Cała Polska uległa złudzeniu. Oto prawda o meczu ze Szwecją

Cała Polska mogła ulec złudzeniu. Trudno znaleźć kibica, który po meczu Polska – Szwecja nie powiedziałby: przegrała drużyna lepsza. Ale czy na pewno tak było? Gdy spojrzymy na to spotkanie bez emocji, wnioski wcale nie muszą być tak oczywiste.

Legendarny włoski dziennikarz Gianni Brera twierdził, że idealny mecz piłkarski powinien zakończyć się wynikiem 0:0. Jako wielki zwolennik taktyki i porządku na boisku uważał, że każdy gol jest raczej dowodem błędu niż przejawem geniuszu. Kiedy słynny półfinał mundialu z 1970 roku między Reprezentacja Włoch w piłce nożnej a Reprezentacja Niemiec Zachodnich w piłce nożnej zakończył się wynikiem 4:3 i został okrzyknięty „meczem stulecia”, Brera nazwał go wręcz obrazą futbolu. W jego oczach chaos i błędy w defensywie przekreślały jakąkolwiek wielkość tego widowiska.

Podobne podejście można było wyczuć w słowach Mateusz Borek, który po meczu ze Szwecją zauważył, że trudno mówić o dobrym występie, skoro drużyna traci aż trzy bramki. I coś w tym jest – może rzeczywiście warto odrzucić narrację o „dobrym meczu” Polaków.

Nie chodzi tu tylko o banalne stwierdzenie, że liczy się wynik. Owszem, futbol nie jest łyżwiarstwem figurowym, ale styl i sposób gry także mają znaczenie. Problem polega na tym, że w piłce nożnej ocena „stylu” często zależy od jednego arbitra. W tym przypadku był nim Slavko Vinčić. Gdyby inaczej ocenił sytuację z udziałem Jakub Kamiński w polu karnym, Polska mogła otrzymać rzut karny. Gdyby z kolei nie dał się przekonać upadkowi Anthony Elanga w starciu z Nicola Zalewski, być może nie byłoby rzutu wolnego, po którym padła jedna z bramek. To pokazuje, że element „wrażenia artystycznego” w futbolu istnieje – choć w mniej formalnej formie niż w sportach ocenianych przez sędziów punktowych.

Jeśli jednak spojrzeć na mecz szerzej, łatwo zrozumieć, skąd wzięło się przekonanie, że Polska była lepsza. Więcej akcji ofensywnych, większa aktywność, więcej strzałów – to wszystko buduje obraz przewagi. Ale czy to wystarczy, by mówić o lepszej drużynie?

Gdy zmienimy perspektywę i zaczniemy oceniać nie tylko ofensywę, lecz także organizację gry, dyscyplinę taktyczną i realizację założeń, obraz zaczyna wyglądać inaczej. O ile w ataku Polacy momentami imponowali, o tyle w defensywie popełniali błędy, które trudno usprawiedliwić. Sposób, w jaki tracili gole, można określić jednym słowem: katastrofa. Szwedzi nie musieli grać wielkiego meczu – wystarczyło, że wykorzystali prezenty.

Dlatego pocieszanie się ładnymi akcjami ofensywnymi może być złudne. W piłce nożnej od dawna funkcjonuje powiedzenie, że atak przyciąga kibiców, ale to obrona wygrywa mecze. I ten mecz był tego dobitnym potwierdzeniem.