Polka mówi głośno. “Zostałam skrzywdzona podczas igrzysk
Brązowa medalistka olimpijska po wielkim sukcesie w Paryżu zrobiła sobie dłuższą przerwę i wciąż nie wiadomo, kiedy wróci do rywalizacji. – Nigdy w życiu o tym nie marzyłam – opowiada Aleksandra Jarecka.
Mateusz Puka, WP SpotoweFakty: Od brązowego medalu drużyny szpadzistek podczas igrzysk w Paryżu minie niedługo pół roku. Zdążyła już pani nacieszyć się sukcesem i wrócić do normalnego treningu?
Aleksandra Jarecka, brązowa medalistka olimpijska z Paryża w szpadzie: Wróciłam do treningów, ale wciąż nie mam sprecyzowanych planów na najbliższy sezon. Już wiem, że ten rok będzie dla mnie nieco luźniejszy. Nie potrafię powiedzieć, kiedy wystartuję w zawodach. Na razie niespecjalnie mnie do tego ciągnie. Wrócę dopiero, gdy będę czuła się w równie dobrej formie, co przed igrzyskami.
To tylko przerwa, czy jednak sygnał, że jako 30-latka zamierza pani już nieco mniej czasu poświęcać na sport?
Jeśli wszystko dopisze, a ja będę miała motywację, to będę trenowała do kolejnych igrzysk w Los Angeles w 2026 roku. Nie jest więc tak, że chcę kończyć karierę. Mam ambicję i wiarę, że czeka mnie jeszcze coś fajnego.
Po brązowym medalu na igrzyskach olimpijskich w Paryżu zyskała pani dużą popularność, wysokie stypendium, a także wsparcie sponsorów. To marzenie każdego sportowca. Czy w końcu zdecyduje się pani w pełni poświęcić swój czas tylko szermierce?
Nie zrobię tego. Nigdy nie brałam pod uwagę, by rzucić pracę w kancelarii. Medal igrzysk nic w tej sprawie nie zmienia.
Dlaczego nie chce być pani “zawodowym” sportowcem? W teorii to idealny układ dla wszystkich stron.
Moje finanse faktycznie poprawiły się znacząco, ale trzeba pamiętać, że stypendium jest jedynie na dwa lata. Zresztą ja nigdy w życiu o tym nie marzyłam o tym, by szermierka stanowiła jedyny sens mojego życia. To zawsze był dodatek i pasja. Nigdy do tej pory nie postrzegałam tej dyscypliny jako możliwe źródło utrzymania dla mojej rodziny. Być może teraz faktycznie mogłoby tak się stać, ale ja naprawdę tego nie chcę. Uwielbiam zawód prawnika i nie wyobrażam sobie, bym miała go rzucić.
Jak wyobraża sobie pani dalsze łączenie tak wielu ról? Jest pani przecież nie tylko prawnikiem, ale także mamą 2,5-letniego syna oraz reprezentantką Polski.
Jeszcze przed igrzyskami bez problemu byłam w stanie łączyć pracę zawodową z treningami na najwyższym poziomie. Uważam, że mój system się sprawdza i nie będę musiała wiele zmieniać. Mam wspaniałą rodzinę, która pozwala mi sięgać po marzenia.
Jak wygląda większość pani dni?
Dobra organizacja czasu to podstawa. Zaczynam każdy dzień od pójścia do pracy. Potem mogę spędzić trochę czasu z rodziną. Wieczorem trenuję, czasem jeszcze wcześniej mam siłownię. Na zgrupowania i treningi jeżdżę razem z mężem i synem. Bez względu na to, co się działo, wszystko udało się połączyć. Rodzina nie ma dosyć, więc mam nadzieję, że po igrzyskach ten plan uda się realizować bez zmian. Choć jestem bardzo zajęta, to lubię swoje życie i cieszę się, że właśnie tak to wygląda.
Co zmieniły igrzyska?
Pierwszy raz w karierze zostałam ambasadorką jakiejś firmy. Zaufali mi właściciele spółki Kram. To duże wyróżnienie i wsparcie w dalszej karierze.
Jest pani obecnie na trzecim roku aplikacji prawniczej. Jak to się stało, że zdecydowała się pani na studia prawnicze?
Szermierka była w moim życiu od dawna, ale prywatnie zawsze marzyłam o studiach prawniczych. Nawet trudny pierwszy rok nie zniechęcił mnie do tych studiów. Zresztą mnie bardzo trudno do czegoś zniechęcić.
Jeszcze w trakcie igrzysk wokół Polskiego Związku Szermierczego pojawiło się dużo kontrowersji związanych choćby z pominięciem pani w konkursie indywidualnym. Zdołała pani już wyjaśnić wszystkie wątpliwości z działaczami?
Od sierpnia żaden działacz nie kontaktował się ze mną w sprawie igrzysk. Słyszałam, że mają zamiar wprowadzić zmiany regulaminu i kwalifikować na igrzyska trzech zawodników na podstawie rankingu. Bardzo się cieszę, bo przecież właśnie przez brak takich regulacji nie mogłam wystartować w turnieju indywidualnym igrzysk
Wciąż ma pani żal do zawiązku?
Mam po prostu świadomość, że gdyby nie mój protest i obruszenie w środowisku szermierczym, to moja historia mogłaby się potoczyć zupełnie inaczej, a ja dziś nie miałabym okazji rozmawiać z panem, a w Paryżu nie walczyłabym o medal. Z tego też powodu uważam, że zawsze warto mówić głośno o problemach.
Choć igrzyska się skończyły, to spór Aleksandry Shelton i Jakuba Zborowskiego z Polskim Związkiem Szermierczym raczej prędko się nie skończy. Co pani o tym sądzi?
Zawodnikom czasem jest trudno coś powiedzieć głośno. Ja wypowiadam się tylko za siebie, bo w innych sprawach nie jestem na bieżąco. Zostałam skrzywdzona podczas igrzysk, bo mimo znakomitej formy i trzeciego miejsca w rankingu przedolimpijskim nie znalazłam się w gronie trzech szpadzistek dopuszczonych do rywalizacji w turnieju indywidualnym. To nie jest pierwszy raz, gdy zawodnicy, którzy w teorii powinni znajdować się na liście zakwalifikowanych, ostatecznie nie startują. Pokrzywdzonych jest więcej.
Nie boli, że wraz z koleżankami zdobyłyście pierwszy medal olimpijski dla polskiej szermierki od 16 lat, a mimo to fani nie docenili was podczas Plebiscytu Przeglądu Sportowego?
To był mój pierwszy Bal Mistrzów Sportu i w ogóle nie czułam żadnego żalu z powodu 12. miejsca w głosowaniu kibiców. Medalistów olimpijskich było dziesięciu, więc od razu było wiadomo, że dla kogoś zabraknie miejsca. Każdy sportowiec, który znalazł się w czołowej dziesiątce, zasłużył na takie wyróżnienie. Nie ma tam żadnych kontrowersji.
Władze związku uważają, że zamieszanie wokół atmosfery w kadrze zabrało radość z waszego medalu i nie pozwoliło w pełni skonsumować sukcesu.
Nie zgadzam się z taką tezą. Ludzie podchodzą do mnie na ulicy i przyznają, że po zdobyciu medalu płakali razem ze mną. Nie dostałam żadnej negatywnej uwagi. Nasz zespół został fantastycznie odebrany przez kibiców, zyskałyśmy wielu kibiców i naprawdę dużą rozpoznawalność. Nie sądzę też, by atmosfera wokół naszego sportu mogła mieć wpływ na niższe miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego.
