Kopciuszek zawstydził potęgi. Świątek, Kawa, Hurkacz i Zieliński drużyną roku!

Za nami piękny kawał niedzieli z tenisem. Były emocje, były zwroty akcji, a na koniec jest wielki sukces!

Zobacz wideo Jaką Igę Świątek zobaczymy w 2026? Jej trener zapowiada zmiany

Najpierw w finale United Cup 2026 Iga Świątek uległa Belindzie Bencić 6:3, 0:6, 3:6 i Polska przegrywała ze Szwajcarią 0:1. Wtedy do akcji wkroczył Hubert Hurkacz i wyrównał, pokonując Stana Wawrinkę 6:3, 3:6, 6:3. O tytule nieoficjalnych drużynowych mistrzów świata decydowało więc starcie mikstów.

Kapitan Polski Mateusz Terczyński kolejny raz podczas United Cup 2026 postawił na parę Katarzyna Kawa/Jan Zieliński. Ta dwójka w ostatnich dniach zdecydowanie wyszła z cienia największych postaci naszego tenisa, jakimi bezsprzecznie są Świątek i Hurkacz. Kawa i Zieliński w drodze do finału zagrali cztery mecze i wszystkie wygrali. Oni musieli dostać prawo występu w meczu o tytuł. I dostali. I znów spisali się rewelacyjnie! Fantastycznie było patrzeć i na ich grę, i na to, jak z polskiego boksu do walki zagrzewali ich Świątek i Hurkacz, którzy w minionych latach tworzyli w tym turnieju polską parę.

Po zwycięstwie Kawy i Zielińskiego nad Bencić i Jakubem Paulem 6:4, 6:3 cała polska ekipa zaczęła na korcie w Sydney fetę.

Wszyscy możemy dziś świętować, zdecydowanie mamy co! Ale jednocześnie warto zdać sobie sprawę z kilku spraw.

Mniejsza o to, że wygrać United Cup Polsce mogłoby być trudniej, gdyby w 2023 roku organizatorzy nie zmienili zasad. W 2022 roku rozgrywano po dwa single damskie i męskie, a nie po jednym, jak teraz. Wtedy lepiej było widać siłę szerokiej drużyny. Ale w porządku, dziś moglibyśmy postawić jeszcze choćby na Magdalenę Fręch, Magdę Linette czy Maję Chwalińską oraz na Kamila Majchrzaka i oni też mogliby powygrywać swoje mecze.

Drugie miejsca Polski w United Cup 2024 i 2025, a teraz zwycięstwo i tytuł nieoficjalnych drużynowych mistrzów świata jest ogromnym sukcesem i absolutnie nie ma sensu go w jakikolwiek sposób pomniejszać. Mamy świetną kadrę i po prostu ją doceniajmy. Ale jednocześnie warto uczciwie pokazać, że – wbrew wynikom nieoficjalnych drużynowych mistrzostw świata – polski tenis nie jest żadną globalną potęgą. Tak naprawdę jest raczej Kopciuszkiem, który potrafi wystroić się na bal i zrobić furorę. Ale bardzo potrzebne byłoby zbudowanie na tych pięknych chwilach czegoś trwałego. Żebyśmy błyszczeli na wielkich scenach przez wiele lat.
Niemcy mają korty w każdej wsi

Jeśli coś naprawdę pokazuje, które tenisowe nacje są najmocniejsze, to tym czymś są raczej rankingi ATP i WTA, a nie wyniki United Cup.

W trakcie United Cup 2026 pokonaliśmy m.in. kadrę Niemiec. Niemcy w męskim rankingu mają 17 zawodników w top 500 i aż 42 w top 1000. Polaków jest w top 500 sześciu, a w top 1000 – jedenastu. W damskim rankingu jest dziś 20 Niemek w top 500 i są aż 43 Niemki w top 1000. Polek w top 500 mamy dziesięć, a w top 1000 – 17. Widać różnicę?

Jeśli ktoś podniesie argument, że Niemcy mają ponad 80 milionów obywateli, a Polacy niecałe 40 milionów, to porównajmy się z innym z naszych sąsiadów – dużo mniejszymi Czechami, których jest tylko 10 milionów. Oni w top 500 rankingu ATP mają 21 zawodniczek w top 500 (z czego aż osiem w top 100) i 37 w top 1000. A zatem biją nas na głowę.

O różnicach między naszym tenisem, a tenisem w krajach, które od lat w ten sport inwestują, krótko, ale dosadnie powiedział komentator Polsatu Dawid Olejniczak już podczas pierwszego finału United Cup z udziałem Polski. W 2023 roku przy okazji naszej potyczki z Niemcami były tenisista podkreślał, że Niemcy mają korty w każdej wsi, że od dawna są potęgą, że mieli takie ikony tenisa jak Steffi Graf czy Boris Becker.

