacji. Nie zgłosiła się do żadnego turnieju przed Wimbledonem, może jeszcze rzutem na taśmę zmienią zdanie, ale jeśli nie, to może nawet dobrze będzie rozegrać kilka wstępnych spotkań. Udowodniła to na paryskiej mączce, z którą oswoiła się i przyzwyczaiła właśnie dzięki kwalifikacjom. Jedyną wadą występu w eliminacjach byłoby to, że nie zostanie rozstawiona. W tym sensie to byłby duży minus, natomiast ogranie się byłoby dużym plusem.
To jest szalenie ciekawe, co pan mówi. Powiedziałbym, że to wypowiedź mocno na kontrze wobec tych, którzy nawet zaczęli forsować taki oto punkt widzenia, że gdyby Maja miała zaczynać od kwalifikacji, to może lepiej w ogóle się wycofać, by ewentualna porażka nie podcięła skrzydeł po życiowym osiągnięciu.
– To są brednie, opinie na granicy bredni. Przeczytałem jedną opinię pewnego trenera, dla jego dobra nie wymienię nazwiska, że powinna pojechać na wakacje i w ogóle zapomnieć o Wimbledonie. Z krzesła spadłem, jak się z tym zapoznałem. Przez tyle lat nie występowała regularnie, nagle taki sukces i co, teraz ma nie wystąpić w Wimbledonie? Ja tydzień przed moim pierwszym wygranym turnieju w Sztokholmie wystąpiłem w finale w Monte Carlo. Po czym od razu pojechałem do Stanów Zjednoczonych, gdzie w Kansas City zdobyłem mistrzostwo świata w parze z niemieckim tenisistą Karlem Meilerem, pokonując najlepsze deble i nazwiska. Następnie przemieściłem się do Anglii, gdzie w Bournemouth odniosłem kolejne zwycięstwo na zielonej mączce, pokonując w finale Manuela Orantesa. Grałem bez przerwy, tydzień po tygodniu, bo się cieszyłem, że napędzony nagle mogłem grać non stop z najlepszymi na świecie. A ktoś tu proponuje Mai, by odpuściła Wimbledon? Pomieszanie z poplątaniem, czyste szaleństwo.
Rozmawiał Artur Gac
Chcesz porozmawiać z autorem? Napisz: artur.gac@firma.interia.pl
Uśmiechnięta tenisistka w żółtej koszulce z logotypami sponsorów trzyma rękę na czole, wyrażając radość lub ulgę po zakończeniu meczu.
Maja ChwalińskaZabulon Laurent/ABACAEast News
Starszy mężczyzna w okularach i szaliku, siedzący na brązowej sofie z mikrofonem w jednej ręce, drugą dłonią wskazuje na swoją głowę; w tle widoczne zielone rośliny.
Wojciech FibakMichal KlagEast News
Maja Chwalińska: Nie jestem za bardzo w social mediach, bo myślę, że bym zwariowałaPolsat Sport
