Na mistrzostwach świata w Tokio doszło do wyjątkowej sceny z udziałem Natalii Bukowieckiej. Polska sprinterka, tuż przed startem w półfinale biegu na 400 metrów, zwróciła uwagę na rywalkę, która nie radziła sobie ze stresem. Jej gest szybko odbił się szerokim echem w Norwegii.

Wzruszający moment przed półfinałem

We wtorkowe popołudnie, jeszcze zanim zawodniczki ruszyły na bieżnię, kamery zarejestrowały niezwykłe zachowanie Bukowieckiej. Polka zauważyła, że Henriette Jaeger z Norwegii wyraźnie przeżywa moment tuż przed startem. Zamiast skupić się wyłącznie na sobie, podeszła do rywalki, by ją wesprzeć.

– „Przez kamery zobaczyliśmy coś naprawdę wyjątkowego. Doświadczona faworytka podeszła do młodej zawodniczki i z matczyną troską zapytała, czy wszystko w porządku. Według ruchu warg można było odczytać słowa »oddychaj«. To był niesamowity, sportowy gest” – relacjonowała norweska telewizja NRK, cytowana przez PAP.

Jaeger o reakcji Polki

Sama Jaeger również zabrała głos. – „Już w drodze na stadion źle się czułam. Było gorąco, a dodatkowo dopadły mnie nerwy, które zawsze trudno mi opanować. Zaczęłam się trząść, a przed startem mam lukę w pamięci. Musiałam wyglądać naprawdę źle, skoro Bukowiecka podeszła. Powiedziała do mnie spokojnie: »oddychaj i uspokój się, to tylko bieg, nic wielkiego«. To bardzo mi pomogło, bo uświadomiłam sobie, że to wciąż tylko zawody i dobra zabawa” – przyznała Norweżka.

Mocny występ Polki

Chwilę później Bukowiecka potwierdziła swoją klasę na bieżni. Zwyciężyła w półfinale z czasem 49.67, co jest jej najlepszym rezultatem w tym sezonie. Do finału awansowała także Jaeger. O medale w biegu na 400 metrów obie zmierzą się w czwartek, 18 września.

Rywalizację Natalii Bukowieckiej i pozostałych reprezentantów Polski w Tokio można śledzić na żywo w serwisie Interia.

Aryna Sabalenka, jedna z największych gwiazd współczesnego tenisa i aktualna liderka rankingu WTA, niespodziewanie wycofała się z udziału w prestiżowym turnieju rangi WTA 1000, który w najbliższych dniach odbędzie się w Pekinie. Informację tę oficjalnie potwierdzili organizatorzy imprezy, publikując specjalny komunikat skierowany do kibiców oraz całego tenisowego środowiska. Decyzja Białorusinki może być rozczarowaniem dla wielu fanów, którzy liczyli na możliwość zobaczenia jej w akcji w stolicy Chin, ale poznaliśmy już powody, dla których Sabalenka nie pojawi się na kortach w Pekinie.

Sabalenka znajduje się obecnie w wyjątkowym momencie swojej kariery. Kilka dni temu sięgnęła po kolejny wielkoszlemowy triumf, zwyciężając w nowojorskim US Open. W wielkim finale turnieju rozgrywanego na kortach Flushing Meadows pokonała Amerykankę Amandę Anisimovą 6:3, 7:6 (3), pokazując niezwykłą siłę, determinację oraz opanowanie w kluczowych momentach spotkania. Dzięki temu zwycięstwu jeszcze mocniej umocniła swoją pozycję na pierwszym miejscu w rankingu WTA i zyskała dodatkową pewność siebie przed nadchodzącą częścią sezonu w Azji, gdzie tradycyjnie odbywa się kilka bardzo ważnych turniejów.

Początkowo plan Sabalenki obejmował udział właśnie w imprezie w Pekinie, jednym z najważniejszych wydarzeń drugiej połowy sezonu tenisowego. Turniej rangi WTA 1000 przyciąga bowiem najlepsze zawodniczki świata i często stanowi kluczowy etap w walce o kwalifikację do kończących sezon WTA Finals. Kibice w Chinach z niecierpliwością czekali na przyjazd świeżo upieczonej mistrzyni US Open, która w ostatnich latach wielokrotnie udowadniała, że potrafi znakomicie prezentować się także na kortach twardych.

