Usyk wybiera Wildera, dramat Soczyńskiego i granice odpowiedzialności. Przemysław Saleta bez owijania w bawełnę
Sytuacja na szczycie wagi ciężkiej znów budzi ogromne emocje. Ołeksandr Usyk po raz kolejny zdecydował się na ruch, który wywołał lawinę komentarzy – zrezygnował ze statusu zunifikowanego mistrza świata, zwakował pas WBO i zamiast obowiązkowej obrony obrał kurs na walkę z Deontayem Wilderem. Zdaniem Przemysława Salety trudno mówić tu o kontrowersji. To raczej logiczny krok pięściarza, który w swojej karierze udowodnił już absolutnie wszystko.
– Są zawodnicy, którzy są więksi niż federacje – mówi były mistrz Europy. – Usyk do nich należy. Podobnie jak Terence Crawford, który wcześniej zwakował pas, a później po prostu zakończył wielką karierę. Dla Ukraińca walka z Wilderem to nie tylko sport, ale też domknięcie historii. Jeśli go pokona, będzie mógł powiedzieć, że wygrał z całą elitą wagi ciężkiej ostatnich lat – Furym, Joshuą i właśnie Wilderem.
Choć Fabio Wardley wzbudził sensację, sięgając po mistrzowski pas, Saleta nie ma wątpliwości, że w hierarchii nazwisk to Amerykanin pozostaje znacznie wyżej. – Wardley to ciekawa historia, wręcz fenomen, bo jego droga z „white collar boxing” do mistrzostwa świata jest czymś absolutnie wyjątkowym. Ale Wilder to marka globalna. Taka walka generuje większe pieniądze, większe zainteresowanie i większą wagę sportową.
W tle pojawia się również Moses Itauma – młody, piekielnie utalentowany pięściarz, który w opinii Salety jest wręcz podręcznikowo wyszkolony. – To aż nieprawdopodobne, jak na 21-latka. Szybki, agresywny, bardzo mocno bije i praktycznie nie popełnia błędów. Dla Usyka to ryzyko bez realnej nagrody. W takich starciach można tylko stracić – zdrowie, reputację albo „zero” w rekordzie.
Nokaut, który zmienił wszystko
Znacznie mocniejsze emocje Saleta wzbudza temat niedawnej walki Michała Soczyńskiego, zakończonej dramatycznym nokautem. Choć pięściarz wybudził się po ciosach, sam przyznał, że poniósł ogromne konsekwencje zdrowotne.
– Zatrzymanie walki to zawsze koszmarnie trudna decyzja – podkreśla Saleta. – Presja jest ogromna, publiczność, gala, walka wieczoru, zawodnik gospodarzy… Ale nie wolno zapominać, że zarówno sędzia, jak i narożnik są po to, by chronić zdrowie zawodnika. Moim zdaniem w tym przypadku zabrakło odwagi. Zarówno sędziemu, jak i sekundantom.
Były mistrz Europy przywołuje tu symboliczny przykład z kariery Władimira Kliczki. – W Kijowie, jeszcze zanim został mistrzem świata, jego trener Fritz Sdunek wbiegł do ringu i przerwał walkę z Rossem Purittym. Ciśnienie było potężne, Kliczko był bohaterem narodowym, a mimo to trener podjął właściwą decyzję. Stracił pas, ale zachował zdrowie zawodnika. I historia pokazała, że to był moment kluczowy.
Zdaniem Salety w przypadku Soczyńskiego sytuacja była aż nadto czytelna. – Te kryzysy były widoczne. On ledwo przetrwał kilka rund, zbierał bardzo ciężkie ciosy. Tu nie chodzi o wynik sportowy, tylko o życie i zdrowie. Lepiej zatrzymać pięć walk za wcześnie niż jedną za późno.
„Nie przerywaj, cokolwiek się stanie”
Szczególne poruszenie wywołała informacja, że Soczyński miał zawrzeć z trenerem ustną umowę, iż walka nie zostanie przerwana bez względu na okoliczności. – Rozumiem psychikę zawodnika – tłumaczy Saleta. – Każdy bokser wierzy, że się odbuduje, że „to jeszcze nie koniec”. Tylko że później przychodzą konsekwencje, których nie da się cofnąć. I nagle nie wiemy, czy ktoś w ogóle będzie jeszcze w stanie wrócić do ringu.
Były pięściarz przyznaje, że nie zna podobnych przypadków z pierwszej ręki, ale ostrzega przed ich skutkami. – Po takim nokaucie może zostać blokada mentalna. A w boksie ułamek sekundy zawahania oznacza porażkę.
Sędziowie też są ludźmi
Saleta odnosi się również do kontrowersyjnego przerwania walki Pawła Stępnia z Kajetanem Kalinowskim. – Tu akurat uważam, że decyzja była błędna. Oko wyglądało źle, ale Stępień nie był zdominowany, widział jedno, a Kalinowski był wyraźnie bardziej zmęczony. Paradoksalnie ta walka została zatrzymana, a wcześniejsza – zbyt późno.
– Trzeba pamiętać, że sędziowie też są ludźmi – dodaje. – Po ciężkim nokaucie Rafała Dudka emocje były ogromne i to mogło wpłynąć na kolejne decyzje.
WOŚP: „To powinno łączyć, nie dzielić”
Na koniec rozmowa schodzi na zupełnie inny temat – Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Przemysław Saleta od lat angażuje się w finały i nie kryje zdumienia skalą hejtu.
– Psy szczekają, karawana jedzie dalej – mówi krótko. – Te same zarzuty słyszymy od lat, a fakty mówią same za siebie. Jeśli ktoś tak bardzo krytykuje WOŚP, to powinien potem w szpitalu powiedzieć, że nie chce korzystać ze sprzętu kupionego przez Orkiestrę. Oczywiście nikt tak nie zrobi.
Dla Salety liczby są jednoznaczne – miliardy zebranych złotych, dziesiątki tysięcy urządzeń, realna pomoc. – To inicjatywa, z której powinniśmy być dumni. Nie wiem, czy na świecie jest coś na podobną skalę, trwające tak długo i przynoszące tak wymierne efekty.
Z pełnym przekonaniem zgadza się też ze słowami Dariusza Michalczewskiego o Jerzym Owsiaku. – Stworzył coś wyjątkowego. Bez względu na hejt i nienawiść, dla mnie to postać absolutnie legendarna.
A komentarze w stylu „ile ci za to zapłacili”? – Słyszę to często – przyznaje Saleta. – Ale to mówi więcej o tych ludziach niż o mnie. Jeśli ktoś zakłada, że za każde dobre działanie trzeba dostać pieniądze, to po prostu mierzy innych swoją miarą. I dlatego hejt mnie nie dotyka.
