Iga Świątek na progu wielkiego wyzwania. Ekspert ujawnia, co zmieniło jej karierę

Już za chwilę nowojorskie korty staną się areną, na której Iga Świątek spróbuje dopisać kolejny rozdział do swojej niezwykłej historii. Polka rozpoczyna siódmy w karierze występ w głównej drabince US Open i choć wiele razy udowadniała, że potrafi radzić sobie z presją, tym razem stawka jest wyjątkowa. W grze jest nie tylko drugi tytuł w Nowym Jorku, ale także siódmy triumf wielkoszlemowy w ogóle oraz siódmy sukces zdobyty na amerykańskiej ziemi. To symboliczna liczba, która może zamknąć pewien etap jej kariery i otworzyć zupełnie nowy.

Choć Świątek przystępuje do turnieju w roli faworytki, jej droga do tego miejsca nie była wcale usłana różami. W pierwszych miesiącach sezonu widać było, że forma liderki polskiego tenisa nieco odbiega od standardów, do jakich przyzwyczaiła świat. Ćwierćfinały, półfinały – dla wielu zawodniczek to byłoby spełnienie marzeń, dla Igi jednak oznaczało to niedosyt i poszukiwanie brakującego elementu, który pozwoliłby wrócić na absolutny szczyt.

Kiedy przyszły wątpliwości

Nie był to jednak kryzys w klasycznym tego słowa znaczeniu. Świątek nadal pozostawała w ścisłej czołówce, ale czegoś brakowało – tego ostatniego kroku, który pozwalałby zameldować się w finałach i podnosić trofea. Nawet na ukochanej paryskiej mączce nie udało się sięgnąć po kolejny triumf. Trudno było oczekiwać, że przełom nastąpi na trawie, nawierzchni, na której Iga wcześniej wielokrotnie się męczyła.

A jednak – stało się coś, co zdaniem wielu zmieniło bieg jej kariery. Kluczem okazał się trener Wim Fissette. To właśnie Belg, człowiek, który wcześniej prowadził m.in. Angelique Kerber, pomógł Idze uwierzyć, że na trawie można nie tylko przetrwać, ale i zwyciężać. Efekt? Sensacyjne zwycięstwo w Wimbledonie – w sezonie, który jeszcze kilka tygodni wcześniej wydawał się najtrudniejszy od lat.

Ostrowski: “Iga wpuściła trenera”

Paweł Ostrowski, były trener Kerber, w rozmowie z Interią Sport podkreśla, że fundamentem tego sukcesu była budowa chemii między zawodniczką a szkoleniowcem.

– Iga przez lata pracowała tylko z Polakami. To daje naturalną łatwość komunikacji. Tutaj pojawił się ktoś z innego kraju, z innym językiem, z innymi niuansami w sposobie przekazywania informacji. Tego nie da się przeskoczyć od razu – mówi. – Ale widać, że w pewnym momencie Iga dopuściła Fissette’a bliżej siebie. Zaufała jego wizji i zaczęła realizować jego koncepcję. Od tego momentu mogliśmy oczekiwać tylko lepszych wyników.

To właśnie „wpuszczenie” trenera – jak określa Ostrowski – było punktem zwrotnym.

Trudne chwile i kryzysy

Nie można zapomnieć, że droga do tego etapu nie była wolna od napięć. Świat tenisowy żył przez chwilę nieprzyjemnymi obrazkami: brakiem przybicia piątki z trenerem po jednej z porażek czy emocjonalnym zachowaniem wobec chłopca do podawania piłek. Wzbudziło to dyskusje o psychice Polki i o tym, czy wytrzymuje presję bycia numerem jeden.

– To normalne – uspokaja Ostrowski. – W każdej relacji, także zawodowej, zdarzają się momenty kryzysowe. Do tego mamy Darię Abramowicz, psycholog, która od lat wspiera Igę. Teraz w drużynie pojawiła się nowa osoba, więc musiał minąć czas, zanim wszyscy zaczęli działać w jednym rytmie.

Efekt zaufania

Ten proces dojrzewania relacji zaowocował właśnie na kortach Wimbledonu. Zdaniem Ostrowskiego, to właśnie tam Iga po raz pierwszy zaufała trenerowi w stu procentach.

– Ona była agresywna, ale bardziej cierpliwa. Zaczęła lepiej rozkładać siły, poruszać się po korcie z jeszcze większą lekkością. Pojawiły się też częstsze wizyty przy siatce – zauważa. – Nawet jeśli nie była tam cały czas, sama świadomość rywalek, że Iga może to zrobić, zmieniała dynamikę gry.

Dowodem na postęp był też występ w turnieju par mieszanych u boku Caspera Ruuda tuż przed US Open. Choć duet przegrał w finale, Świątek pokazała, że praca przy siatce i gra ofensywna stają się jej atutami, a nie słabością.

