Author: newuser

FC Barcelona rozpoczęła drugą część sezonu z czteropunktową przewagą nad Realem Madryt, ale już na starcie 2026 roku czekało ją wyjątkowo wymagające wyzwanie. Wyjazdowe derby z Espanyolem zapowiadały się jako prawdziwy „mecz ciężkiej wagi”, a atmosfera na stadionie była niezwykle gorąca, głównie ze względu na osobę Joana Garcíi. W kadrze meczowej zabrakło Polaków od pierwszej minuty, a hiszpański bramkarz Barcelony rozegrał kapitalne spotkanie, wielokrotnie ratując swój zespół. Ostatecznie „Blaugrana” zwyciężyła 2:0, choć droga do trzech punktów była wyjątkowo wyboista.

Pierwsza połowa sezonu w wykonaniu Barcelony była pełna turbulencji. Zespół Hansiego Flicka musiał mierzyć się z wieloma problemami, a w pewnym momencie strata do Realu Madryt wydawała się nie do odrobienia. „Królewscy” do listopada konsekwentnie budowali przewagę, a sytuacja w tabeli sugerowała, że to oni mają pełną kontrolę nad wyścigiem o mistrzostwo.

Końcówka roku przyniosła jednak nieoczekiwany zwrot akcji. Real zaliczył fatalny okres, w trakcie którego nie tylko roztrwonił wcześniejszą przewagę, ale dał się wyprzedzić Barcelonie. W efekcie to „Duma Katalonii” schodziła na świąteczną przerwę jako lider La Liga, mając cztery punkty zapasu nad największym rywalem.

Derby Barcelony na otwarcie nowego roku idealnie wpisywały się w narrację wielkiego testu. Kibice Espanyolu zapowiadali piekielną atmosferę, szczególnie wobec Joana Garcíi, który latem zamienił „Papużki” na Barcelonę. W wyjściowym składzie gości zabrakło Roberta Lewandowskiego oraz Wojciecha Szczęsnego, co było jednym z tematów przedmeczowych dyskusji.

Od pierwszych minut Garcia był witany ogłuszającymi gwizdami. Pierwszy raz poważnie musiał interweniować w 19. minucie, gdy Gerrard Martin fatalnie stracił piłkę w środku pola i pozwolił rywalowi wyjść sam na sam z bramkarzem Barcelony. Napastnik Espanyolu uderzył jednak prosto w Garcíę, co znacznie ułatwiło obronę. Dużo trudniejsze zadanie czekało Hiszpana w 38. minucie – po strzale głową popisał się interwencją najwyższej klasy, ratując swój zespół przed utratą gola.

Barcelona w pierwszej połowie nie potrafiła stworzyć klarownych okazji. Marko Dmitrović w bramce Espanyolu przez długi czas był praktycznie bezrobotny, a jeśli już piłka leciała w światło jego bramki, kończyła w jego rękach. Do przerwy utrzymywał się bezbramkowy remis, choć wydarzeń na boisku zdecydowanie nie brakowało – głównie dzięki znakomitej postawie Garcíi.

Po zmianie stron Flick zdecydował się na korektę w składzie, ale na murawie pojawił się Fermin López, a nie Lewandowski. Barcelona ruszyła do ataku z większą energią. W 54. minucie Dmitrović musiał wykazać się refleksem, broniąc strzał głową Julesa Koundé. Chwilę później znów błysnął Garcia, który bez problemów zatrzymał niezbyt precyzyjne uderzenie po szybkiej kontrze Espanyolu.

Gospodarze mieli swoje momenty. Kilka minut później zabrakło im jednak zdecydowania w kluczowej sytuacji pod bramką Barcelony. Widząc niemoc strzelecką swojego zespołu, Flick w 64. minucie wpuścił na boisko Roberta Lewandowskiego. Tuż przed tą zmianą Garcia znów uratował „Blaugranę”, broniąc sytuację sam na sam z Roberto Fernándezem, gdy wydawało się, że gol jest nieunikniony.

W 69. minucie bramkarz Barcelony popełnił pierwszy poważniejszy błąd – piłka przeleciała nad nim, ale z linii bramkowej wybił ją Koundé. Minutę później znakomitą paradą popisał się Dmitrović, również ratując swój zespół na samej linii. Do tego momentu był to bezdyskusyjnie mecz bramkarzy.

Potwierdzeniem tej tezy była sytuacja z 76. minuty, gdy Garcia znów musiał się maksymalnie wyciągnąć, parując strzał Romero na rzut rożny. Defensywne mury w obu bramkach w końcu pękły w 86. minucie. Dani Olmo efektownie wykończył szybką akcję Fermina Lópeza, posyłając precyzyjne uderzenie w samo okienko.

To nie był jednak koniec emocji. Chwilę później Barcelona zadała drugi cios. Ponownie kluczową rolę odegrał Fermin López, który popędził z piłką w pole karne i dograł ją do środka. Tam akcję zamknął Robert Lewandowski, zdobywając gola… brzuchem. Po tym trafieniu stało się jasne, że losy spotkania są rozstrzygnięte.

Po ogromnych mękach i meczu pełnym dramatycznych interwencji Barcelona wywiozła z terenu derbowego rywala niezwykle cenne zwycięstwo 2:0, umacniając się na prowadzeniu w La Liga i wysyłając jasny sygnał rywalom na starcie 2026 roku.

Przyszłość Roberta Lewandowskiego od miesięcy pozostaje jedną z największych niewiadomych w FC Barcelonie i jednym z kluczowych tematów do rozstrzygnięcia przed letnim oknem transferowym. Coraz częściej pojawiają się sygnały, że kataloński klub powoli przygotowuje się na moment rozstania z polskim napastnikiem. Zainteresowanie jego pozyskaniem już zimą wykazywał AC Milan, który w ostatnich latach chętnie sięga po doświadczonych piłkarzy. Ostatecznie jednak mediolańczycy zdecydowali się na inny ruch i oficjalnie ogłosili transfer nowego snajpera.

Wszystko wskazuje na to, że czas Lewandowskiego w Barcelonie zbliża się do końca. Polak najprawdopodobniej wypełni kontrakt, który podpisał latem 2022 roku. Umowa obowiązuje już tylko przez kolejne sześć miesięcy, co oznacza, że klub i zawodnik wkraczają w kluczowy moment dotyczący dalszej współpracy.

