Author: Admin

  • Noc, Kiedy Robert Lewandowski Złamał Prawa Futbolu – Pięć Goli w Dziewięć Minut

    Noc, Kiedy Robert Lewandowski Złamał Prawa Futbolu – Pięć Goli w Dziewięć Minut

    Noc, Kiedy Robert Lewandowski Złamał Prawa Futbolu – Pięć Goli w Dziewięć Minut

    Piłka nożna dostarczyła nam niezliczonych niezapomnianych momentów—błysków geniuszu, zapierających dech w piersiach bramek i rekordowych osiągnięć. Ale niektóre wyczyny wykraczają poza samą grę, pozostając w naszej pamięci, jakby czas się zatrzymał. Jednym z takich momentów był 22 września 2015 roku, gdy Robert Lewandowski dokonał czegoś niewiarygodnego.

     

    Była to zwykła noc Bundesligi na Allianz Arenie. Bayern Monachium, aktualny mistrz Niemiec, podejmował Wolfsburg. Kibice spodziewali się zaciętego meczu, ale nikt—absolutnie nikt—nie był gotowy na to, co miało się wydarzyć.

     

    Frustrujący Początek, Który Przeszedł do Historii

     

    Bayern Monachium znalazł się w nieoczekiwanej sytuacji po pierwszej połowie. Wolfsburg objął prowadzenie po golu Daniela Caligiuriego, a mimo dominacji w posiadaniu piłki, drużyna Pepa Guardioli nie potrafiła sforsować obrony rywala. Lewandowski, siedząc na ławce rezerwowych, obserwował, jak jego koledzy szukają przełamania.

     

    W przerwie Guardiola podjął decyzję, która miała zapisać się w futbolowej historii—wpuścił Lewandowskiego na boisko. To, co wydarzyło się potem, przekroczyło wszelkie granice piłkarskiej logiki.

    Dziewięć Minut, Które Wstrząsnęły Światem Futbolu

    Druga połowa ledwo się rozpoczęła, gdy polski napastnik zaatakował. Po chaotycznym wybiciu piłka spadła pod jego nogi w polu karnym, a on jednym, potężnym uderzeniem prawej nogi wpakował ją do siatki. 51. minuta. 1:1.

    Zanim spiker stadionowy zdążył wypowiedzieć jego nazwisko, Lewandowski uderzył ponownie. Bayern ruszył do ataku, a sprytne podanie w pole karne znalazło Polaka w odpowiednim miejscu. Bez wahania uderzył piłkę do bramki. 2:1. 52. minuta.

    Trybuny nie zdążyły jeszcze przetrawić tej eksplozji futbolowej magii, a Lewandowski już dopełniał hat-tricka. Perfekcyjne dośrodkowanie Douglasa Costy, mocny strzał z woleja—nagle było 3:1. Hat-trick w cztery minuty.

    Ale on nie zamierzał się zatrzymać.

    Wolfsburg, kompletnie oszołomiony, nie wiedział, co robić. Bayern kontynuował ofensywę. Tym razem Lewandowski zanurkował w polu karnym i strzałem głową posłał piłkę do siatki. 4:1. 55. minuta.

    W tym momencie nawet Guardiola—jeden z największych piłkarskich strategów—stał na linii bocznej, trzymając się za głowę, nie mogąc uwierzyć w to, co widzi. Kamery uchwyciły jego zdumienie.

    I wreszcie, wielki finał. Arcydzieło.

    Górne dośrodkowanie w pole karne wydawało się nieszkodliwe. Ale Lewandowski, teraz grający jakby kierowany przez wyższą siłę, obrócił się w powietrzu i huknął potężnym nożycowym strzałem. Siatka zatrzepotała. Allianz Arena eksplodowała. Tablica wyników pokazywała 5:1. 60. minuta.

    Pięć goli. Dziewięć minut. Świat futbolu nigdy wcześniej czegoś takiego nie widział.

    Rekord, Który Może Nigdy Nie Zostać Pobity

    Guardiola, wciąż w szoku, odwrócił się do swoich asystentów, kręcąc głową i śmiejąc się w niedowierzaniu. Nawet piłkarze Wolfsburga wyglądali na sparaliżowanych, nie mogąc pojąć, jak jeden człowiek mógł w tak krótkim czasie zniszczyć ich drużynę.

    Gdy Lewandowski schodził z boiska, całe stadion powstał, by oddać mu hołd. Jego koledzy z drużyny go obejmowali. Kibice skandowali jego nazwisko. Świat piłki nożnej patrzył z zachwytem.

    Do dziś nikt nie powtórzył tamtych dziewięciu minut magii. Napastnicy marzą o strzeleniu pięciu goli w meczu, a co dopiero w jednej połowie. Ale zrobić to w dziewięć minut? To wciąż pozostaje anomalią—momentem futbolowej perfekcji, który może już nigdy się nie powtórzyć.

    A jednak, z biegiem lat, kibice nie mogą nie zauważyć kontrastu. Ten sam Lewandowski, który kiedyś nie mógł przestać strzelać, teraz coraz częściej łapany jest na spalonym przy niemal każdej bramkowej okazji. Zabójcza precyzja, która definiowała jego najlepsze lata, zaczęła ustępować miejsca frustracji.