Nowy Jork czeka

Tymczasem US Open zbliża się wielkimi krokami. Pierwszą rywalką Polki będzie Kolumbijka Emiliana Arango. W tej samej połówce drabinki znalazła się Coco Gauff – trzecia rakieta świata, która dla wielu kibiców jest naturalną kandydatką do ewentualnego półfinału z Igą.

Największa rywalka Świątek, Aryna Sabalenka, tym razem przyjeżdża do Nowego Jorku z problemami zdrowotnymi i formą daleką od ideału. To jednak wcale nie oznacza, że można ją skreślać. – W tenisie zwroty akcji są zawsze możliwe. Ale jeśli Iga zagra na swoim najwyższym poziomie, rywalka po drugiej stronie kortu nie będzie miała znaczenia – podsumowuje Ostrowski.

Iga Świątek znów stoi więc przed wielkim wyzwaniem. Ma za sobą trudne momenty, przełomowe decyzje i proces budowania relacji, który – jak podkreślają eksperci – odmienił jej tenis. Teraz najważniejsze pytanie brzmi: czy w Nowym Jorku siódemka rzeczywiście okaże się jej szczęśliwą liczbą?

‎‎Iga Świątek traci wielką rywalkę! Sensacyjne rozstrzygnięcie w US Open

‎Nikt się nie spodziewał czegoś takiego już w pierwszej rundzie US Open! Bo trudno było przewidzieć, że jedna z najlepszych tenisistek świata, Elina Switolina, zostanie wyrzucona z turnieju tak szybko. I to przez kogo! 15. rakieta świata nie ugrała choćby seta z zawodniczką zamykającą pierwszą setkę rankingu. A ta porażka ma ogromne konsekwencje dla… Igi Świątek. Oto dlaczego.

‎

‎Trwa US Open. Za nami już drugi dzień rywalizacji w pierwszej rundzie. W nocy z poniedziałku na wtorek swoje spotkanie rozgrywała m.in. Magdalena Fręch. Polka pokonała 6:2, 6:2 Australijkę Talię Gibson. Oprócz polskiej tenisistki na korcie zobaczyliśmy także gwiazdy takie jak Mirra Andriejewa, Elina Switolina czy Venus Williams.

‎

‎Minionej nocy nie zabrakło niespodzianek. Z turniejem już na starcie pożegnała się Switolina, która w rankingu WTA zajmuje 15. miejsce. Ukrainka mierzyła się z Anną Bodnar. Węgierka w zestawieniu najlepszych tenisistek jest dopiero 97., a nocne spotkanie wyglądało tak jakby, to ona była w czołówce rankingu.

‎

‎Switolina w zasadzie od samego początku miała problemy w gemach przy własnym serwisie. Bodnar miała aż 10 break pointów. W pierwszym i drugim secie wykorzystała po dwa z nich. To wystarczyło, żeby sprawić ogromną sensację i wygrać 6:2, 6:4.

‎

‎Porażka Ukrainki to świetne wieści dla Igi Świątek. Polka jeszcze nie pojawiła się na korcie, a już straciła jedną z najgroźniejszych rywalek po swojej stronie drabinki. Switolina mogła zmierzyć się z wiceliderką rankingu WTA w ćwierćfinale.

‎

‎Venus Williams wciąż zadziwia świat

‎

‎Williams w tym roku zadziwiła świat swoim powrotem do tenisa, a teraz stoczyła równym bój z Karoliną Muchovą. Amerykanka co prawda gładko przegrała pierwszą partię 3:6, lecz potem dokonała czegoś, czego nikt się nie spodziewał. Wygrała seta 6:2 i podobnie jak Czeszka, była o krok od drugiej rundy.

‎

‎Muchova jednak w decydującym secie pokazała klasę i wygrała całe spotkanie 6:3, 2:6, 6:1. Williams mimo porażki i tak przeszła do historii. Mając 45 lat i 68 dni stała się trzecią najstarszą zawodniczką, która rozegrała trzysetówkę w turnieju wielkoszlemowym w kobiecym singlu. Starsze był jedynie Martina Navratilova i Renee Richards.

‎

‎Pokaz siły rosyjskiej gwiazdy

‎

‎Mirra Andriejewa świetnie rozpoczęła US Open. Młoda rosyjska gwiazda nie dała większych szans Alycii Parks. 18-latka oddała rywalce tylko gema, wygrała 6:0, 6:1 i pewnie awansowała do kolejnej rundy, pokazując przy okazji wielką formę.

‎

‎Ależ sensacja w US Open! Gwiazda pokonana, była na drodze Świątek

‎Kolejna sensacja w US Open stała się faktem! Chociaż na nowojorskich kortach rozgrywane są ciągle mecze pierwszej rundy, to poza turniejem znalazła się Elina Switolina. Ukrainka była murowaną faworytką, a okazała się bezradna w starciu z 97. rakietą świata. To ważne wieści dla Igi Świątek.

