– Najważniejsze jest to, że Iga Świątek przestała strzelać, że przestała być świętym Mikołajem rozdającym prezenty. Ta maszyna powoli zaczyna się odkręcać, już momentami widać tę starą, dobrą Igę – mówi w rozmowie z nami Lech Sidor, autor kanału Trzeci Serwis na YT. – Teraz Pegula i jej trenerzy zastanawiają się, gdzie jest ta Iga, co robi 40 błędów – dodaje, a cała jego analiza pokazuje, jak ogromną przemianę przeszła Polka w turnieju w Rzymie. Po rozbiciu Naomi Osaki zagra w ćwierćfinale z Jessicą Pegulą.
Dariusz Ostafiński, Interia: Zbigniew Boniek w Prawdzie Futbolu powiedział, że zobaczył dwie pierwsze piłki w meczu Igi Świątek z Naomi Osaką i już wiedział, jak to się skończy.
Lech Sidor, autor kanału Trzeci Serwis na YouTube: Jak się gra z Osaką, to trzeba uważać do końca, bo nigdy nie wiadomo, co się wydarzy. Pierwszy set pamiętnego meczu na Roland Garrosie też był w jedną stronę, ale pamiętamy, co działo się potem.
I mając w głowie tamto wspomnienie, byliśmy pełni obaw.
– A jeszcze te obawy potęgowały obrazki z meczu Osaki ze Sznajder, gdzie kamery pokazały, że Wiktorowski się uśmiechnął. Bo, jak to zrobił, to znaczy, że jest dobrze. Zresztą Osaka mocno zbiła Sznajder i patrząc na to, nastawialiśmy się na walkę. Na to nastawiała się też Iga, a wyszło 6:2, 6:1.
Zmylił nas uśmiech trenera Wiktorowskiego
Dlaczego Osaka nie była tamtą Osaką z pamiętnego meczu na Roland Garros?
– Żeby była tamtą Osaką, to musiałaby grac więcej na ziemi. A jeszcze na Foro Italico jest tak, że każdy kort się różni. Jak w Paryżu, gdzie na głównym gra się inaczej niż na bocznych. Nawet wiatr inaczej tam wieje. Zmierzam jednak do tego, że zawodnik może się do tego przyzwyczaić, jak jest nagrany. A jak nie jest, tak jak Osaka, to potem ma problem, żeby coś z tego uszyć. Jak miałbym mocniej przeanalizować ten mecz Igi z Osaką, to dodałbym, że nie podobało mi się bieganie Osaki. Nie miała też pomysłu na granie. Kombinowała czy grać blisko linii, czy odejść.
Czyli przygotowanie taktyczne było słabe.
– Patrząc na to, że Osaka pracuje z Wiktorowskim, należałoby sądzić, że Świątek zostanie rozpracowana. Problem Osaki polegał jednak pewnie na tym, że przez ostatnie dwanaście miesięcy wystarczyło przebić cztery piłki w meczu z Igą, bo Światek sama robiła resztę. To się jednak zmieniło.
Hiszpański plan działa. “Nadal dołożył trzy grosze”
Ludzie już piszą, że wróciła stara, dobra Iga.
– Tak daleko to bym jeszcze nie szedł, ale powiedziałbym, że Iga pewne rzeczy zrozumiała. Choćby to, że nie ma sensu majstrować przy serwisie, że nie ma sensu szukanie na siłę jakiejś nowej techniki prowadzenia rakiety, żeby szukać asów. Iga, tak sądzę, już wie, że jak jest rozluźniona, to prędzej czy później strzeli asa, ale kluczem do wygranej jest ten jej roboczy serwis, głęboki, wysoki. Bo można zamknąć oczy i strzelać, ale to ruska ruletka. Pewniejsze jest wybieganie i wyrzeźbienie każdego punktu. Wtedy zmusza się rywalkę do ciężkiej pracy. Przeciwniczka musi się mocno nabiegać i naprzebijać, żeby coś ugrać.
Powrót do takiego grania, to jest robota nowego trenera Francisco Roiga.
