Daria na pewno zapracowała na sukcesy Igi. Wiadomo, że teraz się to trochę kruszy, no ale ona też jest człowiekiem – mówi Sport.pl Alicja Rosolska. Znakomita deblistka świetnie zna Igę Świątek i w trudnym momencie mocno jej kibicuje. Ale tak samo dobrze życzy Magdzie Linette. W czwartek w Miami dojdzie do polskiego starcia Świątek – Linette w drugiej rundzie turnieju WTA 1000.
In the first round of the “thousander” in Miami, Iga Świątek had a free draw, and Magda Linette defeated Warwara Player 2:6, 6:2, 6:0.
Zobacz wideo Świątek sprzeciwia się rewolucji w tenisie. Sabalenka uważa inaczej
Zdecydowaną faworytką starcia Polek jest Świątek. Ale czy notowana na trzecim miejscu rankingu WTA Iga na pewno poradzi sobie z 50. na liście rodaczką? Kilka dni temu Świątek w słabym stylu pożegnała się z turniejem WTA 1000 w Indian Wells. Przegrała tam ćwierćfinał z Eliną Switoliną 2:6, 6:4, 4:6, a szczególnie martwiła ogromna liczba błędów i bardzo nerwowe interakcje między Igą a jej sztabem z psycholożką Darią Abramowicz na czele.
Do tej pory Świątek i Linette zmierzyły się w tylko jednym oficjalnym meczu. W 2023 roku w Pekinie w walce o ćwierćfinał zdecydowanie lepsza była Iga – wygrała 6:1, 6:1.
Łukasz Jachimiak: Czego się pani spodziewa po polskim meczu w Miami?
Alicja Rosolska: Myślę, że to będzie nerwowe spotkanie. Zawsze jak się gra z koleżanką z drużyny, to jest więcej emocji, więcej adrenaliny. Myślę, że mimo wszystko Iga jest faworytką tego meczu. Ale nie będzie miał łatwego zadania, bo Magda zna na tyle dobrze Igę, że będzie miała na nią przygotowaną najlepszą taktykę. Oczywiście Iga też dobrze zna Magdę, na pewno wie, jak z nią zagrać, mimo że zmierzyły się tylko raz. Mam nadzieję, że to będzie mecz na wysokim poziomie, mimo dużego ciężaru emocjonalnego.
Ostatnio bardzo dużo emocji towarzyszyło Idze. Pewnie po przegranym nerwowym ćwierćfinale Indian Wells z Eliną Switoliną teraz na wejście w turniej w Miami Świątek mogłaby sobie wyobrazić łatwiejszą przeciwniczkę i spokojniejszy mecz. Myśli pani, że ona będzie miała trudniej niż Magda? Bo, powiedzmy sobie szczerze, Linette nie jest pod presją, na nią mało kto w tym meczu stawia.
Na pewno Magdzie będzie łatwiej wyjść na kort. Ale jakąś presję też ma, z pewnością będzie chciała udowodnić, że wysoko stoi w polskim tenisie, że się nie boi Igi. Na pewno będzie chciała ją pokonać. Ale może to tak rozegrać, że będzie miała bardzo fajny występ. Pamiętam, jak zawsze mi mówiła Karolina Woźniacka, że kiedy została światowym numerem jeden, to zawsze, w każdym swoim meczu, czuła, że rywalka gra lepiej, niż potrafi. Bo każda wiedziała, że może poryzykować i wchodziła dzięki temu na wyższy pułap. Dla niżej notowanych zawodniczek spotkania z mistrzyniami to są mecze luźnej ręki i szukania swoich szans. Tu okoliczności są szczególne, bo tą mistrzynią jest koleżanka z kadry. Iga i Magda dobrze się znają, więc każdej z nich będzie się grało trudniej. Ale absolutnie się zgadzam, że dużo trudniejsze zadanie jest przed Igą. I jestem ciekawa, jak sobie poradzi. Przypominam, że już nas potrafiła zaskakiwać i pokazywać, że jak przychodził ciężki mecz, to umie się tak pozbierać, tak szczególnie zmobilizować, żeby zagrać świetnie.
Podobne okoliczności towarzyszyły jedynemu oficjalnemu starciu Świątek – Linette. W październiku 2023 roku w Pekinie Iga grała świeżo po nieudanym turnieju w Tokio i wielu wróżyło jej bardzo trudną przeprawę w 1/8 finału z Linette. Tymczasem mecz potrwał zaledwie godzinę i pięć minut, a Świątek wygrała aż 6:1, 6:1. Z całym szacunkiem do Linette – nie jest tak, że nie będzie miała szans, jeśli Świątek zdoła pokazać swój najwyższy poziom?
