Daily News

Author: Admin

  • Była 3.57 w nocy, gdy potwierdzono wynik Pii Skrzyszowskiej. Lepsza od mistrzyni Europy

    Była 3.57 w nocy, gdy potwierdzono wynik Pii Skrzyszowskiej. Lepsza od mistrzyni Europy

    Była 3.57 w nocy, gdy potwierdzono wynik Pii Skrzyszowskiej. Lepsza od mistrzyni Europy

    Aż do ostatniego dnia halowych mistrzostw świata w Chinach musiała czekać Pia Skrzyszowska, by zacząć swoje ostatnie zawody w tym sezonie zimowym. A w Nankinie broniła brązowego medalu wywalczonego przed rokiem w Glasgow. Dla trzeciej zawodniczki mistrzostw Europy ta rywalizacja zaczęła się tak, jak się spodziewaliśmy: od pewnego awansu do półfinału, z wyrównanym rekordem sezonu. To była jednak formalność, cała “zabawa” zacznie się w sesji wieczornej.

     

    Pierwsze wyniki Pii Skrzyszowskiej w tym sezonie budziły może pewien niepokój, bo płotkarka z Warszawy długo miała problem ze złamaniem granicy 7.90 s, a przydarzyło się nawet i 8 sekund w Łodzi. Sama była trochę poirytowana takimi wynikami, ale jej tata Jarosław, który ją też trenuje, uspokajał: forma ma przyjść na docelowe imprezy na końcu sezonu, czyli halowe mistrzostwa Europy i świata.

     

    I tak się stało, w Apeldoorn Pia biegała coraz szybciej, by ustanowić rekord sezonu (7.83 s) i zdobyć brązowy medal. Do Chin przyleciała również bronić brązowego medalu, ale zadanie było o niebo trudniejsze.

     

    Bo w stawce były nie tylko lepsze od niej w Holandii Ditaji Kambundji i Nadine Visser, ale także mające w tym roku lepsze czasy: Jamajka Ackera Nugent, Amerykanki: Christina Clemons i Grace Stark oraz Bahamka Denisha Cartwright. A taki sam czas uzyskała w 2025 roku broniąca tu złota rekordzistka świata Devynne Charlton. Niemal same wielkie nazwiska w świecie płotków.

     

    Halowe mistrzostwa świata. Pia Skrzyszowska z awansem do półfinału w Nankinie

     

    Polka pojawiła się na starcie ostatniej serii, obok… mistrzyni Europy Ditaji Kambundji. Jej niesamowite 7.67 s z finału w Apeldoorn, drugi czas w historii konkurencji, zrobił niesamowite wrażenie. A przecież było niemożliwe, by przez dwa tygodnie zgubiła formę.

     

    I Kambundji po starcie była minimalnie lepsza, ale Polka ją dogoniła. Może i Szwajcarka nie biegła do końca na maksa, ale Pia i tak zaimponowała. Wygrała na finiszu z rywalką, 7.83 s – to wyrównany najlepsza czas w sezonie. Kambundji była o dwie setne wolniejsza. Pewny awans wywalczyły jednak obie.

     

    Jak na eliminacje, to wynik jest bardzo dobry. Po Apeldoorn moja pewność wzrosła, treningi wychodzą mi bardzo dobrze. Jeśli wyrównałam już “season best”, to znaczy, że będzie jeszcze szybciej .

     

    ~ Pia Skrzyszowska

     

    – Jet lag mnie nie dotknął, nie ziewam, ale jak wchodziłam do hali, to kątem oka rzuciłam na wyniki. I tak sobie myślę: co one tak szybko biegają? Ja jestem zadowolona. Widzimy się polskim popołudniem, liczę, że będzie dobrze – opowiadała przed kamerą TVP Sport i potwierdziła, że jest gotowa na bieganie poniżej 7.80 s. A to by oznaczało atak na rekord Polski.

    https://x.com/Nedops/status/1903642752555847765

    Czas Polski był czwartym w sesji eliminacyjnej. Zaimponowała Grace Stark – Amerykanka została na starcie, miała fatalną reakcję (0.185 s), a i tak pobiła życiówkę – 7.73 s. Gdyby wbiła się w strzał idealnie, mogłaby pobiec na granicy rekordu świata. Lepsze rezultaty od Polski miały też: Denisha Cartwright z Bahamów (7.78 s) i Holenderka Nadine Visser (7.82 s).

    Półfinały od godz. 12.35 w niedzielę.

  • Są karty punktowe walki Błachowicz – Ulberg. Jedna rzecz dziwi najbardziej

    Są karty punktowe walki Błachowicz – Ulberg. Jedna rzecz dziwi najbardziej

    Są karty punktowe walki Błachowicz – Ulberg. Jedna rzecz dziwi najbardziej

    Jan Błachowicz ma za sobą pasjonujące i wyrównane starcie z Carlosem Ulbergiem na gali UFC w Londynie. Niestety, Polak musiał uznać wyższość Nowozelandczyka, a o ostatecznym wyniku tego zaciętego pojedynku zadecydowali sędziowie. Do sieci trafiły karty punktowe każdego z trzech arbitrów. Tylko w jednej rundzie cała trójka była zgodna.

     

    Wygrana z Carlosem Ulbergiem mogła dać Janowi Błachowiczowi nawet walkę o pas mistrzowski federacji UFC. Ostatecznie polski wojownik przegrał jednogłośną decyzją sędziów, choć to była naprawdę dobra walka w jego wykonaniu. “Czego zabrakło? Być może rytmu, być może ta dwuletnia przerwa sprawiła, że nie był w stanie bardziej zaryzykować i trafić Nowozelandczyka” – relacjonował na łamach Sport.pl Bartosz Królikowski.

     

    Tak sędziowie punktowali w walce Błachowicza

    Zarówno Błachowicz, jak i Ulberg starali się polować na nokaut i zakończenie walki przed czasem, ale robili to bez podejmowania większego ryzyka. Obaj częściej szukali dobrego momentu na mocne kopnięcia. Później nikt nie mógł zaznaczyć swojej przewagi. finalnie odbyła się ona na pełnym dystansie.

     

    Wszyscy trzej sędziowie punktowi ocenili, że na przestrzeni całej walki lepszy był Nowozelandczyk. Do sieci trafiły karty punktowe. Rozkład punktów rozbudził dyskusję w środowisku sportów walki.

