Sabalenka powiedziała coś, co rok temu nie przeszłoby jej przez gardło

Koniec z narracją o “strzelających kijach” i umniejszaniem rywalkom. Choć Aryna Sabalenka sensacyjnie odpadła z turnieju w Rzymie, jej pomeczowe słowa o Soranie Cirstei potwierdzają zmianę w zachowaniu Białorusinki, którą obserwujemy od początku sezonu 2026. Czy liderka rankingu przyjęła inną postawę po porażkach?

Tegoroczny turniej na kortach Foro Italico odbywa się już bez Aryny Sabalenki, która w trzeciej rundzie musiała uznać wyższość Sorany Cirstei. Jednak to, co wydarzyło się po meczu – a raczej sposób, w jaki liderka rankingu skomentowała swoją porażkę – rzuca nowe światło na jej postawę.

Mecz z Rumunką był prawdziwym rollercoasterem. Sabalenka rozpoczęła spotkanie z impetem, wygrywając pierwszy set 6:2 i wydawało się, że pewnie kroczy po awans do czwartej rundy. Potem jednak tenisistka z Mińska zaczęła się zacinać. Rumunka przejęła inicjatywę, wygrywając drugą partię 6:3, a w decydującym secie, mimo nerwowej końcówki (nie wykorzystała serwisu na mecz przy stanie 5:4), zdołała domknąć pojedynek wynikiem 7:5.

Sabalenka chwali rywalkę
Choć Sabalenka nie pojawiła się na oficjalnej konferencji prasowej, co w świecie WTA po bolesnych porażkach staje się niemal normą, za pośrednictwem przedstawiciela federacji przekazała mediom swoje przemyślenia. I tu czekało nas pozytywne zaskoczenie.

“Czuję, że nie grałam dobrze od początku do końca. Zaczęłam naprawdę nieźle, ale potem trochę spadł mój poziom. Czułam, że moje ciało nie pozwala mi na występ w najlepszym stylu. Sorana weszła na wyższy poziom i zagrała niesamowity tenis. Tak naprawdę nie dała mi zbyt wielu szans” – wyznała Sabalenka.

Te słowa, choć podszyte informacją o kłopotach zdrowotnych, są uderzająco sprawiedliwe wobec rywalki. To zaskakujące. Mamy wrażenie, że jeszcze rok temu Sabalcence nie przeszłoby to przez gardło. Białorusinka nie szukała tanich wymówek, lecz z uznaniem wypowiedziała się o 36-letniej Cirstei, która w grudniu zapowiedziała zakończenie kariery po sezonie 2026.

“Ona jest wojowniczką. Trochę smutno patrzeć, jak odchodzi. Życzę jej po prostu najlepszego sezonu i dokończenia kariery” – dodała liderka rankingu. To piękny gest w stronę weteranki kortów, który jeszcze rok temu mógłby nie przejść przez gardło Białorusince. Dlaczego?

Rok temu było inaczej
Sabalenka przez długi czas słynęła z narracji, która umniejszała sukcesom jej pogromczyń. Przypomnijmy choćby finał Roland Garros 2025. Po porażce z Coco Gauff Białorusinka stwierdziła na konferencji prasowej: – Myślę, że Coco wygrała mecz nie dlatego, że grała niesamowicie – po prostu mnóstwo psułam.

Jakby tego było mało, sugerowała wtedy, że gdyby w półfinale pokonała ją Iga Świątek, Polka z łatwością ograłaby Amerykankę. Było to nieeleganckie i uderzało w triumfatorkę turnieju wielkoszlemowego.

Czytaj także: Dwa finały polskiej tenisistki, a potem dramat

Byłem wtedy na konferencji Sabalenki w stolicy Francji i pamiętam miny zaskoczonych dziennikarzy, którzy słuchali liderki rankingu. Była poddenerwowana, nie kryła żalu i brzmiała tak, jakby nie mogła się pogodzić z przegraną. Później kilkakrotnie przepraszała publicznie Gauff, a media amerykańskie zastanawiały się, jak potraktują ją miejscowi kibice, gdy rozgrywki przeniosą się za Ocean. Amerykanie okazali się dość wyrozumiali, ale niesmak w środowisku tenisowym pozostał długo.