Wiadomo, że Iga ma trochę inną grę. Operuje szczególnym topspinem, gra mocniejszą piłką, szybszą. Dla Magdy to bardzo trudna przeciwniczka. Nawet jeśli wiemy, że Iga może nie czuje się teraz na sto procent, to mimo wszystko jest zawodniczką, która zawsze potrafi świetnie zagrać i nawet jak jej nie idzie, to walczy do końca.
Zatrzymajmy się przy tym, że Świątek nie gra teraz swojego najlepszego tenisa. Myśli pani, że taktyką Linette może być skrajne przedłużanie wymian z nadzieją, że Iga będzie się niecierpliwiła, a przez to będzie popełniała błędy? Czy jednak na czymś takim nie da się bazować i Magda będzie musiała chociaż trochę poryzykować i poszukać w dobrych momentach ataków, nawet takich w linie lub w narożniki kortu?
Na tym poziomie samo przebijanie i liczenie na błędy nie da wygranej. Dlatego że nawet jeśli zawodniczka bardzo psuje, to w końcu w pewnym momencie umie się uspokoić i widzi, że ten mecz zależy tylko od niej. Wtedy już tak nie ryzykuje, zmienia taktykę. Magda czasami musi cisnąć Igę. Konkretnie zawsze wtedy, kiedy tylko pojawi się okazja, kiedy dostanie krótszą piłkę. Musi wywierać na Idze presję, musi czasem poszukać uderzeń blisko linii. I na pewno musi trzymać swój serwis. Bardzo dużo będzie zależało od jej podania, od tego, czy będzie dobrze trafiała pierwszym. Musi tak serwować, żeby nie dać się od razu spychać do defensywy. Jestem bardzo ciekawa, czy zdoła to zrobić. Liczę, że to naprawdę będzie mecz, który super się ogląda.
Mówiła pani, że zawodniczka psująca na potęgę w końcu w jakimś momencie orientuje się, że przegrywa sama ze sobą i zmienia taktykę, a ja przypomniałem sobie wypowiedź Świątek po jej porażce ze Switoliną. Słyszała pani, jak Iga mówiła, że po przegranym pierwszym secie zdała sobie sprawę z tego, co się dzieje i w drugiej partii zaczęła grać bezpieczniej, że wręcz pchała piłki, a nie uderzała? Tego seta wygrała. Dlaczego więc w trzecim, decydującym, znów wróciła do nieskutecznej taktyki z pierwszego seta? Dodajmy, że taka niekonsekwencja u Igi to nic nowego. Ona czasami zdaje się nie wyciągać wniosków, tylko uparcie wracać do złych schematów.
Tak, słyszałam tę wypowiedź Igi i widziałam, że faktycznie w drugim secie pchała piłki. Robiła to, bo po prostu chciała nie przegrać meczu. Wtedy robiła wszystko, żeby się w tym meczu utrzymać. Miała nóż na gardle, więc musiała zastosować taktykę, której nie lubi. Ale jak już wyrównała wynik, jak było 1:1 w setach, to górę wzięło to, że Iga lubi grać mocniej i zdobywać punkty na swoich warunkach. Wtedy najsilniejsza w Idze była ta wewnętrzna potrzeba. Dla takich agresywnych tenisistek strasznie trudne jest zagranie całego meczu nie w swoim stylu. To wręcz jest prawie niemożliwe. Iga ma w sobie taką walkę, że po prostu nie chce liczyć na błędy przeciwniczek, ona chce wygrywać, a nie korzystać z czyichś pomyłek. To jest Idze ciężko zahamować, bo to są instynkty. Sama po sobie wiem, jak to działa. Zawsze będę pamiętała deblowe mecze przeciw Japonkom, które były niziutkie i trzeba było grać wysokim topspinem w stylu hiszpańskim. Na treningach potrafiłam tak grać, ale w meczach nie, bo to nie był mój styl. Przeciw nim jak zwykle chodziłam agresywnie do siatki, no i się tylko potwierdzało, że taki styl jest dla nich najkorzystniejszy. Iga nie lubi grać tego, czego nie ma we krwi. Rozumiem ją, choć oczywiście się zgadzam, że czasami granie wbrew sobie bywa konieczne.
