Tomasz Frankowski: – Że już gorzej być nie może, bo i tak wyglądaliśmy słabo w tym spotkaniu, ale wciąż zachowywaliśmy szanse na awans. Stracona bramka tuż przed przerwą podłamała jeszcze bardziej zespół, po którym i tak widać było, że nie wierzy w swoje umiejętności. Dobrze, że potem nastąpiła dobra rozmowa w szatni. Jak to się mówi, lepiej stracić bramkę w 44. niż w 46. minucie, tuż po powrocie na murawę, gdy burzy to cały twój plan. Więc było tu trochę szczęścia w nieszczęściu. W przerwie – przypuszczam – doszło do słusznej analizy. Nastąpiła zmiana Filipa Rózgi – do którego nie mam pretensji – na Oskara Pietuszewskiego i ten zespół w drugiej połowie wyglądał zgoła inaczej, czego efektem były te dwie bramki naszych dwóch gwiazd.
I ta reakcja cieszyła, bo – nie wiem, czy pan się zgodzi – ale moim zdaniem nasza kadra w ostatnim czasie miała mentalność z papieru i jej pewność siebie potrafił zdmuchnąć nawet najmniejszy powiew niepowodzeń. Nie mówiąc już o zwycięstwach po tym, gdy pierwsi traciliśmy bramkę, czego kompletnie nie mieliśmy w zwyczaju.
– Przede wszystkim smutne, że zespół nie wyglądał od pierwszej minuty, tak jak od 46.
Może z wyłączeniem pierwszego kwadransa.
– To prawda. Pierwsze 10 minut imponowało, w mecz weszliśmy bardzo dobrze, ale krótko to trwało i to raczej nie wina Polaków, a zasługa Albańczyków, którzy wzięli się w garść, odparli atak i zaczęli grać w piłkę, prowadząc ofensywę na naszą bramkę. A my dawaliśmy im pole do popisu. Chodzi mi zwłaszcza o obrońców, ale i pomocników, którzy łatwo tracili piłkę przy próbach rozegrania. Na tym polu zawodził zwłaszcza Matty Cash, który kilkukrotnie zagrał niedokładnie. Stracona bramka była tego efektem.
Wrócił Jan Bednarek ze starych, kiepskich lat – chciałoby się powiedzieć…
– Niestety. Wszyscy mają oczy i widzą. Jan też zdaje sobie sprawę z tego, że taki kiks nie przystoi reprezentantowi Polski.. Ale chwała, że nastąpiła pozytywna reakcja. I w tym trudnym, zamkniętym meczu, w którym Robert był pieczołowicie kryty i nie mógł sobie dać rady, w końcu w 63. minucie dokonał przełomu. Co nie było łatwe.
Bo wcześniej musiał zdemolować w powietrzu kryjącego go rywala.
– I to dosłownie. A Robert to zrobił. Dał nadzieję. A z kolei Piotr Zieliński dał awans.
Padło nazwisko Oskara Pietuszewskiego. Był to – pana zdaniem – debiut dobry czy bardzo dobry?
– Bardzo przyzwoity. Nie zapominajmy, że on nie ma 25 czy nawet 20 lat, a dopiero 17. Niejeden powiedziałby więc, że było to genialne wejście, bo robi wiatr, porusza trybuny i mimo, że czasem wygląda jak “jeździec bez głowy”, gdy porywa się na dwóch obrońców, tracąc piłkę, to blisko od roku to przynosi efekty. Najpierw w Jagielloni Białystok, potem w FC Porto i w końcu także w reprezentacji Polski, do której wszedł z futryną. Bramki bezpośrednio nie wypracował, ale na pewno miał wkład w to zwycięstwo.
To jednak Robert Lewandowski dał sygnał do ataku swoją arcyważną i trudną do zdobycia bramką. Powinniśmy się cieszyć, że wciąż to robi czy raczej martwić tym, że ciągle musi tego dokonywać?
– Nie ma wyboru. Po prostu jest kapitanem i naszą podstawową “dziewiątką”. Więc ma obowiązki “dziewiątki” i kapitana. A że potrafi to robić, to tylko chwała mu za to. Ale jest to piłkarz, którego pewnie docenimy znacznie bardziej, gdy skończy karierę. Jest to akurat mój kolega po fachu, więc wiem, co mówię.
