Na najważniejszym obiekcie w Wimbledonie doszło do konfrontacji na pierwszy rzut oka dwóch zupełnie różnych, ale w gruncie rzeczy podobnych historii. Igę Świątek i Karolinę Pliskovą dzieli dziewięć lat, historycznie w różnych momentach odnosiły największe sukcesy, ale łączy je wspólny mianownik – obie pragną wrócić do swoich najlepszych wersji. Właśnie dziewięć lat temu przypadł okres prawie dwumiesięcznego królowania Czeszki w rankingu WTA.
Iga Świątek szanowana do granic. Kort centralny docenia mistrzów
Pliskova, z racji wieku i długiej walki o zdrowie, jednak jest już w zupełnie innym momencie kariery, 73. miejsce na świecie nie jest przypadkowe. Z kolei Iga Świątek wciąż ma mocarne ambicje i eksperci są zgodni: jeśli uwolni olbrzymi potencjał, na powrót może stać się zwyciężczynią największych turniejów. Sprawa jest jednak szalenie skomplikowana, czego namiastkę widzieliśmy na wczorajszym treningu Polki (opartym na poprawie wielu detali i szczególików), a także przytłaczający ciężar radzenia sobie z presją, o czym tak genialnie w wywiadzie dla Interii opowiada dzisiaj Agnieszka Radwańska – pokazując na swoim przykładzie, jak ten sport rujnuje, doprowadzając do stanu, gdy staje się wrakiem człowieka.
Świątek, z bilansem 3-0 z Pliskovą, z którą po raz ostatni grała trzy lata temu w Montrealu, obłędnie weszła w pojedynek drugiej rundy. Czeszka nie istniała, bo Polka pilnowała podania, będącego ostatnio jej piętą Achillesową, a także na returnie grała bardzo poprawnie. Szybkie 4:0 było tego najlepszym dowodem. Pierwszy sprawdzian z wygrzebywania z problemu pojawił się w piątym gemie, gdy podanie 25-latki znów zaczęło szwankować. Efekt? Przegrywała 0:40 i broniła się przed przełamaniem. Była bliska powodzenia, ale w najważniejszym momencie popełniła drugi podwójny błąd serwisowy. I zastanawialiśmy się, czy znów nie powtórzy się coś, co ostatnio prześladuje Igę, czyli dłużej trwający dołek z trwonieniem wypracowanej przewagi.
Pytanie o kobietę, Hurkacz wybuchł śmiechem. Cała prawda na konferencji
Wszyscy głębiej odetchnęliśmy, bo tym razem nie zadziałało prawo serii. Słabo serwująca Pliskova pozwoliła Idze szybko wrócić od stanu 0:30 i bardzo ważny gem padł łupem Polki. Z pozycji trybun można było się napawać reakcją publiczności, stanowiącej międzynarodową mieszankę miłośników tenisa. Widać było, a przede wszystkim słychać, z jakim szacunkiem traktują 6-krotną mistrzynię Wielkich Szlemów. Zwłaszcza, gdy tacy zawodnicy potrafią wyczarować akcję, która jest dla koneserów.
Ponadto znów z przyjemnością dało się dostrzec tą dziewczęcą radość w zachowaniu naszej gwiazdy, gdy kończącym forhendem, wcale nie mocnym lecz technicznym, przypieczętowała triumf w pierwszym secie 6:1.
To, co mogło się podobać w grze Świątek, to wyraźne przejmowanie inicjatywy na korcie. Wybierała uderzenia, które rozpędzały Pliskovą po całej szerokości kortu. A gdy wychwyciła moment zakończenia, odprowadzała wymuskaną piłkę w narożnik zielonego dywanu.
Drugi set i nowa-stara historia. Czy Pliskova podniosła jakość gry? Bardziej powtórzyła się prawidłowość, że podopieczna trenera Francisco Roiga źle wchodzi w drugie partie. I prędko znalazła się na musiku, po przełamaniu w drugim gemie przegrywając 0:2. Arcyważny wydawał się być trzeci gem i Czeszka zrobiła wiele, aby jeszcze bardziej nie zachwiać pewnością siebie Polki. W najważniejszym momencie popełniła podwójny błąd serwisowy, dzięki czemu Iga mogła charakterystycznie dla siebie zacisnąć pięść.
Kiepściutki (to eufemizm) serwis Pliskovej sprawił, że Iga Świątek była coraz bliżej wypełnienia zadania. Droga do celu w sporcie, nawet coraz krótsza, jednak zawsze wymaga pokory, dlatego po przełamaniu na 3:2 jeszcze nic nie było podane na tacy.
Gdy Iga podwyższyła wynik, widać było więcej luzu w jej grze, a co za tym idzie bardziej wycyzelowanych zagrań. Tysiące dłoni biły brawo, bo mogący pomieścić blisko 15 tysięcy widzów kort kocha nagradzać za doznania, które ściągają tu ludzi z całego świata. “Brawo” – poniosło się z ust Polki, gdy zbudowała swoim podaniem wynik 5:3. A po chwili, cudownie uśmiechnięta, mogła powiedzieć do siebie: Iga, to była naprawdę solidna robota!
Z Wimbledonu – Artur Gac
Tenisistka w białym stroju wykonuje dynamiczny zamach rakietą, skupiając się na odbiciu nadlatującej piłki tenisowej.
Iga ŚwiątekAdam VaughanEPA
Zawodniczka tenisowa w koncentracji przygotowująca serwis, trzymająca piłkę w lewej ręce na tle niewyraźnego zegara.
Karolina PliskovaAdam VaughanEPA
Iga Świątek: Cieszę się, że w trzecim secie wróciłam do solidnej gry z pierwszej partii.
Leave a Reply