Niestety, plany uległy zmianie. Jak poinformowali organizatorzy turnieju w Pekinie, Aryna Sabalenka została zmuszona do rezygnacji z udziału w zawodach z powodu drobnej kontuzji. Choć nie ujawniono szczegółów urazu, wiadomo, że nie jest on bardzo poważny, ale wystarczająco uciążliwy, aby wykluczyć Białorusinkę z rywalizacji w najbliższych dniach. W oficjalnym komunikacie podkreślono, że priorytetem w tej sytuacji musi być zdrowie zawodniczki. „Życzymy Arynie szybkiego powrotu do pełni sił i mamy nadzieję, że wkrótce znów będziemy mogli oglądać ją na kortach w Pekinie” – napisali organizatorzy w swoim oświadczeniu.

Decyzja Sabalenki jest w pełni zrozumiała, biorąc pod uwagę intensywność sezonu oraz obciążenia, jakie wiążą się z występami na najwyższym poziomie. Wygrana w turnieju wielkoszlemowym zawsze oznacza nie tylko ogromny wysiłek fizyczny, ale również emocjonalny i mentalny. W takich warunkach nawet drobny uraz może wymagać dodatkowego odpoczynku i regeneracji, aby nie przerodził się w poważniejszy problem. Sabalenka doskonale zdaje sobie sprawę, że końcówka sezonu, w tym turnieje rangi WTA 1000 w Azji oraz finały WTA, będzie miała kluczowe znaczenie dla utrzymania jej pozycji liderki światowego rankingu.

Wycofanie się Białorusinki z imprezy w Pekinie otwiera nowe szanse dla innych tenisistek. Nieobecność liderki rankingu sprawi, że rywalizacja stanie się jeszcze bardziej wyrównana, a faworytki turnieju będą musiały zmierzyć się z nowymi oczekiwaniami i presją. Dla kibiców w Chinach brak Sabalenki to z pewnością duże rozczarowanie, ale organizatorzy zapewniają, że turniej i tak dostarczy wielu emocji i będzie stał na najwyższym poziomie sportowym.

Dla samej Sabalenki najbliższe dni upłyną pod znakiem rehabilitacji, odpoczynku i przygotowań do kolejnych startów. Wszystko wskazuje na to, że jej priorytetem będzie odzyskanie pełnej sprawności i koncentracja na turniejach, które zbliżają się wielkimi krokami. Biorąc pod uwagę jej dotychczasową formę, można spodziewać się, że po powrocie znów będzie należeć do głównych kandydatek do triumfów w największych imprezach.

Podsumowując, Aryna Sabalenka – świeżo koronowana mistrzyni US Open i aktualna liderka światowego rankingu – nie wystąpi w turnieju WTA 1000 w Pekinie z powodu drobnej kontuzji. Choć jej brak będzie odczuwalny, priorytetem pozostaje zdrowie zawodniczki. Świat tenisa z pewnością będzie uważnie śledził, jak szybko Białorusinka wróci na kort i czy zdoła utrzymać wysoką formę w dalszej części sezonu.

Już po dwóch minutach finału było jasne, że złoto i srebro znalazły swoich właścicieli. Pawłowi Fajdkowi pozostała więc jedynie walka o brąz. Teoretycznie, bo i ta nadzieja szybko się rozwiała. Nasz pięciokrotny mistrz świata w rzucie młotem nie jest już na poziomie najmłodszej, wąskiej elity tej konkurencji. Tym razem zajął siódme miejsce.

Wspaniała passa Fajdka na mistrzostwach świata przeszła już do historii. Złoto w Moskwie w 2013 roku, triumf w Pekinie w 2015, w Londynie w 2017, w Dausze w 2019 i w Eugene w 2022 – to była fenomenalna seria, jakiej nie miał nikt inny. Niestety, tamte sukcesy to już zamknięty rozdział.

Dziś, w wieku 36 lat, Fajdek nie jest w stanie rzucać tak daleko, jak w czasach swojej największej świetności. Zostało mu obserwowanie młodszych rywali, którzy zachwycają formą. A tokijski finał stał na kosmicznym wręcz poziomie!

Fajdek wiedział, że to nie jego dzień

Już w pierwszej kolejce Węgier Bence Halasz posłał młot na 81,51 m. Chwilę później Kanadyjczyk Ethan Katzberg odpowiedział fenomenalnym rzutem na 82,66 m. Wszystko wskazywało, że walka o medale odbędzie się bez Polaka, który w tym sezonie nie przekroczył 79,07 m.

