Daily News

Author: Admin

  • W USA nie znali takiej Igi Świątek. Aż ją wybuczeli. Natychmiastowa kara

    W USA nie znali takiej Igi Świątek. Aż ją wybuczeli. Natychmiastowa kara

    Takie reakcje trybun w trakcie meczów Igi Świątek to rzadkość. Widownia w Stanach Zjednoczonych była zaskoczona zachowaniami polskiej tenisistki w trakcie meczu. W pewnym momencie została nawet wygwizdana i wybuczana po dyskusjach z sędzią. Takie obrazki to rzadkość w meczach Polki, która była zdezorientowana wobec kapitalnej gry rywalki. W porównaniu do poprzednich lat widać niepokojącą zmianę, która nie pomaga teraz faworytce.

     

    Choć przez prawie dwa lata Iga Świątek dominowała w cyklu WTA, nie w każdym meczu była w stanie rozbić rywalkę. Zdarzało jej się wygrywać także takie spotkania, w których oponentka dorównywała jej poziomem. Wystarczy wspomnieć pełną dramaturgii rywalizację z Belindą Bencic podczas Wimbledonu w 2023 r., ale też na przykład mecz z… Mirrą Andriejewą w Cincinnati w 2024 r.

     

    Tamte spotkania wygrywała przede wszystkim dzięki temu, że w kluczowych momentach, najtrudniejszych chwilach, była w stanie zachować wewnętrzny spokój, dzięki któremu nie ulegała presji. To coś, czego teraz brakuje jej najbardziej. Najwyższy poziom sportowy nie zniknął, ale w kluczowych momentach pojawiają się kłopoty z opanowaniem nerwów. To przynosi skutki w meczach takich jak ten ostatni w Indian Wells.

     

    Amerykanie zareagowali na gesty Igi Świątek

    Emocje sięgnęły zenitu w trzecim secie, gdy nie można było pozwolić sobie na kolejne błędy. Mirra Andriejewa odskoczyła Idze Świątek, gdy ta nie potrafiła odrobić straty błyskawicznego przełamania. W pewnym momencie 23-latka postanowiła rozpocząć dyskusję z sędzią, prawdopodobnie przez rozpraszający ją ruch chłopca do podawania piłek. Ożywiona dyskusja trwała dłuższą chwilę i spotkała się z natychmiastową reakcją.

     

    Amerykańska publiczność, której serca Iga Świątek zdobyła już w minionych latach, tym razem w jasny sposób pokazała, że takie zachowania ze strony Polki zwyczajnie jej się nie podobają. Dyskusje to jedno, ale gwizdy i buczenie pojawiły się także później, na skutek innej sytuacji. Gest wściekłości Świątek to nie jest coś, z czym nasza reprezentantka bywała kojarzona w ostatnich latach.

     

     

    Pierwsze mecze w Australian Open, Dausze, Dubaju i w Indian Wells pokazały jak na dłoni, że Iga nie ma problemu z zachowaniem bardzo wysokiego poziomu sportowego. On wciąż pomaga jej w zdecydowanej większości spotkań. Problemy zaczynają się wtedy, gdy Polce przychodzi mierzyć się z przeciwniczką, która jest bardzo pewna siebie. Tak było przede wszystkim w ostatnich tygodniach.

     

    Ten mecz był w zasięgu Igi Świątek

    W przeszłości zdarzało jej się wygrywać takie mecze również dzięki wspomnianej sile wewnętrznego spokoju. Jego nie było widać w półfinale w Indian Wells, zamiast tego dostrzegalne były nerwowe reakcje. A gdy one są widoczne, pojawiają się natychmiastowe skutki. Widzą to przede wszystkim rywalki, które tylko napędzają się niepewnością Świątek. Nie inaczej było w przypadku Andriejewej, od początku do końca wierzącej we własne zwycięstwo.

     

    Sygnały niepokoju ze strony Igi Świątek to coś, co nie pojawiało się w jej meczach wcześniej. Teraz widzimy je coraz częściej, a wyeliminowanie ich powinno być priorytetem dla sztabu tenisistki na najbliższe tygodnie. Bez tego przebrnięcie przez etapy ćwierćfinałów lub półfinałów może okazać się bardzo trudne.