Obecnie „Lewy” ma pełne prawo do prowadzenia rozmów z potencjalnymi nowymi pracodawcami. Z końcem czerwca 2026 roku oficjalnie stanie się wolnym zawodnikiem, co daje mu możliwość wynegocjowania atrakcyjnego kontraktu i wysokiego bonusu za podpisanie umowy z nowym klubem.

Drzwi dla Lewandowskiego wciąż uchylone. Milan ogłasza transfer

Już w listopadzie włoskie media informowały, że AC Milan poważnie rozważa sprowadzenie Roberta Lewandowskiego. Klub z San Siro w ostatnich sezonach zyskał opinię zespołu, który potrafi wykorzystać doświadczenie piłkarzy z najwyższej półki. Minionego lata do Milanu trafił Luka Modrić i szybko stał się jedną z kluczowych postaci drużyny, prezentując bardzo wysoką formę. Nic więc dziwnego, że w Mediolanie pojawił się pomysł, by sięgnąć także po polskiego napastnika – nawet już w zimowym oknie transferowym.

Do takiego ruchu jednak nie dojdzie. Lewandowski pozostanie w Barcelonie do końca sezonu, a jego przyszłość ma zostać wyjaśniona dopiero później. Milan tymczasem zabezpieczył się na pozycji środkowego napastnika, sięgając po Niclasa Füllkruga. Reprezentant Niemiec dołączył do włoskiego klubu na zasadzie półrocznego wypożyczenia z opcją wykupu z West Ham United.

„AC Milan z radością ogłasza, że Niclas Füllkrug dołączył do klubu na zasadzie wypożyczenia z West Ham United, z opcją transferu definitywnego” – czytamy w oficjalnym komunikacie klubu.

Fakt, że jest to jedynie czasowe rozwiązanie, sprawia jednak, że temat Lewandowskiego w kontekście Milanu wcale nie musi być zamknięty. Jeśli Polak zdecyduje się opuścić Barcelonę latem 2026 roku, a mediolańczycy wciąż będą poszukiwać doświadczonego snajpera, drzwi do takiego transferu pozostają otwarte.

Usyk wybiera Wildera, dramat Soczyńskiego i granice odpowiedzialności. Przemysław Saleta bez owijania w bawełnę

Sytuacja na szczycie wagi ciężkiej znów budzi ogromne emocje. Ołeksandr Usyk po raz kolejny zdecydował się na ruch, który wywołał lawinę komentarzy – zrezygnował ze statusu zunifikowanego mistrza świata, zwakował pas WBO i zamiast obowiązkowej obrony obrał kurs na walkę z Deontayem Wilderem. Zdaniem Przemysława Salety trudno mówić tu o kontrowersji. To raczej logiczny krok pięściarza, który w swojej karierze udowodnił już absolutnie wszystko.

– Są zawodnicy, którzy są więksi niż federacje – mówi były mistrz Europy. – Usyk do nich należy. Podobnie jak Terence Crawford, który wcześniej zwakował pas, a później po prostu zakończył wielką karierę. Dla Ukraińca walka z Wilderem to nie tylko sport, ale też domknięcie historii. Jeśli go pokona, będzie mógł powiedzieć, że wygrał z całą elitą wagi ciężkiej ostatnich lat – Furym, Joshuą i właśnie Wilderem.

Choć Fabio Wardley wzbudził sensację, sięgając po mistrzowski pas, Saleta nie ma wątpliwości, że w hierarchii nazwisk to Amerykanin pozostaje znacznie wyżej. – Wardley to ciekawa historia, wręcz fenomen, bo jego droga z „white collar boxing” do mistrzostwa świata jest czymś absolutnie wyjątkowym. Ale Wilder to marka globalna. Taka walka generuje większe pieniądze, większe zainteresowanie i większą wagę sportową.

W tle pojawia się również Moses Itauma – młody, piekielnie utalentowany pięściarz, który w opinii Salety jest wręcz podręcznikowo wyszkolony. – To aż nieprawdopodobne, jak na 21-latka. Szybki, agresywny, bardzo mocno bije i praktycznie nie popełnia błędów. Dla Usyka to ryzyko bez realnej nagrody. W takich starciach można tylko stracić – zdrowie, reputację albo „zero” w rekordzie.

Nokaut, który zmienił wszystko

Znacznie mocniejsze emocje Saleta wzbudza temat niedawnej walki Michała Soczyńskiego, zakończonej dramatycznym nokautem. Choć pięściarz wybudził się po ciosach, sam przyznał, że poniósł ogromne konsekwencje zdrowotne.

– Zatrzymanie walki to zawsze koszmarnie trudna decyzja – podkreśla Saleta. – Presja jest ogromna, publiczność, gala, walka wieczoru, zawodnik gospodarzy… Ale nie wolno zapominać, że zarówno sędzia, jak i narożnik są po to, by chronić zdrowie zawodnika. Moim zdaniem w tym przypadku zabrakło odwagi. Zarówno sędziemu, jak i sekundantom.

Były mistrz Europy przywołuje tu symboliczny przykład z kariery Władimira Kliczki. – W Kijowie, jeszcze zanim został mistrzem świata, jego trener Fritz Sdunek wbiegł do ringu i przerwał walkę z Rossem Purittym. Ciśnienie było potężne, Kliczko był bohaterem narodowym, a mimo to trener podjął właściwą decyzję. Stracił pas, ale zachował zdrowie zawodnika. I historia pokazała, że to był moment kluczowy.

Zdaniem Salety w przypadku Soczyńskiego sytuacja była aż nadto czytelna. – Te kryzysy były widoczne. On ledwo przetrwał kilka rund, zbierał bardzo ciężkie ciosy. Tu nie chodzi o wynik sportowy, tylko o życie i zdrowie. Lepiej zatrzymać pięć walk za wcześnie niż jedną za późno.

„Nie przerywaj, cokolwiek się stanie”

Szczególne poruszenie wywołała informacja, że Soczyński miał zawrzeć z trenerem ustną umowę, iż walka nie zostanie przerwana bez względu na okoliczności. – Rozumiem psychikę zawodnika – tłumaczy Saleta. – Każdy bokser wierzy, że się odbuduje, że „to jeszcze nie koniec”. Tylko że później przychodzą konsekwencje, których nie da się cofnąć. I nagle nie wiemy, czy ktoś w ogóle będzie jeszcze w stanie wrócić do ringu.