Fajdek rozpoczął konkurs od uderzenia młotem w konstrukcję klatki. W kolejnych próbach wyglądał, jakby miał świadomość, że to nie będzie jego wieczór. Zwłaszcza że do Katzberga i Halasza dołączył Niemiec Merlin Hummel z wynikiem 82,77 m.

Tymczasem Fajdek w drugiej kolejce uzyskał 76,69 m – rezultat, który stawiał go w zupełnie innej lidze niż walcząca o medale czołówka. Publiczność oglądała pasjonującą walkę gigantów, a Polak toczył bój raczej o przetrwanie w konkursie i awans do kolejnych rund.

Na szczycie rywalizacji trwał prawdziwy pokaz siły. Katzberg, aktualny mistrz olimpijski i mistrz świata sprzed dwóch lat, dołożył kapitalny rzut na 84,70 m! Halasz poprawił się na 82,69 m, a granica podium znalazła się poza zasięgiem Polaka.

W trzeciej kolejce Fajdek nawet nie czekał na pomiar, sam opuszczając koło po nieudanej próbie i kwitując ją soczystym przekleństwem. W czwartej rundzie poprawił się na 77,75 m, co dało mu siódme miejsce – bez większej satysfakcji. W piątej próbował jeszcze awansować do najlepszej szóstki, ale Norweg Eivind Henriksen Mardal uzyskał 78,02 m i to on zamknął stawkę finalistów.

Najsłabszy występ od lat

Siódme miejsce w Tokio to dla Fajdka najsłabszy wynik w MŚ od jego debiutu w 2011 roku w Daegu, gdzie był jedenasty. Dwa lata temu, po czwartym miejscu w Budapeszcie, zapowiadał: „W Tokio wezmę szósty tytuł”. Niestety, tym razem marzenia musiały ustąpić rzeczywistości.

Z pełnym szacunkiem dla Fajdka i wdzięcznością za wszystko, co dał polskiej lekkoatletyce, trzeba przyznać – jego złote lata już minęły i podobnych sukcesów raczej nie zobaczymy.

Jeśli ktoś jeszcze miał wątpliwości co do Natalii Bukowieckiej, to może je odłożyć na bok. Największa gwiazda polskiej lekkoatletyki znów zachwyca! W półfinale mistrzostw świata w Tokio nasza specjalistka od 400 metrów pobiegła znakomicie – zwyciężyła z czasem 49,67 s, zostawiając za plecami nawet mistrzynię olimpijską Marileidy Paulino. Tym występem pokazała, że jest gotowa walczyć o kolejne podium.

Bukowiecka ma dopiero 27 lat, a już może się pochwalić medalami w każdym kolorze z igrzysk olimpijskich, srebrnym krążkiem z mistrzostw świata oraz bogatą kolekcją trofeów z mistrzostw Europy, w tym dwoma złotymi medalami, które smakują szczególnie. Teraz nasza najlepsza lekkoatletka ostatnich lat zmierza po następny sukces.

W półfinale w Tokio zmierzyła się z największą gwiazdą dystansu, Marileidy Paulino. Dominikanka to aktualna mistrzyni olimpijska, a także triumfatorka mistrzostw świata w Budapeszcie (2023) i Eugene (2022). Paulino była typowana na faworytkę również teraz, w Tokio, jednak Bukowiecka potrafiła ją ograć.

Dla polskich kibiców był to szczególnie ważny moment, bo po trudnym sezonie nie było jasne, czy Natalia poradzi sobie choćby z utalentowaną Norweżką Henriette Jaeger. 22-latka, ósma zawodniczka finału olimpijskiego, szybko robi postępy, ale tym razem nie zbliżyła się na tyle, by realnie zagrozić brązowej medalistce igrzysk z 2024 roku.

Polka pobiegła znakomicie od pierwszych metrów. Na ostatniej prostej, kiedy znajdowała się jeszcze na drugiej pozycji, zdecydowała się na atak i wyprzedziła Paulino, która oszczędzała siły, mając pewny awans. Wygrana w półfinale była dla Natalii kluczowa – da jej lepszy tor w walce o medal.

