Najbiedniejsi milionerzy grożą strajkiem. Elita rusza po swoje

Pomysł, że milionerzy i milionerki chcą strajkować, może wydawać się kuriozalny, ale historia sportu pokazuje, że to znakomita droga, by zdobyć znaczącą podwyżkę. Nic dziwnego, że postanowili na nią wkroczyć tenisiści i tenisistki.

Organizatorzy wielkoszlemowego turnieju French Open ogłosili wysokość tegorocznych nagród i się zaczęło. Najlepsi tenisiści i tenisistki najpierw wystosowali list, w którym wyrazili swoje głębokie rozczarowanie. Pula nagród wzrosła bowiem jedynie o 9,53 procent w porównaniu do ubiegłorocznej. Tenisiści i tenisistki podzielą między siebie 61,723 milionów euro. Oczywiście suma jest gigantyczna i właściwie trudno znaleźć w sporcie pojedyncze turnieje, które oferowałyby zawodnikom tak wiele. Nawet w golfie, który jest najbardziej porównywalnym sportem do tenisa. W rozegranym w ubiegłym miesiącu wielkoszlemowym turnieju Masters w Auguście do podziału było 22,5 mln dolarów, choć tu trzeba zaznaczyć, że w golfie kobiety mają swoje oddzielne turnieje i dużo niższe nagrody. W wielkoszlemowych turniejach wynoszą one 8-12 mln. I jeszcze jedno: zwycięzcy w golfie są lepiej opłacani. Rory McIlroy za wygranie Masters zarobił 4,5 mln dolarów (3,8 mln euro), podczas gdy zwycięzcy tenisowego Roland Garros w singlu mogą wzbogacić się o skromniejszą sumę – 2,8 mln euro.

“Wielkie Szlemy pozostają odporne na zmiany”
Porównanie do innych sportów w przypadku tenisistek i tenisistów nie jest bezzasadne, bo właśnie na swoich kolegów ze sportowej branży patrzą zawodnicy i zawodniczki, gdy narzekają na skąpstwo organizatorów turniejów Wielkiego Szlema.

“W miarę jak Roland Garros dąży do osiągania rekordowych przychodów, zawodnicy otrzymują coraz mniejszy udział w wartości, którą pomagają stworzyć” – głosi oświadczenie rozpowszechniane przez tenisistów i tenisistki. “Podczas gdy inne wielkie międzynarodowe sporty modernizują zarządzanie, dostosowują się do interesariuszy i budują długoterminową wartość, Wielkie Szlemy pozostają odporne na zmiany. Brak konsultacji z zawodnikami i ciągły brak inwestycji w dobro zawodników odzwierciedlają system, który nie reprezentuje odpowiednio interesów tych, którzy są kluczowi dla sukcesu sportu” – dodają zawodnicy i zawodniczki.

Jak wynika ze wstępnych obliczeń, French Open przeznaczy na nagrody jedynie nieco więcej niż 15 procent z przychodów turnieju. Niewykluczone, że ten udział będzie jeszcze mniejszy, bo za podstawę przyjęto tu poziom przychodów z ubiegłego roku. Choć wysokość nagród w Paryżu jest niższa niż w przypadku Wimbledonu i US Open, to jeśli chodzi o hojność organizatorów, Francuzi nie są mniej skąpi niż Amerykanie i Brytyjczycy. Wimbledon i US Open również oddają zawodnikom sumy w okolicach 15 procent przychodów.

Sabalenka i Gauff popierają bojkot
Wobec tego zawodniczki i zawodnicy coraz głośniej mówią o bojkocie najważniejszych turniejów w tenisie. Pomysł otwarcie poparła Aryna Sabalenka na konferencji prasowej przed turniejem w Rzymie. – Wydaje mi się, że to będzie jedyny sposób, by walczyć o nasze prawa – powiedziała Białorusinka, liderka rankingu WTA. – Myślę, że w końcu do tego dojdzie – dodała.