Jeszcze gorzej wybrzmiały słowa Aryny Sabalenki po finale zeszłorocznego WTA Finals w Rijadzie, gdzie uległa Jelenie Rybakinie. Rzucone w stronę boksu: “Raz do roku nawet kij wystrzeli” obiegło światowe media. Sugestia, że zwycięstwo reprezentantki Kazachstanu to dzieło przypadku, była nie tylko niesprawiedliwa, ale i błędna. Bilans ich bezpośrednich starć (10:7 dla Sabalenki) pokazuje przecież, że Rybakina jest dla niej równorzędną partnerką w walce o najwyższe cele.

Co prawda mistrzyni Wimbledonu 2022, zapytana o tamte słowa Białorusinki, podkreślała, że nie bierze tego do siebie, ale eksperci i kibice mieli kolejny przykład na to, że w trudnym momencie pierwsza rakieta świata nie wytrzymuje ciśnienia i przy tym obraża przeciwniczki.

Sezon 2026 pokazuje jednak nową Arynę Sabalenkę. Zmiana podejścia zaczęła być widoczna już podczas Australian Open. Po przegranym finale z Rybakiną potrafiła powiedzieć: “Jelena dzisiaj była lepszą zawodniczką. Zagrała niesamowicie. Kapitalnie serwowała”.

Podobny ton słyszeliśmy niedawno w Madrycie, po sensacyjnej porażce z Hailey Baptiste w ćwierćfinale. Amerykanka obroniła wtedy sześć piłek meczowych, a Sabalenka, zamiast narzekać na pecha, skwitowała krótko: “Grała naprawdę odważny tenis… Co mogę powiedzieć? Brawo”. To sygnał, że liderka rankingu zrozumiała, iż wielkość mistrza mierzy się nie tylko liczbą pucharów, ale i klasą pokazaną w momencie niepowodzenia. Miarą mistrzostwa jest właśnie umieć się zachować odpowiednio. nie tylko będąc na szczycie, ale także po przegranej.

Wyjątkowa postawa Świątek
Warto również zatrzymać się przy samym aspekcie medialnym. Nieobecność Sabalenki na konferencji po meczu z Cirsteą nie jest wyjątkiem w tourze. Podobnie postąpiły m.in. Mirra Andriejewa czy Elina Switolina po porażkach w Stuttgarcie w półfinałach. Tenisistki, targane emocjami i zmęczeniem, często wybierają oświadczenia przekazywane pracownikom WTA. To ich prawo, bo sportowcy po przegranych nie zawsze czują się na siłach rozmawiać z dziennikarzami.

Na tym tle jednak jeszcze wyraźniej odznacza się postawa Igi Świątek, która prawie zawsze, bez względu na wynik i samopoczucie, staje przed dziennikarzami. Również po boleśnie przegranych meczach, co ostatnio widzieliśmy m.in. w Miami, po niepowodzeniu z Magdą Linette, w Stuttgarcie po starciu z Mirrą Andriejewą, a nawet w Madrycie, gdzie mimo kreczu w rywalizacji z Ann Li i wyraźnych problemów zdrowotnych Świątek znalazła siłę, by odpowiedzieć na pytania dziennikarzy. To wyraz szacunku dla mediów i kibiców, który w dzisiejszym sporcie warto doceniać podwójnie.

Pochwalić należy także Arynę Sabalenkę i zmianę jej podejścia. Z zawodniczki, która nie zawsze potrafiła pogodzić się z faktem, że ktoś może być od niej lepszy danego dnia, staje się liderką pełną klasy. Jej wypowiedzi o Cirstei, Baptiste czy Rybakinie świadczą o tym, że praca nad sobą i zebrane doświadczenie procentują. Zmiana retoryki jest ewidentna. Sabalenka przestała walczyć z rzeczywistością, a zaczęła wyciągać z niej wnioski. Jak sama przyznała w Rzymie: “Nigdy nie przegrywamy; po prostu się uczymy”. Jeśli ta lekcja zostanie z nią na dłużej, walka o tron światowego tenisa, m.in. z Jeleną Rybakiną, Coco Gauff i Igą Świątek, stanie się jeszcze bardziej fascynująca, nie tylko pod względem siły ognia na korcie, ale i mentalnej dojrzałości.