     

    Pozostaje nam wierzyć w to, że do startu turnieju w Miami Iga Świątek zrobi wszystko, by podobne sygnały złości na korcie nie pojawiały się w trudnych momentach. Jeśli ograniczy je do absolutnego minimum, szanse na kolejne sukcesy będą znacznie większe.

     

  • To dlatego 17-letnia Rosjanka pokonała Świątek. “Zabiła mnie”

    To dlatego 17-letnia Rosjanka pokonała Świątek. “Zabiła mnie”

    To dlatego 17-letnia Rosjanka pokonała Świątek. “Zabiła mnie”

    Iga Świątek przegrała z Mirrą Andriejewą 6:7, 6:1, 3:6 w półfinale turnieju w Indian Wells. – W drugim secie mnie zabiła – mówiła Rosjanka. Jak to się stało więc, że to ona awansowała do finału? W zaskakujący sposób o 17-latce z Rosji wypowiadała się także Aryna Sabalenka.

     

    Początek decydującego seta mógł być kluczowy. Iga Świątek właśnie wygrała drugą partię 6:1. Mirra Andriejewa w poprzednim secie straciła serwis aż trzy razy. Jej gra załamała się, a dodatkowo puszczały jej nerwy.

     

    W pierwszym gemie ostatniego seta Andriejewa prowadziła 30:0, ale potem Świątek wyrównała. Wściekła Rosjanka rzuciła rakietą mocno o kort tak, że ta odbiła się i spadła kilka metrów dalej.

     

    Proszę zobaczyć! Początek ostatniego seta i ile emocji. Buzuje w jej głowie – analizowali komentatorzy Canal+ Sport. 17-latka wyglądała na bardzo zdenerwowaną, a mimo to w tym gemie przełamała chwilę później Igę Świątek.

     

    Poleciała rakieta, ale szybkie uspokojenie

    Mimo objawów nerwowości trzeba przyznać, że rosyjska tenisistka znów zaimponowała niesamowitą dojrzałością – tym bardziej, jeśli będzie pamiętać o jej młodym wieku. Podniosła się po wyraźnie przegranym drugim secie. W ostatniej partii wytrzymała wiele trudnych momentów – także ten przy stanie 2:1.

     

    W czwartym gemie przy serwisie rywalki Świątek prowadziła 30:0, stała przy siatce i miała piłkę na woleju, by uzyskać trzy szanse na przełamanie. Niestety wyrzuciła to zagranie, a po chwili nie doczekała się 2:2, bo zrobiło się 3:1. Polka wyraźnie pomogła wtedy przeciwniczce.

     

    Trzeba też oddać, że Andriejewa walczyła bardzo dzielnie, broniła się w niesamowicie wymagających pozycjach. Zmuszała tym wiceliderkę rankingu, by kończyła wymiany za kolejnym uderzeniem, a to sprawiało, że rosła szansa, że faworytka pomyli się. I myliła się w końcówce spotkania nie raz.

     

    – Po tym, jak dosłownie mnie zabiła w drugim secie, po prostu próbowałam walczyć. Nie mogłam nic zrobić, ona grała niesamowicie. Postanowiłam walczyć o każdy punkt, jakoś utrzymać piłkę w korcie. Myślę, że wyszło całkiem nieźle – tak swój występ podsumowała Mirra Andriejewa.

     

    Sabalenka chwali

    To świetna ocena sobotniej rywalizacji. Rosjanka zagrała bardzo dobrze, jak na swój wiek znakomicie, ale miała też szczęście, że nasza tenisistka w decydującym momencie przestała trafiać kończące zagrania.

     

    To 11. zwycięstwo z rzędu w wykonaniu 17-latki, drugi raz awansowała do finału imprezy rangi WTA 1000. Niedawno była najlepsza w Dubaju, gdzie po drodze pokonała m.in. Igę Świątek i Jelenę Rybakinę. Teraz w Kalifornii również wyeliminowała z imprezy Polkę oraz reprezentantkę Kazachstanu.