‎

‎W rywalizacji pań w US Open już w pierwszej rundzie byliśmy świadkami gigantycznej sensacji, gdy mistrzyni Australian Open Madison Keys (6. WTA) po ponad trzech godzinach walki przegrała 7:6(10), 6:7(3), 5:7 z Meksykanką Renatą Zarazuą (82. WTA).

‎

‎Elina Switolina poza US Open! Do trzech razy sztuka

‎

‎Do kolejnej sensacji doszło w nocy z poniedziałku na wtorek polskiego czasu w meczu Eliny Switoliny (15. WTA) z Anną Bondar (97. WTA). Ciekawostka dotycząca tej rywalizacji jest taka, że obie panie grały ze sobą w tym roku już dwukrotnie w poprzednich turniejach wielkoszlemowych na początkowych etapach. W drugiej rundzie Roland Garros Switolina wygrała 7:6(4), 7:5, a w pierwszej Wimbledonu 6:3, 6:1. Ukrainka była więc zdecydowaną faworytką meczu z Bondar na nowojorskich kortach.

‎

‎Węgierka jednak uznała, że do trzech razy sztuka i widocznie nie wracała pamięcią do poprzednich meczów ze Switoliną. W pierwszym secie obroniła pięć break pointów przy wyniku 1:2 i wygrała w sumie pięć gemów z rzędu! Bondar grała z dużym poświęceniem, biegała po całym korcie i po jej stronie nie było łatwo oddanych piłek. Efekt? Set wygrany 6:2 w 48 minut.

‎

‎Drugi sezon 97. rakieta świata rozpoczęła od przełamania i po chwili prowadziła już 5:1! Tylko katastrofa mogła jej odebrać wygraną. Wtedy jednak przebudziła się półfinalistka US Open z 2019 roku. Switolina wygrała trzy kolejne gemy z rzędu i postawiła rywalkę pod ścianą. Bondar serwowała na mecz, ale na pewno czuła wtedy presję, żeby nie wypuścić wygranej. I poradziła sobie z tym wyśmienicie, doprowadzając do pierwszej piłki meczowej, którą od razu wykorzystała! Sensacja stała się faktem i to Węgierka, a nie Ukrainka awansowała po 101 minutach gry do drugiej rundy US Open, w której zmierzy się z Marią Sakkari (64. WTA).

‎

‎To też o tyle ważne, że Ukrainka była w drabince Igi Świątek (2. WTA), z którą mogła zmierzyć się w potencjalnym ćwierćfinale.

‎Anna Bondar – Elina Switolina 6:2, 6:4

Mistrzyni, której droga była czymś więcej niż tylko tenisem

Aryna Sabalenka od dawna znajduje się w ścisłej czołówce światowego tenisa. Znana ze swojej potężnej siły, ognistego temperamentu i niesamowitej intensywności, Białorusinka konsekwentnie przesuwa granice w swojej dyscyplinie. Jednak za trofeami i piorunującymi serwisami kryje się niezwykle osobista historia, która ukształtowała każdy krok jej kariery.

Jej droga napędzana była nie tylko ambicją, ale też emocjonalną obietnicą złożoną jej zmarłemu w 2019 roku ojcu, Siergiejowi. Przez lata to przyrzeczenie było ciężarem, który momentami niemal ją złamał. Ostatecznie jednak to ono stało się siłą napędową przemiany Sabalenki – z niekonsekwentnego talentu w wielokrotną mistrzynię turniejów Wielkiego Szlema.

Surowy talent, któremu brakowało stabilności

Na początku kariery Sabalenka uchodziła za jedną z najgroźniejszych zawodniczek w tourze. Nikt nie wątpił w jej potencjał – jej potężne uderzenia i bezlitosna agresja wystarczały, by zdominować niemal każdą rywalkę. Ale jedno pytanie wciąż powracało: czy potrafi udowodnić swoją wartość w najważniejszych momentach?

Raz za razem jej marzenia kończyły się frustracją. Docierała do półfinałów największych turniejów, lecz brakowało jej spokoju i konsekwencji w chwilach decydujących. To brakujące „ostatnie ogniwo” ciążyło na jej reputacji. Krytycy zastanawiali się, czy kiedykolwiek zdoła przełamać własne bariery mentalne.

Punkt zwrotny w Australii

Przełom nastąpił w 2023 roku. Sabalenka przyjechała na Australian Open w życiowej formie – spokojna, pewna siebie, gotowa. Mecz po meczu dominowała rywalki, dochodząc do finału bez straty seta.

