Author: unoh

Gigantyczny sukces Anny Twardosz! Tworzy historię polskich skoków

Anna Twardosz ponownie przeszła do historii polskich skoków kobiecych! Nasza reprezentantka zajęła 21. miejsce w przedostatnim konkursie sezonu Pucharu Świata, rozgrywanym w Lahti. Punkty wywalczone w Finlandii przypieczętowały udział Polki w finale sezonu dla Top 30 klasyfikacji generalnej, czego nigdy wcześniej nie dokonała żadna z naszych rodaczek. Czwartkowy konkurs wygrała niesamowita Nika Prevc, która jest już pewna zwycięstwa w całym Pucharze Świata.

 

Choć męską stawkę w Pucharze Świata czeka jeszcze potem wizyta w Planicy, żeńska część skoków narciarskich żegna się z sezonem 2024/25 już w Lahti. Dla Anny Twardosz jest to zwieńczenie zdecydowanie najlepszego sezonu w jej karierze. Polka zdobyła w nim jak dotąd 67 pkt do klasyfikacji generalnej, a choćby w słoweńskim Ljubnie zajęła 15. miejsce, co również stało się jej rekordem życiowym. Teraz w Finlandii stanęła przed szansą wielkiego wydarzenia w skali całych polskich skoków.

 

Twardosz miała szansę na nagrodę za cały sezon

Przed przyjazdem do Lahti Twardosz zajmowała 32. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Wiadomo jednak było, że w zawodach nie wezmą udziału 9. Thea Minyan Bjoerseth i 13. Agnes Reisch. Nieobecność Norweżki i Niemki otworzyła Polce drogę do udziału w ostatnim konkursie sezonu dla Top 30 “generalki”. Nigdy wcześniej żadna reprezentantka naszego kraju nie wywalczyła sobie do tego prawa, a Twardosz mogła przejść do historii. Warunek? Nie dać się wyprzedzić nikomu za nią. Z zawodniczek obecnych w Lahti najbliżej Polki były dwie Niemki: Alvine Holz (19 pkt straty) i Emely Torrazza (21 pkt).

 

Tak się to robi! Twardosz wywalczyła punkty i przeszła do historii

Na szczęście Twardosz szybko im pokazała, że nie będzie łatwo. W pierwszej serii skoczyła 113,5 metra, co dało jej 23. miejsce i pewne kolejne punkty. Ani Holz (36. miejsce), ani Torazza (34. miejsce) się do drugiej serii nie dostały. Polka nie była jeszcze jednak na 100 proc. pewna udziału w konkursie dla Top 30, bo punkty wywalczyły też będące za nią w klasyfikacji generalnej Tina Erzar (30. miejsce po pierwszej serii) oraz Yuzuki Sato (16. miejsce). One traciły do Polki co prawda kolejno 28 i 33 pkt, ale teoretycznie wciąż mogły odrobić.

 

Nasza reprezentantka do tego jednak nie dopuściła! W drugiej serii skoczyła krócej, bo 107 metrów, ale to pozwoliło jej nawet przesunąć się o dwie lokaty w górę na 21. miejsce. Bardzo dobry konkurs zanotowała Japonka Sato (16. miejsce), ale nie na tyle, by zagrozić naszej reprezentantce, która oficjalnie stała się pierwszą Polką w historii, która weźmie udział w finale sezonu! Ten rozpocznie się w piątek 21 marca o 14:50.

 

Nika Prevc jest jedyna w swoim rodzaju

Zawody w Lahti wygrała wręcz nietykalna w obecnej formie Nika Prevc, która dawno temu zagwarantowała sobie Kryształową Kulę za zwycięstwo w Pucharze Świata. Słowenka w drugiej serii pobiła własny rekord skoczni, lecąc 135,5 metra. To jej dziewiąte z rzędu zwycięstwo w konkursie PŚ. Drugie miejsce zajęła Niemka Selina Freitag, a trzecie Kanadyjka Alexandria Loutitt.

Głośno o Świątek i Abramowicz. “Przekroczyły granice”

Relacje Igi Świątek z psycholog Darią Abramowicz budzą kontrowersje. Uwagę na to w rozmowie z Interią zwrócił psycholog Dariusz Nowacki. Zagraniczni dziennikarze podchwycili ten temat i szeroko się o tym rozpisywali.

 

Relacje między Igą Świątek a jej psycholog Darią Abramowicz stały się tematem międzynarodowych dyskusji. Wielu ekspertów, w tym psycholog Dariusz Nowicki, uważa, że ich więzi są zbyt zażyłe, co może zaburzać ocenę sytuacji.

 

Nowicki, cytowany przez Interię, ostrzega przed poważnymi konsekwencjami zbyt bliskich relacji zawodowych. Temat ten został podchwycony przez zagraniczne media.

 

Światowe media, takie jak “Puntodebreak” i “Tennis365”, zwracają uwagę na zmiany w zachowaniu Polki na korcie. “Świątek i jej psycholog przekroczyły pewne granice zawodowej relacji” – pisze “Puntodebreak”. Dziennikarze podkreślają, że “niestabilność emocjonalna tenisistki” może być związana z jej relacją z Abramowicz.

 

“Świątek została ostrzeżona, że jej ‘związek’ z psycholog jest ‘zakłócony’” – pisze z kolei portal “Tennis365”. Partnerstwo z Abramowicz, choć wcześniej chwalone, teraz jest krytykowane.

 

“Hindustantimes” również podkreśla, że granice między Świątek a Abramowicz zostały przekroczone. Wiceliderka światowego rankingu znalazła się w centrum uwagi z powodów skandalicznych, co związane jest m.in. z wpadką antydopingową czy też napadami złości.

 

“Związek Igi z psycholog poddany jest w dużą wątpliwość po wybuchach złości tenisistki. Granice zostały przekroczone. Świątek stała się ostatnio głównym obiektem kontrowersji od czasu ubiegłorocznego, miesięcznego zakazu dopingowego. Teraz polska gwiazda tenisa znów znalazła się w centrum uwagi, ale z powodów skandalicznych” – napisano.