     

    Pierwszy i trzeci sędzia, czyli Ben Cartlidge i Vito Paolillo, wskazali, że Błachowicz był lepszy od Ulberga w pierwszej rundzie, ale w kolejnych dwóch wyżej punktowali poczynania rywala polskiego wojownika. Efekt końcowy: 29:28 u obu panów dla Ulberga. Te werdykty już by wystarczyły do zwycięstwa.

     

    Siedzący między nimi David Lethaby także dał 29:28 dla Ulberga, ale dwie z trzech rund widział nieco inaczej. Podczas gdy dwaj pozostali sędziowie ocenili, że Błachowicz był mocniejszy na początku, on uznał, że to Ulberg miał przewagę w dwóch pierwszych rundach. W ostatniej wskazał Polaka jako stronę przeważającą, odwrotnie niż Catlidge i Paolillo.

     

    “Trudna walka do punktowania, ale najdziwniejsza punktacja wydaje się Lethaby’ego, ale to była bliska walka…” – stwierdził na Twitterze Maciej Turski.

    https://x.com/m_turski/status/1903583028334448831

    W ostatecznym rozrachunku Błachowicz minimalnie przegrał punktami u każdego z sędziów. Bardzo możliwe, że perspektywa walki o pas mistrzowski UFC oddaliła się na dobre, ale to nie jest definitywnie przesądzone.

     

  • Co za mecz Magdy Linette w Miami! Dwie godziny na korcie. Wyrwała to!

    Co za mecz Magdy Linette w Miami! Dwie godziny na korcie. Wyrwała to!

    Co za mecz Magdy Linette w Miami! Dwie godziny na korcie. Wyrwała to!

    Magda Linette odniosła cenne zwycięstwo w turnieju Miami Open, pokonując Lindę Fruhvirtovą w dwóch setach 7:5, 6:4. Mecz był zacięty, ale Polka zdołała przechylić szalę na swoją korzyść w kluczowych momentach. Dzięki temu awansowała do kolejnej rundy, gdzie zmierzy się z utytułowaną rywalką.

     

    Magda Linette w tym sezonie potrafiła zaskoczyć świetną formą. Szczególnie w Miami prezentuje się znakomicie – zarówno pod względem serwisu, jak i returnu. Po wymagających spotkaniach odprawiła Anastazję Pawluczenkową (7:6, 6:2) oraz Jekatieriną Aleksandrową (7:6, 6:2) i do starcia z Fruhvirtovą przystępowała w roli zdecydowanej faworytki.

     

    Linette po udanym występie w Doha (1/8 finału) miała trudniejsze momenty, jak porażka z Dajaną Jastremską w Dubaju czy krecz w Meridzie z powodu kontuzji. W Miami grała dotąd przebojowo. Fruhvirtova za to po obiecującym początku kariery zaliczyła wyraźny regres, ale w tym turnieju zaskakuje. Przez eliminacje przeszła bez straty seta i pokonała w głównej drabince Claire Liu oraz Beatriz Haddad Maię.

     

    Trudna przeprawa Magdy Linette

    Spotkanie rozpoczęło się od podania Fruhvirtovej, która wykorzystywała błędy Polki i dość pewnie zapisała pierwszego gema na swoje konto. Później za to kilkukrotnie pomyliła się Czeszka, czego efektem był kolejny gem wygrany do zera, tym razem dla Linette.

     

    Przez dłuższy czas obie zawodniczki nie miały większych problemów z utrzymaniem swoich serwisów. Sytuacja zmieniła się w szóstym gemie. To właśnie wtedy Polka musiała bronić aż dwóch breakpointów. Po krótkiej grze na przewagi zdołała wyjść z kłopotów.

     

    Przy kolejnym gemie to nasza reprezentantka stanęła przed wielką szansą. Linette nie była bezbłędna, ale w końcu przy trzeciej okazji, zdołała przełamać swoją rywalkę. Wynik jednak cały czas oscylował wokół remisu i można było mówić o trudnej przeprawie Polki, która przyprawiła kibiców o szybsze bicie serca, gdy z grymasem bólu chwyciła się za łydkę. Na kortach w Miami był to dzień pełen kreczów, ale na szczęście poznanianka grała dalej.

     

    Linette przełamała rywalkę w ważnym momencie, doprowadziła do stanu 6:5 i przy własnym serwisie mogła wygrać decydującego gema. To też jej się udało i wkrótce mogła się cieszyć z wygranego seta, choć nie mogła nazwać go spacerkiem.

     

    Wojna nerwów w drugim secie

     

    W drugim secie mieliśmy grę gem za gem, a zawodniczki nie dawały się przełamać. Niestety pierwsza straciła podanie Linette i zrobiło się 3:1 dla Fruhvirtovej. Szybko mieliśmy na szczęście przełamanie powrotne, co oznaczało, że wynik wciąż jest na styku. Pewien przełom mieliśmy, kiedy Linette wyszła na 4:3 po drugim przełamaniu Czeszki. To otworzyło Polsce drogę do zwycięstwa. Podwyższyła na 5:3, a potem Fruhvirtova zdołała jeszcze się uratować. Ostatnie zdanie należało jednak do Linette, która wygrała 6:4. W kolejnej rundzie dzięki temu zmierzysię z Coco Gauff.

     

  • 13 godzin w trzy dni na korcie. Maja Chwalińska z tytułem WTA. Rekord kariery

    13 godzin w trzy dni na korcie. Maja Chwalińska z tytułem WTA. Rekord kariery

    13 godzin w trzy dni na korcie. Maja Chwalińska z tytułem WTA. Rekord kariery

    Ponad 3,5 godziny w czwartek, ponad pięć w piątek i ponad cztery w sobotę – Maja Chwalińska była w ostatnich dniach najbardziej zapracowaną polską tenisistką. W turnieju Megasaray Hotels Open w Antalyi, mającym rangę WTA 125, świetnie radziła sobie tak w singlu, jak w i deblu. Passa skończyła się w sobotę, gdy przegrała w półfinale gry pojedynczej z Hiszpanką Romero Gormaz niezwykle zacięte spotkanie. A chwilę później cieszyła się z tytułu – w grze podwójnej.