Były pięściarz przyznaje, że nie zna podobnych przypadków z pierwszej ręki, ale ostrzega przed ich skutkami. – Po takim nokaucie może zostać blokada mentalna. A w boksie ułamek sekundy zawahania oznacza porażkę.

Sędziowie też są ludźmi

Saleta odnosi się również do kontrowersyjnego przerwania walki Pawła Stępnia z Kajetanem Kalinowskim. – Tu akurat uważam, że decyzja była błędna. Oko wyglądało źle, ale Stępień nie był zdominowany, widział jedno, a Kalinowski był wyraźnie bardziej zmęczony. Paradoksalnie ta walka została zatrzymana, a wcześniejsza – zbyt późno.

– Trzeba pamiętać, że sędziowie też są ludźmi – dodaje. – Po ciężkim nokaucie Rafała Dudka emocje były ogromne i to mogło wpłynąć na kolejne decyzje.

WOŚP: „To powinno łączyć, nie dzielić”

Na koniec rozmowa schodzi na zupełnie inny temat – Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Przemysław Saleta od lat angażuje się w finały i nie kryje zdumienia skalą hejtu.

– Psy szczekają, karawana jedzie dalej – mówi krótko. – Te same zarzuty słyszymy od lat, a fakty mówią same za siebie. Jeśli ktoś tak bardzo krytykuje WOŚP, to powinien potem w szpitalu powiedzieć, że nie chce korzystać ze sprzętu kupionego przez Orkiestrę. Oczywiście nikt tak nie zrobi.

Dla Salety liczby są jednoznaczne – miliardy zebranych złotych, dziesiątki tysięcy urządzeń, realna pomoc. – To inicjatywa, z której powinniśmy być dumni. Nie wiem, czy na świecie jest coś na podobną skalę, trwające tak długo i przynoszące tak wymierne efekty.

Z pełnym przekonaniem zgadza się też ze słowami Dariusza Michalczewskiego o Jerzym Owsiaku. – Stworzył coś wyjątkowego. Bez względu na hejt i nienawiść, dla mnie to postać absolutnie legendarna.

A komentarze w stylu „ile ci za to zapłacili”? – Słyszę to często – przyznaje Saleta. – Ale to mówi więcej o tych ludziach niż o mnie. Jeśli ktoś zakłada, że za każde dobre działanie trzeba dostać pieniądze, to po prostu mierzy innych swoją miarą. I dlatego hejt mnie nie dotyka.

Tenisowy sezon WTA oficjalnie ruszył. Pierwsze turnieje rozgrywane są równolegle w Auckland, Brisbane, Perth i Sydney. W inauguracyjnym tygodniu tylko dwie imprezy mają rangę 500 – United Cup oraz Brisbane International – i tylko tam triumfatorki mogą zgarnąć po 500 punktów rankingowych. Gdy jednak spojrzymy na kwestie finansowe, różnice okazują się ogromne. Paradoks polega na tym, że Aryna Sabalenka, nawet jeśli wygra turniej w Brisbane, zarobi mniej niż Iga Świątek za sam przyjazd do Sydney. Australijczycy ujawnili już stawki obowiązujące w United Cup, a budżet tej imprezy ponownie został znacząco podniesiony.

Tak jak w trzech poprzednich sezonach, Iga Świątek rozpoczyna rok od rywalizacji w United Cup. I ponownie – podobnie jak wcześniej – nie dojdzie tam do jej bezpośredniego starcia z Aryną Sabalenką, która wybrała start w Brisbane. To bowiem jedyny moment w całym sezonie, gdy czołowe tenisistki świata mogą występować w dwóch różnych turniejach tej samej rangi. W kobiecym tourze to rzadkość, podczas gdy w ATP podobne sytuacje są czymś zupełnie normalnym.

United Cup to wyjątkowa, mieszana rywalizacja reprezentacji narodowych, współorganizowana przez ATP i WTA. W tym roku pula nagród ponownie wzrosła – organizatorzy przeznaczyli na nią 11,806 mln dolarów amerykańskich, czyli 17 mln dolarów australijskich. Co istotne, kwota ta została podzielona po równo: 5,903 mln dolarów trafi do kobiet, a tyle samo do mężczyzn.

Inaczej wygląda kwestia punktów rankingowych. W przypadku pań sprawa jest jasna – zawodniczka, która wygra pięć spotkań w United Cup, otrzyma komplet 500 punktów. U panów system jest bardziej skomplikowany i wciąż zależy od pozycji rankingowych rywali.

Iga Świątek już na starcie może liczyć w Sydney na bardzo poważne pieniądze. Za sam udział w turnieju otrzyma blisko milion złotych, a w sprzyjających okolicznościach jej łączna wypłata może sięgnąć niemal miliona dolarów.

Dla porównania – w Brisbane, gdzie rozgrywany jest turniej WTA 500, organizatorzy od razu opublikowali szczegółowe informacje finansowe. Budżet imprezy wzrósł względem poprzedniego sezonu. Rok temu Aryna Sabalenka, wygrywając pięć meczów i sięgając po tytuł, zarobiła ponad 192 tys. dolarów. W tym sezonie triumfatorka może liczyć na 214 tys. dolarów. To kwota wysoka jak na turniej tej rangi, choć wciąż daleka od stawek oferowanych w United Cup. Warto przypomnieć, że Świątek za zwycięstwo w WTA 500 w Seulu we wrześniu 2025 roku otrzymała 164 tys. dolarów brutto.

W United Cup sytuacja finansowa wygląda jednak zupełnie inaczej, choć tym razem organizatorzy nie opublikowali szczegółowego rozpisania nagród na swojej stronie – w przeciwieństwie do poprzednich lat. Podano jedynie łączną pulę, informację o podziale po połowie między WTA i ATP oraz ogólne zasady: wynagrodzenie za sam udział, premie za wygrane mecze indywidualne oraz środki do podziału dla zespołu za zwycięstwa w fazie grupowej i pucharowej.

W przewodniku WTA na sezon 2026 wciąż widnieją dane skopiowane z ubiegłego roku, które już wtedy były nieaktualne. Na stronie WTA pojawiły się natomiast kwoty dotyczące zwycięstw w meczach singlowych – zarówno w fazie grupowej, jak i pucharowej – oraz premie zespołowe. Są one identyczne z tymi zapisanymi w aktualnym „Rulesbooku” ATP na sezon 2026.