 

Przypomnijmy, że Świątek już niebawem, bo w piątek (21 marca) rozpocznie zmagania w turnieju Miami Open. Jej pierwszą rywalką będzie Caroline Garcia.

Decyzja ws. szefa MKOl. Pierwsza taka sytuacja w historii!

Poznaliśmy oficjalne wyniki wyborów na szefa Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Po raz pierwszy w historii tę funkcję objęła kobieta – Kirsty Coventry.

 

Kirsty Coventry, 41-letnia była pływaczka z Zimbabwe, została nową przewodniczącą Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (MKOl). Wybory odbyły się w czwartek, 20 marca podczas 144. sesji komitetu w Grecji.

 

Coventry jest pierwszą kobietą, która obejmie to stanowisko. W dodatku nigdy wcześniej nie doszło do tego, by na czele MKOl stała osoba z Afryki. 41-latka obejmie urząd po przekazaniu władzy 23 czerwca, zastępując Thomasa Bacha.

 

Warto podkreślić, że Coventry była jedną z trzech mocnych kandydatek namaszczonych przez obecnego prezydenta MKOl. – Ona jest gwarantem utrzymania dotychczasowego umiarkowanego kierunku. Pochodzi z Afryki, jest utytułowaną zawodniczką, ministrą sportu w swoim kraju, a jej wybór byłby symboliczny, bo byłaby pierwszą kobietą na tym stanowisku. Z naszej perspektywy wciąż najlepszym wyborem jest Coe – komentował w rozmowie z WP SportoweFakty Robert Korzeniowski.

 

41-latka z zadowoleniem przyjęła decyzję, która umożliwiła sportowcom z Rosji i Białorusi udział w igrzyskach olimpijskich 2024 w Paryżu. – Nasze wartości olimpijskie mają być otwarte i obejmować wszystkich, więc zgadzam się, że to pierwszy krok, a potem zobaczymy, jak się to potoczy – mówiła krótko po zakończeniu sprawy.

 

Kadencja byłej pływaczki potrwa osiem lat. W swoim przemówieniu podkreśliła, że to dla niej ogromny zaszczyt i zobowiązanie do prowadzenia organizacji z dumą i wartościami na pierwszym miejscu.

 

– To niezwykły moment. Jako 19-letnia dziewczynka nigdy nie myślałam, że stanę tutaj, mogąc oddać coś temu niesamowitemu ruchowi – powiedziała Coventry podczas sesji, cytowana przez oficjalną stronę MKOl.

 

Kobieta pochodząca z Zimbabwe była członkinią komitetu już od 2013 roku. Od 2018 r. pełniła funkcję ministra sportu w swojej ojczyźnie oraz wiceprezydentki Międzynarodowej Federacji Surfingu.

 

Coventry była także przedstawicielką sportowców w Światowej Agencji Antydopingowej oraz członkinią jej komitetu sportowców. Jako zawodniczka Coventry zdobyła aż siedem medali olimpijskich, w tym dwa złote.

Szykuje się afera w LM? Fornal zaapelował tuż po meczu

Tomasz Fornal zwraca się z prośbą do CEV i organizatorów turnieju finałowego Ligi Mistrzów. – Nie wiem, z jakiej racji podjęto taką decyzję. Chciałbym wystosować apel do władz, żeby się jeszcze nad tym zastanowić – mówi przyjmujący.

 

Korespondencja z Jastrzębia Zdroju – Arkadiusz Dudziak, dziennikarz WP SportoweFakty

 

JSW Jastrzębski Węgiel po raz kolejny napisał historię i po raz czwarty z rzędu awansował do półfinału Ligi Mistrzów. Nie było jednak łatwo. W pierwszym meczu mistrzowie Polski sensacyjnie przegrali z Olympiakosem Pireus 2:3. W rewanżu we własnej hali nie dali jednak złudzeń rywalom i zwyciężyli 3:0.

 

– To, że jesteśmy faworytem, to nie znaczy, że przeciwnik się położy. W pierwszym meczu byli niesieni przez swoich znakomitych kibiców, zaczęli rewelacyjnie grać od trzeciego seta. Byli od nas lepsi i zasłużenie wygrali w tamtym spotkaniu 3:2. My dzisiaj mieliśmy tego siódmego zawodnika w postaci kibiców – mówi Tomasz Fornal.

 

 

– Byliśmy naładowani agresją. Każdy by oddał zdrowie, żeby wygrać – dodaje przyjmujący Jastrzębskiego Węgla.

 

Organizatorzy w ogniu krytyki

W tym roku turniej finałowy Champions League odbędzie się w Łodzi w dniach 16-18 maja. Zazwyczaj Final Four zamykał się w dwa dni. Półfinały były rozgrywane w sobotę, a mecze o medale odbywały się w niedzielę.

 

W tym roku jednak organizatorzy z Polski i CEV zastosowali dość osobliwy wariant. Pierwszy półfinał odbędzie się w piątek o 20:00, a drugi w sobotę o 14:45. Jak nietrudno się domyślić, w meczach o medale zdecydowanie bardziej wypoczęte będą te drużyny, które grały swój półfinał w piątek.

 

Niestety, źle na tym mogą wyjść drużyny z naszego kraju, bowiem półfinał JSW Jastrzębski Węgiel – Aluron CMC Warta Zawiercie zaplanowano na sobotę. Ta sytuacja nie spodobała się między innymi Bartoszowi Kwolkowi i Łukaszowi Kaczmarkowi (więcej TUTAJ).

 

– Zgadzam się z tą krytyką. Wydaje mi się, że to trochę abstrakcyjne. Nie wiem, z jakiej racji podjęto taką decyzję. Chciałbym wystosować apel do władz, żeby się jeszcze nad tym zastanowić. Najbardziej sprawiedliwe byłoby, gdyby oba mecze były rozgrywane w sobotę lub w piątek. Do tego momentu są jeszcze dwa miesiące. Zobaczymy, czy to się wydarzy – opowiada Fornal.

