“Wylewano pomyje, tyle nieszczęść i cierpienia”. Doktor o Chwalińskiej

„Bez Piotra nie byłoby tego finału”. Lekarz Mai Chwalińskiej odsłania kulisy niezwykłej historii

To opowieść o wierze, lojalności i walce z przeciwnościami, które przez lata wydawały się nie do pokonania. Maja Chwalińska zachwyca świat podczas Roland Garros 2026, ale za jej sukcesem stoją ludzie, którzy nie zwątpili nawet wtedy, gdy inni dawno postawili na niej krzyżyk. Jednym z nich jest dr Jan Paradowski, chirurg ortopeda, który pomagał tenisistce wrócić do zdrowia po poważnych problemach z kolanem.

– To, co przeszli Maja i Piotr Szczypka, jest wręcz niewiarygodne. Przez lata spotykali się z niedowierzaniem, odmowami, niesprawiedliwymi ocenami i zwykłą ludzką nieżyczliwością. A Piotr trwał przy niej nieprzerwanie przez piętnaście lat. Wierzył wtedy, gdy wszyscy mówili, że jest za niska, że nie ma szans, że nie warto inwestować w jej rozwój. To historia naprawdę ogromnego formatu – podkreśla lekarz.

Obietnica złożona po kwalifikacjach

Paradowski przyznaje, że jeszcze przed rozpoczęciem głównej części turnieju był przekonany, że Chwalińska może osiągnąć w Paryżu coś wyjątkowego.

– Po kwalifikacjach powiedziałem Piotrowi, że nie interesują mnie małe sukcesy. Zażartowałem, że jeśli Maja dotrze do czwartej rundy, natychmiast przylatuję do Paryża. I słowa dotrzymałem – opowiada.

Wymagało to całkowitej reorganizacji prywatnych planów. Lekarz miał uczestniczyć w rodzinnej uroczystości na Majorce, jednak zgodnie z obietnicą pojawił się we Francji. Między kolejnymi meczami tenisistki zdążył jedynie na krótko odwiedzić rodzinę, po czym wrócił do stolicy Francji.

– Teraz jesteśmy już tutaj do końca. Wspieramy Maję i chcemy przeżyć z nią ten wyjątkowy moment – mówi.

Bajka, której nikt się nie spodziewał

Zdaniem Paradowskiego określenie „bajka” idealnie oddaje to, co wydarzyło się podczas tegorocznego Roland Garros.

– Nikt z nas nie przewidywał takiego scenariusza. Oczywiście jechaliśmy do Paryża z nadzieją na dobry wynik, ale finał Wielkiego Szlema? Tego nie zakładał chyba nikt. Poza jedną osobą – Mają – mówi z uśmiechem.

Lekarz podkreśla, że zawodniczka od najmłodszych lat marzyła o największych sukcesach i zawsze stawiała sobie bardzo wysokie cele.

– To perfekcjonistka. Ma ogromne ambicje, ale nie wynikają one z pychy czy arogancji. Ona po prostu od dziecka chciała rywalizować z najlepszymi i wygrywać największe turnieje. Dlatego tak mocno przeżywała lata, w których mimo ciężkiej pracy nie mogła przebić się na poziom odpowiadający jej możliwościom – tłumaczy.

Dlaczego przełom nastąpił właśnie teraz?

Według Paradowskiego nie istnieje jedna konkretna odpowiedź na pytanie, dlaczego eksplozja formy nastąpiła akurat podczas tegorocznego Roland Garros.

– W sporcie wyczynowym nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie ten przełomowy moment. Mogę jednak powiedzieć, że w ostatnim roku Maja wykonała gigantyczny krok naprzód pod względem przygotowania fizycznego i motorycznego. To rezultat wieloletniej, konsekwentnej pracy całego sztabu – podkreśla.

Szczególne słowa uznania kieruje pod adresem trenera Jaroslava Machovsky’ego oraz specjalisty od przygotowania fizycznego Macieja Ryszczuka.

