Kuriozalne zachowanie gwiazdy. “Nie sądzę, żeby jakikolwiek trener wytrzymał”

Kuriozalne wycofanie się z turnieju w Rzymie, trenerska karuzela i spóźnione zgłoszenie do kolejnych zawodów – sytuacja wokół Emmy Raducanu staje się coraz bardziej niepokojąca. Brytyjka, która po sensacyjnym triumfie w Nowym Jorku przed pięcioma laty miała podbić świat, dziś częściej niż z rywalkami walczy z własnym organizmem i organizacyjnym nieładem. Sprawdzamy, co się dzieje z 23-letnią mistrzynią US Open 2021.

Emma Raducanu wycofała się z turnieju Internazionali BNL d’Italia w Rzymie. Oficjalnym powodem jest choroba, która nasiliła się w wyniku przebytej wcześniej infekcji wirusowej. Ta lakoniczna informacja, przekazana przez sztab Brytyjki, wywołała na Foro Italico poruszenie, ale i – co smutne w kontekście ostatnich lat – pewien rodzaj znużenia. Scenariusz, który rozegrał się w stolicy Włoch, był bowiem nie tyle pechowy, co wręcz kuriozalny.

Brytyjka nie była w Rzymie jedynie “wirtualnie”. Trenowała na mączce przez ostatnie kilka dni, przygotowując się do startu, a co więcej zdążyła wypełnić wszystkie obowiązki medialne. Rozmawiała z dziennikarzami, uśmiechała się do kamer, analizowała swoją formę. Decyzja o wycofaniu zapadła w ostatniej chwili, niemal tuż przed wejściem na kort. W zawodowym tenisie to sytuacja nietypowa. Zazwyczaj zawodnik, który czuje, że jego organizm odmawia posłuszeństwa po infekcji, rezygnuje na etapie wstępnym. Tymczasem Raducanu przeszła pełen cykl przygotowawczy na miejscu, by na samym finiszu ogłosić, że nie zagra. Nie brakuje pytań o ocenę stanu zdrowia zawodniczki, która od czasu sensacyjnego triumfu w US Open w 2021 roku częściej walczy z własnym ciałem niż z rywalkami.

Karuzela trenerska
Wycofanie się z Rzymu to nie wszystko. Nie brakuje także wątpliwości, kto będzie ją dalej trenował. Do stycznia tego roku Emma Raducanu współpracowała z Francisco Roigiem, cenionym fachowcem, który obecnie prowadzi Igę Świątek, a wcześniej prawie 20 lat pracował w teamie Rafaela Nadala jako asystent.

Od czasu rozstania z Roigiem po Australian Open Raducanu regularnie korzysta ze wsparcia Alexisa Cantera. To trener z Brytyjskiej Federacji Tenisowej, także jej sparingpartner. Ale ma to być opcja tymczasowa, a tenisistka w marcu w Indian Wells tłumaczyła, że jest otwarta na możliwość zatrudnienia kolejnego szkoleniowca na pełen etat. Problem w tym, że od wygrania US Open miała już dziewięciu opiekunów, których potrafi zmieniać nawet po kilku miesiącach.

Tony Fairbairn z portalu Ubitennis.net, baczny obserwator kariery Brytyjki, nie gryzie się w język: – Obecnie nie sądzę, żeby jakikolwiek trener wytrzymał z Raducanu dłużej niż sześć miesięcy. Wygląda na to, że jest trudną zawodniczką we współpracy. Kolejne znane nazwiska sobie nie poradziły, znaków zapytania wokół niej nie brakuje – komentuje Fairbairn dla Sport.pl.

Ekspert odnosi się także do postaci Andrew Richardsona, architekta sukcesu w Nowym Jorku, którego odejście było pierwszym sygnałem nadchodzącej niestabilności. – Richardson przestał pracować z Raducanu dlatego, że chciał skupić się na spędzaniu czasu z rodziną i trenowaniu dzieci. Przyjęto to w Wielkiej Brytanii ze zrozumieniem – dodaje Fairbairn.

BBC zaś twierdzi, że Raducanu i jej rodzina po spektakularnym triumfie zawodniczki w USA doszli do wniosku, że potrzebny jest doświadczony trener i dlatego kontrakt Richardsona nie został przedłużony. W środowisku mówi się, że to był błąd, który ciągnie za Brytyjką do dziś.