 

Pozytywnie ocenia jednak powrót do formatu Final Four. Od 2019 roku odbywał się bowiem Superfinał Ligi Mistrzów. W jednej hali w tym samym dniu odbywał się finał Ligi Mistrzów i Ligi Mistrzyń. Od tego sezonu Final Four kobiet i mężczyzn odbywa się w innym miejscu, w innym terminie.

 

– Dobrze, że wracamy do starej formuły. Superfinał miał swoje plusy i minusy. Teraz to będzie jednak siatkarskie święto, bo przez cały weekend najlepsze drużyny w Europie zjadą się i będą grać w jednym miejscu – tłumaczy Fornal.

 

Wyjątkowy kibic

W tym meczu Tomasz Fornal miał także wyjątkowe wsparcie, bowiem przyjechał Bartosz Kurek, który obecnie gra w ZAKSIE Kędzierzyn-Koźle. Panowie prywatnie są przyjaciółmi, a zdjęcie z ich rozmowy obiegło internet.

 

– Każdy przyjeżdża mnie pooglądać, nie dziwię się – zaśmiał się Fornal. – Bartek miał luźny wieczór, a my graliśmy późno, więc mnie odwiedził. Cieszę się z tego – dodaje przyjmujący.

Zatrważająca niemoc. A “Lewy” bagatelizuje problem [OPINIA

559 dni i 797 minut na gola z gry w meczu o stawkę drużyny narodowej czeka Robert Lewandowski. To najdłuższa taka niemoc “Lewego” w reprezentacyjnej karierze. Kapitan bagatelizuje sprawę, ale problem jest głęboki. Cofa nas w czasie o ponad dekadę.

Po niedzielnym meczu z Atletico (4:2), w którym Robert Lewandowski w pięknym stylu (zobacz TUTAJ) strzelił 35. (!) w tym sezonie gola dla Barcelony, Mateusz Święcicki z Eleven Sports zapytał go o to, kiedy doczekamy się jego trafienia z gry w meczu reprezentacji.

– Co to za różnica? Gol to gol. Czy z gry, czy nie z gry, czy z karnego, czy z wolnego. Nieważne jak – ważne, żeby wpadało – odpowiedział z uśmiechem “Lewy”. Być może to nie były odpowiednie okoliczności na zadanie takiego pytania, ale płytka odpowiedź 36-latka też była nie na miejscu.

Problem jest realny i głębszy, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. To aż nieprawdopodobne, ale Robert Lewandowski na gola z otwartej gry w reprezentacji Polski czeka od 21 listopada 2023 roku. Wtedy w towarzyskim meczu z Łotwą (2:0) posłał piłkę do bramki głową po dośrodkowaniu Nicoli Zalewskiego.

Jeszcze dłużej, bo od 7 września 2023 roku i spotkania el. Euro 2024 z Wyspami Owczymi (2:0), czeka na takiego gola w meczu o stawkę drużyny narodowej. Od tego czasu wystąpił w 10 meczach Polski o stawkę i bramki z akcji nie zdobył.

Zatrważająca niemoc najlepszego strzelca w historii reprezentacji Polski (84) w takich spotkaniach trwa już 797 minut, czyli ponad 13 godzin. Nigdy nie czekał na takie trafienie dłużej. Swój poprzedni rekord z lat 2012-2013 (736) pobił już o ponad godzinę. A ustanawiał go w czasie, kiedy kibice kwitowali jego grę gwizdami, a on jednoznacznym gestem “uciszał” trybuny po przerwaniu tej czarnej serii w meczu z Czarnogórą.

476 minut bez celnego strzału z gry

“Lewy” mówi: “Co to za różnica? Gol to gol. Czy z gry, czy nie z gry, czy z karnego, czy z wolnego. Nieważne jak – ważne, żeby wpadało”. Kłopot w tym, że od wspomnianego meczu z Łotwą, od którego minęło już 484 dni, 36-latek rozegrał w reprezentacji 10 spotkań i zdobył tylko dwie bramki: z rzutów karnych z Francją (1:1) na Euro 2024 i Szkocją (3:2) w Lidze Narodów. “Nie z gry (…) czy z wolnego” nic nie wpadało.

Porażające są jednak inne statystyki, które mówią wiele zarówno o “Lewym”, jak i o drużynie Michała Probierza. W żadnym z trzech ostatnich występów w reprezentacji – z Chorwacją (0:1), Portugalią (1:3) i Chorwacją (3:3), Lewandowski nie oddał celnego strzału na bramkę rywali. W tym ostatnim nie podjął nawet żadnej próby i przytrafiło mu się to już drugi raz za kadencji Probierza. Wcześniej na Euro 2024 z Austrią (1:3).

A ostatnie celne uderzenie w meczu kadry wykonał we wrześniowym meczu ze Szkocją (3:2). Z rzutu karnego. Podobnie jak z Francją na Euro 2024. Na celny strzał z akcji kapitana Biało-Czerwonych czekamy już 285 długich dni. Od 7 czerwca ubiegłego roku i towarzyskiego meczu z Ukrainą (3:1) przed Euro 2024.

W żadnym z siedmiu kolejnych występów w drużynie narodowej Lewandowskiemu nie udało się trafić piłką z gry w tzw. światło bramki – prostokąt, który wyznaczają słupki i poprzeczka o powierzchni blisko 18 metrów kwadratowych. Ta niemoc trwa już 476 minut.

W tym czasie Lewandowski oddał 10 strzałów: sześć niecelnych, trzy zablokowane, a jednym ostemplował poprzeczkę bramki przeciwnika. Próbował prawą (5) nogą, lewą (3) i głową (2), z pola karnego (6) i z dystansu (4). I ani razu nie zmusił bramkarza rywali do interwencji. To druzgocące fakty, biorąc pod uwagę klasę kapitana Biało-Czerwonych.