    Ale bez względu na to, jak potoczy się jego kariera, jedno jest pewne—tamtej nocy w 2015 roku Robert Lewandowski zrobił coś, co na zawsze zostanie zapisane w historii futbolu. A ci, którzy to widzieli, zawsze będą pamiętać: może już nigdy nie zobaczymy czegoś takiego.

     

  • Hanna Mazur Zachwyca Świat Łyżwiarstwa Szybkiego – Dwa Medale w Zaledwie Dwie Godziny!

    Hanna Mazur Zachwyca Świat Łyżwiarstwa Szybkiego – Dwa Medale w Zaledwie Dwie Godziny!

    Hanna Mazur Zachwyca Świat Łyżwiarstwa Szybkiego – Dwa Medale w Zaledwie Dwie Godziny!

    Dla większości sportowców zdobycie jednego medalu mistrzostw świata to spełnienie marzeń. Dla 16-letniej Hanny Mazur był to dopiero początek dnia, którego nigdy nie zapomni. Podczas mistrzostw świata juniorów w Collalbo młoda polska łyżwiarka szybka dokonała rzeczy niezwykłej—sięgnęła po dwa brązowe medale w ciągu zaledwie dwóch godzin!

     

    Błyskawiczny Start w Wyścigu na 500 Metrów

     

    Pierwszym wyzwaniem Mazur tego dnia był niezwykle wymagający bieg na 500 metrów. Zawodniczka UKS Orlica Duszniki-Zdrój zaprezentowała niesamowitą szybkość i determinację, osiągając czas 39,44 sekundy, co zapewniło jej miejsce na podium.

     

    Złoty medal zdobyła Shizuko Okuaki z Japonii, która zdeklasowała rywalki czasem 39,00 sekundy. Na drugim stopniu podium stanęła Huidan Jung z Korei Południowej, uzyskując 39,30 sekundy.

     

    Bez Czasu na Odpoczynek – Kolejne Podium w Biegu na 1500 Metrów!

     

    Podczas gdy większość sportowców odpoczywałaby po wyczerpującym sprincie, Mazur miała inne plany. Zaledwie dwie godziny później ponownie pojawiła się na lodzie, tym razem rywalizując w biegu na 1500 metrów—dyscyplinie wymagającej zarówno wytrzymałości, jak i strategii.

     

    Rok temu zdobyła brązowy medal na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży w Gangwon w tej samej konkurencji. Teraz ponownie potwierdziła swoją klasę na światowej scenie, osiągając czas 2:03,73 i zdobywając drugi brązowy medal tego dnia.

     

    Przed ostatnim biegiem 16-latka utrzymywała trzecią pozycję—i żadna z rywalek nie zdołała jej wyprzedzić. Jej fenomenalny wyczyn stał się faktem.

     

    Tytuł mistrzyni świata juniorek w biegu na 1500 metrów zdobyła Austriaczka Jeannine Rosner, kończąc z wynikiem 2:01,60. Srebro powędrowało do Japonki Ayano Sekiguchi, która uzyskała czas 2:02,43.

     

    Polskie Łyżwiarstwo Szybkie na Fali Wzrostu

     

    Mazur nie była jedyną Polką, która zwróciła na siebie uwagę podczas mistrzostw. Zofia Braun również zaprezentowała się znakomicie, zajmując miejsce w pierwszej dziesiątce biegu na 1500 metrów z czasem 2:04,61.

     

    Z kolei w biegu na 500 metrów Wiktoria Dąbrowska uplasowała się na piątym miejscu z wynikiem 39,84 sekundy, a Julia Grzywińska znalazła się tuż za pierwszą dziesiątką, osiągając 40,77 sekundy.

     

    Rywalizacja Mężczyzn – Zacięta Walka o Podium

     

    W konkurencji mężczyzn tytuł mistrza świata w biegu na 500 metrów zdobył Kanadyjczyk Jalen Doan, uzyskując imponujący czas 35,83 sekundy. Tuż za nim znalazł się Japończyk Fuga Tsujimoto z wynikiem 35,84 sekundy, a brązowy medal przypadł Niemcowi Finnowi Sonnekalbowi, który uzyskał 35,91 sekundy.

     

    Dzień, Który Przejdzie do Historii Hanny Mazur

     

    Dwa wyścigi, dwa medale i jeden niezwykły dzień—Hanna Mazur na dobre zapisała się w historii polskiego łyżwiarstwa szybkiego. Mając zaledwie 16 lat, już osiągnęła coś wyjątkowego. Jeśli jej dotychczasowe wyniki są jakąkolwiek wskazówką, przyszłość tej fenomenalnej zawodniczki zapowiada się naprawdę ekscytująco!

     

  • Totalna miazga w meczu Świątek! Miny Abramowicz i Fissette’a mówią wszystko

    Totalna miazga w meczu Świątek! Miny Abramowicz i Fissette’a mówią wszystko

    Totalna miazga w meczu Świątek! Miny Abramowicz i Fissette’a mówią wszystko

    Wystarczyło 61 minut, choć wszystko było jasne nawet jeszcze szybciej. Iga Świątek nie dała żadnych szans Caroline Garcii w drugiej rundzie turnieju WTA 1000 w Indian Wells. Już w połowie meczu wygranego przez Polkę 6:2, 6:0 mogliśmy usłyszeć, co zmieniła w swojej grze po turniejach na Bliskim Wschodzie. Szybko zobaczyliśmy też wymowne miny trenera Wima Fissette’a i psycholożki Darii Abramowicz.

