Polscy tenisiści w cieniu Świątek. Sukces Fręch pokazał, jak jest naprawdę

Polski tenis przeżywa obecnie jeden z najlepszych okresów w swojej historii. Sukcesy odnoszą nie tylko największe gwiazdy, ale także zawodnicy i zawodniczki, którzy regularnie pojawiają się w czołówce światowych rankingów. Mimo to wielu z nich wciąż pozostaje w cieniu spektakularnych osiągnięć Igi Świątek. Jej dominacja sprawiła, że inne wyniki polskich tenisistów często nie są odbierane z należytą uwagą, choć jeszcze kilkanaście lat temu byłyby powodem do ogromnej dumy i szerokiej dyskusji w mediach.

Dobrym przykładem jest niedawny występ Magdaleny Fręch w turnieju rangi WTA 500 w meksykańskiej Meridzie. Polka zaprezentowała się tam znakomicie, docierając aż do finału. Po drodze wyeliminowała między innymi rozstawioną z numerem czwartym Czeszkę Marie Bouzkovą oraz Hiszpankę Jessicę Bouzas-Maneiro, która na początku roku w rozgrywkach United Cup sensacyjnie pokonała Coco Gauff. Dopiero w decydującym meczu Fręch musiała uznać wyższość Cristiny Bukszy, przegrywając 1:6, 6:4, 4:6.

Mimo porażki w finale osiągnięcie łodzianki należy uznać za bardzo wartościowe. Fręch została pierwszą polską tenisistką w tym sezonie, która w grze pojedynczej awansowała do finału turnieju głównego cyklu WTA. Był to zarazem trzeci taki rezultat w jej karierze. W 2024 roku wygrała zawody w Guadalajarze, a kilka miesięcy później dotarła do finału w Pradze. Tam przegrała w historycznym dla polskiego tenisa meczu o tytuł z Magdą Linette – był to pierwszy w historii finał WTA, w którym zmierzyły się dwie reprezentantki Polski.

Sukces Fręch w cieniu większej gwiazdy

Osiągnięcia Fręch czy Linette są bez wątpienia znaczące, jednak w obecnej rzeczywistości często giną w cieniu triumfów Igi Świątek. Gdy liderka polskiego tenisa pod koniec września ubiegłego roku wygrała turniej WTA 500 w Seulu, informacja ta szybko trafiła na czołówki portali informacyjnych i do serwisów telewizyjnych, które na co dzień nie zajmują się tenisem. Tematem żyli nie tylko pasjonaci tej dyscypliny, ale także szerokie grono kibiców sportu.

Inaczej wyglądała sytuacja w przypadku finału Fręch w Meridzie. Choć turniej należał do tej samej kategorii, zainteresowanie mediów było zdecydowanie mniejsze. Informacja o sukcesie Polki nie przebiła się poza środowisko sportowe, a wywiady z nią czy jej trenerem Andrzejem Kobierskim pojawiały się rzadko. Tymczasem dla tenisistki zajmującej 36. miejsce w rankingu WTA finał tak prestiżowych zawodów może być nawet większym osiągnięciem niż triumf w podobnej imprezie dla zawodniczki z absolutnej światowej czołówki.

Można odnieść wrażenie, że w obecnej erze nawet znaczące rezultaty innych polskich tenisistów są oceniane przez pryzmat tego, co osiąga Świątek. Gdy ktoś nie wygrywa turniejów wielkoszlemowych lub nie walczy o pierwsze miejsce w rankingu, jego sukcesy bywają traktowane jako coś oczywistego lub niewystarczającego. A przecież w realiach światowego tenisa już sam awans do finału turnieju tej rangi jest ogromnym osiągnięciem.

Drużynowy triumf i niedocenieni bohaterowie

Podobny mechanizm można było zauważyć na początku sezonu, gdy reprezentacja Polski wygrała w Australii turniej United Cup. Był to pierwszy taki sukces naszej drużyny w historii. Choć wielu kibiców doceniło ten triumf, część komentarzy koncentrowała się na słabszej dyspozycji Świątek, która przegrała swoje spotkania z Coco Gauff oraz Belindą Bencic.

Tymczasem kluczowe punkty zdobyli inni zawodnicy. Hubert Hurkacz wygrał decydujące mecze w singlu, a w grze mieszanej świetnie spisali się Jan Zieliński i Katarzyna Kawa. Bez ich zwycięstw Polska nie sięgnęłaby po tytuł, jednak ich wkład w sukces drużyny nie zawsze był podkreślany z taką siłą, jak na to zasługiwał.

Hurkacz i niedoceniony rekordowy sezon

Jeszcze bardziej widoczne jest to w przypadku Huberta Hurkacza. Najlepszy sezon w jego karierze przypadł na 2021 rok. Wtedy Polak dotarł do półfinału Wimbledonu – co do dziś pozostaje jednym z największych osiągnięć w historii polskiego męskiego tenisa. W tym samym roku wygrał prestiżowy turniej ATP 1000 w Miami, pokonując w finale Jannika Sinnera. Do tego dołożył triumfy w Delray Beach i Metz oraz dobre wyniki w innych turniejach najwyższej rangi, między innymi ćwierćfinały w Indian Wells i Toronto oraz półfinał w halowym Mastersie w Paryżu.