Z dokumentów tych wynika, że liderzy reprezentacji zajmujący miejsca 1–10 w światowym rankingu otrzymują po 250 tys. dolarów za sam udział w turnieju. Im niższa pozycja, tym mniejsza kwota: 125 tys. dolarów za miejsca 11–20, 100 tys. za 21–30, 60 tys. za 31–50, 40 tys. za 51–100, 30 tys. za 101–250 oraz 20 tys. dolarów dla zawodników sklasyfikowanych jeszcze niżej. Hubert Hurkacz skorzystał z tzw. zamrożonego rankingu, dzięki czemu otrzyma 60 tys. dolarów zamiast 40.

Znacznie mniej dostają „drugie rakiety” drużyn – i to jest jedna z nowości. W poprzednim roku w reprezentacji USA taką rolę pełniła Danielle Collins, która choć nie grała i była jedynie zmienniczką Coco Gauff, zarobiła łącznie ponad ćwierć miliona dolarów. Była to jej najwyższa wypłata w całym sezonie. Teraz analogiczna zawodniczka – dotyczy to wyłącznie USA – mogłaby liczyć już tylko na 80 tys. dolarów.

Niższe są również stawki bazowe dla specjalistów od gry podwójnej. Jan Zieliński i Katarzyna Piter mogą liczyć na 16,5 tys. dolarów za udział.

Dla Igi Świątek oznacza to, że już sam przyjazd do Sydney gwarantuje jej 250 tys. dolarów, czyli około 900 tys. złotych. To więcej, niż Aryna Sabalenka może zarobić za triumf w Brisbane. A to dopiero początek.

Kolejne pieniądze Polka może zgarnąć za indywidualne zwycięstwa: po 45 tys. dolarów za wygrane single w fazie grupowej (z Evą Lys i Suzan Lamens), 82 tys. za ewentualny triumf w ćwierćfinale, 155,9 tys. w półfinale oraz aż 296,2 tys. dolarów za zwycięstwo w finale. Do tego dochodzą jeszcze premie za wygrane mecze całej reprezentacji Polski. W idealnym scenariuszu Świątek mogłaby więc opuścić Sydney z czekiem na niemal milion dolarów brutto.

Rok temu zarobiła w United Cup 600,9 tys. dolarów. W kobiecej stawce była to druga najwyższa wypłata, ustępująca jedynie niepokonanej Coco Gauff.

Kwalifikacje do konkursu Turnieju Czterech Skoczni w Innsbrucku przyniosły polskim kibicom sporo emocji – i to nie tylko sportowych. Choć pięciu reprezentantów Polski wywalczyło awans do niedzielnego konkursu na skoczni Bergisel, radość szybko została zmącona przez niespodziewaną decyzję sędziów. Kilkanaście minut po zakończeniu rywalizacji pojawiła się informacja o dyskwalifikacji jednego z Biało-Czerwonych. Powód? Jak podkreślają przedstawiciele kadry, całkowicie zaskakujący.

W sobotę, 3 stycznia, na starcie kwalifikacji w Innsbrucku stanęło pięciu Polaków i wszyscy sportowo wywalczyli miejsce w konkursie głównym. Najlepiej zaprezentował się Kacper Tomasiak, który zajął 19. miejsce. Paweł Wąsek uplasował się na 26. pozycji, Kamil Stoch był 27., Maciej Kot 32., a Dawid Kubacki zakończył kwalifikacje na 40. lokacie. Najdłuższy skok dnia oddał Jan Hoerl, który wygrał kwalifikacje.

Tuż po ich zakończeniu gruchnęła jednak sensacyjna wiadomość – Paweł Wąsek został zdyskwalifikowany. Powodem miała być obecność fluoru w smarach użytych przy jego sprzęcie. Jak poinformował Tomasz Kalemba z Interii, nie chodziło o śladowe ilości substancji, lecz o wyraźne przekroczenie norm. Dziennikarz, przebywający na miejscu w Innsbrucku, oczekuje na szczegółowe stanowisko Międzynarodowej Federacji Narciarskiej (FIS) w tej sprawie.

Informację o dyskwalifikacji potwierdził także Polski Związek Narciarski. W obozie reprezentacji panuje zdumienie, ponieważ – jak podkreślają trenerzy – fluorowe smary od dawna nie są przez Polaków stosowane.

– Jesteśmy bardzo zaskoczeni, bo takich smarów nie posiadamy od dłuższego czasu. Obowiązuje nas nawet zakaz ich kupowania. Tymczasem z pomiarów wynika, że fluoru musiało być sporo, to nie były ilości śladowe. Najbardziej szkoda Pawła Wąska. Przynieśliśmy smar do dodatkowego sprawdzenia, chcemy dokładnie wyjaśnić całą sytuację i skontrolować sprzęt pozostałych zawodników. W Ga-Pa używaliśmy tego samego smaru i nie było żadnych problemów – powiedział trener kadry, Maciej Maciusiak.

Sprawa dyskwalifikacji Pawła Wąska rzuca cień na rywalizację w Innsbrucku i rodzi wiele pytań, na które odpowiedzi mają przynieść kolejne godziny i stanowisko FIS.

https://x.com/pzn_pl/status/2007476097970016346?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E2007476097970016346%7Ctwgr%5E75c067185ac48b44083e2415119fc8455c2c5cec%7Ctwcon%5Es1_c10&ref_url=https%3A%2F%2Fsport.interia.pl%2Fskoki-narciarskie%2Ftcs%2Fnews-sceny-po-kwalifikacjach-w-innsbrucku-polak-zdyskwalifikowanynId22504747

Mecz Aryny Sabalenki z Nickiem Kyrgiosem, promowany jako „Bitwa Płci”, odbił się szerokim echem w tenisowym świecie. Pokazowe wydarzenie zorganizowane w Dubaju wywołało skrajne emocje – jedni traktowali je jako ciekawą formę rozrywki i sposób na promocję dyscypliny, inni krytykowali samą ideę oraz kontekst sportowy takiego starcia. O opinię zapytano także Igę Świątek. Polka, odpowiadając na pytania dziennikarzy przed startem United Cup, nie owijała w bawełnę i jasno dała do zrozumienia, co sądzi o tego typu inicjatywach. Jej słowa mogą nie przypaść do gustu Sabalence, która już zapowiedziała chęć rozegrania kolejnej „Bitwy Płci”.