    W bezpośrednich pojedynkach 4:1 dla Igi Świątek. W przewidywaniach przed tym meczem aż 89 proc. szans na zwycięstwo dla Polki i tylko 11 proc. dla Caroline Garcii. Takie dane zaserwowano nam tuż przed meczem. Natomiast na początku tego meczu nie serwowały obie panie.

    Gem pierwszy: przełamana Garcia

    Gem drugi: przełamana Świątek

    Gem trzeci: przełamana Garcia

    Tak zaczęło się spotkanie. Dopiero po 14 minutach zobaczyliśmy pierwszego gema wygranego przez podającą – wtedy Polka wyszła na prowadzenie 3:1.

    Rywalka Świątek była królową asów. Była

    Jeśli obawialiśmy się, że Francuzka będzie świetnie serwowała, to szybko mogliśmy przestać się o Polkę martwić. Garcia zaserwowała najwięcej asów na świecie w 2022 i 2023 roku. Wtedy była zawodniczką z absolutnego topu – nawet numerem cztery rankingu WTA. Ale już rok 2024 skończyła na dopiero 48. miejscu, a dziś jest jeszcze dalej, na miejscu 71

    W 2025 roku Garcia wygrała tylko dwa mecze. A rozegrała zaledwie sześć. Ze wszystkich turniejów odpadała szybko. Nie dziwiło więc, że nikt nie dawał jej większych szans w starciu z naszą wiceliderką światowego zestawienia.

    Owszem, Świątek ma ostatnio pewne problemy. W Dosze przegrała po bardzo słabym meczu z Jeleną Ostapenko 3:6, 1:6. Następnie w Dubaju również wyraźnie uległa Mirze Andriejewej 3:6, 3:6. Ale to były porażki w półfinale i ćwierćfinale dużych turniejów, tysięczników. W tym roku Świątek jeszcze żadnej imprezy nie wygrała, ale też trzeba podkreślić, że przesadzają ci, którzy mówią o jakimś większym kryzysie. Bo finał United Cup, półfinał Australian Open, półfinał turnieju WTA 1000 w Dosze i ćwierćfinał WTA 1000 w Dubaju to zdecydowanie nie są wyniki kryzysowe. Nawet dla kogoś, kto w wieku 23 lat miał już wygrane 22 turnieje, w tym pięć wielkoszlemowych. I kto czeka na kolejny tytuł od czerwca ubiegłego roku (od Roland Garros).

    Czy Świątek w Indian Wells zakończy to oczekiwanie? Czy wygra swój pierwszy turniej pod wodzą trenera Wima Fissette’a? Dziś nie sposób odpowiedzieć. Na pewno po to przez tydzień trenowała w tenisowym kalifornijskim raju, żeby zwiększyć swoje szanse. I choć Garcia grała w pierwszej rundzie (wygrała z Amerykanką Perą 6:3, 6:4), a Świątek miała wolny los, to nie było widać, żeby Francuzka była już ograna, przyzwyczajona do warunków, a Polka nie. Przeciwnie – pomijając tego jedynego gema przegranego przy swoim serwisie na samym początku meczu Świątek wyglądała bardzo pewnie. Przy prowadzeniu 4:2 podwyższyła wynik, znów przełamując podanie Garcii. Zrobiła to w długim gemie, w którym rywalka naprawdę mocno się stawiała. I to był ostatni moment, w którym przeciwniczka miała jeszcze cokolwiek do powiedzenia.

    Komentatorka szybko dostrzegła zmiany w grze Świątek

    – Tu widzę różnicę u Igi w porównaniu z tym, co pokazywała na Bliskim Wschodzie. Jest bardzo stabilna na nogach. Widać, że jest czucie, jest przyczepność, że zgrywa się dół z górą – mówiła przy stanie 5:2 Klaudia Jans-Ignacik, która razem z Żelisławem Żyżyńskim komentowała mecz w C+.

    Świątek rzeczywiście z każdą minutą tylko przyspieszała. Kolejne dobre akcje ją napędzały. Wyglądała świeżo zdecydowanie nie tylko dzięki temu, że sponsor techniczny przygotował jej nowy strój (czarna spódniczka, biała koszulka i żółta czapeczka). Iga grała mądrze, kątowo, ganiała Garcię po całym korcie. I nie zrażała się, gdy czasem wyrzuciła piłkę poza kort. Po 35 minutach wygrała pierwszą partię 6:2. – Dawno nie widzieliśmy takiego forhendu u Igi – zachwycała się Jans-Ignacik po ataku wzdłuż linii na miarę drugiego setbola. Pierwszego Garcia jeszcze obroniła, drugiego już nie była w stanie.

    W króciutkiej przerwie między setami realizator transmisji pokazał nam sztab Igi. Psycholożka Daria Abramowicz, sparingpartner Tomasz Moczek i trener Wim Fissette (zwłaszcza on!) wyglądali na ukontentowanych naprawdę solidną grą swojej zawodniczki. Wyświetlone nam chwilę później statystyki potwierdzały wyraźną przewagę Igi w każdym elemencie. W pierwszej partii Świątek miała 10 uderzeń kończący, a Garcia cztery. Niewymuszonych błędów Polka popełniła 12, a Francuzka 13. Po pierwszym serwisie Iga wygrała aż 71 proc. punktów, a Caroline – tylko 41 proc.