     

    Chwalińska przyleciała do Turcji po serii niezbyt udanych turniejów halowych, ale też można się było spodziewać, że zmiana nawierzchni wyjdzie jej na dobre. W Antalyi przeniosła się bowiem na mączkę, na której znakomicie radziła sobie na przełomie listopada i grudnia w Argentynie i Brazylii. Wygrała tam turniej WTA 125 w singlu, a dwa tytułu dołożyła też w deblu. Łącznie przegrała wtedy jedno spotkanie, na otwarcie zmagań w Buenos Aires z Darją Semenistają, a wygrała później 12.

     

    W Turcji zaś tę passę kontynuowała. Dołożyła sześć kolejnych zwycięstw z rzędu, co pozwoliło jej znaleźć się dzisiaj w półfinale gry pojedynczej i finale debla. A miała już za sobą solidne maratony, bo po dwa mecze grała w czwartek (3 godziny i 37 minut) i dwa w piątek (5 godzin i 13 minut). Być może trochę tych sił brakowało w sobotę w półfinałowym boju z Hiszpanką Leyre Romero Gormaz, a na pewno brakowało szczęścia.

    https://x.com/z_kortu/status/1903465356082958370?t=ghYyw5D6DLXl_Cga-TKUag&s=19

    Finalnie jednak tenisistka z Bielska-Białej dostała nagrodę za końcowy sukces. Po finale debla.

     

    Megasaray Hotels Open, czyli turniej WTA 125 w Antalyi. Maja Chwalińska walczyła o finał singla

     

    Zanim 23-letnia reprezentantka Polski zdobyła główną nagrodę po rywalizacji deblistek, przystąpiła do gry o finał singla. Jej rywalką była 22-letnia Hiszpanka Leyra Romero Gormaz, która dotąd nie wygrała jeszcze w singlu challengera WTA. Ich spotkanie trwało ponad 2,5 godziny, było pełne zwrotów akcji. Chwalińska wygrała pierwszego seta 6:4, choć w dziewiątym gemie, prowadząc 5:3, nie wykorzystała piłki setowej, którą zdobyła znakomitym, ale ryzykownym dropszotem. Hiszpanka starała się często atakować, rozrzucała Polkę, ale też minimalnie się myliła. Mogła jednak wyrównać na 5:5, miała dwa break pointy. I wtedy Chwalińska wygrała cztery akcje z rzędu, uratowała tę partię. A w drugim secie prowadziła 3:2 z przełamaniem, by przegrać cztery gemy z rzędu.

     

    Można było odnieść wrażenie, że Polka ma już spore problemy fizyczne, do tych czterech gemów doszły jeszcze dwa kolejne na początku trzeciego seta. Potrafiła się jednak jeszcze zmobilizować, wykrzesać dodatkową energię. I wygrała trzy gemy z rzędu Już do samego końca spotkanie było nerwowe, w ostatnim gemie Polce zabrakło precyzji. Albo szczęścia. Przy stanie 5:4 i 30-30 zagrała piłkę tuż przy linii, Romero Gormaz do niej nie dobiegła. Sędzia liniowy wykrzyczał aut, główny zszedł ze stołka, sprawdził ślad. I po analizie przyznał punkt Hiszpance, która w następnej akcji, po błędzie Chwalińskiej, zakończyła spotkanie.

     

    I to ona zagra w niedzielę w finale. Polka zaś poprawiła swoją pozycję w rankingu WTA live – teraz jest w nim na rekordowym dla siebie 119. miejscu. Tyle że nowe notowanie pojawi się dopiero 31 marca, po zakończeniu zmagań w Miami. I wtedy Polka… może być jeszcze wyżej, bo w poniedziałek lub wtorek zacznie kolejny turniej WTA 125 w Antalyi.

     

    Tytuł dla Mai Chwalińskiej w deblu. Kolejne trzy sety w wykonaniu Polki

     

    Dwie godziny po zakończeniu tego spotkania Chwalińska zaczęła kolejne – tym razem był to finał gry podwójnej. Wspólnie z Czeszką Anastasią Detiuc zmierzyły się z innymi tenisistkami z tego kraju: Jesiką Malečkovą i Miriam Škoch. Jesika Malečková to zresztą była deblowa partnerka Polki – wspólnie z nią Maja wygrała trzy turnieje rangi ITF, jeden zresztą w Turcji.

     

     

    I tak jak chwilę wcześniej, znów Polka zagrała w spotkaniu trzysetowym, ze zwrotami akcji. Szybko z Detiuc objęły prowadzenie 2:0, ale już po pierwszym serwisowym obejściu był remis 2:2. Decydujące okazało się przełamanie w dziewiątym gemie, przy tzw. rozstrzygającym punkcie. Padło łupem rywalek, objęły prowadzenie 5:4, a za moment cieszyły się z seta.

     

    Tyle że w drugiej partii Chwalińska i Detiuc prowadziły już 5:0 i… doprowadziły do nerwówki. Przegrały trzy gemy z rzędu, wypuściły z rąk cztery piłki setowe. I broniły się przed dwma break pointami na 4:5. Udało się, po akcji Polki zapisały jednak na swoje konto ten ostatni punkt w secie. Wygrały 6:3, doprowadziły do trzeciego seta. A w nim miały już wszystko pod swoją kontrolą, po pierwszej udanej akcji rywalek same zdobyły dziewięć oczek z rzędu. A za moment cieszyły się po triumfie: 4:6, 6:3, 10-2.

     

    W rankingu WTA deblistek, tym na żywo, Maja awansowała na 111. miejsce, najwyższe w karierze. I to najwyższe na pewno 31 marca uzyska, a jeśli zdecyduje się w kolejnym tygodniu także na grę w deblu, może je poprawić. I może nawet po raz pierwszy awansować do TOP 100. 

  • 7-4 dla Polki w decydującym tie-breaku z Elise Mertens. Zwrot akcji na koniec meczu w Miami

    7-4 dla Polki w decydującym tie-breaku z Elise Mertens. Zwrot akcji na koniec meczu w Miami

    7-4 dla Polki w decydującym tie-breaku z Elise Mertens. Zwrot akcji na koniec meczu w Miami

    Magda Linette nie była naszą jedyną reprezentantką, która pojawiła się w sobotę na kortach w Miami, by rozegrać swoje spotkanie. W akcji mogliśmy zobaczyć także Katarzynę Piter, rywalizującą w duecie z Monicą Niculescu. Obie walczyły o awans do drugiej rundy turnieju deblowego przeciwko Elise Mertens i Shuai Zhang. Polsko-rumuński duet prowadził już 7-4 w super tie-breaku, ale później punkty wędrowały już wyłącznie na konto przeciwniczek. Dzisiaj Mertens będzie walczyć o 1/8 finału w singlu z Igą Świątek.