Niewykorzystany

Pod wodzą Probierza Lewandowski wystąpił w 12 meczach reprezentacji. Strzelił w nich trzy gole: dwa z rzutów karnych, a jednego głową z akcji – z Łotwą. Rozegrał w tych spotkaniach 823 minuty. Oddał łącznie 39 strzałów, w tym 10 celnych (5 z gry).

To gorzka prawda o ostatnich kilkunastu miesiącach Lewandowskiego w reprezentacji. Z drugiej strony, 36-latek nie jest przez kolegów odpowiednio obsługiwany. Napastnik żyje z podań, a w reprezentacji mógłby paść z głodu. Weźmy pod uwagę wszystkie mecze o stawkę za kadencji Probierza.

W dziewięciu takich występach Lewandowski miał tylko 29 kontaktów z piłką w polu karnym rywali, z czego 10 pochodzi z meczu z najniżej notowanym przeciwnikiem – Estonią (5:1). W pozostałych ośmiu było zatem ich łącznie 19. A sytuacji, gdy otrzymał piłkę, będąc w tzw. świetle bramki, czyli w miejscu, z którego pada najwięcej goli, było w tych meczach 10, w tym cztery z Estonią. Z otwartej gry: trzy. Wszystkie głową.

Warto w tym miejscu wrócić do ostatniego celnego strzału z gry. We wspomnianym meczu z Ukrainą Lewandowski sprawdził bramkarza uderzeniem sprzed pola karnego. By znaleźć ostatni celny strzał naszego kapitana z pola karnego rywali, trzeba się cofnąć aż do półfinału baraży z Estonią (5:1).

Na kolejne takie uderzenie “Lewego” czekamy już 363 dni, dziewięć rozegranych meczów i 617 spędzonych przez niego na boisku minut. W dniu meczu z Litwą będziemy obchodzić rocznicę ostatniego takiego strzału Lewandowskiego w reprezentacji. Niebywałe.

 

Reprezentacja znów, jak w 2013 roku, gdy Adam Nawałka przejmował reprezentację, ma potężny problem z wykorzystaniem snajperskiego potencjału Lewandowskiego. W takich okolicznościach nie może dziwić, że “Lewy” tak długo czeka na to już mityczne trafienie z gry.

 

Brak serwisu

 

W kwestii przełamania “Lewego” optymizmem przed nadchodzącymi meczami z Litwą (21.03) i Maltą (24.03) może napawać fakt, że trzy ostatnie gole z gry kapitan strzelił z drużynami o podobnej sile, czyli z rywalami z drugiej setki rankingu FIFA: Mołdawii, Wyspom Owczym i Łotwie.

 

Z drugiej strony, Lewandowskiemu trudno być twórcą i tworzywem. Z obecnych na marcowym zgrupowaniu piłkarzy tylko czterech kiedykolwiek asystowało przy golu “Lewego” w reprezentacji. To Sebastian Szymański, Karol Świderski, Przemysław Frankowski i Bartosz Bereszyński – każdy z nich symbolicznie, po razie. Problem w tym, że działo się to w latach 2020-2023.

 

Poza nimi w ostatnich pięciu latach robili to kontuzjowani w tej chwili Arkadiusz Milik (1), Nicola Zalewski (1) i Piotr Zieliński (2), niegrający już w reprezentacji Mateusz Klich (1), Maciej Rybus (1) i Kamil Glik (1) oraz Damian Szymański (1), Karol Linetty (1) i Kamil Jóźwiak (4), z których Michał Probierz zrezygnował.

 

Oczywiście, w Barcelonie, w której w tym sezonie strzela gola za golem, Lewandowski pełni inną rolę. Może skupić się na “żerowaniu” w polu karnym rywali. W reprezentacji ma zdecydowanie więcej obowiązków na boisku. W inny sposób grają też te zespoły. W dominującej Dumie Katalonii cała potężna ofensywna machineria pracuje na niego, a on wiele goli strzela na jeden kontakt.

 

Ktoś powie: w klubie ma taki serwis, że wystarczy mu dołożyć nogę. I to prawda. W kadrze po raz ostatni tak tylko “dołożył nogę”, czyli strzelił gola bez przyjęcia piłki, pięć lat temu. W meczu Ligi Narodów z Bośnią i Hercegowina (3:0), kiedy “asystą-malinką” obsłużył go Mateusz Klich.

 

Od tego czasu “Lewy” strzelił w kadrze 20 goli i ani jednego na jeden kontakt, nie licząc oczywiście bramek zdobytych głową (4) czy z rzutu karnego (3). A graliśmy nie tylko z potęgami, ale też ze wspomnianymi słabeuszami jak San Marino, Andora, Mołdawia, Wyspy Owcze czy Estonia. I w żadnym z tych spotkań koledzy nie sprawili, by Lewandowski mógł tylko “dołożyć nogę”.

 

Mecz 1. kolejki el. MŚ 2026 Polska – Litwa w piątek o godz. 20:45 na Stadionie Narodowym w Warszawie.

Bogdanka LUK Lublin zdobyła Puchar Challenge siatkarzy! Niesamowita walka w finale

Siatkarze Cucine Lube Civitanova pokonali Bogdankę LUK Lublin 3:2 w rewanżowym starciu finału Pucharu Challenge siatkarzy. Trofeum wywalczyła jednak drużyna z Lublina, która w pierwszym meczu wygrała we własnej hali 3:1. Spotkanie rewanżowe przyniosło sporo emocji – dwa pierwsze sety wygrali gospodarze, ale w dwóch kolejnych górą była Bogdanka, która wyrównując stan meczu na 2:2 rozstrzygnęła finałową rywalizację. To pierwszy triumf tego klubu w europejskich rozgrywkach.

 

Pierwszy set przyniósł sporo emocji. Toczył się przy minimalnej przewadze gospodarzy, ale lublinianie trzymali kontakt i w końcówce uzyskali przewagę – po ataku Kewina Sasaka było 18:20, później 19:23. Po ataku blok-aut Wilfredo Leona goście mieli piłkę setową (22:24), ale siatkarze Lube doprowadzili do gry na przewagi i wygrali tę wojnę nerwów. Seta rozstrzygnął asem serwisowym Adis Lagumdzija (27:25).