Sabalenka w ramach przygotowań do nowego sezonu, który oficjalnie rozpocznie turniejem WTA 500 w Brisbane, rozegrała kilka spotkań pokazowych. Najpierw pojawiła się w Stanach Zjednoczonych, gdzie sprawdziła swoją formę m.in. w rywalizacji z Naomi Osaką, a następnie przeniosła się do Dubaju. To właśnie tam doszło do głośnego meczu z Nickiem Kyrgiosem, reklamowanego jako starcie kobiecego i męskiego tenisa.

Wydarzeniu od początku towarzyszyły kontrowersje. Kyrgios, finalista Wimbledonu z 2022 roku, od lat uchodzi za jedną z najbardziej niejednoznacznych postaci w światowym tenisie. Australijczyk wielokrotnie wypowiadał się krytycznie na temat kobiecego touru, a w przeszłości ostro atakował także Igę Świątek po jej zawieszeniu związanym z wpadką dopingową. To wszystko sprawiło, że część środowiska patrzyła na dubajski pokaz z dużą rezerwą.

Sportowy kontekst spotkania również budził pytania. Na korcie stanęła aktualna liderka rankingu WTA oraz zawodnik zajmujący dopiero 671. miejsce w zestawieniu ATP. Tak odległa pozycja Kyrgiosa to efekt długotrwałych problemów zdrowotnych i nieregularnych startów w ostatnich trzech latach. Organizatorzy zdecydowali się nawet na modyfikację zasad – kort Sabalenki został zmniejszony o 9 procent. Mimo to Australijczyk wygrał dość pewnie, triumfując 6:6, 6:3.

Po meczu Sabalenka zapowiedziała, że chętnie zagra rewanż, co tylko podsyciło dyskusję o sensie i przyszłości takich wydarzeń. Głos w tej sprawie zabrała także Iga Świątek. Podczas konferencji prasowej przed United Cup Polka została zapytana, po której stronie sporu się opowiada.

– Nie oglądałam tego, bo nie oglądam takich rzeczy. Myślę, że na pewno przyciągnęło to sporo uwagi. To była rozrywka, ale nie powiedziałabym, że miało to cokolwiek wspólnego z jakimiś ważnymi tematami czy zmianami społecznymi – stwierdziła bez ogródek.

Świątek zwróciła też uwagę na symbolikę samej nazwy wydarzenia, nawiązującej do legendarnej „Bitwy Płci” z 1973 roku, gdy Billie Jean King zmierzyła się z Bobbym Riggsem. Jej zdaniem na tym podobieństwa się kończą.

– Chyba nazwa była taka sama jak ta z meczu Billie Jean King w 1973 roku. I tyle. Nie było już żadnych innych podobieństw, bo czuję, że kobiecy tenis opiera się na własnych zasadach. Mamy tak wiele wspaniałych zawodniczek i historii do opowiedzenia, że nie musimy porównywać się do męskiego tenisa – podkreśliła wiceliderka rankingu WTA.

Polka jasno dała do zrozumienia, że według niej organizowanie takich meczów nie jest konieczne. Jako przykład lepszego sposobu łączenia światów kobiecego i męskiego tenisa wskazała United Cup – drużynowy turniej, w którym zawodniczki i zawodnicy rywalizują ramię w ramię.

– Oglądanie singlistów, którzy na co dzień nie mają okazji grać razem w mikście, a tutaj występują w jednej drużynie, właśnie to sprawia, że nasz sport jest ciekawszy i lepszy – podsumowała Świątek.

Jej stanowisko jest jasne: zamiast widowiskowych, lecz kontrowersyjnych pokazów, tenis kobiecy nie potrzebuje porównań z męskim, bo broni się sam – jakością, historiami i sportowym poziomem.

Nowy sezon w kobiecym tenisie oficjalnie wystartował. Pierwsze mecze rozegrano w ramach drużynowego United Cup, a już od jutra do rywalizacji przystąpią także zawodniczki walczące w głównej drabince turnieju WTA 500 w Brisbane. Tytułu sprzed roku broni Aryna Sabalenka, a dziś w nocy – o godz. 1:30 czasu polskiego – poznaliśmy pełne losowanie turniejowej drabinki. Na drodze liderki światowego rankingu może stanąć m.in. Jelena Ostapenko. Sprawdzamy, co czeka Białorusinkę oraz jedyną Polkę w stawce – Magdalenę Fręch.

Po kilkutygodniowej przerwie najlepsze tenisistki świata wracają do oficjalnej rywalizacji. Sezon 2026 rozpoczął się od United Cup, jednak już w najbliższych dniach uwaga kibiców skupi się na turnieju WTA 500 w Brisbane. Przed rokiem triumfatorką tych zawodów została Aryna Sabalenka, która w emocjonującym, trzysetowym finale pokonała Polinę Kudiermietową. Młodsza rywalka wygrała pierwszą partię, lecz w kolejnych setach doświadczenie i siła Białorusinki wzięły górę.

W tym roku obrona tytułu może okazać się dla liderki rankingu znacznie trudniejsza. Do Brisbane przyjechała bowiem m.in. Jelena Rybakina – ostatnia zawodniczka, która potrafiła pokonać Sabalenkę na tych kortach. Dwa lata temu obie zmierzyły się w finale, w którym reprezentantka Kazachstanu zdominowała rywalkę, wygrywając 6:0, 6:3. Co więcej, Rybakina okazała się lepsza od Aryny także w decydującym meczu WTA Finals 2025.

WTA Brisbane: możliwa droga Sabalenki do obrony tytułu

Losowanie, które odbyło się w nocy, wyłoniło potencjalne scenariusze turniejowe. W imprezie bierze udział 48 zawodniczek, a najlepsza „16” – w tym Sabalenka – otrzymała wolny los w pierwszej rundzie. Liderka światowego rankingu rozpocznie zmagania od drugiej fazy, gdzie jej rywalką będzie Cristina Bucșa lub jedna z kwalifikantek.

Już w 1/8 finału może dojść do niezwykle interesującego starcia. W tej części drabinki potencjalną przeciwniczką Sabalenki jest Jelena Ostapenko. Łotyszka ma z Białorusinką nierozliczone rachunki po zeszłorocznym finale w Stuttgarcie, w którym wygrała wyraźnie 6:4, 6:1. Jeśli Aryna myśli o awansie do ćwierćfinału w Brisbane, być może znów będzie musiała stawić czoła mistrzyni Roland Garros 2017. Warunkiem takiego pojedynku jest jednak zwycięstwo Ostapenko w drugiej rundzie nad Soraną Cîrsteą lub Anastazją Pawluczenkową.