– Wiedziałam, że jestem w formie i muszę to pokazać. Mówiłam sobie, że jestem świetna i chcę się tym cieszyć. Kiedyś chciałam coś udowadniać, teraz po prostu biegłam – mówiła Bukowiecka przed kamerami TVP, nie chcąc jednak zdradzać za wiele o swoich finałowych planach. Przyznała tylko, że już czuje satysfakcję i podejdzie do biegu na luzie, a po powrocie do kraju zamierza zrobić tatuaż ze słowem „believe”.

Bukowiecka pokazała, że wciąż jest w światowej czołówce i potrafi uciszyć krytyków. O medal będzie jednak trudno – w półfinale uzyskała piąty wynik. Najlepsza była Amerykanka Sydney McLaughlin-Levrone z fenomenalnym czasem 48,29 s. Lepsze rezultaty od Polki miały jeszcze Brytyjka Amber Anning (49,38), Jamajka Nickisha Pryce (49,46) oraz Salwa Eid Naser z Bahrajnu (49,47).

Finał zapowiada się pasjonująco, a Bukowiecka ponownie stanie przed szansą na zapisanie kolejnego rozdziału w swojej bogatej karierze.

Natalia Bukowiecka w wielkim stylu zameldowała się w finale mistrzostw świata na 400 metrów w Tokio. Liderka polskiej reprezentacji nie tylko wygrała swój półfinał, ale zrobiła to z najlepszym wynikiem w tym roku. Co więcej – tuż przed metą dopadła i wyprzedziła wielką faworytkę tej konkurencji, dominującą od lat Marileidy Paulino z Dominikany.

Pewny awans mimo trudnej stawki

Bukowiecka rozpoczęła mistrzostwa od spokojnego biegu eliminacyjnego. Wynik 50.16 sekundy wystarczył do awansu, choć nie był jeszcze popisem pełni jej możliwości. W półfinale Polka musiała już jednak zaprezentować pełnię formy, bo los przydzielił jej niezwykle mocne rywalki. Na torze obok biegła Paulino – mistrzyni świata i niekwestionowana dominatorka ostatnich sezonów. Do tego dochodziła groźna Amerykanka Aaliyah Butler, która w tym roku była blisko złamania bariery 49 sekund. Nie wolno było lekceważyć także ambitnej Henrietty Jaeger z Norwegii i Jamajki Dejaney Oakley.

Emocjonujący bieg

Bukowiecka dobrze weszła w rywalizację, trzymając tempo Paulino, a jednocześnie odpierając atak Butler. Po 200 metrach wydawało się, że walka o bezpośredni awans rozegra się właśnie między nimi. Wtedy jednak Paulino włączyła wyższy bieg i mocno przyspieszyła, a za nią ruszyła Polka. Butler nie wytrzymała tempa i odpadła z rywalizacji.

Na ostatniej prostej Paulino wydawała się mieć pewną przewagę, lecz Bukowiecka kontrolowała sytuację i wiedziała, że awans jest bezpieczny. W końcówce groźnie zaatakowała jeszcze Jaeger, ale Polka skutecznie się obroniła. Największe emocje czekały jednak tuż przed metą. Paulino – przekonana o pewnym awansie – niespodziewanie zwolniła, niemal spacerowym tempem wpadła na linię finiszu. Bukowiecka nie odpuściła i wykorzystała moment, wyprzedzając faworytkę w samej końcówce.

Najlepszy wynik w sezonie

Polka triumfowała w półfinale z rewelacyjnym czasem 49.67 sekundy – najlepszym w tym roku. Paulino dobiegła druga (49.82), a Jaeger (49.87) awansowała jako jedna z najszybszych poza pierwszą dwójką.

Natalia Bukowiecka potwierdziła, że w Tokio jest w wielkiej formie i w finale będzie walczyć nie tylko o medal, ale nawet o najwyższe podium.

https://x.com/sport_tvppl/status/1967927386009158096?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1967927386009158096%7Ctwgr%5Eaaca607fa6b82aa12c2ad14d5149e83d7e5d827c%7Ctwcon%5Es1_c10&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.sport.pl%2Flekkoatletyka%2F76498932255681niesamowite-co-zrobila-bukowiecka-w-polfinale-ms.html

Paweł Fajdek kończy mistrzostwa świata w Tokio bez medalu. Finał konkursu rzutu młotem stał na niesamowicie wysokim poziomie – aż czterech zawodników przekroczyło granicę 80 metrów. Niestety Polakowi zabrakło do niej sporo i ostatecznie uplasował się poza czołową szóstką. Jego najlepszy wynik to 77,75 m, co dało mu siódme miejsce.