 

Gospodarze udanie rozpoczęli drugą partię (6:3), ale siatkarze z Lublina trzymali punktowy kontakt z rywalami (14:13, 17:16). Lube odskoczyło na trzy (19:16), a później na cztery oczka po asie Aleksandara Nikołowa (22:18). Goście jeszcze zerwali się do walki (23:21), ale dwie ostatnie akcje tej części meczu skończył Mattia Bottolo (25:21).

 

 

W trzecim secie gospodarze prowadzili na początku 5:3, ale wówczas popis w polu zagrywki (trzy asy) dał Wilfredo Leon (5:8). Później poszła kolejna punktowa seria przy zagrywkach Mikołaja Sawickiego (8:14). Niestety, lublinianie bardzo szybko roztrwonili tę przewagę – kapitalny fragment Lube na zagrywce i w bloku dał tej ekipie wyrównanie (15:15). To był set punktowych serii – cztery akcje Bogdanki przy zagrywkach Mateusza Malinowskiego (19:23) i w odpowiedzi trzy akcje gospodarzy (22:23). Siatkarze Lube doprowadzili do gry na przewagi, która miała niezwykle zacięty i emocjonujący przebieg. Obie drużyny długo nie były w stanie zadać decydującego ciosu, w końcu Malinowski przechylił szalę zwycięstwa na stronę Bogdanki (36:38).

 

Siatkarze Lube wygrali pierwsze akcje czwartej partii (3:0). Później jednak do głosu doszli lublinianie, którzy szybko wyrównali (5:5), a w środkowej części seta uzyskali wyraźną przewagę po kolejnym popisie Leona w polu zagrywki – trzy asy, siedem wygranych akcji z rzędu dały wynik 11:18. Później było 13:20 i gospodarze zerwali się do walki (17:20). Bogdanka utrzymała jednak przewagę. Leon obił blok i wywalczył piłkę setową, a chwilę później po autowym ataku rywali polski klub został triumfatorem Pucharu Challenge (20:25).

 

Tie-break nie miał już znaczenia dla finałowej rywalizacji. Trener Massimo Botti przemeblował skład, a na parkiecie przeważali dobrze dysponowani w polu serwisowym gospodarze (8:3). Utrzymali punktowy dystans w dalszej części tego seta, a spotkanie zakończył skutecznym atakiem Poriya Hossein Khanzadeh (15:7).

 

Bogdanka LUK Lublin zdobyła pierwsze europejskie trofeum w historii klubu. To trzeci triumf polskiego klubu w Pucharze Challenge – wcześniej zdobywały go AZS Częstochowa (2012) oraz Projekt Warszawa (2024).

 

Cucine Lube Civitanova – Bogdanka LUK Lublin 3:2 (27:25, 25:21, 36:38, 20:25, 15:7)

 

Lube: Mattia Bottolo, Barthelemy Chinenyeze, Adis Lagumdzija, Aleksandar Nikolov, Marko Podrascanin, Mattia Boninfante – Fabio Balaso (libero) oraz Poriya Hossein Khanzadeh, Giovanni Maria Gargiulo, Santiago Orduna, Petar Dirlic. Trener: Giampaolo Medei.

Lublin: Fynnian McCarthy, Marcin Komenda, Wilfredo Leon, Aleks Grozdanow, Kewin Sasak, Mikołaj Sawicki – Thales Hoss (libero) oraz Mateusz Malinowski, Maciej Czyrek, Jan Nowakowski, Jakub Wachnik, Mikołaj Słotarski, Maciej Zając. Trener: Massimo Botti.

 

Pierwszy mecz 1:3. Bogdanka LUK Lublin zdobyła Puchar Challenge 2025.

 

Historyczny triumf polskich siatkarzy w Europie. Kosmiczny set, a potem wkroczył Wilfredo Leo

 

Bogdanka LUK Lublin kończy niesamowitą przygodę w europejskich pucharach z trofeum. Już w debiutanckim sezonie lubelski zespół sięga po Puchar Challenge. W finałowym dwumeczu zespół Wilfredo Leona stoczył zaciętą walkę z Cucine Lube Civitanova. W rewanżu we Włoszech polscy siatkarze wybronili kilka piłek meczowych, a potem sami dopięli swego. Pierwsze trofeum w historii klubu Bogdance LUK zapewniły już dwa wygrane sety. Przegrany tie-break niczego już nie zmienił.

 

Bogdanka LUK Lublin w tym sezonie zadebiutowała w europejskich pucharach. Ruszyła na europejskie parkiety wzmocniona Wilfredo Leonem, który na swój pierwszy klub w PlusLidze wybrał właśnie ten z Lublina. Przez poprzednie rundy Bogdanka LUK przeszła jak burza, wygrywając wszystkie spotkania. Nie dała się zaskoczyć również w pierwszym meczu finałowym z Cucine Lube Civitanova.

 

Przed tygodniem w Lublinie Leon i spółka wygrali 3:1 i zdominowali rywali świetnymi zagrywkami – zanotowali aż 13 asów serwisowych. W środę urodzony na Kubie reprezentant Polski również szybko popisał się asem serwisowym, ale pierwszy set był niezwykle wyrównany. Prowadzenie przechodziło z rąk do rąk, Leonowi w ataku wydatnie pomagał Mikołaj Sawicki. Żadna z drużyn nie potrafiła wypracować sobie większej przewagi. To udało się dopiero przy stanie 20:18, kiedy zagrywką polskiej drużynie pomógł rezerwowy Mateusz Malinowski.