– Oni wykonali fantastyczną pracę. Ale trzeba też pamiętać, że to sama Maja stworzyła wokół siebie odpowiedni zespół. Potrafiła dobrać właściwych ludzi i zbudować środowisko, które pozwoliło jej się rozwijać. To świadczy o jej dojrzałości i profesjonalizmie – zaznacza.

„Bez Piotra nie byłoby tego sukcesu”

Mimo wielkiej roli trenerów lekarz nie ma wątpliwości, kto jest jedną z kluczowych postaci tej historii.

– Gdybym miał wskazać osoby stojące za tym sukcesem, to na pierwszym miejscu postawiłbym Maję, a zaraz za nią Piotra Szczypkę. Bez niego ta historia mogłaby nigdy się nie wydarzyć – mówi.

Przypomina, że menedżer zawodniczki wspiera ją od kilkunastu lat, finansował jej rozwój, podróżował z nią po turniejach i pomagał przetrwać najtrudniejsze chwile.

– Wylewano na nich mnóstwo pomyj. Słyszeli, że to nie ma sensu, że nic z tego nie będzie. Tymczasem Piotr trwał przy niej przez cały czas. To niezwykły przykład lojalności i wiary w drugiego człowieka – podkreśla.

Historia słynnej koszuli

W ostatnich dniach kibice zwrócili uwagę na przemianę samego Szczypki, który po awansie Chwalińskiej do finału zaczął pojawiać się publicznie w eleganckiej koszuli.

Paradowski zdradza, że to właśnie on namówił menedżera do zmiany wizerunku.

– Powiedziałem mu: „Załóż tę koszulę, będziesz pokazywany w telewizjach na całym świecie”. Chciałem, żeby godnie reprezentował Polskę i wyglądał odpowiednio do rangi wydarzenia – opowiada.

Jak dodaje, nie chodziło o luksus czy manifestowanie statusu.

– Zależało mi po prostu na tym, aby menedżer polskiej finalistki Wielkiego Szlema prezentował się elegancko i profesjonalnie – wyjaśnia.

Walka o zdrowie

Lekarz przypomina również, że droga Chwalińskiej do sukcesu była wielokrotnie przerywana przez problemy zdrowotne.

– Miałem okazję pomagać Mai w kilku kluczowych momentach kariery. Najtrudniejszy był okres, gdy z powodu urazu kolana nie mogła trenować ani startować w turniejach. Jej dalszy rozwój stanął pod ogromnym znakiem zapytania – wspomina.

Początkowo próbowano leczenia zachowawczego, jednak efekty okazały się jedynie tymczasowe.

– Ostatecznie konieczne było leczenie operacyjne. Cały proces został bardzo dokładnie zaplanowany, tak aby nie tylko przywrócić pełną sprawność, ale również umożliwić jak najszybszy powrót do najwyższych obciążeń treningowych. W sporcie zawodowym to ogromne wyzwanie – tłumaczy.

Operacja była dopiero początkiem

Paradowski podkreśla, że sukces rehabilitacji był efektem współpracy wielu osób.

– Zabieg był tylko jednym z etapów. Potem trzeba było koordynować działania fizjoterapeutów pracujących w różnych miastach, monitorować postępy i na bieżąco podejmować decyzje dotyczące kolejnych kroków. Piotr odegrał w tym procesie ogromną rolę – mówi.

Jak przyznaje, menedżer tenisistki przez wiele miesięcy kontrolował każdy szczegół leczenia i rehabilitacji.

– Był zaangażowany całym sercem. Potrzebowaliśmy nie tylko wiedzy medycznej i ciężkiej pracy, ale również odrobiny szczęścia. Dzięki wspólnemu wysiłkowi udało się uniknąć komplikacji i dziś możemy oglądać Maję w finale Roland Garros. To nagroda za lata poświęceń wszystkich ludzi, którzy nigdy nie przestali wierzyć – podsumowuje.