    I właśnie serwis Garcii kolejny raz Świątek przełamała od razu na start drugiego seta. A po chwili dołożyła gema przy swoim podaniu i było już 6:2, 2:0. – Spokojnie Iga robi swoje. Duża, coraz większa przewaga Polki – komentował Żyżyński. – Przewaga nie tylko wynikowa – dodawała Jans-Ignacik, która chwilę wcześniej chwaliła Polkę za mądrą grę. – Jak w szachach. Albo jak w snookerze. Jak zagram jej tutaj, to dostanę tu – analizowała jedną z akcji.

    Żyżyński nie bez racji zauważał, że można by się przyczepić o niektóre nietrafione piłki. Nawet, o dziwo, z bekhendu. Ale jak na pierwszy mecz w nowym miejscu, w wietrznych warunkach, Świątek prezentowała się naprawdę dobrze. To ważne, żeby jak najszybciej poczuła się jak u siebie tam, gdzie wygrywała turniej już dwa razy (w 2022 i 2024 roku). – Błędy będzie popełniać każdy, ale widać, że coraz pewniej czuje się na korcie Iga – mówiła Jans-Ignacik, gdy Świątek jeszcze raz przełamała Garcię i prowadziła 6:2, 3:0. – Za dobrze gra Iga dla Garcii – podkreślał już wtedy Żyżyński.

    Obyśmy w kolejnych dniach mówili to w trakcie meczów Świątek z następnymi rywalkami. Najbliższą, w trzeciej rundzie, będzie dla Igi Ukrainka Dajana Jastremska. Panie świetnie się znają choćby dzięki niedawnej potyczce (z 19 lutego) z Dubaju. Tam Świątek wygrała 7:5,6:0.

  • Polak robi furorę na HME! Jest finał. Tak szybko nie biegał nikt od 23 lat!

    Polak robi furorę na HME! Jest finał. Tak szybko nie biegał nikt od 23 lat!

    Polak robi furorę na HME! Jest finał. Tak szybko nie biegał nikt od 23 lat!

    Maksymilian Szwed szaleje podczas halowych mistrzostw Europy. 20-latek w piątek awansował z drugim wynikiem (45.78) do finału biegu na 400 m. Wcześniej, w eliminacjach, uzyskał czas 45.69. Tak szybko nie biegał pod dachem żaden Polak od 23 lat! Zobacz fantastyczne biegi naszego lekkoatlety.

     

    Szwed już na początku lutego w Ostrawie pokazał, że jest w tym roku w wybitnej formie. Dwa okrążenia bieżni pokonał w 45.81 sek. i wyszedł na drugie miejsce w polskich tabelach historycznych. W piątkowej sesji porannej w Apeldoorn jeszcze się poprawił, uzyskując 45.69. Od 23 lat żaden polski 400-metrowiec nie biegał tak szybko w hali.

    https://x.com/Nedops/status/1898026684089004536

    Wszyscy czekają na rekord Maksymiliana Szweda. Nawet ten, któremu może go odebrać

    Wszyscy spodziewali się zatem, że 20-latek jeszcze w Holandii pokusi się o poprawienie rekordu Polski. Ten od 2002 r. dzierży Marek Plawgo, który podczas halowych mistrzostw Europy w Wiedniu zdobył złoto z wynikiem 45.39. Sam rekordzista przewidywał, że wkrótce straci ten tytuł. “Ostatnie chwile z rekordem Polski. Maks Szwed dzisiaj półfinał HME. Jutro finał. Dwa strzały w kapitalnej formie. Słyszę bicie zegara” — pisał na platformie X.

     

    Tego celu Szwedowi nie udało się zrealizować w biegu półfinałowym. Pewnie wygrał swoją serię z czasem 45.78. Biorąc pod uwagę wszystkie półfinały szybszy był tylko Węgier Atilla Molnar (45.48). Poniżej 46 sek. zszedł jeszcze Jimy Soudril z Francji (45.78).

    https://x.com/sport_tvppl/status/1898095333634109628

    Wszystko wskazuje więc na to, że to między tymi zawodnikami rozegra się walka o medale. Finał zostanie rozegrany w sobotniej sesji wieczornej.

     

    Wielki powrót Justyny Święty-Ersetic. A wcześniej nerwy

     

    Na tym samym dystansie, ale wśród kobiet, w finale zobaczymy Justynę Święty-Ersetic. Poranne eliminacje przysporzyły jej sporo nerwów, bo Polka początkowo nie była pewna awansu. Dopiero dyskwalifikacja Czeszki Nikolety Jichovej przesunęła ją na miejsce premiowane kwalifikacją do półfinału.

     

    Tam problemów już nie było. Mistrzyni Europy z 2018 r. przybiegła tylko za Holenderką Lieke Klaver z czasem 52.41. Był to ostatecznie czwarty wynik tego etapu (taki sam uzyskała Czeszka Lurdes Gloria Manuel). Finał w sobotę.

    https://x.com/sport_tvppl/status/1898091250856624593

  • Jakub Szymański mistrzem Europy! Dwie setne, rzut Francuza nic nie zmienił

    Jakub Szymański mistrzem Europy! Dwie setne, rzut Francuza nic nie zmienił

    Jakub Szymański mistrzem Europy! Dwie setne, rzut Francuza nic nie zmienił

    Nie Ewa Swoboda, nie Pia Skrzyszowska, nie Konrad Bukowiecki. To właśnie Jakub Szymański był największą polską szansą na złoty medal w halowych mistrzostwach Europy w Apeldoorn. Przyjechał do Holandii jako ten z najlepszym czasem w Europie, był pewny swego. I wiedzieliśmy już po wcześniejszych biegach, że formę ma znakomitą. Taką też jednak mieli obaj Francuzi, którzy chcieli pokrzyżować mu plany. Nie dali rady, Szymański wywalczył złoto.