 

Siatkówka. Niewiarygodny set Bogdanki LUK Lublin. Wyrwała seta, a potem Puchar Challenge

 

Przegrany set niewiele zmieniał w sytuacji lubelskiej drużyny – wciąż do awansu wystarczały jej dwie wygrane partie. Ale wypuszczona z rąk szansa jakby nieco podcięła skrzydła polskim siatkarzom. Lube szybko odskoczyło na trzy punkty i utrzymywało prowadzenie niemal przez całego seta. Na boisku już na stałe pojawił się Malinowski, który zmienił Kewina Sasaka. Kiedy lublinianie nieco zmniejszyli straty, na blok nadział się Sawicki i Włosi znów prowadzili 19:16. Na siatce rządził doświadczony środkowy Lube Marko Podrascanin, gościom nie pomogła nawet 100-procentowa skuteczność Malinowskiego. Włosi wygrali 25:21.

 

Spotkanie obserwowane z trybun przez Nikolę Grbicia, selekcjonera polskiej kadry, układało się więc dla Bogdanki LUK coraz gorzej. Ale w trzeciej partii w końcu w polu zagrywki “odpalił” Leon i lublinianie prowadzili 8:5. To napędziło całą drużynę, przewaga wzrosła do sześciu punktów przy stanie 14:8. Tyle że gospodarze wzmocnili zagrywkę i zaczęli raz za razem blokować Leona. Błyszczał Aleksandar Nikołow, Włosi doprowadzili do remisu 15:15. Walkę punkt za punkt przerwał jednak Malinowski. Kapitalne zagrywki rezerwowego atakującego dały gościom idealną sytuację do blokowania i kontrataków, a w konsekwencji prowadzenie 23:19.

 

Włosi nawet z takiego wyniku zdołali się jednak podźwignąć i doprowadzić do gry na przewagi. W niej polscy siatkarze mieli piłki setowe, ale sytuację odmieniła zagrywka, jaką popisał się Mattia Bottolo. Prowadzenie przechodziło z rąk do rąk, ale decydującego ciosu brakowało. Było za to mnóstwo emocji, Włosi dyskutowali z sędzią, Leon uderzał w reklamy. Wojnę nerwów wygrali lublinianie, po ataku Malinowskiego wygrali 38:36.

 

Bogdanka LUK była więc o zaledwie seta od triumfu w Pucharze Challenge. W czwartej partii trwała jednak zażarta walka punkt za punkt. Cały czas wysoki poziom utrzymywał Malinowski, Komenda korzystał z dokładnego przyjęcia. A kiedy w ataku pomylił się Lagumdzija, Bogdanka LUK w połowie seta odskoczyła na dwa punkty. Wtedy w pole zagrywki wszedł Leon. Sam posłał trzy asy serwisowe, trzy akcje wykończyli jego koledzy. I polski zespół prowadził już 18:11. Emocje jeszcze się nie skończyły, były dyskusje, żółte kartki dla obu drużyn, i przewaga gości stopniała. Ale nie do końca – lublinianie wygrali 25:20 i Puchar Challenge był ich.

 

Po ostatniej akcji czwartego seta siatkarze Bogdanki LUK mogli już zacząć świętowanie. Zawodnicy zebrali się w kółku na środku boiska i zaczęli szaleć ze szczęścia. Świętowali także kibice z Polski, pogratulowali sobie trenerzy obu drużyn… ale mecz trzeba było dokończyć. Obaj szkoleniowcy zdecydowali się więc na głębokie zmiany w składach. Lepiej wyszli na tym gospodarze, którzy szybko zbudowali sobie wysoką przewagę. Przegrana lubelskiej drużyny 15:7 niczego już jednak nie zmieniła – to ona mogła w środę świętować.

 

Zwycięstwo Bogdanki LUK sprawia, że Puchar Challenge pozostaje w rękach polskich siatkarzy. Przed rokiem w tych rozgrywkach triumfował PGE Projekt Warszawa. Wcześniej, w 2012 r., po Puchar Challenge sięgnął też Tytan AZS Częstochowa.

Polski zespół w finale Ligi Mistrzów. To już pewne, pogrom na oczach Kurka

Mistrzowie kraju z Jastrzębia udanie zrehabilitowali się przed własną publicznością po niespodziewanej porażce w Pireusie. Podpieczni Marcelo Mendeza w środowy wieczór nie oddali Grekom choćby seta i w pięknym stylu zameldowali się w półfinale Ligi Mistrzów. A w nim od wczoraj czeka już na nich Aluron CMC Warta Zawiercie. Oznacza to polskiego przedstawiciela w finale Champions League. W hali pojawił się dziś Bartosz Kurek.

 

Starcie JSW Jastrzębskiego Węgla z Olympiakosem zamykało intensywne dwa dni z Champions League dla polskich kibiców siatkówki. Wczoraj awans do Final Four zapewniła sobie Aluron CMC Warta. Zawiercianie zrobili to w najlepszym stylu spośród przedstawicieli PlusLigi, ponieważ dwukrotnie pokonali SVG Luneburg. Niestety ich śladami nie poszli warszawianie, którzy co prawda wygrali 3:0 z Halkbankiem Ankara, lecz przegrali złotego seta.

 

Przykład z “Jurajskich Rycerzy” chcieli wziąć obecni mistrzowie Polski. Do przepustki do półfinału bez większej nerwówki potrzebowali triumfu w trzech lub czterech setach. Sytuację skomplikowała im zaskakująca porażka w Grecji. Olympiakos przeprowadził udaną remontadę i ze stanu 0:2 “wyczarował” triumf 3:2. Nikt z widzów obecnych na trybunach nie wyobrażał sobie powtórki z rozrywki w Polsce.

 

Od początku meczu każda piłka była szalenie ważna. Losy pierwszego seta rozstrzygnęły się dopiero w końcówce. Oba zespoły charakteryzowała ogromna nerwowość. W pewnym momencie aż trzy serwisy z rzędu skończyły się niepowodzeniem. Na szczęście w porę inicjatywę przejęli gospodarze, którzy odskoczyli z 19:19 na 23:19. W ciągu kilku minut sytuacyjną piłkę skończył Tomasz Fornal, potem udany blok zaprezentował Łukasz Kaczmarek. Trenerowi gości nic nie dawały nawet przerwy na żądanie, Jastrzębianie triumfowali 25:21 i znaleźli się dwie partie od upragnionego wyjazdu do Łodzi.

