Karol Nawrocki nie zgadza się na te ustawy. Tak tłumaczy swoją decyzję

Prezydentura jako realna władza, nie tylko symbol

Karol Nawrocki jasno stawia granice współpracy z rządem

Urząd prezydenta nie ogranicza się wyłącznie do funkcji reprezentacyjnej i ceremonialnych wystąpień na arenie międzynarodowej. To także jedno z kluczowych ogniw procesu legislacyjnego, dające realny wpływ na kształt prawa w Polsce. Karol Nawrocki w swoich ostatnich wypowiedziach bardzo wyraźnie podkreśla, że jego współpraca z rządem ma jasno określone ramy, a niektóre inicjatywy ustawodawcze z góry nie mogą liczyć na jego akceptację.

Prezydent nie ukrywa, że prawo weta traktuje jako narzędzie odpowiedzialności, a nie element politycznej gry. W jego ocenie podpis pod ustawą nie jest formalnością, lecz decyzją wymagającą dogłębnej analizy skutków dla państwa i obywateli.

—

„Dobro Polski” jako nadrzędne kryterium decyzji

W debacie publicznej prezydent często postrzegany bywa jako ostatnia zapora przed kontrowersyjnymi decyzjami większości parlamentarnej. Karol Nawrocki w rozmowie z „Gościem Niedzielnym” odniósł się do zarzutów, jakoby blokował prace rządu, przedstawiając konkretne dane ze swojej dotychczasowej działalności.

Jak podkreślił, do tej pory podpisał 132 ustawy, a zawetował 20. Ten bilans – w jego opinii – dowodzi, że nie kieruje się interesem partyjnym, lecz merytoryczną oceną projektów. Każde weto ma być poprzedzone analizą skutków prawnych i społecznych oraz oceną bezpieczeństwa obywateli.

Prezydent zaznacza, że odrzucane były te akty prawne, które niosły ryzyko dla obywateli lub zostały przygotowane w sposób niechlujny legislacyjnie. Jak sam mówi, ustawy służące Polsce podpisuje bez względu na to, kto był ich autorem. Taka postawa ma budować obraz głowy państwa jako arbitra stojącego ponad bieżącym sporem politycznym, choć przeciwnicy zarzucają mu arbitralność w definiowaniu „dobrej ustawy”.

Warto przypomnieć, że weto prezydenckie w polskim systemie prawnym jest instrumentem o wyjątkowej sile. Jego odrzucenie wymaga większości trzech piątych głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów, co czyni z niego realny mechanizm blokujący wadliwe prawo.

—

Dialog z rządem, ale bez zgody na naciski

Relacje między prezydentem a rządem, zwłaszcza w okresie koabitacji, od zawsze bywają napięte. Karol Nawrocki przyznaje, że rozmowy z przedstawicielami Rady Ministrów odbywają się regularnie, często jeszcze przed oficjalnym skierowaniem ustaw do podpisu.

Te nieformalne konsultacje – jak zauważa – mają kluczowe znaczenie dla stabilności państwa. Jednocześnie prezydent wyraźnie podkreśla, że jego otwartość na dialog ma swoje granice. Jeśli projekt ustawy zagraża interesom obywateli lub fundamentom państwa, nie ma mowy o kompromisie.

W tym kontekście weto staje się nie tylko instrumentem prawnym, ale również wyrazem politycznej niezależności. Nawrocki krytycznie odnosi się do strategii części klasy politycznej, która – jego zdaniem – próbuje wywierać presję medialną, licząc na zmianę jego stanowiska. Jak podkreśla, ponowne przesyłanie tej samej ustawy bez uwzględnienia prezydenckich zastrzeżeń nie jest drogą do porozumienia.

—

Asertywność w polityce zagranicznej

Równie jednoznaczne stanowisko Karol Nawrocki prezentuje w sprawach międzynarodowych, zwłaszcza w relacjach z Ukrainą. Choć podkreśla znaczenie strategicznego partnerstwa i ogromne wsparcie, jakiego Polska udzieliła swojemu sąsiadowi, nie unika trudnych tematów.

Prezydent wskazuje, że prawdziwe partnerstwo nie polega na przemilczaniu problemów. W jego ocenie istnieją kwestie w relacjach z Ukrainą, które wymagają rozwiązania, a jego obowiązkiem jest artykułowanie oczekiwań strony polskiej – niezależnie od tego, czy rozmowy dotyczą Kijowa, Berlina czy Tel Awiwu.

Taka postawa spotyka się z aprobatą części opinii publicznej, która oczekuje od polskiej dyplomacji większej stanowczości i obrony interesów narodowych nawet w relacjach z najbliższymi sojusznikami.

—

Granica kompromisu i rola weta

Z zapowiedzi Karola Nawrockiego wyłania się obraz prezydentury, w której prawo weta będzie jednym z kluczowych narzędzi negocjacyjnych. Prezydent zapowiada, że nie zawaha się zablokować żadnej ustawy, która – w jego ocenie – uderza w podstawy państwa, bezpieczeństwo prawne lub socjalne obywateli.

Deklaracje te nabierają szczególnego znaczenia w kontekście planowanych reform wymiaru sprawiedliwości czy systemu podatkowego, od lat wywołujących silne emocje. Nawrocki jasno sygnalizuje, że jego podpis nie jest automatyczny, a rząd musi liczyć się z koniecznością przedstawienia solidnych argumentów – nie tylko politycznych, ale również eksperckich.

Choć konsekwentne korzystanie z weta może spowolnić część reform, jednocześnie zmusza ustawodawcę do tworzenia bardziej dopracowanego prawa. Prezydent, powołując się na dotychczasowy bilans podpisanych i zawetowanych ustaw, przekonuje, że nie jest hamulcowym zmian, lecz strażnikiem jakości legislacji. W polityce zagranicznej zaś jego twarde stanowisko ma świadczyć o tym, że Polska chce prowadzić politykę podmiotową, opartą na jasno formułowanych oczekiwaniach i interesach narodowych.