Tak Polska “produkuje” gwiazdy tenisa. Chwalińska miała szczęście

Polski Roland Garros nie wziął się znikąd. Wystarczy spojrzeć na ranking WTA, w którym mamy aż cztery Polki w TOP50. Do tego dochodzą awanse, w tym ten najbardziej spektakularny Mai Chwalińskiej, która skoczyła z miejsca 114 na 21. Z czego to się bierze? Czy mamy system szkolenia? Nasi rozmówcy uśmiechają się, słysząc to pytanie. Mówią o zagryzaniu zębów, szczęściu i boją się, że zmarnujemy szansę tak samo, jak po polskim Wimbledonie w 2013.
Polska ofensywa na światowych kortach. “Czeski film” z Chwalińską

Polska ofensywa na światowych kortach. “Czeski film” z ChwalińskąAliaksandr Valodzin/East NewsEast News

Polki szaleją na światowych kortach. Najlepszym dowodem ostatni Roland Garros, gdzie mieliśmy “polski mecz” w trzeciej rundzie (Iga Świątek – Magda Linette) i kwalifikantkę Maję Chwalińską w finale. Polki grały dobrze, no i okazało się, że mamy nie tylko Świątek. Wrażenie robi też ranking, gdzie w TOP50 są aż cztery Polki. Więcej jest tylko Amerykanek, Czeszek i Rosjanek. Nas najbardziej interesują Czeszki, bo dużo mówi się o tym, że nasi południowy sąsiedzi mają system szkolenia, którego możemy im pozazdrościć.

300 do 3. Legenda o Pradze miała zawstydzić tenisowy światek w Polsce

Kiedy w Polsce upadał komunizm, to mieliśmy jedną krytą halę. Kilka lat później trzy, ale Czesi mieli ich wtedy 300. – W pewnym momencie krążyła nawet taka legenda, że w samej Pradze krytych hal jest więcej niż w całej Polsce – mówi nam Tomasz Wolfke, komentator i znawca tenisa.

Teraz oczywiście wyglądamy z infrastrukturą lepiej. – Choć nadal nie ma centralnego ośrodka szkolenia, który miał powstać w Kozerkach – zwraca uwagę Wolfke, dodając, że u nas wygląda to tak, że PZT wspiera kariery na miarę swoich możliwości, ale największa odpowiedzialność spoczywa na klubach. – Tych dobrych, czy bardzo dobrych jest mniej niż dziesięć. Maja Chwalińska ma szczęście, że gra w jednym z nich, czyli w BKT Advantage Bielsko-Biała. Ma też szczęście, że trafiła na prezesa Piotra Szczypkę, który w nią uwierzył i dał jej szansę – dodaje Wolfke.

Co z systemem szkolenia w polskim tenisie? Jest, czy nie?

Dalej jednak nie odpowiedzieliśmy na pytanie, czy to, co wyprawiają Polki, to kwestia systemu. – Generalnie systemu nie ma – uważa Adam Romer, redaktor naczelny Tenisklubu. – Jakiś tam system jest, ale nie za bogaty – dodaje Wolfke.

Ciekawie w kwestii systemu wypowiedział się w programie Trzeci Serwis Wojciech Andrzejewski, członek komisji kształcenia trenerów w PZT. Przyznał wprost, że system jest, ale nie jest efektywny, bo na każdym poziomie (hale, trenerzy, finanse i selekcja) są jakieś braki. Andrzejewski przyznał wprost, że trochę zmarnowaliśmy efekt polskiego Wimbledonu w 2013, kiedy to Jerzy Janowicz i Agnieszka Radwański doszli do półfinału. Wtedy ministra sportu Joanna Mucha rzuciła hasło: “budujemy korty”. – Powstało ich sześć albo siedem – przyznał Andrzejewski, ale to było wszystko.

Polski Roland Garros, to efekt zaciskania zębów

Andrzejewski dużo mówił o potrzebie wspierania sportu przez ministra i rząd. Przypomniał, że 20 lat temu tenis był na 47. miejscu, gdy idzie o dotacje. Teraz jest w dziesiątce, ale to wciąż nie są wystarczające środki do tego, by rywalizować z innymi federacjami. – Niemcy mają miliony dzięki składkom, Francję i Anglię napędzają turnieje wielkiego szlema, a u Czechów tenis stał się sportem narodowym. Jeśli chodzi o Polskę, to słyszałem, że niezły junior dostaje stypendium na poziomie 5 tysięcy złotych rocznie, co daje nieco ponad 400 złotych miesięcznie. To na nic nie wystarczy – zauważa Wolfke.

Zdaniem Wolfke sukces na Roland Garros to efekt determinacji i zaciskania zębów. – Kiedyś Kubot czekał na sukces 10 lat, a Magdę Linette nazwano “Kubotem w spódnicy”, bo czekała na to samo 7, czy 8 lat. Maja sześć. Dlatego ta determinacja jest taka ważna.

Polski paradoks. Francja ma miliony, a bijemy ją na głowę

W Polsce w każdym elemencie systemu szkolenia jest luka. Kortów jest za mało, pieniędzy też, a i trenerów brak, choć patrząc na to, że Tomasz Wiktorowski pracuje z Naomi Osaką, a Sandra Zaniewska z Martą Kostiuk można by pomyśleć inaczej. – Nie ma czegoś takiego, jak polska myśl szkoleniowa. Te najlepsze mają zagranicznych trenerów, a naszych dobrych można policzyć na palcach dwóch rąk – przekonuje Wolfke.

Pewnym paradoksem jest więc to, że w TOP50 mamy niewiele mniej zawodniczek niż Czeszki. A taką Francję, gdzie jest perfekcyjny system zasilany milionami euro, bijemy na głowę. – Ten nasz wynik jest delikatnie ponad stan, ale jak będziemy mieli szczęście, to za chwilę będą następczynie Świątek, Chwalińskiej i Linette. Jest Basia Kostecka, córka byłej tenisistki Joanny Sakowicz-Kosteckiej. Jest też Gina Feistel, córka kolejnej byłej tenisistki Magdy Mróz-Feistel. I to znów nie będzie zasługa systemu, lecz determinacji i rodziców – kwituje nasz ekspert.
Zawodniczka tenisowa wykonuje dynamiczny zamach rakietą podczas meczu, skupiona na grze, ubrana w jasnożółty bezrękawnik sportowy.

Maja ChwalińskaJULIEN DE ROSAAFP
zawodniczka tenisowa w czapce i sportowym stroju z uniesioną w geście triumfu zaciśniętą pięścią oraz wyrazem silnych emocji na twarzy

Iga ŚwiątekAFP
Tenisistka w żółtym stroju sportowym podnosi rękę w geście pozdrowienia lub podziękowania, trzymając rakietę tenisową; na głowie opaska, w tle rozmazane logo sponsora.

Magda LinetteMartin KeepAFP

Liga Narodów. Kanada – Holandia. Skrót meczu.