Tata Mai Chwalińskiej zaczął mówić o depresji. Ujmujące sceny tuż za kortem

Dwójka rodziców i dwa odmienne style przeżywania meczów. Tomasz Chwaliński: “Powiem panu, że w moim wnętrzu bardzo się nie kotłowało, nie było jakiegoś wielkiego stresu”. Marcela Chwalińska: “Udało jej się dzisiaj. Ja naprawdę nie przypuszczałam, w najśmielszych myślach, że ona to zrobi. Jestem z niej tak dumna, że brak mi słów”. Interia tuż po spotkaniu odbyła rozmowę z najbliższymi naszej nowej bohaterki nie tylko tenisowej, ale i sportowej Polski.

Maja Chwalińska, obok jej rodzice Tomasz i MarcelaDIMITAR DILKOFF/AFP / Artur GacPUSTE

Maja Chwalińska nie blefowała, mówiąc nam po poprzednich meczach, że jej rodzicach diametralnie inaczej przeżywają mecze. O tacie, że potrafi ze spokojem śledzić spotkania, natomiast mama nie wytrzymuje nerwowo. Nawet napomknęła o tym, że tak ją ściska w brzuchu, że chce jej się wymiotować.

Tomasz Chwaliński: Depresja, kontuzje. Na szczęście wszystko przeszło

Korespondent Interii miał okazję przekonać się o tym tuż po spotkaniu 24-latki z Marią Sakkari, którego stawką był awans do czwartej rundy Rolanda Garrosa. Po kapitalnym odwróceniu losów meczu po pierwszym secie, ręce same składały się do oklasków, bo długimi fragmentami zabawa Polki na korcie z Greczynką przypominała sparing i wciągnięcie rywalki na karuzelę.

Chwalińskiej brakowało słów, by z wysokości kortu opisać to, co w tym momencie czuje. Emocje “wylewały” się także z twarzy obojga rodziców. Oboje, chwilę po tym, jak nieco przetrawili wydarzenia na korcie, stanęli ze mną do rozmowy.

Tomasz Chwaliński: – Wierzyłem, że córka tego dokona, choć gdyby nie dała rady, to też bym to potrafił zaakceptować. Taki jest sport i tak staram się do tego podchodzić. Czuję wielką satysfakcję, bo startowała tutaj z pozycji underdoga, a cały czas przesuwa poprzeczkę. Maja nigdy nie bała się grać z zawodniczkami wyżej notowanymi i sławniejszymi. Raczej nie miała takiej tremy, zamiast stresu to wyzwala w niej dodatkowe siły – twierdzi ojciec zawodniczki klubu BKT Advantage Bielsko-Biała.

Przyznał jednak, że obawiał się tylko jednego. – Chodziło o to, czy nie zabraknie jej sił, czy fizycznie da sobie radę. Tego troszeczkę obawialiśmy się w tych warunkach, a dla niej to już był szósty mecz – mówi rodzic.

Jego zdaniem w pierwszym secie nie tylko Sakkari podyktowała zbyt dobre warunki, a również Maja jeszcze nie grała na swoim poziomie. – Jakby jeszcze nie weszła w mecz, była trochę spóźniona do uderzeń i z twarzy wyglądało mi tak, jakby nie mogła złapać oddechu. To tylko moje wrażenie, ja nie jestem trenerem tenisa. Tym większa chwała, że poszła w górę i jest w takiej fazie turnieju – ucieszył się pan Tomasz.

Poruszył się na wspomnienie, że jego córka wielokrotnie wstawała z kolan, a byli też tacy, którzy już ją powoli skreślali. – Powiedziałbym, że pecha już ma za sobą. W pierwszej części kariery miała tyle kontuzji, których się nie spodziewaliśmy. Były różne perypetie, o tym każdy wie. Przecież była depresja, do tego jedna kontuzja za drugą. Na szczęście wszystko przeszło i idzie dobrą drogą. Zawsze w to wierzyliśmy i zresztą Maja też – przypomniał.

Pytany o sufit możliwości w tym turnieju, odparł: – Ja zawsze tak mówię. Jestem wiecznym optymistą, u mnie szklanka zawsze jest do połowy pełna – zawyrokował Tomasz Chwaliński.

Z Paryża – Artur Gac

Tenisistka w jasnozielonej koszulce trzyma rakietę i uśmiechając się macha ręką, stojąc na kortcie ziemnym.

Maja ChwalińskaCHOLEWINSKI MARCINNewspix.pl
Tenisistka w zielonej koszulce trzymająca rakietę, w trakcie przerwy podczas meczu na korcie ziemnym.

Maja ChwalińskaCHOLEWINSKI MARCINNewspix.pl

Frances Tiafoe – Andrea Pellegrino. Skrót meczu