Patrząc na jego emocjonalną reakcję po meczu… Myśli pan, że mógł być to jego ostatni mecz w kadrze na Stadionie Narodowym?
– Zdawał sobie sprawę, że to realny scenariusz. Widziałem, jak po meczu szedł całkiem wyobcowany, jakby obok polskiej drużyny. Więc może gdzieś podświadomie odczuwa, co się może wydarzyć po meczu w Szwecji, jeśli ten nie pójdzie po naszej myśli. I niewykluczone, że już gdzieś w głowie przygotowuje się do decyzji o zakończeniu reprezentacyjnej kariery.
A skoro mowa o pana byłym fachu, nie martwi pana obecny stan ataku naszej reprezentacji?
– Cóż, to prawda, że jest Robert i cała reszta lata świetlne za nim. Ale nie ma co ukrywać, już od 20 lat zmagam się z tego typu pytaniami, od kiedy sam zakończyłem piłkarską karierę. Zawsze był problem z tym, co będzie, gdy ja przestanę grać w kadrze, gdy odejdzie Maciek Żurawski czy Emmanuel Olisadebe, potem Artur Wichniarek i kolejny napastnicy, grający w reprezentacji. Ale zawsze rodzą się talenty, które mając wokół siebie piłkarzy potrafiących grać w piłkę, potwierdzają swoją jakość. Faktycznie, wokół Roberta kręci się gra ofensywna już od 15 lat, ale ci, którzy wokół niego grali, też potrafili być skuteczni. Że wspomnę Arkadiusza Milika, Karola Świderskiego czy Krzysztofa Piątka. Więc na razie nie wyprzedzajmy czasów. Mamy jeden mecz, który dzieli nas od mundialu i który musimy wygrać lub nawet zremisować, a potem być bardziej skuteczni w rzutach karnych.
No właśnie, jak pan patrzy na mecz ze Szwecją? Zdaje się, że nie jedziemy tam w roli faworyta, ale jednak z szansami na awans.
– Tak. Wygrać nie musimy. Może to być zwycięski remis, jak przed dwoma laty z Walią. Szanse rozkładają się 50 na 50. Zdajemy sobie sprawę, że Szwedzi dostali się do baraży “tylnymi drzwiami”, czyli poprzez zwycięstwo w dywizji C Ligi Narodów. Eliminacje kompletnie zawalili, ale te eliminacje skończyły się pół roku temu. W międzyczasie zmienili trenera. W spotkaniu z Ukrainą Szwedzi udowodnili, że są już innym zespołem. Mają ofensywnych piłkarzy, o których wiedzieliśmy, że są groźni. Viktor Gyokeres i Anthony Elanga są po prostu świetni. A my musimy ich wykluczyć z gry. Więc liczę na to, że Jan Bednarek i Jakub Kiwior zagrają jak w FC Porto, a nie jak ostatnio z Albanią. Są do tego zdolni. Mam nadzieję, że cała nasza obrona na PGE Narodowym wyczerpała limit błędów przeznaczony na całe baraże i zobaczymy już nieco inne oblicze reprezentacji Polski.
– Nie ma co ukrywać, że decyzje i posunięcia prezydenta Karola Nawrockiego są kontrowersyjne, by nie powiedzieć niewłaściwe. Przynajmniej w mojej opinii. Ta wizyta w szatni naszych piłkarzy, podobnie jak to było wcześniej w przypadku koszykarzy, to zagranie ewidentnie pod publiczkę. Oczywiście, wiemy, z jakiego światka wywodzi się prezydent, więc przyśpiewki nie są mu obce. Ale na temat Karola Nawrockiego w kontekście sportu wolałbym się nie rozwijać, bo są ważniejsze sprawy dla bezpieczniejsza naszego kraju i jego weta, w tym przede wszystkim to dotyczące programu SAFE czy zupełnie niepotrzebna wizyta na Węgrzech w celu wsparcia prorosyjskiego Premiera Orbana.
Piłkarz w czerwonej koszulce z godłem Polski siedzi przy stole konferencyjnym, trzyma rękę przy ustach, w tle tablica z logotypami sponsorów oraz mikrofony.
Robert LewandowskiAFP
mężczyzna w garniturze z białą koszulą i czerwonym krawatem, uśmiechnięty, w tle jasne drzwi
Karol NawrockiTomasz Jastrzebowski/REPORTEREast News
Jak będzie wyglądał mecz Szwecja – Polska? Eksperci prognozują.