     

    O godz. 17:00 czasu polskiego rozpocznie się niedzielna batalia z udziałem Igi Świątek i Elise Mertens o awans do 1/8 finału singla podczas WTA 1000 w Miami. Zanim Belgijka zmierzy się z raszynianką, dobę wcześniej miała okazję stanąć do walki w deblu z inną naszą reprezentantką – Katarzyną Piter. Zawodniczka z Poznania przybyła na Florydę opromieniona największym sukcesem w karierze. Na początku marca triumfowała w imprezie rangi “500” w meksykańskiej Meridzie w duecie z Mayar Sherif.

     

    34-latka zgłosiła się do rozgrywek w Miami w parze z Monicą Niculescu. Obie już na “dzień dobry” stanęły przed wymagającym zadaniem, bowiem trafiły na tenisistki rozstawione z “7”. Oprócz wspomnianej Mertens, po drugiej stronie siatki czekała Shuai Zhang – równie utytułowana, jeśli chodzi o deblowe zmagania. Zapowiadał się zatem bardzo ciekawy pojedynek i taki w rzeczywistości też był. Do samego końca mieliśmy niesamowite emocje.

     

    Katarzyna Piter i Monica Niculescu odpadły w pierwszej rundzie debla podczas WTA 1000 w Miami

     

    Piter i Niculescu rozpoczęły pojedynek doskonale. Po przełamaniu w drugim gemie podwyższyły prowadzenie do stanu 3:0. W kolejnych minutach Mertens i Zhang wzięły się za odrabianie strat, serwowały po wyrównanie na 3:3. Katarzyna oraz Monica nie pozwoliły jednak na całkowite zniwelowanie różnicy i odpowiedziały natychmiastowym re-breakiem. Podczas ósmego rozdania polsko-rumuński duet miał dwa setbole, ale rywalki przedłużyły emocje. Później Elise i Shuai przełamały do zera i serwowały po 5:5. Znów jednak nie udało im się doprowadzić do wyrównania. Ostatecznie Piter i Niculescu triumfowały w premierowej odsłonie 6:4.

     

    Na starcie drugiej partii obserwowaliśmy festiwal przełamań. W czwartym gemie przeciwniczki utrzymały swoje podanie i wyszły na 3:1. Wypracowaną przewagę kontrolowały już przez całego seta. Na koniec Mertens i Zhang uzyskały jeszcze jednego breaka. Belgijsko-chińska para wygrała ten fragment spotkania 6:3 i zapewniła nam super tie-break, czyli trzeci set rozgrywany w formule do 10 wygranych punktów, z zachowaniem dwóch “oczek” przewagi.

     

    Początek rozstrzygającej odsłony układał się bardzo dobrze z perspektywy Katarzyny i Monici. Od stanu 2-2 wygrały trzy akcje z rzędu, potem miały 7-4. Wówczas chyba mało kto przypuszczał, że od tego momentu Polka oraz Rumunka nie zdobędą już ani jednego punktu do końca meczu. Zawiązała się znakomita seria po stronie tenisistek rozstawionych z “7”. Elise i Shuai wygrały sześć akcji z rzędu i triumfowały w całym pojedynku 4:6, 6:3, 10-7 po 94 minutach rywalizacji. Dzięki temu to Mertens i Zhang powalczą o deblowy ćwierćfinał WTA 1000 w Miami z parą Timea Babos/Luisa Stefani. Najpierw jednak Belgijka zagra z Igą Świątek o czwartą rundę w singlu.

     

  • Magda Linette się nie zatrzymuje. Powrót Polki w drugim secie, gra dalej w Miami

    Magda Linette się nie zatrzymuje. Powrót Polki w drugim secie, gra dalej w Miami

    Magda Linette się nie zatrzymuje. Powrót Polki w drugim secie, gra dalej w Miami

    Magda Linette w sobotni wieczór czasu polskiego grała mecz trzeciej rundy turnieju WTA 1000 w Miami przeciwko 19-letniej Czeszce Lindzie Fruhvirtovej. Obie panie spędziły na korcie prawie dwie godziny. Nasza południowa sąsiadka postawiła poznaniance solidny opór. Niżej notowana sportsmenka prowadziła już w pewnym momencie 3:1 w gemach, lecz Linette zdołała wrócić do gry. Kilkadziesiąt minut później podopieczna Agnieszki Radwańskiej cieszyła się już z awansu.

     

    W pierwszych dwóch rundach Miami Open Magda Linette walczyła z Rosjankami. W środę pokonała Anastazję Pawluczenkową 7:6(3), 6:2, a w piątek Jekaterinę Aleksandrową 7:6(5), 6:2. Trzecią przeszkodą poznanianki na Florydzie była Czeszka Linda Fruhvirtova. W pierwszych minutach rywalizacji trudno było przeżywać ekscytację przebiegiem spotkania. W pierwszych gemach kibice nie oglądali nawet break pointów, a momentami wartymi uwagi były te z asem serwisowym naszej południowej sąsiadki na zakończenie piątego, a także wygraną przez naszą rodaczkę długą wymianą.

     

    Linette musiała gasić pierwszy pożar w 6. gemie, gdy przegrywała 15:40 przy własnym serwisie. Imponowała jednak zejściami na nogach, bekhendami po przekątnej i odwagą w przejściu do ataku. Naciskała na rywalkę, co wywoływało jej błędy, jeden z forhendów zatrzymując się na siatce wywołał wynik 3:3. Mecz odbywał się na jednym z kortów zewnętrznych, więc było dość gwarno przez przechodzących kibiców, ale i ci siedzący na trybunach w pewnym momencie nie pomagali. Polka miała do nich małe zastrzeżenia, że biją brawo między 1. a 2. serwisem.