W ćwiartce Sabalenki znalazły się także Madison Keys oraz Diana Sznajder. Z kolei w ewentualnym półfinale mogą na nią czekać m.in. Jelena Rybakina, Jekatierina Aleksandrowa, Karolina Muchova czy Paula Badosa. Tym razem Sabalenka i Rybakina mogą trafić na siebie już w najlepszej „4” turnieju. Finał zaplanowano na niedzielę, 11 stycznia.

Trudne losowanie Magdaleny Fręch

Niełatwe zadanie stoi również przed jedyną Polką w głównej drabince – Magdaleną Fręch. Zawodniczka z Łodzi już w pierwszym meczu zmierzy się z mistrzynią Wimbledonu 2023, Marketą Vondrousovą. Jeśli Fręch zdoła sprawić niespodziankę i wyeliminować Czeszkę, w kolejnej rundzie czeka ją następna trudna rywalka – rozstawiona z numerem dziewiątym Linda Noskova. Droga do 1/8 finału wiedzie więc dla Polki przez niezwykle wymagające starcia z tenisistkami z Czech.

Turniej w Brisbane zapowiada się wyjątkowo interesująco, a już pierwsze rundy mogą przynieść starcia na poziomie finałów największych imprez.

https://x.com/z_kortu/status/2007331049735348556?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E2007331049735348556%7Ctwgr%5E65a77a1b2db5d78f9d945fa57a08f545b68a86a1%7Ctwcon%5Es1_c10&ref_url=https%3A%2F%2Fsport.interia.pl%2Ftenis%2Fnews-sabalenka-bez-wyjscia-ostapenko-na-jej-drodze-wszystko-jasnenId22504647

Miało być wielkie wydarzenie, wyszło tylko show. Dlaczego mecz Sabalenka – Kyrgios nie spełnił oczekiwań?

O pokazowym meczu Aryny Sabalenki z Nickiem Kyrgiosem mówiło się głośno na całym świecie, ale im więcej emocji opadło, tym wyraźniej widać było, że wydarzenie nie zostawiło po sobie trwałego śladu. – To po prostu nie wyglądało dobrze – ocenia w rozmowie ze Sport.pl Adam Addicott, brytyjski dziennikarz tenisowy związany z portalem Ubitennis.net. Co sprawiło, że spotkanie, które miało elektryzować i inspirować, rozczarowało?

W niedzielę w Dubaju liderka światowego rankingu WTA przegrała z Kyrgiosem 3:6, 3:6 w meczu pokazowym. Starcie tenisistki numer jeden na świecie z zawodnikiem sklasyfikowanym dopiero w siódmej setce ATP od razu wywołało lawinę komentarzy. Rzadko bowiem zdarza się, by w singlowym meczu po przeciwnych stronach siatki stanęli kobieta i mężczyzna.

Problem numer jeden: promocja

Zdaniem Addicotta największym błędem organizatorów była sama narracja wokół wydarzenia. – Sięgnięto po hasło „Bitwa płci”, co automatycznie ustawiło ten mecz w jednym szeregu z historycznymi pojedynkami. Tymczasem tutaj mieliśmy do czynienia wyłącznie z czystą rozrywką – podkreśla dziennikarz. – To był pokaz, który tak naprawdę nie wniósł nic nowego do świata tenisa.

Legendarny termin „Battle of the Sexes” nierozerwalnie kojarzy się z rokiem 1973 i meczem Billie Jean King z Bobbym Riggsem – symbolem walki o równość i prawa kobiet w sporcie. W Dubaju tego kontekstu zupełnie zabrakło. Pomysłodawcy wydarzenia, agencja Evolve współtworzona m.in. przez Naomi Osakę, próbowali nawiązać do historii, ale – zdaniem ekspertów – efekt był chybiony.

– W klasycznych „bitwach płci” chodziło o coś znacznie więcej niż wynik. To była manifestacja społeczna, walka o równe traktowanie i wynagrodzenia. Tutaj tego elementu nie było wcale – zauważa Addicott. – Zawodnicy wiedzieli, w czym biorą udział, dlatego krytyka powinna być skierowana głównie do organizatorów, a nie do nich.

Brak tempa i sportowego napięcia

Choć w Wielkiej Brytanii mecz był szeroko zapowiadany i transmitowany przez BBC One, jego realizacja pozostawiała wiele do życzenia. – Przerwy w grze były bezcelowe, brakowało rytmu i dynamiki – wylicza Addicott. Zawodnicy mogli korzystać z przerw na żądanie, podobnie jak w siatkówce, ale rzadko wykorzystywali je na rozmowy z trenerami.

Symbolicznym momentem była sytuacja, gdy Sabalenka – prowadząc 3:1 z przełamaniem i mając realną szansę na doprowadzenie do trzeciego seta – zamiast skupić się na rywalizacji, zatańczyła na korcie do „Macareny”. Dla jednych był to zabawny element show, dla innych dowód, że sportowy ciężar wydarzenia był drugorzędny.

Do tego doszły problemy techniczne. BBC kilkukrotnie musiało przepraszać widzów za utratę sygnału, a dźwięk bywał niesynchronizowany z obrazem. Podobne kłopoty odnotowano także w innych krajach, w tym w Polsce. Jak się okazało, winę ponosił główny nadawca sygnału z Dubaju.

Sabalenka walczyła, Kyrgios kontrolował mecz

Mimo porażki liderka rankingu zebrała pochwały za swoje podejście. – Była zaangażowana, walczyła i naprawdę starała się wypaść jak najlepiej – mówi Addicott. Sama Sabalenka przed meczem zapowiadała w amerykańskich programach typu talk-show, że „skopie tyłek Nickowi”, podkręcając atmosferę wokół wydarzenia.

Na zapowiedziach jednak się skończyło. Kyrgios, choć od marca nie rozegrał żadnego oficjalnego meczu, kontrolował przebieg rywalizacji i wygrał bez większego wysiłku, nawet nie serwując z pełną mocą. Po spotkaniu zapewniał, że rozgłos wokół pojedynku przyciągnie nowych kibiców do tenisa. – Nie sądzę, by ten mecz miał jakiekolwiek realne przełożenie na przyszłość dyscypliny – studzi entuzjazm Addicott. Podobnie ocenił to Adam Romer z magazynu „Tenisklub”, pisząc na platformie X: „Czy to było wydarzenie, które zapamiętamy? Raczej nie”.