Choć Fajdek aż pięciokrotnie w karierze sięgał po złoto mistrzostw świata, tym razem nie był stawiany w roli głównego faworyta. Ostatnie lata nie były dla niego tak udane – dwa lata temu w Budapeszcie zajął czwarte miejsce, a rok temu na igrzyskach olimpijskich w Paryżu był piąty. Mimo to wielu kibiców liczyło, że w Tokio ponownie powalczy o podium.

Do finału Polak przystąpił jako siódmy zawodnik tegorocznych list światowych z wynikiem 79,07 m. Nadzieje kibiców rozbudził jego występ w kwalifikacjach – już w drugiej próbie uzyskał 78,78 m i pewnie awansował do finału. Lepszy od niego był tylko broniący tytułu i największy kandydat do złota, Kanadyjczyk Ethan Katzberg.

Decydująca rywalizacja zaczęła się dla Fajdka fatalnie – pierwsza próba wylądowała w siatce, podczas gdy trzej rywale od razu przekroczyli 80 m. Największą niespodziankę sprawił 23-letni Niemiec Merlin Hummel, który rzucił 82,77 m, bijąc rekord życiowy. Tuż za nim był Katzberg (82,66 m), a na trzeciej pozycji Węgier Bence Halasz (81,51 m). Już wtedy wiadomo było, że Polakowi będzie niezwykle trudno o medal.

Drugi rzut Fajdka był ważny – 76,69 m pozwoliło mu wrócić do gry. Trzecia próba była spalona, ale wynik z drugiej kolejki wystarczył do awansu do ścisłego finału – Polak wszedł do niego z ósmym rezultatem. W tym czasie Katzberg zachwycił, osiągając 84,70 m i ustanawiając nowy rekord mistrzostw świata. Hummel i Halasz wciąż utrzymywali poziom powyżej 80 m, a Węgier poprawił się na 82,69 m, zachowując trzecie miejsce.

Fajdek w czwartej kolejce uzyskał 77,75 m, co pozwoliło mu przesunąć się na siódmą lokatę. W piątej próbie nie zdołał się poprawić – 76,63 m okazało się jego ostatnim rzutem. Z powodu nowych zasad tylko pierwsza szóstka miała prawo do szóstej próby, więc Polak musiał zakończyć rywalizację. Do znalezienia się w najlepszej szóstce zabrakło mu zaledwie 27 centymetrów.

Wyniki finału rzutu młotem – MŚ Tokio 2025:

1. Ethan Katzberg (Kanada) – 84,70 m
2. Merlin Hummel (Niemcy) – 82,77 m
3. Bence Halasz (Węgry) – 82,69 m
4. Mychajło Kochan (Ukraina) – 82,02 m
5. Rudy Winkler (USA) – 78,52 m
6. Thomas Mardal (Norwegia) – 78,02 m
7. Paweł Fajdek (Polska) – 77,75 m
8. Armin Szabados (Węgry) – 77,15 m
9. Eivind Henriksen (Norwegia) – 76,47 m
10. Trey Knight (USA) – 76,11 m
11. Daniel Raba (Węgry) – 75,22 m
12. Denzel Comenentia (Holandia) – 74,86 m

Maciej Wyderka sprawił ogromną niespodziankę w eliminacjach biegu na 800 metrów podczas mistrzostw świata w Tokio. W swojej serii zmierzył się z absolutną czołówką – mistrzem Europy, mistrzem świata z hali, medalistą poprzednich mistrzostw oraz rekordzistą świata juniorów. Mimo tak trudnego zestawienia rywali, 23-letni debiutant zaprezentował się znakomicie i pewnie awansował do półfinału.

Spektakularny debiut

Eliminacyjna seria Polaka była tak silnie obsadzona, że jeszcze przed startem trudno było szukać dla niego realnych szans. Tymczasem Wyderka pobiegł jak profesor – przejął inicjatywę, kontrolował sytuację i finiszował na pierwszym miejscu. – Ho, ho, ho! No tylko bić brawo! Po mistrzowsku to zrobił – komentował na żywo podekscytowany Marek Rudziński z TVP.

Choć ktoś mógłby stwierdzić, że to „tylko eliminacje”, Wyderka zasłużył na ogromne uznanie. Jego występ pokazał, że potrafi nie tylko biec na wysokim poziomie, ale też zachować chłodną głowę i świetnie rozegrać taktycznie kluczowy moment.

