Sabalenka chce rewolucji w Wielkim Szlemie, Świątek mówi “stop”. Która ma rację?

W ostatnich dniach znów rozgorzała dyskusja, czy tenisistki powinny, wzorem mężczyzn, rywalizować w formacie do trzech wygranych setów. Odmienne zdanie w tej sprawie wyraziły liderki – Aryna Sabalenka oraz Iga Świątek. Czy kobiety powinny grać w Wielkim Szlemie dłuższe spotkania?

Pomysł rozgrywania spotkań kobiecych w takiej formule nie jest nowy. W przeszłości panie rywalizowały do trzech wygranych setów w finałach niektórych edycji kończącego sezon Turnieju Mistrzyń. Dziś temat wrócił za sprawą Craiga Tiley’a. Były dyrektor Australian Open, od niedawna szef Amerykańskiego Związku Tenisowego, zaproponował, by mecze pań w Wielkim Szlemie były rozgrywane w singlu od ćwierćfinału w formacie “best of five”.

Zobacz wideo Kamil Majchrzak o minionym sezonie. “Mam nadzieję, że jeszcze sporo przede mną”
Sabalenka: “Miałabym więcej tytułów”

Dyskusja nabrała tempa po ostatnich wypowiedziach w Indian Wells. Obecna liderka rankingu WTA, Aryna Sabalenka, nie kryje entuzjazmu wobec propozycji wydłużenia meczów. Białorusinka, znana z potężnej siły fizycznej, upatruje w tym szansy na ugruntowanie swojej dominacji. Jej podejście jest uderzająco pragmatyczne i skupione na sobie. – Gdybyśmy to wdrożyli, miałabym pewnie więcej tytułów w Wielkim Szlemie. Czuję, że jestem silna fizycznie, że moje ciało sobie z tym poradzi – zadeklarowała.

Sabalenka podkreśliła przy tym indywidualny charakter rywalizacji tenisowej: – Wszystkie zawodniczki musiałyby ostro pracować nad wytrzymałością, ale to jest sport indywidualny i musimy się martwić o siebie.

To podejście, choć szczere, budzi kontrowersje, bo pomija globalny interes dyscypliny na rzecz jednostkowych korzyści. Aryna Sabalenka zabrzmiała bardziej, jak skupiona na własnych interesach, aniżeli prawdziwa liderka kobiecego tenisa nie tylko na korcie, ale i poza nim.

Zupełnie inną optykę przyjęła Iga Świątek. Polka, mimo że fizycznie również należy do ścisłej czołówki, patrzy na problem systemowo. Jej zdaniem wydłużanie meczów stoi w sprzeczności z tym, jak dziś konsumujemy media. – Szczerze mówiąc, myślę, że to dziwne podejście w świecie, w którym wszystko staje się coraz szybsze. Nie wiem, czy publiczności by się to spodobało – zauważa Iga.

Świątek słusznie punktuje, że organizatorzy już teraz szukają sposobów na skracanie meczów (np. tie-break w piątym secie w Wielkim Szlemie zamiast gry na przewagi), by uniknąć wielogodzinnych batalii, które rozbijają plan gier. Polka obawia się też o jakość widowiska: – Nie wiem, czy byłybyśmy w stanie utrzymać jakość gry przez pięć setów. Nigdy nie trenowałyśmy w sposób przygotowujący do tego.
Świątek patrzy inaczej

Dla Igi Świątek zmiana formatu oznaczałaby konieczność przemodelowania całego kalendarza WTA, co przy obecnym natłoku obowiązkowych turniejów wydaje się niemal niemożliwe. Dopiero co WTA zmagała się z krytyką z uwagi na zbyt dużą intensywność terminarza, problem nie został jeszcze rozwiązany, a teraz tenisistki miałyby otrzymać kolejne wyzwanie, w postaci dłuższej gry w Wielkim Szlemie.

Do debaty włączyła się także Coco Gauff (aktualnie 4. w rankingu WTA), która – podobnie jak Iga Świątek – jest sceptyczna, choć przyznaje, że fizycznie by sobie poradziła. Amerykanka zauważa jednak istotny kłopot: propozycję, by kobiety grały “pięciosetówki” dopiero od ćwierćfinałów. Jej zdaniem zmiana formatu w trakcie imprezy mija się z celem. Jak grać do trzech wygranych setów, to – według Gauff – już od pierwszej rundy.

I tu dochodzimy do sedna problemu: logistyki. Wyobraźmy sobie dzień na korcie centralnym Roland Garros czy Australian Open, w którym zaplanowano dwa mecze męskie i dwa kobiece – wszystkie w dłuższej formule. Przy pechowym zbiegu okoliczności – cztery “pięciosetówki” – taki maraton trwałby kilkanaście godzin. Bez gigantycznych inwestycji w kolejne korty, najlepiej z dachem, lub wydłużenia najważniejszych turniejów do trzech tygodni, proponowane rozwiązanie może sparaliżować rozgrywki.

Analizując głosy tenisistek trudno nie odnieść wrażenia, że Iga Świątek wykazuje się większą dojrzałością w spojrzeniu na dyscyplinę. Aryna Sabalenka, forsując korzystny dla niej pomysł, zdaje się zapominać o pozostałych tenisistkach. Patrzy też na rywalizację bardzo krótkowzrocznie. W jednym turnieju Sabalenka, Gauff czy Świątek poradzą sobie z jeszcze intensywniejszymi startami, ale cztery razy w roku, gdy wcześniej nigdy nie grały tak długich spotkań? Polka słusznie wskazuje, że to wymaga zupełnie innego sposobu treningu, czego trudno się nauczyć mając 20 lat, czy w jeszcze późniejszym wieku.
Będzie fala kontuzji?