Frekwencja, pieniądze i znaki zapytania

Organizatorzy nie ujawnili, ile zawodnicy zarobili za występ w Dubaju. Wiadomo jedynie, że mecz może doczekać się rewanżu – Sabalenka sugerowała to już na korcie. Najwcześniejszy możliwy termin to przerwa między sezonami 2026 a 2027.

Coca-Cola Arena może pomieścić 17 tysięcy widzów, ale górne trybuny zostały zamknięte, co ograniczyło pojemność do około sześciu tysięcy miejsc. Według relacji BBC atmosfera była raczej letnia, a gdy Kyrgios przejmował kontrolę nad meczem, część kibiców zaczęła opuszczać swoje miejsca.

Przed imprezą Australijczyk zapowiadał obecność wielu gwiazd sportu, a najdroższe bilety kosztowały nawet 800 dolarów. W rzeczywistości kamery wychwyciły głównie dwóch byłych brazylijskich piłkarzy – Ronaldo i Kakę. To kolejny element, w którym oczekiwania zdecydowanie rozminęły się z rzeczywistością.

Dla porównania: gdy Billie Jean King i Bobby Riggs grali w Houston 50 lat temu, na trybunach zasiadło ponad 30 tysięcy widzów, a transmisję śledziło na całym świecie ponad 90 milionów osób. W przypadku meczu Sabalenka – Kyrgios organizatorzy do dziś nie chcą ujawnić danych oglądalności.

Im więcej czasu mija od tego wydarzenia, tym wyraźniej widać, że zamiast przełomu mieliśmy do czynienia z jednorazowym show – głośnym, kontrowersyjnym, ale szybko zapominanym.

Iga Świątek potwierdziła swoje plany na pierwszą część nowego sezonu i ogłosiła, że tuż po Australian Open wystąpi w turnieju WTA 1000 w Dosze. Decyzja Polki zwraca uwagę, bo tegoroczny kalendarz WTA na początku roku został mocno zagęszczony, a działacze zdecydowali się na rozwiązanie rzadko spotykane w kobiecym tenisie.

Nowy sezon tenisowy oficjalnie wystartował w piątek wraz z inauguracją United Cup, drużynowych zawodów rozgrywanych w australijskich Perth i Sydney. Dla czołowych tenisistek świata to kluczowy etap przygotowań przed Australian Open, które rozpocznie się 18 stycznia w Melbourne. Świątek skupia się na dobrym starcie w Australii, ale jednocześnie już teraz odsłoniła karty dotyczące kolejnych tygodni rywalizacji.

Powrót do ulubionego miejsca

– Cześć, tu Iga. Jestem bardzo podekscytowana, że w przyszłym roku wrócę na turniej w Dosze. Jak wiecie, uwielbiam tę imprezę. Cieszę się, że znów będę mogła tam zagrać i zaprezentować najlepszy tenis – powiedziała Świątek w nagraniu opublikowanym w sylwestra w mediach społecznościowych.

Tym samym wiceliderka rankingu WTA potwierdziła udział w turnieju TotalEnergies Open, który odbędzie się w dniach 8–14 lutego. Będzie to pierwszy w sezonie turniej rangi WTA 1000, tradycyjnie rozgrywany na kortach twardych w Katarze. Decyzja Polki jest tym ciekawsza, że w tym roku kalendarz WTA uległ istotnym zmianom.

Niezwykły układ kalendarza

W sezonie 2026 rywalizacja w Dosze rozpocznie się zaledwie tydzień po zakończeniu Australian Open. Finał kobiecego turnieju wielkoszlemowego w Melbourne zaplanowano na 31 stycznia, co oznacza wyjątkowo krótki odstęp między Wielkim Szlemem a turniejem rangi WTA 1000. To prawdziwy ewenement w kobiecym tenisie.

Dla porównania – po Roland Garros nie rozgrywa się żadnego turnieju tej rangi na trawie, po Wimbledonie zawodniczki zwykle mają około trzech tygodni przerwy przed startem „tysięcznika” w Kanadzie, a po US Open w tym sezonie minie aż 17 dni, zanim ruszą zawody w Pekinie.

Jeszcze w 2023 roku przerwa między Australian Open a turniejem w Katarze wynosiła dwa tygodnie, a wcześniej zdarzało się, że była nawet trzytygodniowa. Skrócenie tego okresu oznacza spore wyzwanie zwłaszcza dla tenisistek, które dotrą do decydujących rund w Melbourne. Półfinały Australian Open zostaną rozegrane w czwartek, a finał dwa dni później – w sobotę. Cztery najlepsze zawodniczki będą miały więc wyjątkowo mało czasu na regenerację i podróż na Bliski Wschód.

Doha sprzyja Świątek

W tej grupie może znaleźć się także Świątek, która w ubiegłym roku po raz drugi w karierze dotarła do półfinału Australian Open. Wtedy była bardzo blisko awansu do finału – przegrała z Madison Keys 7:5, 1:6, 6:7, mimo że w decydującym secie miała piłkę meczową.

Mimo intensywnego kalendarza zapowiedź startu w Dosze nie jest zaskoczeniem. To jeden z ulubionych turniejów Polki, który triumfowała już trzykrotnie – w latach 2022, 2023 i 2024. Jej imponującą serię zwycięstw przerwała dopiero Jelena Ostapenko, eliminując Świątek w półfinale ostatniej edycji.

Katarskie warunki wyjątkowo sprzyjają Polce. Korty twarde w hali Khalifa nie należą do najszybszych, a Świątek doskonale radzi sobie również z wiatrem, który dla wielu rywalek bywa poważnym problemem. To właśnie tam wygrała 15 meczów z rzędu. Jak podkreślała na Sport.pl Agnieszka Niedziałek, w 25-letniej historii turnieju w Dosze żadna tenisistka nie miała tak długiej zwycięskiej serii, a Świątek jako jedyna triumfowała w trzech kolejnych edycjach. Choć w Katarze wygrywały wcześniej takie gwiazdy jak Aryna Sabalenka, Petra Kvitova, Karolina Plíšková, Simona Halep, Wiktoria Azarenka, Maria Szarapowa czy Martina Hingis, żadna z nich nie dominowała w Dosze w tak spektakularny sposób.

Co z Dubajem?

Tradycyjnie dzień po zakończeniu turnieju w Dosze rozpoczyna się kolejny „tysięcznik” – Dubai Duty Free Tennis Championships, zaplanowany na 15–21 lutego. Wciąż nie wiadomo, czy Świątek pojawi się także na liście startowej w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Zapytany o to zespół Polki odpowiedział, że na razie jest zbyt wcześnie na ostateczne deklaracje.