     

    Andriejewa została najmłodszą finalistką imprezy w Indian Wells od 24 lat. W 2001 roku 17-letnia wówczas Belgijka Kim Clijsters również została finalistką zawodów tej najwyższej kategorii po Wielkim Szlemie. Przed Rosjanką spotkanie o tytuł w niedzielę z Aryną Sabalenką. Białorusinka gładko pokonała w półfinale mistrzynię Australian Open Madison Keys 6:1, 6:1.

     

    Sabalenka zapytana o sukcesy Andriejewej, która dopiero pod koniec kwietnia skończy 18 lat, przyznała: “To szaleństwo. Powtarzam się, ale to szaleństwo. Jest naprawdę imponująca w tak młodym wieku. Ona jest dwa lata młodsza od mojej siostry, która jest dla mnie jak dziecko. To tak, jakby matka rywalizowała na korcie z dzieckiem (śmiech). O ile jestem starsza od Mirry? O dziewięć lat”.

     

    To będzie szóste starcie Aryny Sabalenki z Mirrą Andriejewą. Białorusinka prowadzi 4:1, a jedyną porażkę zanotowała podczas zeszłorocznego Roland Garros. Trzeba jednak wspomnieć, że wtedy miała kłopoty zdrowotne w trakcie spotkania, co Andriejewa wykorzystała.

     

    Lepsza od Martinez?

    Faworytką finału w Kalifornii będzie liderka rankingu, ale Mirra Andriejewa ma mocną broń po swojej stronie: wsparcie trenerki Conchity Martinez. Była mistrzyni wielkoszlemowa od roku trenuje nastoletnią rosyjską gwiazdę. I to jak!

     

    W trakcie meczu ze Świątek Martinez siedziała na trybunach, bardzo blisko kortu. Prawie po każdym gemie udzielała rad swojej podopiecznej. Rosjanka tłumaczyła niedawno, że wcześniej nie zawsze potrafiła skorzystać z tych wskazówek. Dziś robi to znacznie lepiej

     

    Gdy trenerka radziła jej, by zmieniała rytm w ataku, Andriejewa po chwili zaatakowała Świątek przeciw jej nogom. Apelowała także do niej o opanowanie, co okazało się kluczowe w decydującym secie. – Wiem, że Conchita przegrała tutaj w finale. Postaram się wypaść lepiej od niej – powiedziała 17-latka.

     

    W 1996 roku w Kalifornii Conchita Martinez uległa Steffi Graf 6:7, 6:7. Jakim wynikiem zakończył się pojedynek finałowy w 2025 roku? Początek meczu Mirry Andriejewej z Aryną Sabalenką w niedzielę o godzinie 19:00 czasu polskiego

  • Po tym zagraniu Świątek całkowicie się posypała. Rosjanka znów przepraszała

    Po tym zagraniu Świątek całkowicie się posypała. Rosjanka znów przepraszała

    Po tym zagraniu Świątek całkowicie się posypała. Rosjanka znów przepraszała

    Podwójny błąd – emocjonalna reakcja Igi Świątek na tę stratę punktu w półfinale w Indian Wells była pierwszym momentem, który mógł zaniepokoić jej kibiców. W meczu z Rosjanką Mirrą Andriejewą były też inne trudne sytuacje. W pewnej chwili mikrofony wychwyciły słowa Darii Abramowicz, po których wydawało się, że kryzys został opanowany. W kluczowym fragmencie jednak Polce znów zabrakło jej wielkiej broni i przegrała 6:7, 6:1, 3:6.

     

    Już na początku tego półfinału w Indian Wells Iga Świątek popisała się umiejętnościami gimnastycznymi. Nie pomogło jej to jednak sięgnąć piłki zagranej przez będącą w ostatnich tygodniach w świetnej formie Mirrę Andriejewą. Później utalentowana 17-letnia Rosjanka – tak, jak w ich poprzednim meczu – wykonywała przepraszający gest. I to ona znów – tak, jak w ćwierćfinale turnieju w Dubaju sprzed trzech tygodni – na koniec cieszyła się ze zwycięstwa.

