Maja Chwalińska odpada w 1. rundzie Wimbledonu po meczu z Mananchayą Sawangkaew. Polka wygrała 1 seta 6:2, w drugim prowadziła 5:2 i wtedy zaczął się dramat. Przy piłce meczowej Chwalińska doznała kontuzji i wszystko się posypało. – Jedna piłka zmieniła wszystko. Maja mogła to wygrać, jakby miała potężny serwis. Bez tego mogła liczyć na łut szczęścia. Przykro, że odpada po jednym występie. Pytanie, jak poważny jest uraz i jak długie będzie leczenie – zastanawia się w rozmowie z Interią Anna Niemiec, była zawodniczka i trener tenisa.
Dramat Mai Chwalińskiej na kortach Wimbledonu. Zaczęło się od upadku przy piłce meczowej.
Dramat Mai Chwalińskiej na kortach Wimbledonu. Wszystko zaczęło się od upadku przy piłce meczowej.KIRSTY WIGGLESWORTHEast News
Dariusz Ostafiński, Interia: Nie tak to miało wyglądać.
Anna Niemiec, była zawodniczka, trener tenisa: Wszystko co złe zaczęło się przy piłce meczowej w drugim secie. Ta jedna piłka odmieniła losy tego spotkania. Kontuzja Mai kompletnie zmieniła obraz tego spotkania.
Po kontuzji był już tylko cień szansy na wygraną Chwalińskiej
Do momentu odniesienia kontuzji Maia miała ten mecz pod kontrolą.
– I w tym drugim secie, mimo tej kontuzji, był jeszcze cień szansy na wygraną. Prowadziła, wystarczył łut szczęścia, jedna, dwie przypadkowo wygrane piłki i cieszylibyśmy się z jej zwycięstwa. Pomimo kontuzji mogła to jeszcze wygrać. A jednak się nie udało. Jakby jeszcze miała potężny serwis, to by było inaczej. Zawodniczki z takim serwisem potrafią raz, drugi raz strzelić i wygrać mimo problemów.
Tu te problemy były takie, że od pewnego momentu Chwalińska grała na stojąco.
– Problemy były widoczne, ale też z drugiej strony nie były takie, żeby zejść z kortu. Tu trzeba też docenić rywalkę Mai, która z zimną krwią wykorzystała kłopoty naszej zawodniczki.
Kibice niepotrzebnie się martwili. Chwalińska dała radę
Żal jednak jest ogromny, bo do momentu odniesienia kontuzji oglądaliśmy taką Maję, jak w tym jakże udanym dla niej turnieju Roland Garros.
– Dobrze to wyglądało. Zastanawialiśmy się, jak Maja poradzi sobie bez turnieju rozgrzewkowego, ale weszła w ten mecz bardzo dobrze. To spotkanie było oczywiście bardziej wyrównane, niż to wskazywał wynik, ale Polka wygrywała te najważniejsze piłki. Potrafiła wygrać gema, w którym przegrywała 40:0. Do kontuzji było 6:2 i 5:2 z rywalką, która była już na trawie ograna, miała trzy mecze na liczniku. Kibice, którzy zastanawiali się, czy gra Mai będzie pasowała na trawę, mogli odetchnąć z ulgą.
Wyczyn tym większy, że jak przypomnę sobie rozmowę z Lechem Sidorem, to on szczerze martwił się, jak Maja sobie poradzi, mając jedynie wspomnienia z 2022. Mówił, że nic nie zastąpi dwóch, trzech meczów, że tych roboczogodzin Mai może zabraknąć.
– Leszek ma rację, ale absolutnie nie było tego widać. Pewnie, jakby Maja miała te dwa mecze na trawie, to grałoby się jej jeszcze lepiej. Z drugiej strony, po wyczerpującym fizycznie Roland Garros ona musiała się na coś zdecydować. Zdecydowała, że nie będzie żadnych występów, że odpoczynek jest ważniejszy. Tak swoją drogą, to kiedyś, jak ta przerwa między Roland Garros i Wimbledonem wynosiła dwa tygodnie, to wielu zawodników, zwłaszcza ci, którzy dochodzili w Paryżu do półfinału, grało Wimbledon z marszu i też nie było widać, żeby trawa im dokuczała, czy jakoś przeszkadzała. Przy takim przejściu zawsze najważniejsze jest to, żeby mieć ten jeden, dwa łatwiejsze mecze na rozegranie.
Czy trzeci set Chwalińskiej miał sens?
To chyba można powiedzieć, że Chwalińska grała na ten scenariusz.
– Miała idealne wejście i do momentu pojawienia się problemu zdrowotnego wszystko szło po jej myśli.
A teraz?
– Grając taki turniej, zawsze chcesz mieć więcej niż jeden mecz. Odpadanie już po jednym występie jest przykre. Tu jeszcze dochodzi ta kontuzja, której Maja doznała, kiedy poślizgnęła się przy piłce meczowej. Dotykała kostki, ale na skręcenie to nie wyglądało. Może jakieś naciągnięcie? Z czasem doszły jeszcze jakieś problemy fizyczne. Otwarte pozostaje pytanie, jak poważne to jest i jak długie może być leczenie. Odpowiedź poznamy dopiero, jak Maja powie coś na konferencji, a może trzeba będzie poczekać dłużej.
Granie w tej sytuacji trzeciego seta miało jakikolwiek sens? Może należało odpuścić, żeby nie pogłębiać urazu?
– Ryzyko pogłębienia urazu było niewielkie, bo Maja praktycznie nie ruszała się po korcie. Nie było z jej strony żadnych zrywów. Dwa pierwsze gemy wygrała i pewnie pomyślała, że w tej sytuacji spróbuje. Liczyła, że przeciwniczka się zdenerwuje i może otworzy się dla niej jakaś szansa. Rywalka zagrała jednak dobrze, a w sytuacji, kiedy Maja nie mogła się poruszać, końcowy wynik był łatwy do przewidzenia. Tak sobie myślę, ale to tylko moje przypuszczenia, że Maja nie chciała schodzić z kortu, bo przecież dostała dziką kartę. Może w ten sposób chciała organizatorom podziękować.
Tenisistka w białym stroju skupiona podczas dynamicznego uderzenia piłki rakietą.
Maja Chwalińska pożegnała się z WimbledonemKENTARO TOMINAGAAFP
Tenisistka ubrana w biały strój sportowy skupiona przygotowuje się do serwisu, trzymając piłkę tenisową i rakietę na tle kortu.
Maja Chwalińska żegna się z Wimbledonem 2026KENTARO TOMINAGAAFP
Zawodniczka w białym stroju sportowym odbijająca piłkę tenisową rakietą podczas meczu.
Maja Chwalińska, Wimbledon 2026KENTARO TOMINAGAAFP
Najlepsze akcje polskich siatkarzy w turnieju Ligi Narodów w Gliwicach.
Leave a Reply