W ostatnich dniach pojawiły się spekulacje o wielkim powrocie Richardsona. Widziano ich razem na korcie, co natychmiast rozbudziło nadzieje fanów. Rzeczywistość jest jednak bardziej prozaiczna. Yasmin Syed z “Expressu” studzi emocje, opowiadając Sport.pl: – Jeśli chodzi o Andrew Richardsona, dołączył on ostatnio do Emmy Raducanu na blok treningowy w Akademii Davida Ferrera w Hiszpanii, ponieważ mają długą wspólną historię, ale tenisistka nie planuje ponownie zatrudnić go na pełen etat.

Brytyjka chciała potrenować przed sezonem na kortach ziemnych w Europie i zwróciła się do swojego byłego trenera. Złośliwi wskazują, że to wymowny sposób jej działania: doraźne konsultacje, brak stałości i długofalowej wizji, która pozwoliłaby jej wrócić do ścisłej czołówki. Dziś jest 30. na świecie, ale cztery lata temu była nawet 10.

Raducanu nie rozegrała oficjalnego meczu od 9 marca, kiedy to przegrała w trzeciej rundzie Indian Wells z Amandą Anisimovą. Opuściła m.in. zawody w Miami, Madrycie i Rzymie. Co gorsza, mimo deklaracji o chęci gry za kilka dni w Strasbourgu, spóźniła się z oficjalnym zgłoszeniem do turnieju.

Teraz jej los zależy wyłącznie od dobrej woli organizatorów i przyznania “dzikiej karty” lub przebijania się przez kwalifikacje, co przy jej obecnym stanie zdrowia i braku pewności siebie wydaje się scenariuszem ryzykownym. Występ w Rzymie byłby jej bardzo potrzebny, by “przetrzeć się” jakkolwiek na mączce przed paryskim Roland Garros, gdzie prawdopodobnie nie zostanie rozstawiona. Obecnie w rankingu live jest 36. To zaś rodzi dodatkowe kłopoty, bo brak rytmu meczowego i potencjalnie trudniejsza drabinka mogą utrudnić jej osiągnięcie sukcesu w Paryżu.

Sponsorzy zamiast pucharów?
Trudno nie odnieść wrażenia, że kariera Emmy Raducanu toczy się obecnie na dwóch, całkowicie odrębnych torach. Sportowo widzimy regres, kontuzje i chaos. Marketingowo – kolejne sukcesy. W lutym świat obiegła informacja o podpisaniu przez Brytyjkę gigantycznego kontraktu z marką Uniqlo, który ma opiewać na 3,5 miliona funtów rocznie. Dołączyła tym samym do elitarnego grona ambasadorów, w którym jest m.in. Roger Federer.

Dla kibiców tenisa ta data jest symboliczna z innego powodu. Od momentu ogłoszenia współpracy z japońskim gigantem odzieżowym, kariera Brytyjki znów wyhamowała. Ten kontrast jest niezwykle wymowny i buduje narrację, której Raducanu chciała uniknąć: wizerunek dawnej mistrzyni, która jest bardziej interesująca dla globalnych marek niż groźna dla przeciwniczek w drabince turniejowej.

Obecny moment w jej karierze wygląda jak smutne déjà vu z ostatnich dwóch lat. Powtarza się ten sam schemat: brak stałego trenera, chroniczne problemy zdrowotne uniemożliwiające regularne starty, spadek w rankingu, a w tym czasie błyszczące kampanie reklamowe dla Porsche, Diora czy właśnie Uniqlo. Informacje o kolejnych milionach na koncie zbiegają się z kolejnymi komunikatami o wycofywaniu się z turniejów.

Dla brytyjskiego tenisa Emma Raducanu wciąż pozostaje kluczowa, to dziś najwyżej sklasyfikowana tenisistka z Wysp w rankingu WTA. Talent, który pokazała na kortach Flushing Meadows, nie mógł wyparować. Jednak bez stabilizacji w sztabie, bez wyleczenia organizmu i postawienia sportu nad obowiązkami marketingowymi, Raducanu ryzykuje, że zostanie zapamiętana jako “one-hit wonder” – zawodniczka jednego turnieju, która podbiła świat, ale nie potrafiła pozostać na szczycie. Rzym miał być nowym otwarciem, a stał się kolejnym symbolem zagubienia 23-letniej tenisistki. Czy Roland Garros będzie inny? Na razie Raducanu musi wygrać najważniejszy mecz: ten z własnym ciałem i chaosem, który powstał wokół niej.