     

    Świątek zapewnia: to nic osobistego. Bolesna przegrana zamiast brzydkiego zwycięstwa

    Świątek po czwartkowym zwycięstwie w ćwierćfinale nad Qinwen Zheng nie kryła, że szansa na rewanż ją motywuje. A pokonując w Kalifornii Chinkę, powetowała sobie bolesną przegraną w półfinale igrzysk w Paryżu.

     

    – Chcę pokazać sobie i wszystkim, że jestem w stanie to zrobić. Nie jest miło przegrywać z kimkolwiek, więc chcesz takiego małego rewanżu. Ale to nic osobistego – zapewniała 24 godziny temu wiceliderka rankingu WTA.

     

    Osobistej urazy nie ma też w stosunku do Andriejewej, ale jej również miała się za co rewanżować. Trzy tygodnie temu przegrała z nią w Dubaju 3:6, 3:6, popełniając przy tym aż 31 niewymuszonych błędów. W tamtej imprezie i wcześniej w Dosze grała niepewnie i bardzo emocjonalnie reagowała na własne błędy. Nie wykorzystywała też szans – w drugim secie prowadziła 3:1, ale zamiast brzydkiego zwycięstwa była bolesna przegrana.

     

    W czwartkowym pojedynku z Zheng Polka dwukrotnie przy prowadzeniu 5:1 zaliczyła słabszy moment, tracąc dwa gemy z rzędu. Ale wtedy w kluczowym momencie punkty zdobywała ona. Pytanie brzmiało, czy to samo będzie w stanie zrobić w pojedynku z rewelacyjną Rosjanką, która ostatnio triumfowała w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

     

    Pechowe trio – Świątek dołączyła do Rybakiny i Tauson. “Wiedziałam, że jeśli nie zagram agresywnie, to mnie wykończy

    Andriejewa, która w poniedziałek wróci do Top10 światowego rankingu (obecnie jest 11.), wcześniej w Kalifornii wyeliminowała już dwie rywalki, które odprawiła również niedawno w Dubaju. Dwukrotnie litości nie miała dla Jeleny Rybakiny i Clary Tauson. Teraz broniąca w USA tytułu Świątek podzieliła los zawodniczek z Kazachstanu i Danii.

     

    Choć z punktu widzenia prawa Andriejewa jest jeszcze dzieckiem, to na korcie zdecydowanie prezentuje już dorosły tenis i może pochwalić się sukcesami, których zazdrości jej sporo znacznie starszych zawodniczek. Półfinalistka Roland Garros 2024 i triumfatorka dwóch imprez WTA wyróżnia się na tle coraz liczniejszej grupy tenisistek w światowej czołówce bazującej przede wszystkim na sile. Owszem, Rosjanka świetnie serwuje i stosuje efektowne i mocne minięcia, ale oprócz tego potrafi zdobywać też punkty dzięki cierpliwie budowanym akcjom, slajsowanemu fohendowi, skrótom i czekaniu na odpowiedni moment na kontrę. Słynna Conchita Martinez, która w poprzednim sezonie wzięła ją pod swoje skrzydła, przekonuje nastolatkę stale do bardziej ofensywnej gry i to przyniosło efekt w lutowym meczu ze Świątek.

     

    – Wiedziałam, że jeśli nie zagram agresywnie, to ona ruszy i mnie wykończy. Każdy wie, że ona lubi szybko atakować piłkę i nie daje czasu rywalkom. Zawsze stara się być tą, która pierwsza zaatakuje. Czasem powtarzałam sobie czy wręcz niejako zmuszałam się, by być bardziej agresywną – analizowała po tym zwycięstwie w Dubaju Andriejewa.