 

JSW Jastrzębski Węgiel w półfinale Ligi Mistrzów. O finał zagra z Alruon CMC Wartą Zawiercie

 

Po krótkiej przerwie oczom obserwatorów oglądających potyczkę w telewizji ukazał się Bartosz Kurek. Reprezentacyjny atakujący skorzystał z chwili wolnego i wybrał się do Jastrzębia, by osobiście zobaczyć jak polski zespół walczy o półfinał Champions League. Kapitan kadry z uśmiechem przyglądał się poczynaniom kolegów, z którymi niedawno sięgał po olimpijskie srebro. Podopieczni Marcelo Mendeza poszli za ciosem, triumfując w identycznym stosunku co w partii otwarcia.

 

Największa dominacja miejscowych uwidoczniła się w trzeciej i zarazem ostatniej części potyczki. Liderzy tabeli PlusLigi prowadzili od początku do końca, dzięki czemu w maju wybiorą się do Atlas Areny. A w niej zmierzą się w bratobójczym pojedynku z Aluron CMC Wartą Zawiercie. Mamy więc pewność, że polski zespół zagra o trofeum. Wykluczony jest jednak “Biało-Czerwony” finał. Decydujący turniej w Łodzi potrwa od 16 do 18 maja.

Już skreślili Igę Świątek, oto brutalny werdykt. Wieszczą szybkie odpadnięci

Panel ekspercki serwisu tennis.com wytypował najważniejsze wyniki męskiej i żeńskiej drabinki turnieju Miami Open. Pięciu dziennikarzy wskazało triumf Aryny Sabalenki, dwóch Igi Świątek, a jedna żurnalistka uważa, że zwycięży Mirra Andriejewa. Oznacza to, że Białorusinka jest określana tą zawodniczką, która do zmagań na Florydzie podchodzi z “pole position”. Predykcje co do rezultatu Polki bardzo się różnią – także dwójka ekspertów uważa, że szybko odpadnie z imprezy.

Rozpoczął się drugi z turniejów tzw. Sunshine Double. Z Kalifornii najlepsi tenisiści świata przenieśli się na Florydę, do Miami. Mirra Andriejewa poszuka tutaj kolejnego głośnego triumfu. W ostatnich tygodniach sięgnęła po dwa tytuły w Dubaju i Indian Wells, jednak tylko jedna osoba z grona ośmiu dziennikarzy panelu eksperckiego tennis.com twierdzi, że ponownie będzie górą. To Emma Storey, która co ciekawe typuje Igę Świątek do odpadnięcia we wczesnej fazie turnieju. Jest zdania, że może przegrać z Belindą Bencić w 1/8 finału.

David Kane ma podobną opinię. “Jeśli jej (Świątek – red.) długi manifest na Instagramie to jakakolwiek wskazówka, to jasne jest, że nie wszystko u niej jest w porządku. Nie udało się jej wygrać dużych meczów przez cały sezon. Może mieć problemy na tych szybszych kortach, być może będzie patrzeć w przyszłość, w stronę turniejów na mączce, gdzie ma jeszcze więcej punktów do obrony” – zaargumentował.

Za faworytkę zmagań w Miami uznaje się Arynę Sabalenkę, jej nazwisko wskazało pięciu żurnalistów. Liderka światowego rankingu była o seta od wygranej w Indian Wells, ale wspomniana 17-latka rzuciła tenisowy świat na kolana i zdobyła kolejny cenny skalp. W poprzednich dniach Rosjanka pokonywała przecież też po dwa razy Igę Świątek i Jelenę Rybakinę. Liya Davidov przewiduje, że w finale dojdzie do powtórki z Kalifornii. Ed McGrogan jako tę pokonaną finalistkę wskazał Dianę Sznajder, wspomniany Kane Clarę Tauson, Steve Tignor Jessicę Pegulę, a Franziska Bruells – Świątek.

“Z czasem opanuje emocje i pokaże swój najlepszy tenis. W Indian Wells była już w stanie pokazać wiele z tego, a ostatnie szlify mogą nastąpić teraz w Miami” – podkreśliła Bruells.

Nie wiedzą, czego spodziewać się po Idze Świątek w Miami. Triumf czy wczesne wypadnięcie za burtę?

Jest jedną z trzech osób w panelu, które przypisały raszyniance mecz finałowy. Pozostałe dwie twierdzą nawet, że nasza rodaczka zdobędzie tytuł – to Stephanie Livaudais i Joel Drucker. Co interesujące, w obu przypadkach Polka miałaby w starciu o trofeum pokonać Coco Gauff. Jak widać, predykcje co do Świątek mają dużą amplitudę.

Trudno się dziwić, bo wiceliderka rankingu tak samo wahająco prezentuje się ostatnio na korcie. Pokazuje wielkie umiejętności, ale dobre wymiany przeplata z nerwowymi reakcjami i zagraniami.Z wyliczeń wyłączyliśmy dziewiątą osobę panelu, Pete’a Bodo, bo w jego przypadku doszło do błędu w artykule. Podano także finał Świątek – Gauff, ale Sabalenkę jako triumfatorkę.

Polska doczekała się jak dotąd trzech singlowych zwycięstw w Miami. W 2021 roku bohaterem był Hubert Hurkacz, który wygrał z 19-letnim wtedy Jannikiem Sinnerem. W zawodach WTA polskie triumfy oddzieliła dekada. W 2012 r. najlepszą zawodniczką okazała się Agnieszka Radwańska (pokonała Marię Szarapową), a w 2022 r. Świątek, oddając Naomi Osace tylko 4 gemy. Do tego trzeba dodać wygrane Hurkacza, Radwańskiej i Łukasza Kubota w zmaganiach deblowych.