– To jest ten hiszpański plan taktyczny Roiga i Nadala, bo on swoje trzy grosze też dołożył. Tę zmianę było widać już w meczu z McNally. Tam jeszcze Igę raz, czy dwa poniosło, zapomniała na moment o takim graniu, ale uratowała ten mecz przebłyskiem geniuszu w trzecim secie. Najważniejsze jest jednak to, że Iga przestała strzelać, że przestała być świętym Mikołajem rozdającym prezenty. Ta maszyna powoli zaczyna się odkręcać, już momentami widać tę starą, dobrą Igę, ale daleki jestem od hurraoptymizmu. Za dużo widziałem. Może się zdarzyć, że ktoś rzuci rękawicę, a Iga w panice zapomni o nowych ustaleniach i wrócą stare demony.
W meczu z Pegulą stawia na Igę Świątek
Czyli z ocenami wstrzymujemy się do meczu z Pegulą i ewentualnie w półfinale z Rybakiną?
– Tak. I to pomimo tego, że Pegula zawsze miała z Igą pod górkę, bo nie lubi jej wysokiego top-spina. Pegula gra płasko, w pierwszym tempie i ma kłopot z tymi rywalkami, które grają głęboko, a piłka po ich uderzeniach skacze wysoko. Dlatego stawiałbym na Igę. Tylko ona musi trzymać fason, iść dalej tą ścieżką i nie słuchać, jak ktoś mówi, że jej styl jest bezbarwny, że gra, jak robot, jak maszyna. Nie ma niczego złego w bazowaniu na automatyzmie. Niektóre zawodniczki tak mają, że włączają stoper, a po 20-30 minutach, kiedy rywalka oddycha już rękawami, kończą mecz.
Ten proces, który oglądamy, to jest powrót do ustawień fabrycznych, które kiedyś już przyniosły sukcesy.
– Hiszpanie sprawili, że Iga zaczyna sobie przypominać najlepsze lata i to, jak konstruowała punkty. Jest prawa, lewa, a jak przeciwniczka jest już w pelargoniach, to wtedy bije spokojnie w środek. Czasem trzeba cierpliwie budować wynik. Czasem, jak się nie wie, co zrobić, to można przebić piłkę. Miałem takiego trenera, który mówił: przebij, niech się rywal wykaże. Iga musi tak samo. Wiadomo, że błędy też w tej grze się przydarzą, ale jak to będzie w proporcjach 1 do 5, to inne dziewczyny znów będą się jej bały. Będą wiedziały, że aby z nią wygrać, to będą musiały podjąć olbrzymi wysiłek fizyczny.
Fissette nie był w stanie dotrzeć do Świątek
Za kadencji Wima Fissette ten strach rywalek gdzieś uleciał.
– Już dawno mówiłem, że on się nie sprawdzi. Fissette, choć nie jest złym trenerem, to nie był w stanie dotrzeć do Igi. Świątek nie raz okazywała swoim zachowaniem, że tam nie ma chemii. Fissette chciał wprowadzić coś swojego, odcisnąć swoje piętno, ale to granie à la Fissette, na strzał, na szybko nie było w charakterze Świątek. McNally liczyła na takie prezenty, ale w kluczowym momencie Świątek nie dała jej nic za darmo i wygrała.
– Powiedziałem, że stawiam na Igę, ale Pegula będzie groźna, bo jest sprytna. Ma takie mecze, że potrafi się obrazić i dojść do wniosku, że nic z tego nie będzie. Głównie jednak walczy i szuka. Ma też kumatych trenerów, z którymi lubi rozmawiać. Na pewno już analizowali ten mecz Igi z Osaką i zastanawiają się, gdzie jest ta Świątek, co robi 40 błedów. Pegula zrobi wszystko, żeby wybić Igę z rytmu, żeby nie mogła grać tej swojej stabilnej, ciężkiej gry. Pójście na grę à la Świątek, zwłaszcza na dłuższym dystansie czasowym, mógłby jej tylko jakiś szarlatan doradzić.
Najważniejsze jest jednak to, że już chyba nie musimy się martwić o to, czy ta nowa trenerska miotła działa, bo w końcu widać, że tak jest.
– Pojawiły się mecze. Nie jeden, dwa, ale jakaś seria. Na podstawie dwóch rund ciężko dokonać jakieś analizy i ustawić kolejny trening pod braki. Jak nie ma materiału, bo jeden mecz przepchnięty, a w drugim klęska, to człowiek zaczyna wymyślać koła kwadratowe, ale nic z tego nie wynika. Teraz będziemy mieli minimum cztery mecze, a to już prawie maraton. Byłoby dobrze, jakby Świątek w Rzymie doszła co najmniej do półfinału, bo wtedy będzie miała odpowiednio naładowane akumulatory na Roland Garros.