À propos debla – półtora roku temu grała pani w parze z Magdą Linette na igrzyskach olimpijskich w Paryżu. Czy to znaczy, że nie muszę pytać, przy której z Polek będzie więcej pani sympatii w meczu Świątek – Linette?
No to pana zaskoczę. Obie dziewczyny bardzo, bardzo lubię i z obiema mam super relację. Jak rok temu miałam kłopoty ze zdrowiem [Rosolska przeszła udar niedokrwienny i miała sparaliżowaną lewą stronę ciała. Lekarze zamknęli zastawkę w jej sercu, żeby wyeliminować przeciek, który spowodował udar], to gdy tylko wyszłam ze szpitala, Iga przyszła do mnie do domu z kwiatami. Na zgrupowaniach kadry też zawsze miło razem spędzałyśmy czas. Z Magdą tak samo. Szczerze mówię, że nie umiem jednej czy drugiej z nich kibicować mocniej. To są moje bardzo dobre koleżanki.
Ale z Magdą pewnie zna się pani znacznie dłużej?
Chyba nie. Igę znam od bardzo dawna. Pamiętam, jak zaczęła grać z boku na korcie u mojej mamy. Była wtedy malutką dziewczynką. Ledwo znad siatki wystawała. I oglądała, jak ja trenuję. Wspomnienia z Warszawianki są jednymi z jej pierwszych tenisowych. Możliwe, że Igę znam nawet jeszcze dłużej niż Magdę. Obie dziewczyny wiele razy gościłam w swoim domu, a z Igą to jesteśmy wręcz sąsiadkami, bo odkąd jest w Warszawie [kilka lat temu przeniosła się z rodzinnego Raszyna], to mieszka naprawdę niedaleko mnie.
Jak pani – z tego, co słyszę, osoba emocjonalnie związana z Igą Świątek – patrzy na jej nerwy i na to całe zamieszanie, które powstało po jej meczu ze Switoliną? Czy pani się o Igę martwi?
Jest mi szkoda Igi. Zwłaszcza jak czytam różne artykuły. Są w nich rzeczy naprawdę niepotrzebne. Media potrafią rozdmuchać każdą sprawę. Sytuację komentują nawet ci, którzy się na tym kompletnie nie znają. I tacy ludzie próbują dawać Idze wskazówki. Tak naprawdę o tym wszystkim mówi cały świat. Mam nadzieję, że Iga umie się jakoś od tego uwolnić. Jasne, że wszyscy byśmy chcieli, żeby Iga tylko wygrywała i żeby atmosfera wokół niej zawsze była dobra, żeby było spokojnie. Ale wiadomo, że w tym teamie już wszyscy poza trenerem są długo. A zwłaszcza Daria. To normalne, że są emocje. Darii bardzo zależy, żeby Iga wygrywała. Nie każdy jest w stanie trzymać nerwy na wodzy, nawet psycholog. Psycholog to też człowiek, prawda?
Jasne, że to też człowiek, jasne, że też ma swoje emocje. Ale jednak od kogo, jeśli nie od psychologa oczekiwać, że emocje skontroluje, kiedy widzi, że brak tej kontroli szkodzi?
Bardzo mi szkoda, że coś takiego się dzieje. Ale też jestem przekonana, że oni już mają takie doświadczenie, że Iga będzie sobie umiała z tym poradzić. Jeśli Iga będzie chciała robić zmiany, to zrobi. Bardzo dużo osób jej to sugeruje. Na pewno jeśli ona dojrzeje do takiego momentu, że będzie wiedziała, że przyszedł czas na zmianę, to tę zmianę zrobi. To ona czuje, czy Daria jej wciąż pomaga, ile meczów dzięki Darii jeszcze wygrywa. Zwłaszcza czy wygrywa te trudne mecze, czy nie.
Czyli pani mówi: “Dajmy Idze samej decydować, nie naciskajmy”?
Dokładnie! Z zewnątrz jest na Igę strasznie duży nacisk. I nie wiem, jak sobie z tym poradzi. Ale mam nadzieję, że będzie jak rok temu. Przed Wimbledonem było podobnie jak teraz. A gdy Iga wygrała Wimbledon, to po pierwsze bardzo się ucieszyła, że wygrała historyczny turniej, ale po drugie – że skończy się to zamieszanie, że zamknie się temat Darii, że skończą się twierdzenia, że już nie jest taka pomocna, jak wcześniej. Może teraz to wszystko Igę szczególnie zmotywuje? Mam nadzieję, że sobie z tym poradzi. Bo naprawdę smutno takie rzeczy czytać i słyszeć, jak mocno ludzie Igę i Darię obgadują.
