Z powodu pozornej prostoty i elegancji tenisa – para ludzi odbija piłkę, stojąc po przeciwnej stronie siatki – może umknąć nam, że to sport bezlitosny w chwilach słabości. Tenisistki doznają małych dramatów, dołują się nimi, z ich powodu płaczą, przeżywają na swój sposób: Sabalenka, Rybakina, Świątek, Anisimova, Andriejewa, Gauff – pisze Radosław Leniarski ze
Iga Świątek po zwycięstwie nad Taylor Townsend ukrywała twarz w dłoniach, ukrywała łzy ulgi. Zaskakujący widok, zważywszy na to, że rywalka znajduje się w ósmej dziesiątce rankingu WTA. Długo to trwało. Pięć minut później jej głos wciąż łamał się pod wpływem wzruszenia. Jakby już rozegrała w głowie scenariusz porażki, a potem wyrwała się z tego filmu cudem, tuż przed ostatnią akcją.
Jej kilka spotkań zakończyło się porażkami w trzech setach po łatwym wzięciu pierwszego z nich, ale w pojedynku z Townsend Polka przełamała ten trend, właśnie wtedy, gdy jako obrończyni tytułu na Wimbledonie grała mecz otwarcia na korcie centralnym z wymagającą rywalką. Ostrzegała potem, żeby nie przywiązywać “filozoficznej” miary do tych łez, bo one nie oznaczają żadnego wyzwolenia spod presji, są po prostu łzami ulgi i emocji.
Piszę o tym, bo wydaje mi się, że zbyt krytycznie oceniamy Świątek po jej niepowodzeniach, w dodatku najczęściej jednoznacznie negatywnie, a zbyt mało wagi przywiązujemy do zwycięstw, nie biorąc pod uwagę kontekstu lub rywalek czy natury tenisa.
Nie chodzi o porównania do przeciwniczek, w każdym razie nie tylko o to, ale o obserwację faktów. Na przykład tego, że Mirra Andriejewa odpadła z przedwimbledońskiego turnieju w Bad Homburg w swoim pierwszym meczu, czyli dokładnie tak jak Świątek. Ilu kibiców pomyślało, że przez to Rosjanka przestała być jedną z faworytek Wimbledonu a ilu, że przez to samo przestała nią być Świątek?
Zobacz wideo Daria Abramowicz może zostać z Igą Świątek do końca! “Bardzo jej ufa”
Tymczasem Andriejewej nie ma już w Wimbledonie, przeszła tylko pierwszą rundę, a Świątek wygrała swój drugi mecz – z Czeszką Karoliną Pliskovą (WTA 73) – w doskonałym stylu i teraz zmierzy się z Filipinką Alexandrą Ealą (WTA 32, ich bilans 1-1).
Z powodu pozornej prostoty i elegancji tenisa w grze singlowej – para ludzi odbija piłkę, stojąc po przeciwnej stronie siatki – może umknąć nam to, że jest to sport bezlitosny w chwilach słabości. Jest to sport o olbrzymiej sile perswazji. Potrafi przekonać tenisistkę o jej wielkości po kilku pojedynczych wspaniałych zagraniach i zwycięstwach, i z podobną olbrzymią siłą zdołować ją po kilku błędach i porażkach. Jedno i drugie może doprowadzić zarówno do pięknych serii, jak i złych, do pogłębienia dobrych, ale i złych trendów. Zawodniczki są podatne na manipulację zastosowaną przez perfidny, podstępny tenis.
Liderka rankingu WTA od niemal 90 tygodni, Aryna Sabalenka, grająca w aureoli półbogini tenisa, w ostatnich dwóch turniejach przed Wimbledonem przegrała do zera trzecie sety. Dlaczego? – Chyba znalazłam się w psychicznej czarnej dziurze – mówiła osoba, która uchodzi za “gniotsa nie łamiotsa”.
Sabalenka – królowa twardej nawierzchni – jeszcze nie wygrała wielkoszlemowego turnieju na naturalnej nawierzchni: w Rolandzie Garrosie raz wystąpiła w finale, w Wimbledonie kilkukrotnie w półfinale. Czyli londyński turniej pozostaje jedynym w Wielkim Szlemie, w którym Sabalenka nie wbiła się do finału. Za każdym razem, gdy doznaje takiej porażki jak ostatnio z Dianą Sznajder w półfinale Rolanda Garrosa, Sabalenka przeprowadza superwizję z zespołem, w którym jednakowoż brakuje psychologa, a wszyscy od pierwszego trenera przez drugiego trenera i trzeciego oraz fizjoterapeutki są amatorami w sprawach psychologii i laikami w sprawie rozładowywania problemu. A to się robi łopata po łopacie, jak wagon z węglem.