Mimo tak imponującego sezonu Hurkacz zajął dopiero 17. miejsce w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na Sportowca Roku 2021. Co ciekawe, wyżej sklasyfikowana była wtedy Iga Świątek, choć jej sezon nie był tak spektakularny jak kolejne lata, w których dominowała w światowym tenisie.

Badania firmy ARC Rynek i Opinia w ramach projektu „Sponsoring Monitor” pokazują także ogromną różnicę w rozpoznawalności sportowców. Świątek jest dziś jedną z trzech najbardziej znanych postaci polskiego sportu – obok Roberta Lewandowskiego i Kamila Stocha – osiągając niemal 70-procentowy poziom rozpoznawalności. Hurkacz, mimo wielu lat spędzonych w światowej czołówce ATP, notuje wyniki w granicach 18–25 procent. Nie zmienił tego nawet fakt, że wyprzedził w rankingach Wojciecha Fibaka i stał się najwyżej sklasyfikowanym polskim tenisistą w historii.

Moment, gdy Linette była na pierwszym planie

Jednym z nielicznych momentów, gdy inny polski tenisista znalazł się na pierwszym planie medialnym kosztem Świątek, był Australian Open 2023. Liderka światowego rankingu odpadła wtedy w czwartej rundzie, natomiast Magda Linette sprawiła ogromną niespodziankę, docierając aż do półfinału. Był to najlepszy wynik w jej karierze w turniejach wielkoszlemowych.

Przez kilka dni to właśnie o Linette mówiło się najwięcej. Zapraszano ją do programów telewizyjnych i radiowych, a jej sukces był szeroko komentowany również poza środowiskiem tenisowym. Pokazało to, jak wielkim wydarzeniem może być osiągnięcie polskiego tenisisty, gdy nie jest ono automatycznie porównywane z wynikami największej gwiazdy.

Złoty okres polskiego tenisa

Warto pamiętać, że finał Fręch w Meridzie czy półfinał wielkoszlemowy Linette to rezultaty, które jeszcze dekadę temu wydawały się w Polsce niemal nierealne. Gdy spojrzymy na historię naszego tenisa, liczba tytułów na najwyższym poziomie, finałów WTA i ATP czy ćwierćfinałów turniejów wielkoszlemowych nie jest aż tak duża, by przechodzić nad nimi do porządku dziennego.

Polski tenis znajduje się dziś w wyjątkowym momencie. W kwietniu 2025 roku po raz pierwszy w historii aż trzy nasze tenisistki jednocześnie znalazły się w czołowej trzydziestce rankingu WTA. Iga Świątek, Magda Linette i Magdalena Fręch osiągały w ostatnich latach najlepsze pozycje w swoich karierach i – obok Agnieszki Radwańskiej – należą do grona najwyżej sklasyfikowanych Polek w historii tej dyscypliny.

To pokazuje, że sukcesy polskiego tenisa nie ograniczają się wyłącznie do jednej zawodniczki. Choć Świątek jest bez wątpienia jego największą gwiazdą, za jej plecami stoi cała grupa tenisistów i tenisistek, którzy również osiągają wyniki na światowym poziomie.

Sukces, który staje się normą

Paradoksalnie, dominacja Świątek sprawiła także, że jej własne sukcesy bywają traktowane jako coś oczywistego. Kibice przyzwyczaili się, że regularnie wygrywa turnieje, dociera do finałów czy półfinałów i walczy o pierwsze miejsce w rankingu. W efekcie każde potknięcie jest szeroko komentowane, a zwycięstwa przestają wywoływać tak wielkie emocje jak kiedyś.

To naturalna cena, jaką płacą sportowcy należący do absolutnej elity. Gdy ktoś przez lata utrzymuje się na szczycie, jego sukces przestaje być sensacją, a staje się oczekiwaną normą.

Doceniajmy wszystkich

Dlatego patrząc na wyniki polskich tenisistów, warto zachować szerszą perspektywę. Awans do finału turnieju WTA 500, miejsce w czołowej dziesiątce rankingu ATP czy półfinał wielkoszlemowy to osiągnięcia wymagające lat pracy, ogromnych nakładów finansowych i wielkiej determinacji.

Polski tenis przeżywa dziś złoty okres – i nie jest to wyłącznie era Igi Świątek. To także czas sukcesów Huberta Hurkacza, Magdy Linette, Magdaleny Fręch oraz wielu innych zawodników. Warto o tym pamiętać, zanim uznamy kolejne dobre wyniki za coś oczywistego. Bo jeszcze niedawno byłyby one wydarzeniem, o którym mówiłby cały kraj.