Turniej w Dubaju pozostaje jednym z nielicznych imprez rangi WTA 1000 – obok zawodów w Wuhanie i Kanadzie – w których Świątek nigdy nie sięgnęła po tytuł. W poprzednim sezonie odpadła tam w ćwierćfinale po porażce z Mirrą Andriejewą 3:6, 3:6, a w 2023 roku dotarła do finału, gdzie lepsza okazała się Barbora Krejčíková. W środowisku tenisowym coraz częściej pojawiają się spekulacje, że Polka może w tym roku zrezygnować ze startu w Dubaju.

Sama Świątek od dłuższego czasu krytycznie odnosi się do napiętego kalendarza WTA, podkreślając, że liczba turniejów jest zbyt duża. Podobne głosy płyną również od innych gwiazd, takich jak Aryna Sabalenka czy Coco Gauff. W rozmowie z „The Guardian” pod koniec listopada Polka zapowiedziała, że w 2026 roku może opuścić dwa obowiązkowe turnieje. Nie zdradziła, o które lokalizacje chodzi, ale nie można wykluczyć, że jedną z nich będzie właśnie Dubaj. Świątek wielokrotnie zaznaczała, że w Emiratach nie zawsze czuje się najlepiej pod względem zdrowotnym – dwa lata temu zmagała się tam z COVID-19, co miało wpływ na jej dyspozycję w półfinale z Anną Kalinską.

Ostateczna decyzja w sprawie dalszych startów ma zapaść po Australian Open, gdy zespół tenisistki ogłosi szczegółowy plan na kolejne tygodnie.

Na razie jednak uwagę skupia inauguracja sezonu. Pierwszy mecz w 2026 roku Iga Świątek rozegra już w poniedziałek 5 stycznia. Jej rywalką będzie Ewa Lys w spotkaniu Polska – Niemcy w ramach turnieju United Cup.

https://x.com/z_kortu/status/2006485468742123734?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E2006485468742123734%7Ctwgr%5E64ad897cd8d3b97e223ed48f4d8d2f3e5493106c%7Ctwcon%5Es1_c10&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.sport.pl%2Ftenis%2F76498732502690a-jednak-iga-swiatek-oglosila-swiatu-decyzje-jestem-podekscytowana.html

Porażka FC Barcelony z Chelsea FC na Stamford Bridge była jednym z najbardziej wstrząsających wydarzeń pierwszej części sezonu 2025/26. Londyńczycy rozbili „Dumę Katalonii” w sposób bezlitosny, wysyłając w świat jasny sygnał: ten zespół nie tylko się rozwija – on pędzi we właściwym kierunku i już wkrótce może stać się realnym kandydatem do największych trofeów. Dziś jednak tamten obraz jest już tylko wspomnieniem. W Chelsea doszło bowiem do prawdziwego trzęsienia ziemi, a kulisy, które właśnie ujrzały światło dzienne, są wręcz szokujące.

Robert Lewandowski długo nie zapomni wieczoru z 25 listopada. To wtedy Chelsea rozbiła Barcelonę aż 3:0 – i był to najniższy możliwy wymiar kary. Gospodarze dominowali od pierwszej do ostatniej minuty, narzucając tempo, agresję i intensywność, z którymi zespół Hansiego Flicka kompletnie sobie nie poradził. Barcelona została w Londynie zwyczajnie zgnieciona, a tak dotkliwej deklasacji nie doświadczyła przez całą kadencję niemieckiego szkoleniowca.

W tamtym momencie Chelsea jawiła się jako drużyna doskonale poukładana, zdyscyplinowana i głodna sukcesów. Wszystko wskazywało na to, że na Stamford Bridge rodzi się projekt zdolny rzucić wyzwanie największym potęgom europejskiego futbolu. Tym większe było zaskoczenie, gdy zaledwie kilka tygodni później klub ogłosił rozstanie z Enzo Mareską.

Zwolnienie Włocha wprawiło piłkarski świat w osłupienie. Teraz jednak, dzięki doniesieniom „The Athletic”, poznajemy kulisy tej decyzji – i są one wyjątkowo niepokojące. Według ustaleń dziennikarzy, relacje pomiędzy trenerem a władzami klubu były napięte na wielu płaszczyznach. Maresca miał być poddawany naciskom ze strony osób trzecich, które oczekiwały wystawiania konkretnych zawodników, by sztucznie podtrzymywać ich wartość rynkową.

Oznacza to, że decyzje personalne nie zawsze wynikały z wizji sportowej trenera, lecz z interesów ludzi stojących wyżej w klubowej hierarchii. Warto przypomnieć, że od czasu przejęcia Chelsea przez Todda Boehly’ego londyński gigant funkcjonuje w sposób, który wielu obserwatorów określa jako chaotyczny. Amerykański właściciel zainwestował gigantyczne środki w transfery, jednak znaczna część sprowadzonych piłkarzy nie odpowiadała koncepcji Mareski. Co więcej, transfer Alejandro Garnacho miał zostać przeprowadzony bez realnych konsultacji z trenerem.

Maresca miał również pretensje do dyrekcji sportowej o brak wzmocnień w defensywie. Włoch od dłuższego czasu domagał się sprowadzenia klasowego obrońcy, jednak jego informacyjne sygnały pozostawały bez odpowiedzi. Narastająca frustracja, presja pozasportowa oraz niespełnione oczekiwania kadrowe sprawiły, że szkoleniowiec coraz poważniej myślał o odejściu.

To jednak nie koniec problemów. Władze Chelsea miały być zaniepokojone doniesieniami, według których Enzo Maresca prowadził zakulisowe rozmowy z Manchesterem City na temat ewentualnego przejęcia zespołu po Pepie Guardioli. Na Stamford Bridge uznano, że te kontakty odciągają trenera od bieżącej pracy i podważają jego pełne zaangażowanie w projekt.

W takich okolicznościach niezwykle obiecujący projekt w Londynie rozsypał się niemal z dnia na dzień. Coraz więcej wskazuje na to, że to właśnie Enzo Maresca był jego kluczowym elementem – architektem zespołu, który grał znacznie lepiej, niż sugerowałby to potencjał kadrowy. Jego odejście może okazać się dla Chelsea znacznie bardziej bolesne, niż w klubie początkowo przypuszczano.