Jeśli mielibyśmy kogoś najbardziej wyróżnić indywidualnie z Polaków, to sto procent Maję Chwalińską i Huberta Hurkacza. Hubert wraca po przewlekłej kontuzji, która się za nim ciągnęła. Mam nadzieję, że teraz jest już w miarę dobrej formie, bo ziemia absolutnie nie jest dla niego w tej chwili nawierzchnią po tym wszystkim, co go spotkało. Zresztą na ziemi nigdy nie czuł się najlepiej, więc dla niego wygranie tego meczu, jakby nie było z Hiszpanem, który umie grać, jest bardzo cenne. Potrafił zamknąć mecz.
– A Maja Chwalińska przeszła kwalifikacje i ograła taką dziewczynę, która wygrała olimpiadę w Paryżu, więc o czym my rozmawiamy? Uważam, że to było ogromnym zaskoczeniem, to jedno z największych… Jak by to powiedzieć?
W gruncie rzeczy to jest chyba największa sensacja pierwszej rundy.
– Tak. I uważam, że będzie to najprawdopodobniej jedna z największych sensacji tego turnieju, no bo nie oszukujmy się. Raz, że Chinka umie grać na ziemi, a dwa jednak zdobycie złotego medalu olimpijskiego w tym kompleksie też daje jakąś pewność siebie. I dużo byśmy na ten temat rozmawiali. Maja dla mnie to ogromne zaskoczenie w pozytywnym tego słowa znaczeniu. I daję, jak to się robi na Eurowizji, “10 points” (śmiech).
O braku warunków fizycznych u Mai właściwie nie ma co mówić, bo z tym nic nie da się zrobić, konkretnie ze wzrostem. Jednak posiada ona całą paletę bardzo dużych umiejętności, zresztą nie od rzeczy Dawid Celt w rozmowie ze mną użył adekwatnego słowa, że to jest tenisowa czarodziejka. I faktycznie obrzydziła Qinwen Zheng tenis tak mocno, jak tylko było to możliwe, wiążąc jej przy okazji nogi.
– To jest prawda, aż miło patrzeć. Grała prawdziwy tenis na nawierzchni ziemnej, co przyjemnie się oglądała. Bo szczerze powiem, tak trochę już zapomnieliśmy tenisa, jaki człowiek lubi oglądać, a co prezentowała “Isia” Radwańska. Ona przecież też nie miała potężnych uderzeń, a umiała zagrać loba i skróta oraz czuła piłkę, czyli taka finezja w grze. I to jest fajne, że dalej są tacy tenisiści i tenisistki, którzy potrafią tak grać. Zresztą jeszcze paru takich mamy, a nie chciałbym, żeby bombardierzy niestety wyparli tenis z tenisa.
Wspomniał pan o Hubercie Hurkaczu. Mówi, że na treningach to już coraz lepiej zaczyna wyglądać z nowym trenerem, ale wiadomo, że w meczach potrzeba czasu. Przyjechał tutaj trochę z niepewnością. Nieprzypadkowo powiedział, że ta wygrana w pierwszej rundzie jest dla niego mega ważna.
– Oczywiście. Zdaję sobie sprawę z jego sytuacji, dlatego że ja z Karoliną też miałem takie sytuacje, gdy borykała się z naprawdę dużymi problemami zdrowotnymi. Między innymi, gdy raz miała naderwane więzadła. I przypominam sobie, że powroty z takiej długiej przerwy, a później duże turnieje, ranking i to wszystko… To jest spora presja, bo nie oszukujmy się, ranking jest też ważny dla Huberta, aby pozostał w tym miejscu, w którym jest. Na dzień dzisiejszy każde losowanie to jest trochę rosyjska ruletka, bo w każdej chwili nierozstawiony może trafić na jedynkę, dwójkę i tak dalej. I co wtedy? A takie sytuacje się zdarzają. Więc myślę, że w tych dużych turniejach, zwłaszcza w Grand Slamach i w tysięcznikach to jest bardzo ważne, żeby miał troszkę szczęścia w losowaniu. Myślę, że on dalej czuje się zawodnikiem z czołówki, ale żeby to czucie zrealizować, czasami jest potrzebne szczęście, a przede wszystkim przetrwanie pierwszych rund.
– Dlatego pisałem mu, że bardzo mu kibicuję i wierzę w to, że jak przejdzie trzy rundy, to później będzie miał łatwiej. Wbrew pozorom, bo ktoś by powiedział: “co ty gadasz, naturalnie będzie miał trudniej”. A ja uważam, że jakby pokonał trzech rywali, to naprawdę może zrobić niespodziankę.
Hubert to zawodnik z ujmującą osobowością, wielki dżentelmen. Czy aby jednak po wielokroć na korcie nie brakuje mu zęba, trochę cwaniactwa i przekraczającej grzeczność pewności siebie, by w tych momentach meczu, gdy ważą się jego losy, częściej przechylać szalę mając rywala na widelcu?