Jelena Rybakina (WTA 2) – wydawałoby się jedyna, która ostatnimi czasy mogłaby rzucić wyzwanie Sabalence – mierzy się z demonami o zróżnicowanej sile żrącej. Słabiutki system odpornościowy jej organizmu powoduje, że Moskwianka wycofuje się z turniejów częściej niż inne zawodniczki, a ostatnie turnieje trawiaste przed Wimbledonem były dla mistrzyni w 2022 r. wręcz okropne: dokładnie tak jak Świątek i Andrejewa, Rybakina odpadła już w pierwszym swoim meczu na trawiastym turnieju w Berlinie przed startem Wimbledonu. Chwilę wcześniej przegrała swój drugi mecz na turnieju w Queen’s Club. Z zawodów w Bad Homburg wycofała się prawdopodobnie z powodu urazu biodra (bardziej prawdopodobne, że chciała dać mu odpocząć i nie narażać na kontuzję). W pierwszym meczu w Wimbledonie – z Lois Boisson – ledwo się podniosła po utracie drugiego seta 1:6. Francuzka jest w szesnastej “10” rankingu WTA. Potem Rybakina sporo mówiła o braku pewności siebie.
Po utracie niemal całego sezonu na mączce z powodu kontuzji nadgarstka głównym zmartwieniem Amandy Anisimovej (WTA 5) – zeszłorocznej finalistki, która z pewnością chciałaby zatrzeć pamięć po 0:6, 0:6 w tamtym meczu ze Świątek – będzie reakcja fizyczna jej ciała na wyzwania dwutygodniowego wysiłku. Jessica Pegula (WTA 4) pokonała Sabalenkę w Berlinie i wygrała w Bad Homburg, ale w Londynie nigdy nie zaszła wyżej niż do ćwierćfinału, a ma już 32 lata.
Gauff, do niedawna wiceliderka WTA, a dziś zaledwie siódma w rankingu WTA – miejsce, w okolicy którego może wylądować Świątek, jeśli przegra z Ealą – podchodząc do Wimbledonu, miała w bilansie zaledwie jeden wygrany mecz w trzech edycjach tego szacownego turnieju. W tym roku w Londynie już zwyciężyła w dwóch, choć była o dwie piłki od porażki z Argentynką Solaną Sierrą (WTA 56).
Gauff ma bodaj najlepszy serwis po Rybakinie, czyli dysponuje najpotężniejszą bronią na Wimbledonie, atomówką. A jednak nie potrafi się dostosować do trawy. I ona, jak Świątek i Adriejewa, przegrała swój jedyny przedwimbledoński mecz na trawie – w Berlinie (czyli tam, gdzie w pierwszym meczu przegrała też Rybakina).
Chodzi o to, że tenis na trawie – najkrótsza część sezonu, najmniej turniejów, a więc piekielnie trudno się zaadaptować – akurat w tej grupie kapitalnych zawodniczek jest całkowicie nieprzewidywalny, bo dodatkowo i one przeżywają trudne chwile. Wszystkie, nie tylko Świątek, jak myślimy w Polsce. Tylko że te problemy każdej z nich są nieco inne, nasilają się w różnych okolicznościach i z różną siłą.
W tej sytuacji nie byłoby wcale ogromnej sensacji, gdyby Sabalenka uległa Jelenie Ostapenko (WTA 31) w najbliższym meczu, Gauff z Belindą Bencic (WTA 11) w następnym, Anisimovej z Madison Keys (WTA 26), zaś Świątek w Ealą (WTA 29), która gra w sposób bardzo podobający się trawie, w dodatku trwa jej najlepszy sezon na tej nawierzchni w karierze.
Fakt, iż podczas tegorocznego Wimbledonu nic nie jest oczywiste i każda zawodniczka może ograć inną, jest oczywiście pięknem sportu, jest cudowną nieprzewidywalnością. Ale jest to zarazem bardzo ludzkie i wykracza poza kort. Tam, gdzie zawodniczki walczą nie tylko z rywalkami, ale i własnymi emocjami.
Radosław Leniarski
W „Gazecie Wyborczej” od 1994 r. Laureat Nagrody Grand Press im. Bohdana Tomaszewskiego w 2021 r. Korespondent na dwunastu igrzyskach olimpijskich.
Dziękujemy za przeczytanie
Google News Facebook Instagram YouTube X TikTok
Wczytywanie kolejnego artykułu…
Leave a Reply