Nie da się ukryć, że mocno uwagę przykuło zamieszczone przez ciebie zdjęcie z Londynu, które zawsze choć trochę dotyka stronę emocjonalną. Wymowna fotografia na trawiasty kort i króciutki komunikat “do zobaczenia w przyszłym roku”. Co zawodnik w tym momencie czuje? Przede wszystkim docenia progres, iż otarł się o Wimbledon, czy bardziej dominuje poczucie niedosytu czy wręcz nawet lekkiego niespełnienia?
Martyna Kubka: – Akurat zamieszczone przeze mnie zdjęcie nie miało na celu wysłać komunikatu, że jestem załamana czy coś w tym rodzaju. Po prostu fajnie, że tam byłam. Na pewno nie czuję jakiegoś niedosytu, bo też wiedziałam, jaki miałam ranking w momencie zamknięcia się list. Miałam świadomość, że będzie ciężko i to jest prawie nierealne, bym się dostała, więc jakby nawet nie miałam żadnych oczekiwań. To, że w ogóle skończyłam jako pierwsza oczekująca i niewiele brakło, żebym się dostała i tak jest super. Na końcu nie ma jednak żadnej różnicy, czy byłam pierwsza, czy byłabym dziesiąta, bo finalny skutek byłby taki sam. Miałam świadomość, że mój ranking był potencjalnie niewystarczający. Aczkolwiek wiadomo, gdy potem lista się przesuwała, a parę dziewczyn przede mną gra już w ITF-ach, to wiedziałam, że może być szansa, dlatego zdecydowałam się polecieć, ale też bez żadnych oczekiwań. Uznałam, że to nie jest Australia czy Nowy Jork, gdzie takie ryzyko wiązałoby się z ogromnymi kosztami, a tylko dosłownie dwie godziny lotu. Byłam w domu, więc głupio byłoby nie spróbować.
A ten ostatni moment, gdy rano dowiedziałaś się, że jesteś pierwsza?
– Wtedy wiedziałam, że jest jakaś tam szansa, więc się przygotowałam. Wszystko miałam gotowe, rakiety i tak dalej, cały sprzęt, mentalnie też byłam gotowa, że w środę mogę wyjść na kort. Po tym wszystkim generalnie cieszę się, że widać rezultaty mojej pracy, idę do przodu i osiągam coraz lepsze wyniki. Tak naprawdę moim celem nie jest zagranie jednego szlema i tyle, tylko chciałabym po prostu mieć taki ranking, że regularnie będę załapywała się do Wielkich Szlemów. Wiadomo, było blisko i zdaję sobie z tego sprawę, ale w ogóle nie jestem załamana. Mam nadzieję dalej podnosić poziom, zdobywać punkty i ranking, żeby zameldować się na dobre. A to, że teraz się nie udało, to po prostu trudno. Jest też duża szansa na US Open, że się dostanę, więc skupiam się też na kolejnych turniejach.
Ważną rzecz powiedziałaś. Jeśli podchodziłaś do tej sytuacji od początku zdroworozsądkowo i od początku ją sobie racjonalizowałaś, więc niewyobrażalne wydawało się, że dojdzie do momentu, gdy będziesz pierwszą oczekującą. Tym bardziej nieroztropne byłyby przesadne oczekiwania.
– Tak, dlatego tak naprawdę jeszcze kilka dni temu w ogóle nawet nie myśleliśmy, żebym tam miała jechać. Decyzja, by ruszyć do Londynu, zapadła w trybie last minute, bo tak naprawdę kupiłam bilet w dzień wylotu.
Gdy rozmawiamy, jeszcze jesteś w Londynie?
– Już wróciłam, więc z powrotem jest w Warszawie i dalej trenuję.
W kontekście US Open oczywiście znów będziemy czekać na glejt, ale w kontekście tego turnieju twoje szanse udziału w eliminacjach – już z uwagi na poczyniony awans w rankingu – są naprawdę ogromne.