     

    7.39 s uzyskane w Orlen Cup w Łodzi przez Jakuba Szymańskiego musiało mocno wpłynąć na jego europejskich rywali. To, że w hali jest szczególnie mocny, wiadomo od dawna. Jako 20-latek sięgnął po wicemistrzostwo Europy w hali dwa lata temu w Stambule, wtedy jednak przegrał z Jasonem Josephem, bo Szwajcar miał finał-marzenie – 7.41 s. Jak to mówił Jakub już w Holandii, wówczas “nie miał do Josepha podejścia”.

     

    Teraz sytuacja się zmieniła, Polak jest w wybitnej formie, a Szwajcar odpadł w półfinale. Formą imponowali zaś dwaj Francuzi: Wilhelm Belocian i Just Kwaou-Mathey, zwłaszcza ten pierwszy. Przy czym Polak zaznaczył wcześniej, że tak było często: Belocian imponował w eliminacjach czy półfinałach. A później brakowało mu energii w finale.

     

    Mistrzostwa Europy. Jakub Szymański faworytem do złota na 60 metrów przez płotki

     

    Na starcie ustawiło się ośmiu najlepszych, Polak znalazł się na szóstym torze. Między Belocianem i Belgiem Michaelem Obasuyim, przy czym ważny był dla niego Francuz. A dalej był Kwaou-Mathey, wracający do świetnej dyspozycji po fatalnym urazie zerwania ścięgna Achillesa oraz miał być Hiszpan Enrique Llopis. Doznał jednak kontuzji, wypadł  finału. Do walki o medal włączyć się mógł jeszcze drugi z Hiszpanów, Asier Martinez.

     

    Polak okazał się najlepszy.Mimo, że nie

     

    wystartował wcale najlepiej, Belocian był nieco lepszy. Ale gdy się już rozpędził, Francuz został z tyłu. Polak mocno uderzył w ostatni płotek, to mogło być kluczowe. Ale nie było, mimo że Belocian jeszcze walczył. Rzucił się, ale i Polak niemal rozpłaszczył się na kratach. Triumfował z czasem 7.43 s, Francuz miał 7.45. A trzeci Kwaou-Mathey – 7.50 s.

     

    Wyniki finału na 60 m przez płotki:

     

     

    1. Jakub Szymański (Polska) – 7.43 s

    2. Wilhelm Belocian (Francja) – 7.45 s

    3. Just Kwaou-Mathey (Francja) – 7.50 s

    4. Abel Jordan (Hiszpania) – 7.54 s

    5. Job Geerds (Holandia) – 7.61 s

    6. Michael Obasunyi (Belgia) – 7.63 s

    7. Asier Martinez (Hiszpania) – 7.68 s

    Enrique Llopis (Hiszpania) – nie wystąpił

     

  • Walka na łokcie Justyny Święty-Ersetic, przepychanki. Ale co zrobiła Polka!

    Walka na łokcie Justyny Święty-Ersetic, przepychanki. Ale co zrobiła Polka!

    Walka na łokcie Justyny Święty-Ersetic, przepychanki. Ale co zrobiła Polka!

    Najpierw w piątek pojawiły się łzy i rozczarowanie, bo Justyna Święty-Ersetic była przekonana, że nie dostanie się nawet do półfinału HME. Dostała się jednak, a i tu dopisało jej szczęście: stawka rywalek akurat w jej biegu była teoretycznie słabsza niż w tym pierwszym. A to zwiększało szanse na finał dla naszej utytułowanej reprezentantki. I sprinterka AZS AWF Katowice zrobiła to, co mogła zrobić: pobiegła po swoje. Mimo, że musiała walczyć na łokcie, przepychać się. Finiszowała druga, za Lieke Klaver.

     

    10 lat temu w Pradze był półfinał na 400 metrów, dwa lata później z Belgradu przywiozła indywidualny brąz halowych mistrzostw Europy. Było jeszcze szóste miejsce w Glasgow, wicemistrzostwo kontynentu w Toruniu. Justyna Święty-Ersetic pod dachem biegać lubi, przecież do tego możemy dorzucić seryjne medale, a nawet tytuły wygrywane ze sztafetą. Tej sztafetowej szansy w Apeldoorn zabrakło, widać już efekt zmiany pokoleniowej w polskiej drużynie.

     

    Za to Justyna Święty-Ersetic przyjechała do Holandii z nadzieją na swój trzeci indywidualny medal, choć było jasne, że może być o to trudno. Mimo że sezon zaczęła najlepiej w karierze.