     

    Magda Linette – Linda Fruhvirtova: Pierwszy set trwał aż 70 minut

     

    Niebawem to Polka miała szanse na przełamanie. Pierwsze dwa break pointy się nie przydały, siatka nie chciała z nią “grać”, ale za trzecim razem już wszystko poszło zgodnie z planem. Zrobiło się 4:3 dla 33-latki prowadzonej przez Marka Gellarda. Wydawało się, że cenę tego wysiłku może zapłacić bardzo szybko, bo w 8. gemie dwie pierwsze piłki wygrała Fruhvirtova, ale wypuściła to z rąk, przeszkodziła jej świetna gra w defensywie Linette.

     

    Następnie Czeszka podtrzymała podanie, zrobiło się 5:4. Wtedy nasza rodaczka serwowała po wygranie seta, ale myliła się – był podwójny błąd serwisowy, pojawiła się siatka po kolejnym crossie bekhendowym. Niestety na tablicy wyników widniało już 5:5.

     

    11. gem był trochę dłuższy, skończył się po 12 piłkach i nieudanym bekhendzie ze strony Czeszki. To była mała wojna na nerwy i energię, po ostatniej wymianie Linette natychmiast się posiliła, za chwilę bowiem po raz drugi podawała, by wygrać partię. Udało się to – za kluczowe można uznać dwie piłki od stanu 15:15. Najpierw zawodniczka wspierana w sztabie przez Agnieszkę Radwańską przetrwała serię crossów forhendowych z obu stron, a następnie posłała wygrywający serwis. Fruhvirtova jeszcze odpowiedziała jednym punktem, ale w kolejnym nie obroniła setbola, trafiając z forhendu w siatkę. Polka wyszła na upragnione prowadzenie w setach po 70 minutach rywalizacji.

     

    Wielki powrót Polki w drugim secie. Jest zasłużony awans

     

    Początek drugiej odsłony był spokojny, obie zawodniczki wygrały swoje podania do 15. W 3. gemie Linette złapała punkt zaczepienia, doprowadziła do równowagi. Mogła nawet uzyskać break pointa, ale mając oponentkę w głębokiej defensywie, posłała smecz w kierunku środkowym, a nie zewnętrznym, przez co 19-latka zdążyła skontrować. Nie pozwoliła na przełamanie. Niestety pojawiło się ono w kolejnym gemie na niekorzyść poznanianki, która co zaskakujące nie wygrała ani jednej piłki, zanotowała także podwójny błąd serwisowy.

     

    Czeszka wyglądała na napędzoną, prowadziła 3:1 i 40:15, ale wtedy Polka zażegnała kryzys i odłamała się na 2:3, a następnie doprowadziła do remisu 3:3, by za chwilę przełamać rywalkę na 4:3. Przestało pachnieć trzecim setem, a zaczęło nadchodzącym zakończeniem meczu. Sprawdził się ostatecznie korzystniejszy scenariusz dla naszej rodaczki. Wygrała 6:4 i zameldowała się w kolejnej fazie turnieju. Na podopieczną Agnieszki Radwańskiej czeka Coco Gauff. Amerykanka wyeliminowała Greczynkę Marię Sakkari (6:2, 6:4).

     

  • Niezwykła historia Pawła Wąska. Jest “dzieckiem” Thomasa Thurnbichlera

    Niezwykła historia Pawła Wąska. Jest “dzieckiem” Thomasa Thurnbichlera

    Niezwykła historia Pawła Wąska. Jest “dzieckiem” Thomasa Thurnbichlera

    Warto było czekać na ten moment. Takie mamy teraz realia w polskich skokach narciarskich, że każde podium staje się świętem, a jeszcze niedawno mogliśmy przebierać w sukcesach. Takie chwile, jak ta, kiedy Paweł Wąsek staje pierwszy raz w karierze na podium Pucharu Świata, przyprawiają o gęsią skórkę. Tym bardziej że historia tego chłopaka jest naprawdę niezwykła. Podobnie, jak jego cierpliwość.

     

    Nie ma się co rozpisywać o tym, co było wiele lat temu, kiedy Paweł Wąsek, jeszcze jako młody chłopak miał poważny wypadek na treningu przed zawodami Pucharu Świata w skokach narciarskich w Wiśle.

     

    To mógł być koniec jego przygody z tym sportem. Kiedy okazało się jednak, że może wrócić, to zaczęła się walka z demonami. Najmniejsze powiewy wiatru na skoczni sprawiały, że Wąsek czuł strach. I wcale to nie dziwi.

     

    Bywało, że Paweł Wąsek płakał na skoczni. Thomas Thurnbichler miał na niego duży wpływ

     

    Pamiętam, jak w czasie zawodów Pucharu Świata w Planicy zrezygnował ze startu. Strach wziął wówczas górę. W kolejnym sezonie przemógł się i skoczył, choć był blady, jak ściana. Zrobił jednak krok w pokonaniu pewnej granicy. Bywało i tak, że płakał, a rozmawiać z nim musiał psycholog i trener. On jednak stopniowo kruszył mur.

     

    Podobnie jest z wynikami Pawła. Od lat było wiadomo, że to jest wielki talent. We wspaniałym stylu wygrywał kiedyś Ogólnopolską Olimpiadę Młodzieży. Był też czołowym juniorem świata. Nie osiągał jednak wielkich wyników. Do tego, co się stało w Lahti, dochodził stopniowo. W tym wszystkim potrzeba było wielkiej cierpliwości.

     

    Wąsek stał się jednym z tych nielicznych zawodników naszej kadry, któremu spasował styl pracy Thomasa Thurnbichlera. To właśnie od przyjścia Austriaka do Polski chłopak z Ustronia zaczął iść w górę. Tak było właśnie pierwszej zimy Thurnbichlera w Polsce.

     

    W Zakopanem przypiął skrzydła i odleciał

     

    W drugim sezonie Wąsek zaliczył jednak bardzo słaby sezon, by okrasić go pięknym zwycięstwem w Zakopanem na zakończenie rywalizacji w Pucharze Kontynentalnym. Był marzec 2024 roku. Od tego momentu, jakby złapał wiatr w żagle. Po zwycięstwie na Wielkiej Krokwi otwarcie przyznał w rozmowie z Interia Sport, że nasza kadra nie była w stanie poradzić sobie ze zmianami w sprzęcie, jakie wprowadziła Międzynarodowa Federacja Narciarska (FIS). Trzeba było przy tym wszystkim zmienić technikę skoku i z tym był problem. Wąsek, który jest – jak mówiła jego siostra Katarzyna – perfekcjonistą, wyciągnął jednak lekcję i latem oraz zimą dokonał odpowiednich korekt. Był najjaśniejszym punktem polskiej kadry.