– Hmmm… nie chcę aż tak się nakręcać, bo zostało jeszcze trochę tygodni do zamknięcia listy. Więc tutaj jeszcze wszystko się może wydarzyć, inne dziewczyny też zbierają punkty. Ja tego powiedzmy jakoś bardzo nie śledzę, aczkolwiek oczywiście zdaję sobie sprawę, że jestem bardzo blisko. Nastawiamy się, że mogę się dostać, wstępnie patrzyliśmy na plan turniejowy. Najbardziej jednak skupiam się na pracy, żeby kolejne turnieje też jak najlepiej zagrać. Jeżeli będę miała miejsce gwarantujące start w US Open, to super. Wiem, że jestem bardzo blisko, ale też staram się nie narzucać na siebie presji.
Twoje występy w ostatnim czasie mocno zwróciły uwagę. Między innymi pokonałaś turniejową “jedynkę” w turnieju WTA 125 w Figueira da Foz, w Hurgadzie w singlu dotarłaś do finału, a w deblu wygrałaś turniej rangi ITF World Tennis Tour. Czy to wszystko, co się w tej chwili dzieje, to wypadkowa procesu, w którym jesteś od dłuższego czasu czy dostrzegasz typowo w ostatnim okresie moment zwrotny, który bardzo mocno zadziałał na twoją korzyść?
– Myślę, że ta dobra praca zaczęła się już w końcówce zeszłego roku. Poczyniliśmy pewne zmiany, zaczęłam też trenować troszkę we Włoszech w Akademii Piatti Tennis Center. Więc tak naprawdę dzielę mój czas treningowy 50 na 50 trochę na Warszawę i Włochy. Zauważam progres od okresu przygotowawczego, który uważam, że był przepracowany naprawdę bardzo, bardzo dobrze przepracowany. Czułam, że moja gra wzniosła się na troszkę wyższy poziom i czułam, że progres jest zrobiony. Po prostu poprawialiśmy właściwe rzeczy, które powiedzmy były do korekty. Oczywiście dalej jest jeszcze sporo rzeczy do wytrenowania, ale pierwsze kroki zostały poczynione. Uważam, że teraz dobrze pracuję, idę w dobrym kierunku i to też od razu widać w rezultatach.
Często tę pracę, która wykonywana jest z tenisistami, spłycamy tylko do nazwiska głównego szkoleniowca. Kto obecnie pracuje na twój sukces?
– Na pewno głównym trenerem jest mój partner Piotr Pawlak i głównie on zajmuję się koordynowaniem tego wszystkiego. Trenuję też sporo właśnie we Włoszech, tam mam 2-3 osoby, które pracują ze mną tenisowo, plus stamtąd jest także mój trener motoryczny. Tak że dużo osób z Włoch mi pomaga.
Fakt, że trener Pawlak jest też twoim partnerem życiowym, tworzy cenną synergię? Czujesz, że ta sytuacja jest dodatkowym katalizatorem, a może jest z tego więcej problemów?
– Na pewno trzeba to dobrze rozdzielać. Czyli gdy robimy pracę na korcie, jest 100 procent zaangażowania i wtedy nie ma innych tematów. Wydaje mi się, że udaje nam się to bardzo dobrze. Też dostaję od niego bardzo dużo wsparcia, czy to na treningach, czy też czasami jak jeździ ze mną na turnieje. Znamy się bardzo długo, więc on mój tenis obserwował tak naprawdę od dłuższego czasu. W związku z tym miał swoje przemyślenia przed tym jak zaczęliśmy bardziej razem pracować. Oceniam, że zmierzamy też w dobrym kierunku.
Tyle co oglądałem ciebie, a także m.in. Maję Chwalińską w Gliwicach, gdzie toczyłyście bój z Ukrainkami w ramach Billie Jean King Cup. Od turnieju w Paryżu twoja koleżanka jest na ustach całego świata, a w Polsce w ciągu kilkunastu dni została bohaterką, fenomenalnie krocząc od kwalifikacji do finału Rolanda Garrosa. Gdy patrzysz na Maję, swoją równolatkę, jest to dla ciebie punkt odniesienia i wniosek, że każdy ma swój czas na to, aby kariera nawet w wieku 25 lat wystrzeliła?