     

    Mistrzostwa Europy. Dobry układ dla Justyny Święty-Ersetic. Jedynie Klaver wydawała się być poza zasięgiem

     

    Piątkowy bieg w eliminacjach 32-letnia podopieczna trenera Aleksandra Matusińskiego mocno przeżyła emocjonalnie. Walczyła o drugą lokatę, była jej już niemal pewna po skutecznym ataku na Brytyjkę Amę Pipi, ale nie widziała, że po wewnętrznej przecisnęła się Czeszka Nikoleta Jichova. Polka skończyła trzecia, pogodziła się z tym, że nie awansuje, choć przecież jej nazwisko wciąż było na liście oczekujących z czasami, jako tej ostatniej. I do półfinału ostatecznie też by awansowała.

     

    Znalazła się w nim jednak kilka minut po swoim finiszu, Jichova popełniła błąd, została zdyskwalifikowana. A Justynie Święty-Ersetic wkrótce znów dopisało szczęście.

     

    Wszystko to za sprawą układu biegów półfinałowych. W pierwszym znalazły się aż trzy kandydatki do medali: najszybsza w Europie w tym roku Norweżka Henriette Jaeger, która swoje 50.44 s wybiegała podczas polskiego Copernicusa, 19-letnia czeska mistrzyni świata U-20 Lurdes Gloria Manuel oraz Hiszpanka Paula Sevilla, ona z kolei pokonała Polkę przed południem. A tu liczyły się miejsca, a nie czasy – awansować miały po trzy najlepsze.

     

    W serii ze Święty-Ersetic zdecydowaną faworytką była zaś Lieke Klaver, ale już z całą resztą stawki Polka spokojnie mogła rywalizować. Czy to z Czeszką Ladą Vondrovą, czy z Włoszką Alice Mangione.

     

    Justyna Święty-Ersetic w finale mistrzostw Europy!

     

    Najpierw jednak odbył się pierwszy półfinał, a w nim nie doszło do żadnego sensacyjnego rozstrzygnięcia. Takim już rano była dyskwalifikacja Brytyjki Amber Anning, też kandydatki do medalu.

     

    Awansowały trzy faworytki, choć niespodzianką był fakt, że po zejściu do krawężnika dopiero trzecia byłą Jaeger. Prowadziła zaś Hiszpanka Sevilla, ona to pierwsze miejsce dowiozła do mety. A Norweżka zaatakowała na ostatnim łuku Czeszkę Manuel, wyprzedziła ją. I zbliżyła się do Hiszpanki, ale finiszowała tuż po niej. Sevilla uzyskała 51.23 s, Jaeger 51.27 s, a Manuel – 51.41 s.

     

    Przewaga tej trójki nad Francuzką Amandine Brossier była już dość wyraźna.

     

    A później do boju ruszyła Polka. Pytanie brzmiało, czy Polka zdoła zejść do krawężnika tylko za Klaver, czy jeszcze ktoś się wciśnie między nią a Holenderkę. Bo że Lieke będzie prowadziła, było pewne jak w banku. Justyna biegła zaś po czwartym torze, dość korzystnym, zwłaszcza przy jej specyfice biegu.

     

    Klaver po pierwszym okrążeniu rzeczywiście była pierwsza, Polka – niestety – czwarta. Nie tylko za Vondrovą, ale też za Hiszpanką Evą Santidrian. Polka próbowała mijać, walczyła na łokcie. I dała radę dopiero na 100 m przed metą. Od razu zabrała się za Hiszpankę i Czeszkę, finiszowała druga. Czas Klaver to 51.15 s, Polka miała 52.41 s, ale przecież masę dystansu przebiegła po drugim torze. A trzecia finiszowała Włoszka Alice Mangione – 52.67 s.

     

    – Welcome back, Justyna, tak mi powiedziała po biegu Lieke Klaver. To miód na moje serce – mówiła Polka w rozmowie z Aleksandrem Dzięciołowskim w TVP Sport.Finał – w sobotę o godz. 21.50.

     

  • Skoki: żadnej Polki w drugiej serii konkursu mistrzostw świata

    Skoki: żadnej Polki w drugiej serii konkursu mistrzostw świata

    Skoki: żadnej Polki w drugiej serii konkursu mistrzostw świata

    Żadna z Polek nie awansował do drugiej serii konkursu skoków narciarskich na dużym obiekcie w trakcie mistrzostw świata w Trondheim. Nicole Konderla odpadła w kwalifikacjach, a Anna Twardosz i Pola Be

    Twardosz mogła przyjeżdżać do Norwegii z racjonalnymi nadziejami na przebicie najlepszych występów w historii polskich skoków kobiet na MŚ – 23. miejsca w zawodach indywidualnych. Zawodniczka z Lanckorony w tym sezonie zdobyła 67 punktów Pucharu Świata, czterokrotnie wskakując do TOP 20.

    W piątkowych zawodach 23-latka skoczyła jednak zaledwie 99,5 metra, a dodatkowo straciła 1,9 punktu za wiatr. Wyżej sklasyfikowana została Pola Bełtowska. Juniorka z Podhala uzyskała 105 metrów, ale finalnie została sklasyfikowana na 32. miejscu. Aby awansować do finału zabrakło 2,1 “oczka”.

    Wcześniej Twardosz zajęła 29. miejsce w konkursie na obiekcie normalnym. Była wówczas jedyną Polką w zawodach. Biało-czerwone w składzie: Joanna Kil, Bełtowska, Konderla i Twardosz uplasowały się na 11. pozycji.

    W piątek na Granasen wiało coraz bardziej. Po pięciu próbach drugiej serii zawody zostały przerwane. Jury postanowiło ostatecznie zaliczyć wyniki po pierwszej rundzie.