     

    25-latek poszedł w pełni za tym, co mówił Thurnbichler i to zadziałało. Można nawet powiedzieć, że stał się w pewien sposób “dzieckiem” Austriaka, który zawsze starał się na niego stawiać. Najpierw sensacyjnie wygrał Letnie Grand Prix. I to był sygnał, że Wąska stać na duże wyniki zimą. Najwartościowsze było w tym wszystkim to, że właściwie nie psuł skoków. Skakał bardzo równo i powtarzalnie.Tak samo było zimą. Do tego doszła jeszcze jedna bardzo ważna sprawa. Wąsek w zawodach zaczął skakać o wiele lepiej niż w treningach. To oznaczało, że jest mocny psychicznie i potrafi się skoncentrować w najważniejszym momencie. Tej zimy wiele razy był już blisko podium, ale w końcu doczekał się go w Lahti. Być może teraz będzie mu łatwiej.

     

    Największym problemem, z jakim przyszło mu mierzyć się tej zimy, był brak szybkiej adaptacji do nowej skoczni. Zamiast od początku weekendu skakać na wysokim poziomie i tylko dokładać do kolejnych skoków, Wąsek od pierwszego skoku łapał właściwy rytm, który zazwyczaj efekt przynosił ostatniego dnia zawodów. Miał po prostu braki ze stabilnością swojej wysokiej dyspozycji.

     

    Adam Małysz, prezes Polskiego Związku Narciarskiego, przez cały sezon powtarzał, że skoro Wąsek zaufał w pełni Thurnbichlerowi i poszedł w to, co Austriak zaproponował, to znaczy, że inni też mogą tak skakać. Na pewno to podium pomoże trenerowi naszej kadry w rozmowach z PZN, co do swojej przyszłości. Z drugiej strony Michal Doleżal stracił posadę po tym, jak zdobył medal olimpijski…

     

  • Eksplozja Formy Ewy Pajor w Barcelonie: Rekordowy Debiutancki Sezon

    Eksplozja Formy Ewy Pajor w Barcelonie: Rekordowy Debiutancki Sezon

    Eksplozja Formy Ewy Pajor w Barcelonie: Rekordowy Debiutancki Sezon

    Gdy Ewa Pajor dołączyła do FC Barcelony, oczekiwania były ogromne, ale mało kto przewidział skalę dominacji, jaką zaprezentuje na boisku. Już w swoim pierwszym sezonie polska napastniczka nie tylko spełniła pokładane w niej nadzieje, ale także pobiła kolejne rekordy. Z imponującymi 33 golami w 33 meczach, Pajor udowodniła, że jest jedną z najbardziej zabójczych snajperek w dzisiejszym futbolu.

     

    Nie do Zatrzymania Przed Bramką

     

    Od pierwszego meczu w barwach Barcelony Pajor stała się maszyną do zdobywania bramek. Już teraz ma na swoim koncie pięć hat-tricków, a jednym z nich zapisała się w historii – jako pierwsza zawodniczka, która zdobyła hat-tricka w kobiecym Klasyku. To osiągnięcie samo w sobie było wyjątkowe, ale Polka na tym nie poprzestała.

     

    Rekordowy Start

     

    Pajor od razu zaznaczyła swoją obecność w lidze. Sezon rozpoczęła z niesamowitą formą, zdobywając 9 goli w pierwszych 6 ligowych spotkaniach. To nie tylko imponujący wynik – to absolutny rekord. Żaden inny piłkarz w historii FC Barcelony, zarówno w drużynie męskiej, jak i kobiecej, nie zanotował tak dobrego początku sezonu.

     

    Sekret Sukcesu Pajor

     

    Co sprawia, że Pajor jest tak groźna? Jej styl gry opiera się na inteligentnym poruszaniu się po boisku, niesamowitej szybkości i precyzyjnym wykończeniu akcji. Zawsze gra na granicy spalonego, skutecznie wykorzystując luki w defensywie rywali. Jest nie tylko świetna w wykańczaniu dośrodkowań i stałych fragmentów gry, ale również znakomicie odnajduje się w polu karnym, co czyni ją największą bronią ofensywną Barcelony.

     

    Nie Tylko Strzelczyni Goli

     

    Choć liczby Pajor są imponujące, jej wpływ na drużynę wykracza poza zdobywanie bramek. Obecność Polki w składzie dodała nowy wymiar ofensywie Barcelony, zapewniając zespołowi większą elastyczność taktyczną. Dzięki Pajor, Salma Paralluelo może grać na skrzydle, co otworzyło dla Blaugrany zupełnie nowe możliwości w ataku.

     

    Dominacja na Europejskiej Scenie

     

    Pajor nie ogranicza się do błyszczenia w rozgrywkach krajowych. W Lidze Mistrzyń również pokazuje swoją klasę. Szczególnie popisała się w meczu fazy grupowej przeciwko Hammarby, kiedy to zdobyła dwa gole w wygranym 3:0 spotkaniu, umacniając swoją reputację jako jednej z najgroźniejszych napastniczek w Europie.

     

    Pierwsze Trofeum Już Na Koncie

     

    Mimo że to dopiero jej debiutancki sezon, Pajor już zdobyła swoje pierwsze trofeum w Barcelonie – Superpuchar Hiszpanii. Jeśli utrzyma swoją formę, kolejne tytuły to tylko kwestia czasu.

     

    Statystyki Mówią Same Za Siebie

     

    Z 38 rozegranymi meczami we wszystkich rozgrywkach Pajor pokazuje imponującą regularność. Każde spotkanie to dowód na jej niepohamowany głód bramek i determinację, by być najlepszą. Dziś nie ma wątpliwości, że jest jednym z najcenniejszych talentów w światowej piłce nożnej.

     

    Co Dalej dla Pajor?

     

    Jeśli ten sezon to dopiero początek, Ewa Pajor może stać się jedną z największych legend w historii Barcelony. Jej zdolność do pobijania rekordów, wygrywania wielkich meczów i podnoszenia poziomu całej drużyny sprawia, że jest prawdziwą gwiazdą. Przed nią jeszcze walka o Ligę Mistrzyń i kolejne tytuły krajowe, a to oznacza jedno – jej historia dopiero się pisze.