– Ten sukces Mai to była niesamowita historia. Jak dla mnie nawet ciężko w ogóle ubrać w słowa to wszystko. Najpierw przejście eliminacji było wielkim sukcesem, a gdy później wygrywała kolejne mecze, jeden po drugim z mocnymi rywalkami, oglądając to miałam oczy jak spodki, bo naprawdę grała świetnie. Wiadomo, że w tenisie mamy też takie przykłady, jak Mirra Andriejewa czy inne dziewczyny, które są bardzo młode i wystrzelają bardzo szybko. Jednak też jest dużo zawodników, które dochodzą do sukcesów w późniejszym wieku, bardziej doświadczonych. Dlatego zdecydowanie uważam, że każdy ma swój czas. Znam Maję bardzo długo, od 10-11. roku życia, więc wiem, że bardzo ciężko pracowała na swój sukces. Zwłaszcza, że – nie oszukujmy się – nie ma niesamowitych warunków fizycznych, ale po prostu jest bardzo pracowita, ambitna i zawsze dawała i daje z siebie 100 procent. To był ten turniej, w którym udało jej się tak niesamowicie zagrać i tak daleko zajść, co także mnie napędza wiarą. Zresztą moje ostatnie wyniki pokazują, że jestem w stanie osiągać jeszcze lepsze rezultaty i poprawiać swój ranking. Zdecydowanie wierzę, że każdy ma swój czas i jeżeli wykonuje się bardzo dobrą robotę i robi się dobre rzeczy, to jest na to szansa, że w pewnym momencie może to kliknąć.
W kontekście Mai masowy kibic po sukcesie dowiedział się także, jak trudną miała za sobą drogę, żyć nie dawały jej kontuzje, a problemy przełożyły się także na warstwę mentalną i walkę z depresją. Czy ty również masz w swoim życiorysie takie bardzo trudne, żeby nie użyć mocniejszego słowa doświadczenie? W tym sensie, że rozsypywałaś się, traciłaś chęć, wiarę i byłaś bliska rezygnacji z tenisa?
– Miałam taki jeden gorszy moment, że tak naprawdę trochę nie wiedziałam po co przychodzę na kort. To było około 4 lata temu. Dla mnie było to bardzo ciężkie, bo nawet w tym czasie grałam turnieje, a po prostu nie miałam ochoty być na korcie. Pamiętam, że zrobiłam sobie wtedy miesiąc przerwy, żeby pomyśleć i zastanowić się co chcę robić dalej. Jednak zdecydowałam się wrócić. Nie była to jakoś bardzo długa przerwa, aczkolwiek przez miesiąc nie grałam i tak naprawdę niewiele robiłam związanego z tenisem. Po prostu dałam sobie czas na decyzję co chcę dalej robić.
To był proces, że tenis zaczął odchodzić ci od serca, czy stało się to gwałtownie, z dnia na dzień?
– Nie z dnia na dzień, myślę że to był dłuższy proces. Na początku tak tego nie czułam, ale z każdym miesiącem było coraz gorzej i po prostu w pewnym momencie doszłam do punktu kulminacyjnego, w którym nie mogłam tego już dłużej ignorować. Musiałam podjąć jakieś kroki, więc wtedy zdecydowałam się zrobić tę przerwę i się zastanowić, ale wróciłam i chyba była to dobra decyzja.
Przepracowałaś tę sytuację i problem sama, czy potrzebowałaś fachowego wsparcia?
– Sama. Akurat w tej sytuacji wiedziałam, że tylko ja znam odpowiedź na pytanie, co jestem w stanie i co chcę dalej robić. Być może osoba trzecia też by mi pomogła, aczkolwiek czułam, że sama muszę sobie z tym poradzić, bo to jest moje życie, więc osobiście podjęłam tę decyzję.
Rozmawiał Artur Gac, Interia
Dwie tenisistki w czerwono-białych strojach drużynowych z polskim godłem stoją obok siebie na korcie, jedna trzyma rakietę, druga pije z żółtego bidonu.
Maja Chwalińska i Martyna Kubka występowały w duecie podczas rozgrywek BJK CupMARCIN GOLBA / NurPhoto / NurPhoto via AFPAFP
Cztery zawodniczki polskiej reprezentacji w białych kurtkach z orłem na piersi i czerwonych spodniach stoją obok siebie, obejmując się ramionami.
Magda Linette i Maja Chwalińska mają miejsce w głównej drabince Wimbledonu, Katarzyna Kawa gra w eliminacjach, a Martyna Kubka była oczekującąFoto Olimpik / NurPhoto / NurPhoto via AFP / AFPAFP
Maja Chwalińska: Najpierw musi być pasja, a później trzeba dawać z siebie wszystko
Leave a Reply