Rywale z najwyższej półki

Na liście pokonanych znaleźli się uznani zawodnicy. Gabriel Tual, mistrz Europy z Rzymu i finalista olimpijski z Paryża. Ben Pattison, brązowy medalista mistrzostw świata z Budapesztu. Mariano Garcia, podwójny złoty medalista – z mistrzostw Europy na stadionie i z halowych mistrzostw świata. Do tego Cooper Lutkenhaus, zaledwie 16-letni amerykański fenomen, rekordzista świata juniorów młodszych z niesamowitym wynikiem 1:42,27 – o ponad trzy sekundy lepszym niż życiówka Wyderki (1:45,66).

A jednak to właśnie Polak wyszedł z tego starcia zwycięsko. – Nosi mnie. Już przed startem mnie nosiło. No i widać efekty – mówił z uśmiechem w wywiadzie dla TVP.

Perfekcyjna taktyka i największy sukces

Wyścig nie był szybki, tempo długo pozostawało umiarkowane. W takiej sytuacji kluczowe było wyczucie chwili i odwaga. Wyderka doskonale to wykorzystał – ruszył do przodu, objął prowadzenie i nie pozwolił nikomu się zbliżyć. Na mecie uniósł rękę w geście triumfu, meldując się z czasem 1:46,30.

Dla młodego zawodnika z Polski awans do półfinału mistrzostw świata to już przełomowy moment kariery. A przecież w Tokio może być jeszcze lepiej. Półfinały biegu na 800 metrów zaplanowano na czwartek, 18 września, o godzinie 14:45 czasu polskiego.

Niestety, dla pozostałych reprezentantów biało-czerwonych – Patryka Sieradzkiego i Filipa Ostrowskiego – przygoda z mistrzostwami zakończyła się już na etapie eliminacji.

Julia Szeremeta wróciła z Liverpoolu do Polski ze srebrnym medalem mistrzostw świata i poważną kontuzją ręki. Choć sukces jest ogromny, towarzyszą mu mieszane emocje – radość z osiągnięcia i rozczarowanie, że nie udało się sięgnąć po złoto.

– Zaraz po walce pojechałam na SOR, gdzie lekarz zabronił mi kontynuowania zawodów. Kiedy to usłyszałam, miałam łzy w oczach. Ale postanowiłam, że i tak wyjdę do ringu – opowiada 22-letnia pięściarka.

Srebro zamiast wymarzonego złota

Szeremeta w finale uległa Hindusce Jaismine Jaismine niejednogłośną decyzją sędziów. Kluczowa była druga runda, którą Polka – ku zdziwieniu wielu – przegrała u wszystkich arbitrów. Sama zawodniczka przyznaje, że po słowach trenera Tomasza Dylaka o niekorzystnym wyniku zaczęła za wszelką cenę odrabiać straty, co w konsekwencji kosztowało ją przegraną w decydującej rundzie.

– Chciałam ryzykować, walczyć do końca, wyrwać to zwycięstwo. Ale przez to straciłam trzecią rundę i całą walkę – tłumaczy.

Głos mistrzów

Na trybunach w Liverpoolu obecny był Ołeksandr Usyk, mistrz świata wagi ciężkiej, a Szeremeta miała okazję porozmawiać z inną legendą – Giennadijem Gołowkinem. – Powiedział mi, że na pewno nie przegrałam drugiej rundy. To było budujące – przyznaje z uśmiechem.

Kontrowersje i kontuzja

Polka nie ukrywa, że niektóre decyzje sędziów na mistrzostwach były trudne do zrozumienia, także w walkach innych reprezentantek Polski. – Każdy arbiter ma inny styl oceny, ale momentami te rozstrzygnięcia były naprawdę dziwne – zauważa.

Dodatkowo od ćwierćfinału walczyła z urazem ręki. Przedramię było spuchnięte i obolałe, nie mogła złożyć dłoni w pięść. – Najgorsze były pierwsze chwile, gdy praktycznie nie mogłam nią ruszać. Dzięki pomocy sztabu udało się choć trochę opanować sytuację, ale lekarze w Anglii jednoznacznie odradzali dalszą walkę – wspomina.