     

    Jedno jest pewne: obrończynie wcałej Europie powinny się jej bać.

     

  • Ewa Pajor nigdy nie zapomni swoich 28. urodzin – dnia, który uznaje za jeden z najlepszych w swoim życiu.

    Ewa Pajor nigdy nie zapomni swoich 28. urodzin – dnia, który uznaje za jeden z najlepszych w swoim życiu.

    Jak Ewa Pajor zmieniła Barcelonę: z „górą goli”

    Ewa Pajor nigdy nie zapomni swoich 28. urodzin – dnia, który uznaje za jeden z najlepszych w swoim życiu.

    3 grudnia 2024 roku Pajor strzeliła gola, który dał Polsce historyczny awans do pierwszego wielkiego turnieju w piłce nożnej kobiet. W 94. minucie meczu w Wiedniu zapewniła zwycięstwo 2:0 w dwumeczu z Austrią i przypieczętowała awans Polski na Mistrzostwa Europy, które tego lata odbędą się w Szwajcarii.

     

    To musiała być ona. Nikt nie zrobił więcej dla promocji kobiecej piłki w Polsce. Od poprowadzenia reprezentacji do triumfu w mistrzostwach Europy U-17 w 2013 roku, przez debiut w seniorskiej kadrze (i gola) jeszcze w tym samym roku, aż po status najlepszej strzelczyni w historii reprezentacji – 64 gole w 97 meczach. To dzięki niej całe pokolenie młodych piłkarek ma dziś swoją idolkę.

     

    – Pajor jest niesamowitą inspiracją dla młodych zawodniczek w Polsce – mówi selekcjonerka reprezentacji Polski Nina Patalon w rozmowie z ESPN. – Jej droga od piłki młodzieżowej do roli czołowej napastniczki Barcelony jest przykładem dla wielu… Wiele dziewcząt, które wcześniej bały się spróbować swoich sił w futbolu, teraz widzi w nim realną ścieżkę kariery.

     

    Jej klubowa kariera jest jeszcze bardziej imponująca. Po debiucie w Medyku Konin jako 15-latka (oczywiście z golem) Pajor zdobyła 135 bramek w 196 meczach dla niemieckiego Wolfsburga, z którym cztery razy dotarła do finału Ligi Mistrzyń. Latem 2024 roku dołączyła do ówczesnego mistrza Europy – Barcelony.

     

    A gole? Wciąż płyną strumieniami. Przed kluczowym starciem z Realem Madryt na Stadionie Olimpijskim Pajor może pochwalić się 33 golami w 33 meczach dla Blaugrany. Ma już na koncie pięć hat-tricków, w tym pierwszy w historii kobiecego Klasyku, kiedy Barça rozbiła Real w półfinale Pucharu Królowej. A wszystko to w sezonie, który nie był dla Barcelony łatwy – klub musiał przystosować się do nowego trenera, Pere Romeu, który zastąpił Jonatana Giráldeza, oraz poradzić sobie ze stratą kluczowych zawodniczek, takich jak Mariona Caldentey, Lucy Bronze i Keira Walsh.

     

    Pomimo tych wyzwań drużyna nadal dominuje – zdobyła Superpuchar Hiszpanii, prowadzi w Liga F, zbliża się do półfinału Ligi Mistrzyń i zagra w finale Pucharu Królowej. Wciąż jednak widać pewne rysy na tym obrazie potęgi. Manchester City pokonał je w fazie grupowej Ligi Mistrzyń, Levante zadało im pierwszą domową ligową porażkę od 2019 roku, a zdobywanie bramek nie przychodzi już tak łatwo jak w poprzednich latach. Mimo to klub jest pewny, że finisz sezonu będzie mocny – w dużej mierze dzięki Pajor, która jako klasyczna dziewiątka daje drużynie zupełnie nowe możliwości w ataku.

     

    – Styl gry Barcelony wymaga od zawodniczek aktywności w rozegraniu i Ewa świetnie się w to wpasowała – ocenia Patalon. – Udoskonaliła ruch bez piłki, co czyni ją jeszcze groźniejszą. Jej intensywność zawsze była imponująca, ale w Barcelonie weszła na jeszcze wyższy poziom.

     

    – Jej transfer zmienił sposób, w jaki gra Barça – mówi asystent trenera Espanyolu, Juan Ignacio Ibarra. – Brakowało im napastniczki, która czuje się świetnie w polu karnym. Pajor dała im tę opcję.

     

    Jej ruchy w polu karnym są nieprzewidywalne, a atakowanie dośrodkowań – zabójczo skuteczne. Pajor zdobyła gola głową przeciwko Espanyolowi, mimo że rywalki dobrze wiedziały, na co ją stać.

     

    – Jej największe atuty to szybkość, skuteczność i inteligencja na boisku – dodaje Patalon. – Ma niesamowity instynkt strzelecki, jest spokojna pod presją i potrafi stworzyć coś z niczego.

     

    Polska kolonia w Barcelonie

     

    Pajor nie jest jedyną Polką w klubie. W męskiej drużynie najlepszym strzelcem jest Robert Lewandowski, a niedawno dołączył do niej Wojciech Szczęsny. W żeńskiej akademii rozwijają się Emilia Szymczak i Weronika Araśniewicz.

     

    Dla młodszych koleżanek obecność Pajor to więcej niż tylko inspiracja – to dowód na to, że ciężka praca popłaca. A jej droga na szczyt nie była łatwa.

     

    Pochodzi z wioski liczącej mniej niż 100 mieszkańców. W dzieciństwie pomagała rodzicom w gospodarstwie, podziwiała Cristiano Ronaldo i strzelała więcej goli niż chłopcy, z którymi grała. W wieku 11 lat wyjechała do internatu w Koninie, gdzie zaczęła treningi pod okiem… Patalon.

     

    – Gdy przyszła na pierwszy trening, miała piłkę rozmiaru pięć, która sięgała jej do kolan – wspomina selekcjonerka w rozmowie z TVP. – Była drobna, z krótkimi włosami, trochę przestraszona. Pomyślałam: “Mam nadzieję, że jej nie skrzywdzę”. Grała jednak z dziewczynami dwa lata starszymi i radziła sobie lepiej od nich. Miała wszystko: szybkość, technikę, agresję. To był pierwszy raz, gdy widziałam taki talent.