    To oznacza, że po drugie indywidualne złoto sięgnęła Nika Prevc. 19-letnia Słowenka skoczyła 134,5 metra. Srebro zgarnęła Selina Freitag (również druga na normalnym obiekcie), a po brąz Eirin Maria Kvandal – skoczyła najdalej, 136 metrów, ale ze względu na straty punktowe za belkę, wiatr i noty sędziowskie.

    W sobotę ostatnia “skokowa” konkurencja mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym – męskie zawody indywidualne na dużej skoczni. Polskę reprezentować będą: Dawid Kubacki, Paweł Wąsek, Jakub Wolny i Aleksander Zniszczoł. O 14:15 kwalifikacje, a o 15:45 pierwsza runda konkursu.

    Wyniki konkursu na dużej skoczni

    1. Nika Prevc 134,5 (150,9)

    2. Selina Freitag 131 (136,7)

    3. Eirin Maria Kvandal 136 (132,4)

    4. Eva Pinkelnig 126 (125)

    5. Anna Odine Stroem 120,5 (120,7)

    32. Pola Bełtowska 105 (70,2)

    36. Anna Twardosz 99,5 (60)

     

     

  • Iga Świątek znów numerem jeden rankingu. Właśnie oficjalnie to oznajmili

    Iga Świątek znów numerem jeden rankingu. Właśnie oficjalnie to oznajmili

    Iga Świątek znów numerem jeden rankingu. Właśnie oficjalnie to oznajmili

    Już za kilka godzin Iga Świątek rozpocznie swoją rywalizację w tegorocznej edycji turnieju WTA 1000 w Indian Wells. Polka powalczy o trzecią rundę zmagań z Caroline Garcią w nocy czasu polskiego. Tymczasem już teraz napłynęły bardzo pozytywne informacje z perspektywy raszynianki, prosto z naszego kraju. Organizatorzy “Rankingu 50 Najbardziej Wpływowych Kobiet w Polskim Biznesie Sportowym” ogłosili właśnie, że 23-latka po raz trzeci z rzędu została numerem jeden w zestawieniu. Poniżej prezentujemy pozostałe miejsca.

     

    Odkąd Iga Świątek wygrała Roland Garros 2020, raszynianka stała się czołową ambasadorką polskiego sportu na całym świecie. Polka szybko zyskała mocnych sponsorów i ciągle rozwija swoje portfolio. Potwierdzeniem jej pozycji na rynku jest “Ranking 50 Najbardziej Wpływowych Kobiet w Polskim Biznesie Sportowym”. W czwartym zestawieniu przygotowanym przez SportMarketing.pl, 23-latka po raz trzeci z rzędu znalazła się na pierwszym miejscu.

     

    Najlepsza polska tenisistka świętowała wiele sukcesów sportowych na kortach, ale też biznesowych w ostatnim roku. Naszą główną ideą było wyróżnienie oraz podkreślenie ważnej roli kobiet funkcjonujących w szeroko rozumianym biznesie sportowym w Polsce” – powiedział Marcin Poślada, prezes zarządu Shark Agency, wydawca portalu SportMarketing.pl. Organizatorzy docenili kolejny triumf Igi na kortach im. Rolanda Garrosa oraz brązowy medal igrzysk olimpijskich w Paryżu, a także fakt, jak sukcesy Świątek przekładają się na zainteresowanie dyscypliną w naszym kraju oraz poprawę infrastruktury sportowej.

     

    Anna Lewandowska tym razem poza podium. Przetasowania w czołowej trójce

     

    Z racji tego, że rok 2024 był olimpijskim, mocno doceniono także kobiety, które osiągnęły sukcesy na igrzyskach. Drugie miejsce w rankingu zajęła Aleksandra Mirosław – złota medalistka we wspinaczce sportowej, rekordzistka świata w tej dyscyplinie oraz triumfatorka plebiscytu na “Najlepszego Sportowca Polski 2024”. Z kolei czwarta lokata trafiła w ręce Natalii Bukowieckiej (Kaczmarek) – trzeciej zawodniczki igrzysk na 400 m. Na najniższy stopień podium wdrapała się Ewa Pajor, której transfer do FC Barcelona zrobił sporą furorę. Nasza piłkarka mocno przyczyniła się także do historycznego awansu reprezentacji Polski na Mistrzostwa Europy pań.

     

    Dopiero na piątej pozycji sklasyfikowano tym razem Annę Lewandowską – zwyciężczynię pierwszej edycji rankingu. W poprzednim zestawieniu żona Roberta uplasowała się na drugim miejscu, a podium uzupełniła Ewa Chodakowska. Co ciekawe, w czołowej “10” aktualnego plebiscytu znalazło się też miejsce dla Darii Abramowicz – psycholożki Igi Świątek. 37-latka współpracuje także z pozostałymi kobietami, które znalazły się w czołowej trójce zestawienia za rok 2024.