– Wiem o czym pan mówi i do czego pan dąży, ale kultury nigdy nie za dużo. I on akurat jest jednym z niewielu tenisistów, którzy posiadają właśnie bardzo wysoką kulturę gry i osobowości. Pewnie, że czasami warto by było, żeby coś tam… Ale ja mówię tak: lepiej żebyś był sobą niż jak masz naśladować kogokolwiek, bo w większości przypadków to wyjdzie ci bokiem. Więc ja tu widzę coś innego. Jeżeli on się rozkręci i zobaczy, że noga funkcjonuje tak jak dawniej, a to pozwoli mu wygrać parę meczów na najwyższym poziomie, jak to robił przecież przed kontuzją, to niesamowicie go wzmocni. I sprawi, że stanie się rekinem, który będzie atakował znienacka. Czyli sobie pływa, nikomu nie przeszkadza, ale jak mu ktoś wejdzie na jego teren, to będzie umiał dobrze ugryźć. On ma w głowie, że przecież dwukrotnie potrafił wygrywać z Sinnerem oraz wieloma innymi asami. Na pewno w głowie ma to, że poziom tenisa się podniósł, ale on jest bardzo ambitnym graczem, solidnym i bardzo sumiennie trenuje. U niego nie ma na co dzień fuszerki, żadnej taryfy ulgowej. Jeśli o to chodzi, naprawdę jest wzorem do naśladowania. Życzę mu takiej gry, aby przeciągnął ją na Wimbledon i tam wszedł pełny świadomości poziomu gry, jakiej by sobie życzył.
Inaczej poprzeczkę zawieszamy Idze Świątek, dlatego po meczu pierwszej rundy nie pisałem o czymś wzorowym, czy wybitnie bardzo dobrym, ale Iga bardzo rzetelnie pokazała się na tle 17-letniej kwalifikantki Emerson Jones. Widać jednak po czołowych zawodniczkach, jak Aryna Sabalenka, czy broniąca tytułu Coco Gauff, że one gubią na starcie jeszcze więcej gemów.
– Jak się gra Wielkie Szlemy i o tak wielkie tytuły, to kompletnie nie chodzi o gemy. Absolutnie, najważniejsze to wygrać mecz. A w tym wypadku chodziło o pierwszą rundę. Nigdy nie jest łatwo faworytom, co widzimy ze statystyk i wielokrotnie widzieliśmy w historii, uniknąć wpadek w pierwszych rundach. Naprawdę wielkie faworytki przegrywały, a nikt nigdy by tego nie przewidział. Mówiliśmy o tym, że Maja Chwalińska ograła złotą medalistkę. Uważam, że to też jest ogromna niespodzianka w bardzo pozytywnych dla nas kolorach, ale dla Chinki na pewno nie.
– Iga zagrała na tyle, ile musiała. Wygrała zdecydowanie i wiedziała, co robi. Trzeba pamiętać, że ma się następne mecze. Nie wiem, czy Iga patrzyła, co ją potencjalnie czeka w kolejnych rundach, ale w tym roku jeśli drabinka ułoży się tak, jak na logikę można przypuszczać, to będzie miała trochę ciężkich meczów. W następnej rundzie myślę, że już będzie lepiej, a to czas, by nastawić się na większe wyzwania. Życzę jej, by trzymała poziom, bo go ma, a zwłaszcza na ziemi. W tym turnieju nie zwykła przegrywać, a team ma dziś taki, że czasami może się denerwować, ale na pewno jest pod tym względem o wiele lepiej. I obecność nowego trenera, tak sądzę, na pewno jej pomoże w tym turnieju. Jeśli Iga będzie szła coraz wyżej, to będzie grała też z dziewczynami, z którymi miała zawsze jakiś problem. I tu będzie mogła pokazać swoją nową świeżość.
Potencjalnie na Igę może czekać już w trzeciej rundzie Jelena Ostapenko, na którą Świątek do tej pory nie znalazła sposobu. Chyba że Łotyszkę powstrzyma Magda Linette.
– Kibicuję całym sercem Magdzie Linette, która z niejednego pieca jadła chleb. Mam nadzieję, że sobie z nią poradzi, wbrew pozorom nie patrząc na Ostapenko tak, jak Iga. W boksie Magdy jest Agnieszka Radwańska, która też będzie mogła podpowiedzieć jak z nią zagrać i mam nadzieję, że to wszystko się ułoży i będziemy mieli polski mecz.
Rozmawiał Artur Gac, Paryż
Chcesz porozmawiać z autorem? Napisz: artur.gac@firma.interia.pl
Kobieta ubrana na czarno z zaciśniętą pięścią w geście triumfu na korcie tenisowym, w tle rozmazana publiczność.
Maja ChwalińskaMATTHIEU MIRVILLE/DPPIAFP
Iga Świątek
Iga ŚwiątekIcon SportNewspix.pl
Casper Ruud – Karen Khachanov. Skrót meczuPolsat Sport
Kontrowersje wokół rywalki Igi Świątek. W tle napięcia, presja i brak jasnych wyjaśnień
