Karol Nawrocki od blisko czterech miesięcy pełni funkcję prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Choć jego życie zmieniło się diametralnie, jedno pozostało niezmienne — ogromna rola sportu w jego codzienności. Szczególne miejsce zajmują w niej piłka nożna oraz boks. To właśnie pięściarstwo przez lata było jego wielką pasją, a w młodości dawał się poznać jako utalentowany zawodnik. Ostatecznie jednak porzucił marzenia o karierze w ringu. Po latach kulisy tej decyzji ujawnił jego były trener.
Już w trakcie kampanii wyborczej Karol Nawrocki dał się poznać jako człowiek żyjący sportem. Objęcie najwyższego urzędu w państwie wcale tej pasji w nim nie wygasiło. Jako prezydent regularnie pojawia się na meczach Lechii Gdańsk, reprezentacji Polski czy Legii Warszawa. Inauguruje wydarzenia sportowe, takie jak Memoriał im. Jana Biangi, a w mediach społecznościowych chętnie pokazuje swoje treningi na siłowni i w salach bokserskich.
W ostatnich dniach w Kancelarii Prezydenta ponownie pojawił się „bokserski” akcent. Karola Nawrockiego odwiedził Wojciech Bartnik — były reprezentant Polski i brązowy medalista olimpijski z Barcelony z 1992 roku.
Sam prezydent w latach młodości robił szybkie postępy na pięściarskiej ścieżce. Był mistrzem Wybrzeża i uchodził za zawodnika z dużym potencjałem. Jak wspomina w rozmowie z „Faktem” Henryk Rychłowski — były mistrz Polski i trener, który prowadził Nawrockiego — przyszły prezydent od początku łączył talent, pracowitość i entuzjazm.
— To było około ćwierć wieku temu, kiedy trafił na treningi Stoczniowca. Ćwiczył ze mną i ze swoim wujkiem, Waldkiem Nawrockim. Chętnie trenował. Jego ojciec jeszcze wtedy żył i często przychodził popatrzeć, jak syn pracuje na sali. Już na starcie było widać, że Karol ma ogromny potencjał. Zapowiadał się na świetnego pięściarza — opowiada Rychłowski.
Jak dodaje, repertuar młodego Nawrockiego był wyjątkowo szeroki.
— Ciosy miał naprawdę znakomite, z obu rąk. Jego firmowym uderzeniem był lewy hak pod wątrobę i prawy sierp. Był mańkutem — ustawiał się odwrotnie niż większość zawodników. Operował prawą ręką z przodu, a lewą kończył akcje. Miał bardzo widowiskowy styl: zejście w prawo, potem seria haków i sierpów. Tym zaskakiwał rywali. Świetnie się to oglądało — wspomina szkoleniowiec.
Dlaczego więc sportowa kariera została porzucona? Trener Rychłowski nie ma wątpliwości.
— Karol był mistrzem Wybrzeża i miał na koncie pierwsze sukcesy, ale nadszedł moment, gdy wszystko zaczęło się sypać. Polski system bokserski się rozpadł, kluby likwidowano. Zabrakło możliwości rozwoju. Karol postawił więc na edukację — podsumował.
Leave a Reply