     

    TOP 10 “Rankingu 50 Najbardziej Wpływowych Kobiet w Polskim Biznesie Sportowym”:

     

    1. Iga Świątek2. Aleksandra Mirosław

    3. Ewa Pajor

    4. Natalia Bukowiecka (Kaczmarek)

    5. Anna Lewandowska

    6. Lidia Kołucka

    7. Edyta Sadowska

    8. Katarzyna Kieli

    9. Daria Abramowicz

    10. Beata Stelmach

     

  • Włosi mówią o Polaku “najwierniejszy”. Idzie po fenomenalny rekord

    Włosi mówią o Polaku “najwierniejszy”. Idzie po fenomenalny rekord

    Włosi mówią o Polaku “najwierniejszy”. Idzie po fenomenalny rekord

    Bartosz Bereszyński jest o krok od zapisania się w historii Sampdorii. Jak donosi włoska gazeta “La Reppubblica”, 32-letni zawodnik może wkrótce zostać obcokrajowcem z największą liczbą występów w barwach Blucerchiatich. Polski obrońca jeszcze w tym sezonie może zapisać się złotymi zgłoskami w historii klubu.

     

    Do pobicia rekordu, należącego obecnie do Brazylijczyka Toninho Cerezo, brakuje mu zaledwie 11 meczów. Włoskie media już teraz określają Bereszyńskiego mianem “najwierniejszego obcokrajowca” Sampdorii, doceniając jego długoletnią lojalność wobec klubu.

     

    Do tej pory Polak rozegrał 206 spotkań w niebiesko-biało-czerwonej koszulce, co plasuje go na drugim miejscu wśród zagranicznych graczy w historii Sampdorii. Liderem pozostaje Toninho Cerezo, legendarny brazylijski pomocnik, który w latach 1986–1992 zanotował 216 występów. “Polak rozegrał 206 meczów w koszulce Blucerchiatich. Rekordzistą jest Toninho Cerezo z 216 występami” – czytamy w artykule “La Repubblica”.

     

    Bereszyński, który do Sampdorii trafił w styczniu 2017 r. z Legii Warszawa, ma realną szansę przegonić Cerezo jeszcze w tym sezonie, jeśli tylko utrzyma regularność gry. Droga do rekordu nie była jednak usłana różami. Polski piłkarz zmagał się w tym sezonie z kontuzją, przez co opuścił 13 meczów swojej drużyny w Serie B.

     

    Gdyby nie kontuzja, Bereszyński już pobiłby rekord

     

    Gdyby nie uraz, już teraz mógłby cieszyć się rekordem – bowiem miałby już teraz 219 meczów na swoim koncie, czyli o trzy spotkania więcej niż wynik Cerezo. Kontuzja przyniosła też inną stratę – Polak na początku sezonu został obdarzony opaską kapitana, ale po powrocie na boisko musiał ją oddać. Mimo to jego powrót do gry został zauważony i doceniony przez włoskie media.

     

    Do końca sezonu zostało 10 kolejek. Jeśli jednak Sampdoria załapałaby się do baraży o awans, Bereszyński mógłby liczyć na kolejne występy. Dzieli ją od tego osiem punktów.

     

    Od momentu wyleczenia kontuzji Bereszyński rozegrał dwa mecze – oba w niepełnym wymiarze czasowym. Wszystko jednak idzie ku lepszemu, oprócz wyników Sampdorii, która zamiast walczyć o powrót do Serie A, utknęła w dole tabeli i jest blisko drużyn zagrożonych spadkiem na trzeci poziom rozgrywek.

     

  • Sensacyjny Sezon Ewy Pajor: Maszyna do Strzelania Goli w FC Barcelona!

    Sensacyjny Sezon Ewy Pajor: Maszyna do Strzelania Goli w FC Barcelona!

    Sensacyjny Sezon Ewy Pajor: Maszyna do Strzelania Goli w FC Barcelona!

    Ewa Pajor jest w tym sezonie absolutnie niezwykła, prezentując oszałamiającą formę w barwach FC Barcelona. Polska napastniczka udowodniła, że jest nie do zatrzymania – regularnie znajduje drogę do siatki rywali i znakomicie asystuje swoim koleżankom z drużyny. Z dorobkiem 30 goli i 7 asyst w zaledwie 29 meczach we wszystkich rozgrywkach Pajor na stałe zapisała się wśród najlepszych napastniczek kobiecej piłki nożnej.

    Analiza Fenomenalnych Statystyk Pajor

    Liczba goli: 30

    Liczba asyst: 7

    Rozegrane mecze: 29

    Łączny udział przy golach (G/A): 37

    https://youtu.be/8Vivyffd9Cs?si=HUstT9RCraODBV3W

     

    Pajor imponuje niesamowitą regularnością, zdobywając ponad jednego gola na mecz, a do tego dokładając kluczowe asysty. Jej zabójcza skuteczność, inteligentne poruszanie się po boisku i umiejętność kreowania sytuacji bramkowych sprawiają, że jest nieocenionym atutem FC Barcelona.

    Sezon, Który Przejdzie do Historii

    Jej znakomite występy odegrały kluczową rolę w dominacji Barcelony i utrzymują drużynę na kursie po kolejne trofea. Pajor nie boi się wielkich spotkań – jest ulubienicą kibiców i prawdziwym koszmarem dla obrończyń rywali. W obecnej formie jest nie tylko faworytką do indywidualnych nagród, ale także kluczowym elementem układanki Barcelony w walce o mistrzostwo Hiszpanii i triumf w Lidze Mistrzyń.

    Sezon wciąż trwa, a oczy całego świata zwrócone są na Ewę Pajor. Czy utrzyma swoje piorunujące tempo i pobije kolejne rekordy? Jedno jest pewne – pisze historię z każdym kolejnym meczem!