Zgadzam się, że aż trudno przekopać się przez wszystko, co zostało ostatnio napisane i powiedziane, zgadzam się też, że często krytyka nie jest wyrażana w odpowiedni sposób. Ale absolutnie rozumiem, że ludzi to interesuje, a wręcz porusza. Nie pierwszy raz emocje Darii Abramowicz w czasie meczu Igi Świątek ewidentnie źle wpłynęły na Igę. A jeśli kiedyś tata Igi opowiadał, że na meczu córki nie może się odzywać i nawet siedzi na swoich dłoniach, bo nie wolno mu gestykulować, żeby nie przeszkadzać Idze, to trudno zrozumieć, to w trakcie meczów robi Daria.
Iga i Daria na pewno będą miały rozmowę na ten temat albo już ją miały. Jestem przekonana, bo po każdym meczu rozmawiają i próbują wyciągnąć najlepsze wnioski. Przypuszczam, że jeśli to Igę tak bardzo zirytowało, to na pewno powie to Darii i Daria na pewno postara się to poprawić. Nie jesteśmy bezbłędni. Daria na pewno zapracowała na sukcesy Igi. Wiadomo, że teraz się to trochę kruszy, no ale ona też jest człowiekiem. Życzę im, żeby jeszcze się odbiły i żeby dalej to ciągnęły. Ale jeśli Iga czuje, że to już faktycznie idzie za bardzo nerwowo i że tam już jest więcej emocji niż pomocy, no to wtedy może czas faktycznie powiedzieć, że to koniec. Ale to decyzja Igi i jak będzie potrzebowała kogoś do konsultacji, to powinna zacząć temat czy to z tatą, czy z trenerem, czy z kimś innym z drużyny, jak oni to widzą, bo są najbliżej i rozmawiają z Darią, i widzą jej zachowania, widzą, czy się zmieniła, czy nie. Oni tam często siadają razem przy stole i rozmawiają. I mam nadzieję, że kolejna taka rozmowa sprawi, że Iga znowu się odbije i będzie grała super. Chociaż akurat w tym najbliższym meczu rywalce Igi też życzę naprawdę jak najlepiej!
Wspomniała pani o tym, jak Iga się zachowała, gdy miała pani kłopoty ze zdrowiem. Czy teraz jest już w porządku? Wróci pani na ulubiony Wimbledon, na który nie udało się pojechać w ubiegłym roku?
Już chciałam wracać, już zaczęłam trenować, ale teraz mam przymusową przerwę, bo w Dzień Kobiet złamałam palec u nogi. Niestety, moje przygotowania znowu runęły. Ostatnio zawsze, gdy wracam, coś się dzieje. A to miałam problem z jednym kolanem, a to z drugim, a to był ten udar, a teraz palec. Zdrowie już nie to. Ale nie poddaję się. Teraz dużo jeżdżę na rowerze. To mogę robić. I wzmacniam górną część ciała. Będzie wyścig z czasem, żeby zdążyć się przygotować na Wimbledon. Ale próbuję, ścigam się.
W coś pani kopnęła, że palec nie wytrzymał?
Tak, w futrynę. Odkurzałam mieszkanie. Już prawie kończyłam, ostatnim pomieszczeniem do posprzątania była łazienka. I nagle przy odkurzaczu pojawił się mój młodszy syn, dwulatek. Raz wyciągnął wtyczkę z gniazdka, więc wyszłam, włączyłam i wróciłam do łazienki. Ale jemu się spodobało i za chwilę ze śmiechem zrobił to samo. Prosiłam: “Huguś, nie odłączaj, daj mamie odkurzyć”. Oczywiście zaraz zrobił to samo kolejny raz i śmiał się jeszcze bardziej. Za którymś razem już się zdenerwowałam, ruszyłam zbyt szybkim krokiem i tak walnęłam w futrynę, że sobie zrobiłam piękny prezent na Dzień Kobiet.
Może synek woli mieć mamę w domu niż na Wimbledonie?
Hugo był ze mną już na US Open i w Meksyku, ale jako bobas. Charlie ze mną zdecydowanie więcej podróżował. Więc może coś w tym jest. No ale efekt mamy taki, że teraz nie mogę z nim chodzić na spacerki, bo bym za nim nie nadążyła. Musimy wzywać babcię na pomoc.
Wczytywanie kolejnego artykułu…