10 asów Linette na starcie w Miami. Ćwierćfinalistka Australian Open zaskoczon

 

Magda Linette jako pierwsza z reprezentantek Polski przystąpiła do zmagań w głównej części zmagań WTA 1000 Miami Open. I był to początek wymarzony. Poznanianka nie miała może optymalnego losowania, bo Anastazja Pawluczenkowa zachwyciła w tegorocznym Australian Open, dotarła w Melbourne do ćwierćfinału. Później jednak miała problemy zdrowotne, wycofała się z Indian Wells. A na Florydzie też nie pokazała nic wielkiego, poznanianka po raz drugi w tym roku pokonała ją, tym razem 7:6 (3), 6:2.

 

Nie jest to może wymarzony sezon Magdy Linette, ale nie jest też – jak dotąd – zły. W rankingu Race poznanianka zajmuje 44. miejsce, nieco niższe niż w tym normalnym. Do rozstawienia w takim turnieju jak WTA 1000 w Miami trochę jednak brakuje, stąd 33-latka jako pierwsza z reprezentantek Polski musiała rozpocząć zmagania na Florydzie. Magdalena Fręch, Iga Świątek, a w męskiej części rywalizacji także i Hubert Hurkacz, ruszą do boju pod koniec tygodnia.

 

Linette Florydę lubi, tu ma swoją bazę treningową poza sezonem, podobnie zresztą jak wiele czołowych tenisistek świata. Nie osiągała tu wielkich sukcesów, choć grała już dwa lata temu w czwartej rundzie (przegrała z Jessicą Pegulą), a w 2016 roku w trzeciej (przegrała z Wiktorią Azarenką).

 

I choć niedawno zeszła z kortu jako zwyciężczyni po starciu z Anastazją Pawluczenkową, to bukmacherzy większe szanse w Miami dawali jednak Rosjance.

 

WTA 1000 Miami Open. Magda Linette kontra Anastazja Pawluczenkowa. Znakomity początek reprezentantki Polski

 

Była w tym logika, bo przecież zawodniczka starsza od Polki o niecały rok, fantastycznie spisała w Melbourne, dotarła do ćwierćfinału, tam wygrała seta z Aryną Sabalenką i solidnie postraszyła Białorusinkę. Później miała jednak problemy, w Abu Zabi skreczowała właśnie w starciu z Linette, mimo że pierwszą partię wygrała 7:5. W trakcie drugiej zrezygnowała, wycofała się z Dohy, spróbowała jeszcze sił w Dubaju, bez powodzenia. A później oznajmiła, że od zmagań w Australii zmaga się z infekcją wirusową, co też spowodowało absencję w Indian Wells.I to właśnie była szansa dla Linette – brak ogrania rywalki, wracającej do zmagań WTA po dłuższej przerwie.

 

Polka świetnie zaczęła to spotkanie, wykorzystała brak ogrania rywalki, od razu ją przełamała. Odskoczyła, ale z każdym kolejnym gemem Pawluczenkowa spisywała się coraz lepiej. Wykorzystywała każdą okazję do ataku, każdy słabszy drugi serwis Magdy. To Rosjance coraz łatwiej przychodziło wygrywanie własnych gemów serwisowych, a Polka się trochę jednak męczyła. Mimo wszystko przepychała jakoś kolejne punkty, miała minimalną przewagę. I tak dotrwała do stanu 5:4.

 

Ten dziesiąty gem nie okazał się ostatnim w pierwszym secie, ale liczba wahnięć nastrojów w nim była większa niż we wszystkich poprzednich. Pawluczenkowa wygrała trzy pierwsze akcje, miała trzy break pointy na 5:5. I wtedy Magdzie z pomocą przyszedł serwis, albo posyłała asy, albo świetnie zagrywała na ciało rywalki. Linette miała trzy szanse na wygranie tego seta 6:4 – i wtedy podanie ją zawodziło. A Pawluczenkowa z kolei dołożyła jeszcze trzy break pointy – i tego ostatniego wykorzystała. Mimo znakomitej defensywy Polki i cudownego loba rozpaczy w końcową linię, gdy w teorii nie miała już szans na obronę smecza rywalki. Pawluczenkowa zaś się cofnęła i znów ryzykownie zaatakowała. Trafiła, wyrównała na 5:5.

 

Polka też ryzykowała, musiała grać odważnie, nie zostawiać pola Rosjance. Było to widać przy serwisie, bo z jednej strony Linette do tie-breaka zaliczyła siedem asów, a z drugiej – sześć podwójnych błędów. Do tego 13. gema jednak doprowadziła, choć z trudem.

 

Pawluczenkowa grała w tym roku trzy tie-breaki, wszystkie wygrała. A Linette miała bilans 1:1.Tyle że ta statystyka nie miała znaczenia, Rosjanka decydującą rozgrywkę przegrała 3-7. Polka świetnie serwowała, biegała, nawet dropszot Anastazji nie okazał się dla niej większym wyzwaniem.

 

Udany początek WTA 1000 w Miami dla Magdy Linette. Poznanianka zaskoczyła doświadczoną Rosjankę

 

Linette była więc w połowie drogi do awansu, pozostało jeszcze postawić ten drugi krok. Często dużo trudniejszy, ale przecież można się było spodziewać, że Rosjanka wraz z upływem czasu zacznie jednak słabnąć. I ta długa przerwa oraz efekt leczenia znajdą potwierdzenie w jej grze na korcie.

 

I tak było, Rosjanka zaczęła słabnąć. A Polka grała mądrze taktycznie, choć wciąż odważnie. Kluczowy był czwarty gem, przy prowadzeniu Linette 2:1. Pawluczenkowa prowadziła 40-15, później miała trzecią okazję na skończenie tego gema. I też Linette wyszła z tego obronną ręką. A swoją pierwszą szansą na przełamanie od razu wykorzystała

 

I już cierpliwie, do samego końca kontrolowała spotkanie. Nie było powtórki z pierwszej partii, z tego niesamowicie długiego 10. gema. Tym razem  Magda domknęła sprawę szybciej, przy podaniu rywalki. Wygrała 6:2, awansowała

W drugiej rundzie zmierzy się na rozstawioną z “18” inną Rosjanką – Jekateriną Aleksandrową