W półfinale pokonała Magdę Linette, co z polskiej perspektywy było szczególnie znaczące, bo jej triumfy zaczęły zagrażać dominacji Igi Świątek. Finał w Melbourne stał się jednak prawdziwą próbą. Naprzeciwko niej stanęła Jelena Rybakina, mistrzyni Wielkiego Szlema. Sabalenka przegrała pierwszego seta i wielu obawiało się, że stara historia znów się powtórzy.

Tym razem jednak zachowała zimną krew. W emocjonującym i zaciętym boju odwróciła losy meczu i sięgnęła po pierwszy w karierze tytuł Wielkiego Szlema. Była to chwila triumfu, ale też ogromnej ulgi – obietnica dana ojcu była już w połowie spełniona.

Łzy, które poruszyły świat

Kilka miesięcy później Sabalenka dotarła do finału US Open. Faworytką starcia z nastoletnią Amerykanką Coco Gauff była właśnie ona. Gdy wygrała pierwszego seta, wydawało się, że spełnienie marzeń jest na wyciągnięcie ręki.

Ale mecz wymknął się spod kontroli. Gauff, wspierana przez głośną nowojorską publiczność, odwróciła losy spotkania i sięgnęła po swoje pierwsze wielkoszlemowe trofeum. Kiedy Sabalenka przegrała ostatnią piłkę, runęła na kort i zalała się łzami.

To nie była zwykła porażka. To był bolesny cios w wyścigu z czasem – walce o to, by przed 25. urodzinami dotrzymać świętej obietnicy. Cały świat zobaczył jej bezbronność. Łzy pokazały ciężar, jaki niosła na barkach, i sprawiły, że kibice na całym świecie poczuli jej ból.

Obietnica, której nie mogła złamać

Ojciec Sabalenki, Siergiej, zmarł na zapalenie opon mózgowych w 2019 roku, gdy Aryna dopiero torowała sobie drogę w światowej czołówce. Wówczas jej największym osiągnięciem była czwarta runda US Open, a w rankingu zajmowała dziewiątą pozycję. Mimo to w obliczu tragedii zdecydowała się na niezwykle odważny krok – obiecała ojcu, że przed ukończeniem 25. roku życia zdobędzie dwa tytuły Wielkiego Szlema.

Było to zobowiązanie niemal szalone, graniczące z niemożliwym. Niewielu zawodników mogło dać taką gwarancję. Ale obietnica mówiła wiele – o jej wierze w siebie i desperackim pragnieniu, by uczcić pamięć ojca.

Melbourne 2024: Chwila prawdy

Czas uciekał. Zbliżały się jej 25. urodziny, a Sabalenka miała już coraz mniej okazji, by spełnić przyrzeczenie. Do Australian Open w 2024 roku przyjechała z ogromną presją, świadoma, że margines błędu jest minimalny.

Tym razem jednak nie było chwili zawahania. Bez problemów przeszła przez kolejne rundy i znów dotarła do finału bez straty seta. Jej rywalką była Chinka Qinwen Zheng – obiecująca młoda gwiazda. Ale Sabalenka była nie do zatrzymania.

Dzięki sile i precyzji zamknęła finał w dwóch jednostronnych setach. Żadnych załamań, żadnych demonów z przeszłości – tylko pewność i kontrola. Obietnica została wypełniona. Dosłownie w ostatnim możliwym momencie udało jej się dotrzymać słowa.

Duch ojca wciąż ją prowadzi

Po zwycięstwie w Melbourne Sabalenka nie kryła emocji:

„Oczywiście mój ojciec jest dla mnie największą motywacją. Był dla mnie wszystkim. Ale teraz mam też mamę i moją siostrę, które są przy mnie, i czuję, że muszę o nich myśleć. Wciąż jednak mam poczucie, że on zawsze jest ze mną.”

Jej słowa były nie tylko świadectwem spełnienia, ale też przełomu. Niosła ze sobą marzenie ojca przez lata presji, łez i bolesnych porażek. Teraz, gdy obietnica została dotrzymana, mogła grać nie tylko dla niego, ale i dla samej siebie, swojej rodziny i przyszłości.

Kariera napisana na nowo

Od tamtego czasu Sabalenka dorzuciła do kolekcji kolejne trofea, w tym tytuł US Open. Jeszcze niedawno uważana za zbyt niestabilną, by wygrywać największe turnieje, dziś jest jedną z najbardziej szanowanych i groźnych zawodniczek w tourze.

Jej historia to opowieść o odporności, o zamianie bólu w siłę, o miłości córki, która stała się fundamentem jej kariery. Łzy, triumfy, porażki – wszystko to ukształtowało Sabalenkę w mistrzynię i ikonę wytrwałości.

Dla Aryny Sabalenki ta podróż zawsze będzie czymś większym niż tenis. To historia o dotrzymanej obietnicy, uhonorowanym dziedzictwie i ojcu, który na zawsze pozostanie u jej boku.