Olejniczak w 2008 roku był pierwszym Polakiem od czasów Wojciecha Fibaka, który zagrał w Wimbledonie. On doskonale pamięta te – wcale nie tak dawne – czasy, gdy na swojego tenisistę w najbardziej prestiżowym turnieju świata Polska czekała aż 22 lata. Gdy wielkim wydarzeniem było już przebicie się przez kwalifikacje.
Czesi mówią: “Nie dogonicie nas”. I wiedzą, co mówią

Dziś żyjemy w innej tenisowej rzeczywistości, lepszej. Ale jednak musimy patrzeć szerzej niż tylko na obrazek kadry, która świetnie spisuje się w United Cup.

Tak naprawdę my tenisowo jesteśmy jedną z najuboższych nacji ze wszystkich, które grają w United Cup. Wśród 18 drużyn w tej edycji byli przecież Amerykanie, których pokonaliśmy w półfinale, i Australijczycy, od których byliśmy lepsi w ćwierćfinale, byli Hiszpanie, Brytyjczycy i Francuzi, byli Włosi, którzy mają świetnie zorganizowane szkolenie, byli wspomniani Niemcy, gorsi od nas w fazie grupowej, i byli Czesi, do których nasze porównywanie się szczególnie boli, a to dlatego, że mały kraj po prostu nas zawstydza. Pod każdym względem.

Spójrzmy na listę czeskich legend i zwycięzców turniejów wielkoszlemowych. W początkach kariery Czechosłowację reprezentowała wielka Martina Navratilova, ale nawet jeśli jej sukcesy przypisywane są tylko amerykańskiemu tenisowi, to na liście triumfatorów wielkoszlemowych Czesi i tak mają: Hannę Mandlikovą, Janę Novotną, Petrę Kvitovą, Barborę Krejcikovą, Marketę Vondrousovą, Jana Kodesa, Ivana Lendla i Petra Kordę. My mamy tylko Igę Świątek.

Czesi mistrzów mają od wielu lat, bo od dziesięcioleci tenis jest u nich jednym z najważniejszych sportów. Dwa lata temu prezes Polskiego Związku Tenisowego Dariusz Łukaszewski opowiadał w Onecie jak wiceprezes czeskiego związku, Martin Hynek, twierdzi, że polski tenis czeskiego nie dogoni. “Nie dogonicie, bo nie macie tradycji tenisa. U nas na każdej wsi jest kort. Od 60 lat, a nie od teraz. A w mieście przynajmniej dwukortowa hala, od lat 50., a nie od teraz. Jeśli ludzie z czeskiego tenisa idą do urzędu lub prywatnej firmy, to są zdecydowanie bardziej wiarygodni niż wy. Do tego w każdej rodzinie ktoś na pewno miał do czynienia z tenisem!” – takie słowa swojego czeskiego kolegi przytaczał prezes PZT. I dodawał: “Niestety się z tym zgadzam. – Pracuj na następne pokolenia – zakończył Czech”.

Z tym nie da się nie zgodzić. A tak naprawdę trzeba jeszcze dodać zastrzeżenie, że wbrew słowom Łukaszewskiego, u nas nadal nie ma kortu na każdej wsi i hali w każdym mieście. Prawda jest taka, że do tych standardów nadal dużo nam brakuje. Jak dużo? Spójrzmy w raport, jaki European Tennis opracował za rok 2022 (za kolejne lata raporty nie powstały).

W dokumencie czytamy, że Czechy mają 426 100 ludzi grających w tenisa, z czego aż 66 862 osoby są zrzeszone w klubach. Tych klubów jest tam 1 254, a w kraju naliczono 11 652 korty. Natomiast w Polsce w tenisa gra według tego raportu 350 tysięcy ludzi, ale Polski Związek Tenisowy podaje, że profesjonalnych graczy mamy tylko 2559, a klubów – 311 (stan na koniec 2025 roku). Europejski raport mówi, że pograć można u nas na 7 500 kortach.

Jak widać, różnice są ogromne. Zwłaszcza gdy w pamięci mamy, że Czechy są krajem cztery razy mniejszym od Polski i mają prawie cztery razy mniej mieszkańców!

Odnieśmy polskie dane jeszcze do danych z Niemiec, a zobaczymy, ile nam brakuje do prawdziwej potęgi. Otóż Niemcy mają aż 1 382 824 zawodników grających w tenisa w klubach! To najwięcej w Europie. A w tenisa w kraju grywa tam aż 3,5 miliona ludzi. Klubów Niemcy mają 8 794, a kortów 45 857! Tak, w Niemczech żyje o wiele więcej ludzi, ale już powierzchniowo nasze kraje są podobnie duże (357 tys. km kwadratowych powierzchni tam, a u nas 322 tysiące).