Kilka godzin później w podobnym tonie wypowiedziała się Coco Gauff, obecnie numer 4 w światowym zestawieniu najlepszych tenisistek. – Zdecydowanie zgadzam się z nią w tej kwestii – powiedziała Amerykanka o słowach Sabalenki na temat bojkotu i żądań tenisistek. – Myślę, że kilka innych zawodniczek też jest tego zdania. Gdyby wszyscy się zjednoczyli i współpracowali, to na 100 procent to się wydarzy. Tu nie chodzi o mnie. Tu chodzi o przyszłość naszego sportu i o zawodniczki, które nie mogą liczyć na dochody takie, jak niektóre tenisistki z czołówki dzięki sponsorom i tym podobne. My zarabiamy poza kortem. Ale kiedy spojrzysz na miejsca od 50 do 100 czy od 50 do 200 i ile zarabiają Wielkie Szlemy, to niestety okaże się, że 200 najlepszych tenisistek żyje od wypłaty do wypłaty, podczas gdy w innych sportach to nie jest nawet tematem dyskusji.

Tu można odwołać się do niedawnych negocjacji w kobiecej lidze koszykówki, WNBA, gdzie zawodniczki groźbą nieprzystąpienia do gry wynegocjowały sobie gigantyczne podwyżki. Najlepsze koszykarki w tym sezonie będą zarabiać nawet siedem razy więcej niż rok temu.

Koszykarki w WNBA wywalczyły sobie prawo do 20 procent przychodów ligi. Tenisiści i tenisistki chcą, by Wielkie Szlemy przeznaczyły na nagrody 22 procent swoich przychodów. To i tak o wiele mniej niż mają zapewnione gwiazdy NBA czy NFL, gdzie gwarantowany udział zarobków zawodników w przychodach ligi wynosi około 50 procent. W NFL w 1987, a w MLB w 1994 roku doszło też do strajków zawodników, którzy w ten sposób chcieli wymusić ustępstwa właścicieli. W piłkarskiej lidze angielskiej do strajku miało dojść w 1961 roku, ale sama groźba wystarczyła, by właściciele klubów znieśli limit pensji maksymalnej (20 funtów tygodniowo). W tym samym roku Johnny Haynes podpisał rekordową umowę na 100 funtów tygodniowo.

Francuzi odpowiadają na żądania
Na żądania tenisistek i tenisistek odpowiedziała Francuska Federacja Tenisowa (FFT), która odpowiada za organizację turnieju Roland Garros. Przypomniała, że nagrody dla zawodników i zawodniczek wzrosły w ostatnich siedmiu latach (od 2019 roku) o 45 procent, a przychody z turnieju są inwestowane również w rozwój tenisa.

“Poza nagrodami pieniężnymi model Roland Garros opiera się na konkretnym systemie ekonomicznym. FFT jest organizacją non-profit. Wszystkie dochody z turnieju są reinwestowane w turniej Roland Garros, a także w rozwój tenisa we Francji i na arenie międzynarodowej. Obejmuje to bezpośrednie wsparcie rozwoju sportu na poziomie lokalnym, programy szkoleniowe i ścieżki rozwoju, silne zaangażowanie na rzecz tenisa kobiet, inkluzywności i tenisa na wózkach, a także znaczący wkład w rozwój tenisa międzynarodowego poprzez ITF [Międzynarodowa Federacja Tenisa]. FFT niedawno zainwestowało także ponad 400 milionów euro w infrastrukturę Roland Garros, szczególnie w celu znaczącej poprawy warunków dla zawodników i obsługi na miejscu” – napisała federacja w swoim oświadczeniu.

Do tej pory tylko raz doszło do dużego bojkotu turnieju wielkoszlemowego w tenisie. W 1973 roku 81 czołowych zawodników – w tym 12 z 16 rozstawionych – nie wzięło udziału w Wimbledonie. To był gest solidarności zawodników zrzeszonych w ATP wobec Nikoli Pilicia, którego ITF zdyskwalifikowała za odmowę gry dla Jugosławii w Pucharze Davisa. Zawodnicy, którzy wycofali się z gry, zostali zastąpieni przez graczy, którzy odpadli w eliminacjach. Brak czołowych graczy nie wpłynął na frekwencję. Korty odwiedziło 300 tys. osób, co było wtedy drugim najlepszym wynikiem w historii.