     

    W wieku 15 lat Pajor została najmłodszą debiutantką w polskiej Ekstralidze, potem przyszły sukcesy młodzieżowej reprezentacji i transfer do Wolfsburga. Tam odkryto u niej poważną wadę wzroku – keratoconus. W pewnym momencie widziała tylko 10% na prawe oko i 30% na lewe. Groziła jej nawet utrata wzroku, ale operacja i soczewki kontaktowe pozwoliły jej kontynuować karierę.

     

    Do tego doszły dwie poważne kontuzje kolana, przez które opuściła niemal dwa sezony. W tym czasie nawiązała współpracę z psychologiem Darią Abramowicz, która pracuje także z Igą Świątek. Studiowała też grę najlepszych napastniczek na świecie, szukając sposobów na poprawę swoich umiejętności. Wróciła jeszcze silniejsza – w sezonie 2022/23 została królową strzelczyń Ligi Mistrzyń i zajęła 18. miejsce w plebiscycie Złotej Piłki.

     

    Ambicja ponad wszystko

     

    Ambicja to słowo, które najczęściej pada w kontekście Pajor. Marzy o wielkich sukcesach. W najbliższy weekend może przybliżyć się do pierwszego mistrzostwa Hiszpanii, ale jej największym celem jest Liga Mistrzyń. Zdobycie trofeum byłoby wymarzonym wstępem do najważniejszego lata w jej karierze – pierwszego wielkiego turnieju z reprezentacją Polski.

     

    Czy 2025 rok będzie najlepszym w jej życiu? Jeśli historia Pajor czegoś uczy, to tego, że nie ma dla niej rzeczy niemożliwych.

     

  • Wąsek sprawił najpiękniejszą sensację w Lahti! Życiowy sukces Polaka

    Wąsek sprawił najpiękniejszą sensację w Lahti! Życiowy sukces Polaka

    Wąsek sprawił najpiękniejszą sensację w Lahti! Życiowy sukces Polaka

    Paweł Wąsek skoczył świetnie i zajmował trzecie miejsce po pierwszej serii konkursu Pucharu Świata w Lahti. 25-letni zawodnik bardzo rozbudził nadzieje polskich kibiców na podium! W drugiej serii Wąsek znów oddał świetny skok!

     

    Wszyscy polscy kibice liczyli, że Biało-Czerwoni w konkursie spiszą się lepiej niż w kwalifikacjach. W nich dwóch Polaków się skompromitowało – Jakub Wolny zajął 51. pozycję, a Aleksander Zniszczoł był dopiero 57! Najlepszy z naszych zawodników – Paweł Wąsek był 10.

     

    Ależ skok Pawła Wąska! Był na podium

     

    Słabe kwalifikacje wynagrodził polskim kibicom konkurs. Paweł Wąsek w pierwszej serii spisał się świetnie. Skoczył 127 metrów. Po jego próbie jury od razu zdecydowało się na skrócenie rozbiegu. Polak prowadził po skokach aż 42 zawodników. Ostatecznie po pierwszej serii był na wysokiej, trzeciej pozycji. Oddał też trzeci najdłuższy skok w tej serii. Polak do drugiego Stefana Krafta tracił 5,6 punktu, a do lidera Słoweńca Anze Laniska już sporo, bo 12,8 punktu.

     

    – Jest bardzo dobrze, Paweł wsłuchał się w nasze prośby o świetny skok. To była elegancka próba. Skoczył tak daleko, że jury skraca rozbieg. To najlepszy komplement dla samego zawodnika – zachwycali się komentatorzy Eurosportu.

     

    Gdyby Wąskowi udało się utrzymać podium, to wywalczyłby najlepszy wynik w tym sezonie. Dotychczas było nim czwarte miejsce w Pucharze Świata w Oberstdorfie.

     

    Wąsek wytrzymał presję. W drugim skoku znów spisał się świetnie. Skoczył 127,5 metra, dostał bardzo wysokie noty za styl i zajął trzecią pozycję! Odniósł zatem największy sukces w życiu w konkursie Pucharu Świata. Należą mu się za to wielkie brawa. Konkurs w Lahti wygrał Anze Lanisek, a drugi był Stefan Kraft.

     

    Maciej Kot: “Wstyd tak skakać”

    Oprócz Wąska w drugiej serii był tylko jeden Polak – Dawid Kubacki. W pierwszej skoczył 117,5 metra, w drugiej metr dalej i zajął dopiero 23. miejsce.

    https://x.com/Skijumpingpl/status/1903483209439981916

    Tuż za najlepszą “30” był Kamil Stoch – na 31. pozycji (115 metrów). Maciej Kot spisał się słabiutko, bo skoczył tylko 106,5 metra. Po 15 skokach był czwarty od końca i już wtedy wiadomo było, że nie będzie go w drugiej serii. Ostatecznie zajął dopiero 47. pozycję i oddał trzeci najkrótszy skok w konkursie. To była katastrofa. – To wstyd tak skakać – powiedział potem Kot przed kamerami Eurosportu.

    https://x.com/Eurosport_PL/status/1903498202034164133

    Wielki awans w drugiej serii zaliczył Jan Hoerl. Po pierwszej części był dopiero 30!, a po skoku na odległość na 128,5 metra awansował na 15. miejsce.

     

    Najlepsza “10” konkurs w Lahti:

    Anze Lanisek (Słowenia) – 131 i 128 (276.9)

    Stefan Kraft (Austria) – 127,5 i 126,5 (270.8)

    Paweł Wąsek – 127 i 127,5 (263.9)

    Manuel Fettner (Austria) – 126 i 127 (263,3)

    Philip Raimund (Niemcy) – 125 i 127 (262.1)

    Andreas Wellinger (Niemcy) – 122,5 i 127,5 (261.5)

    Daniel Tschofenig (Austria) – 121 i 122 (248.7)

    Maximilian Ortner (Austria) -122 i 120,5 (248)

    Ryoyu Kobayashi (Japonia) – 122 i 121,5 (247.7)

    Vladimir Zografski (Bułgaria) – 123 i 121,5 (246)

    … 23. Dawid Kubacki – 117,5 i 118,5 (224.7)

    … 31. Kamil Stoch – 115 (105.9)

    … 47. Maciej Kot – 106,5 (87.1).