Łatwo też tenisistkom z absolutnej czołówki mówić o “pięciosetówkach”, gdy mogą liczyć na wieloosobowy sztab i najlepszą regenerację. Ale co z zawodniczką z 80. miejsca w rankingu WTA, która występuje w eliminacjach, a potem musiałaby grać maratony w turnieju głównym Wielkiego Szlema? To mogłoby pogłębić tylko przepaść między najlepszymi a resztą stawki.

Przekonanie Aryny Sabalenki o słuszności rozważanego pomysłu przypomina też jej podejście do grudniowego meczu pokazowego z Nickiem Kyrgiosem w Dubaju. Wówczas liderka rankingu była przekonana, że warto rozgrywać mecz z Australijczykiem, choć wiele osób ze środowiska tenisowego ostrzegało, że to może skończyć się niekorzystnie zarówno dla niej, jak i dla kobiecego tenisa. Białorusinka zapewniała, że pokona Australijczyka, czym da dowód siły kobiet na korcie, a skończyło się pewnym zwycięstwem Kyrgiosa, który wcześniej przez osiem miesięcy nie grał zawodowo w tenisa. Mecz miał promować kobiece rozgrywki, a w rzeczywistości, przez sporą dysproporcję sił i wynik, jedynie wywołał niepotrzebne dyskusje o wyższości męskiego tenisa nad kobiecym.

Czytaj także: Magda Linette odpadła z imprezy w Indian Wells

Widać trzy główne argumenty za pozostawieniem w Wielkim Szlemie obecnego formatu kobiecych turniejów. Obecna intensywność gry wydaje się wystarczająca – mecze kobiet są często bardziej dynamiczne, bo każda piłka ma większą wagę, skoro wystarczy wygrać dwa sety do triumfu. Krótszy format wymusza koncentrację od pierwszego uderzenia.

Do tego kobiecy tenis jest przez to bardziej nieprzewidywalny. Pojawia się więcej niespodzianek, co buduje emocje. W formule do trzech wygranych partii faworyt ma zawsze więcej czasu na odrobienie strat. Może podnieść się nawet wtedy, gdy przegrywa już 0:2 w setach i jest prawie na deskach.

Równie ważny pozostaje także wątek zdrowotny. Przy obecnym kalendarzu Organizacji Kobiecego Tenisa, dołożenie tenisistkom nowych obowiązków to prosta recepta na falę kontuzji i przedwczesne kończenie karier. Zawodniczki po takich maratonach potrzebowałyby dłuższych przerw w startach, na co aktualnie nie ma miejsca. W tym roku zaledwie tydzień po Australian Open ruszył pierwszy w sezonie turniej rangi WTA 1000 – w Dosze. Jeśli gwiazdy będą grać jeszcze więcej, w końcu zostaną “zajechane”, co ostatecznie odbije się na jakości produktu o nazwie WTA Tour.

Konieczność gry do trzech wygranych setów to jeden z argumentów tych, którzy uważają, że inaczej nie da się uzasadnić zrównania nagród dla obu płci w Wielkim Szlemie. Tymczasem równość finansowa nie musi oznaczać kopiowania męskich formatów, czy takich samych wyników. W lekkoatletycznej Diamentowej Lidze kobiety i mężczyźni są wynagradzani równo, choć nie uzyskają podobnych rezultatów.
Czy dojdzie do zmian?

Z drugiej strony, zwolennicy wydłużenia spotkań u pań wskazują nie tylko na wątek sprawiedliwości w zakresie finansów, ale także wartości dla kibiców i telewizji. Najbardziej pamiętne mecze w historii tenisa to często pięciosetowe batalie mężczyzn, np. Rafael Nadal – Roger Federer. Dłuższe mecze pozwalają opowiedzieć historię. Kibice mają więcej czasu na emocjonalne zaangażowanie się w widowisko. Finały kobiet, trwające czasem krócej niż godzinę, jak w zeszłorocznym Wimbledonie, gdy Iga Świątek rozbiła Amandę Anisimową 6:0, 6:0, są rozczarowaniem dla stacji telewizyjnych i fanów, którzy dużo zapłacili za bilety.

Jednocześnie są tacy, którzy twierdzą, że format “best of five” prowadzi do większej sprawiedliwości w tenisie. Eliminuje bowiem przypadkowość. Dłuższy dystans premiuje stabilność formy, przygotowanie kondycyjne i odporność psychiczną. Do tego mecze pięciosetowe pozwalają na pamiętne powroty (ze stanu 0:2), co w obecnym formacie kobiecym (przy 0:1) jest znacznie trudniejsze do zrealizowania pod względem dramaturgicznym.

W praktyce wydaje się jednak, że wydłużenie meczów tenisistek może paradoksalnie “zabić” ich jakość, zamieniając pokaz umiejętności w festiwal przetrwania. Czy wolimy oglądać szybki, intensywny mecz kobiecy, trwający czasem 90, a czasem 150 minut, czy pięciogodzinny maraton, w którym zawodniczki w czwartym secie będą ledwo stać na nogach? Wątpliwe, by kibice byli takimi obrazkami zachwyceni, a tym samym organizatorzy imprez, nie mówiąc już o głównych zainteresowanych. Wydaje się, że prędzej to mężczyznom skrócony zostanie format rozgrywek w Wielkim Szlemie do meczów do dwóch wygranych setów – z uwagi na naciski telewizji oraz zmianę sposobu konsumpcji mediów – niż kobiety zostaną zmuszone, by grać dłużej.

Wczytywanie kolejnego artykułu…