Zróbmy jeszcze jedno porównanie. Ze Szwajcarią, z którą nasza kadra mierzyła się w finale United Cup 2026. Według cytowanego już raportu w kraju mającym niespełna dziewięć milionów mieszkańców w tenisa gra 620 tysięcy ludzi, z czego 46 417 osób jest zrzeszonych w klubach. Klubów działa tam 1077, a grać można na 3643 kortach. A zatem Polska ma mniej klubów, w Polsce mniej ludzi gra w tenisa. Mała – w porównaniu z naszym krajem – Szwajcaria choć nie ma już dziś na kortach legendarnego Rogera Federera, to ma 11 zawodników w top 500 światowego rankingu i 18 w top 1000. A tenisistek ze Szwajcarii w top 500 jest 12, a w top 1000 – 18.
Musimy działać z rozmachem, jeśli chcemy gonić świat. Innej drogi nie ma

Jak polski tenis próbuje zasypywać opisane różnice? Od 2021 roku mamy profesjonalną ligę wzorowaną na czeskich rozgrywkach. Od mniej więcej takiego samego czasu duże możliwości szkoleniowe oferuje akademia w podwarszawskich Kozerkach, gdzie PZT wreszcie może szkolić młodzież w warunkach podobnych do tych, jakie Czesi mają w swoich licznych centrach rozlokowanych w całym kraju (w samej Pradze mają dwa, a znane i cenione od lat jest to z Prościejowa).

Wiemy, że PZT opracowuje nową strategię rozwoju. Że zbiera najlepsze pomysły, że się inspiruje i próbuje przeszczepić na nasz grunt te rozwiązania, które sprawdzają się u innych.

Może z czasem zdolne polskie dzieciaki nie będą już musiały jeździć do Czech tak jak to kilka lat temu robiła Iga Świątek, chcąc porywalizować na odpowiednim poziomie. Piotr Sierzputowski, który prowadził Igę przez ponad pięć lat, i wiele razy jeździł z nią do Czech, po pierwszym wygranym przez Świątek turnieju wielkoszlemowym (Roland Garros 2020) mówił na Sport.pl o konieczności nie tylko inwestycji w infrastrukturę, ale zwłaszcza o tym, że trzeba zmienić polskie myślenie o tenisie.

– Nam brakuje tenisowego wychowania. My w ogóle w każdym sporcie mamy taką mentalność, żeby się nie sprawdzać. A Czesi z rana mają trening, a po południu grają sparing. I dużo szybciej jadą w świat, żeby rywalizować z najlepszymi, z nimi się sprawdzać i się od nich uczyć. Jak takie młode zawodniczki wracają z zagranicznych turniejów i grają z innymi czeskimi dziewczynami, to i ich poziom się podnosi, wszystko się nakręca. U nas za dużo gramy we własnym gronie, nie jeździmy się sprawdzać. Czesi to bardzo mały kraj, naprawdę bez tenisowego supsersystemu – bo to jest bardzo prosty, nieskomplikowany system finansowania i zaangażowania zawodników – a mają ten sport na światowym poziomie. Kortów mają więcej od nas, u nas są braki, ale też nie przesadzajmy, nie szukajmy na siłę przeszkód. Nie tłumaczmy się tak, że u nas przez problemy z kortami nic się nie da zrobić – apelował trener.

Jeśli coś ma zmieniać polskie myślenie o tenisie, to z pewnością takie sukcesy, jakich regularnie dostarcza Świątek i jakich polska kadra regularnie dostarcza w United Cup. Świątek, Hurkacz, Kawa czy Zieliński inspirują mnóstwo dzieci i kluczowe jest, żeby PZT potrafił wyjść do dzieci z ofertą. Związek chwali się, że w programie “Tenis 10” tego sportu uczą się dzieci w kilkuset klubach na terenie całego kraju, ale szkoda, że brakuje działań z większym rozmachem.

Kilka lat temu na Stadionie Narodowym w Warszawie potrafiono organizować Narodowy Dzień Tenisa, w ramach którego dzieciaki mogły nie tylko pograć na 50 kortach ustawionych w wyjątkowej otoczce, ale też spotkać swoich idoli. Niestety, po pandemii koronawirusa do tego nie wrócono i dziś zamiast wielkiego święta i wielkiej promocji tenisa jego “narodowy dzień” obchodzony jest tylko lokalnie w kilkunastu miastach, w klubach tenisowych.

Podsumowując: polski tenis ma sukcesy dzięki wybitnym jednostkom. Takim, które na szczyt doszły dzięki wysiłkom swoich rodzin a nie dzięki systemowi. Ale dłużej po prostu nie wolno naszemu tenisowi liczyć na to, że zawsze znajdą się jakieś jednostki i że dzięki nim jakoś to będzie. Dobrze, że rośnie grupa młodych tenisistów wspieranych przez PZT, dobrze, że powstają plany rozwojowe, ale najwyższa pora coraz mocniej przechodzić od planowania do działania. Czas karier nieoficjalnych drużynowych mistrzów świata musi być czasem, w którym ich sport przeżyje w Polsce rozwojowy skok. Po prostu to już teraz i w kilku najbliższych latach będzie się decydowała przyszłość naszego tenisa na kolejne dziesięciolecia.