Medalistka na początku drogi

Mimo przeciwności, Szeremeta nie wróciła bez medalu – a to kolejny w jej dorobku. W wieku zaledwie 22 lat ma już na koncie srebro igrzysk olimpijskich, Pucharu Świata i teraz mistrzostw globu. – Z każdej dużej imprezy przywożę medal, więc nie spadam z formą. A że wciąż jestem młoda, mam jeszcze wiele startów przed sobą – podkreśla. W planach są młodzieżowe mistrzostwa Europy i Puchar Świata w Indiach.

Bohaterka dokumentu i książki

Szeremeta nie narzeka na brak zainteresowania. Towarzyszy jej ekipa filmowa pracująca nad dokumentem, a od niedawna powstaje też biografia. – Na razie bez komentarza – uśmiecha się, wyraźnie zmęczona intensywnymi tygodniami. Marzy o chwili spokoju i odpoczynku w domu.

Iga Świątek zdradza, bez czego nie rusza się w podróż. Szczerze wyznanie Polki przed startem w Seulu

Już za kilka dni Iga Świątek rozpocznie rywalizację w turnieju WTA 500 w Seulu. Będzie to jej pierwszy występ w tej imprezie, a jednocześnie Polka od razu znalazła się w gronie największych gwiazd i została rozstawiona z najwyższym numerem. Tym samym z miejsca stała się główną faworytką do końcowego triumfu. Świątek rozpoczęła już treningi w Korei, mierząc się m.in. ze swoją dobrą znajomą z touru, a także wypełnia obowiązki medialne. Właśnie podczas jednego z takich nagrań padło pytanie, które wywołało niemałe poruszenie wśród fanów i dziennikarzy.

“Bez czapki nie mogę grać” – Świątek zdradza swój nawyk

W jednym z materiałów Overtime Tennis zadano jej pytanie: „Jedna rzecz w torbie od tenisa, bez której nie możesz podróżować?”. Odpowiedź liderki światowego rankingu była szybka i zaskakująco szczera.

– Słuchawki i czapeczka tenisowa – przyznała bez chwili wahania. – Bez czapki na głowie nie jestem w stanie grać – dodała z uśmiechem.

O ile zamiłowanie Polki do muzyki nie jest żadną tajemnicą – sama wielokrotnie mówiła, że to właśnie ulubione utwory pomagają jej wyciszyć się i skoncentrować przed meczem – o tyle wątek czapki wzbudził większe zainteresowanie. Dziennikarka postanowiła dopytać, czy chodzi jedynie o ochronę przed słońcem. Odpowiedź Świątek zaskoczyła jeszcze bardziej.

– Na początku używałam jej, żeby ukrywać włosy, bo nie podobały mi się. Może to nie najlepszy powód, ale taka jest prawda – przyznała 24-latka. – Z biegiem czasu tak się jednak do niej przyzwyczaiłam, że gdy raz zagrałam trening bez nakrycia głowy, byłam naprawdę zdziwiona. Przy wyrzucie piłki do serwisu nagle zobaczyłam… swoją rakietę. Byłam w szoku – opowiadała ze śmiechem.

Ta szczerość i odrobina autoironii od razu zwróciły uwagę mediów. Serwis essentiallysports.com opatrzył materiał nagłówkiem: „Iga Świątek przyznaje się do destrukcyjnego nawyku na korcie przed turniejem w Korei”. Dziennikarze docenili nie tylko humorystyczny ton wypowiedzi, ale także otwartość liderki rankingu. „To idealne połączenie szczerości i lekkości – typowe dla Świątek: na korcie zacięta i bezkompromisowa, poza nim – naturalna i świadoma siebie” – napisali.

Start w Seulu coraz bliżej

Polka czeka już na swoją pierwszą rywalkę w turnieju. Pierwotnie miała zmierzyć się ze zwyciężczynią pojedynku Sorana Cirstea – Lin Zhu, jednak Chinka wycofała się z zawodów. Jej miejsce zajęła Anastasija Zacharowa, więc w meczu otwierającym turniej dojdzie do rumuńsko-rosyjskiego starcia, którego triumfatorka zagra przeciwko Świątek w 1/8 finału.

Dla Polki starty w Azji mają ogromne znaczenie. W poprzednim sezonie opuściła cały ten fragment kalendarza z powodu wykrycia w jej organizmie niedozwolonej substancji, co sprawiło, że w tym roku praktycznie nie ma punktów do obrony. To oznacza, że każdy zwycięski mecz może umocnić jej pozycję w rankingu i dodać pewności siebie przed kolejnymi wyzwaniami.