    W USA warunki były trudniejsze – mocno wiało. A w takich warunkach świetnie zwykle odnajduje się Polka. Większość tenisistek przy mocnym wietrze nieraz jest zagubiona i popełnia bardzo dużo błędów. 23-latce z kolei często korzyść przynosi tutaj świetne poruszanie się po korcie i mnóstwo drobnych kroczków, które wykonuje, ustawiając się do piłki. Widać to było długimi fragmentami w pierwszym i drugim secie piątkowego pojedynku. Atutem tenisistki Wima Fissette’a było też w tym wietrznym spotkaniu większe doświadczenie, ale nastolatka z Rosji pokazała, że nie boi się ani trudnych warunków, ani trudnej rywalki.

     

    Mikrofony wychwyciły słowa Abramowicz, Andriejewa krzyczała, Świątek dyskutowała

    Już po pierwszym gemie półfinału komentatorzy Canal+ z radością stwierdzili, że wszystkie elementy w tenisie Świątek dobrze działają. Przez dłuższy czas w tej partii nie oddawała ona inicjatywy przeciwniczce i nie popełniała błędów, na które tamta czekała. Andriejewa, która wygrała wcześniej 10 meczów z rzędu, jednak też nie spuszczała z tonu. Ważna była więc reakcja na trudne sytuacje. Pierwszym testem był siódmy gem, gdy piłka po zagraniu Rosjanki przeszła po taśmie i spadła tuż za siatką po stronie Polki. Zaraz potem ta ostatnia dorzuciła podwójny błąd, ale wtedy jeszcze wyszła z opresji.

     

    Kolejny podwójny błąd zaliczyła przy wyniku 4:4 i tym razem już okazała więcej nerwowości. Zła na siebie odbiła piłkę wysoko, a po trybunach przeszedł szmer. I za te emocje Polka zapłaciła, tracąc chwilę później podanie. Nadzieję dawał fakt, że zaraz potem się podniosła, odrabiając stratę. Ale w tie-breaku była już tylko tłem dla błyszczącej Andriejewej (przegrała 1-7), która dała próbkę swojej wielkiej siły mentalnej.

     

    Na początku drugiej partii Fissette przekazywał poddenerwowanej Świątek wskazówki taktyczne, a psycholożka sportowa Daria Abramowicz dodała mobilizujące “Spróbuj”. I zdobywczyni pięciu tytułów wielkoszlemowych spróbowała powalczyć i to z dobrym skutkiem. Była ofensywna i skuteczna, a z kolei po stronie Rosjanki coś się zacięło. Gdy druga rakieta globu doprowadziła do remisu w meczu, wielu kibicom pewnie przypomniały się sytuacje, gdy po przegraniu seta wracała ona z wyczyszczoną głową na kort i wygrywała, prezentując mentalność mistrzyni.

     

    Realność powtórki takiego scenariusza zwiększało w piątek zachowanie Andriejewej w pierwszych momentach decydującej partii. Nastolatka reagowała wtedy emocjonalnie na swoje niepowodzenia i wydawała się być wytrącona z rytmu. Trudno było wówczas przypuszczać, że za chwilę to ona będzie kontrolować sytuację na korcie. Ale tak właśnie było. Ona krzyczała mobilizująco po wygrywaniu kolejnych gemów, a zdenerwowana Świątek coraz więcej czasu poświęcała na dyskusje z sędzią. W pewnym momencie też Polka omal nie trafiła chłopca podającego jej piłkę. To ona była znów tą zagubioną, a jej przeciwniczka wzniosła się na tenisowe i mentalne wyżyny. W nagrodę to ona wystąpi w niedzielnym finale, w którym zmierzy się z Aryną Sabalenką. Świątek zaś nie tylko przerwała serię zwycięstw w Indian Wells, ale też straciła szansę, by zostać pierwszą w historii trzykrotną zwyciężczynią tego turnieju (triumfowała tam w 2022 i 2024 r.).

     

  • Świątek nie dała rady. To, co robili Abramowicz i Fissette mówiło wszystko

    Świątek nie dała rady. To, co robili Abramowicz i Fissette mówiło wszystko

    Świątek nie dała rady. To, co robili Abramowicz i Fissette mówiło wszystko

    Już serwuje ponad 200 km/h, już potrafi zagrać wszystko, już jest dojrzała jak wielka mistrzyni, a ciągle jeszcze nie jest pełnoletnia. Dopiero siedemnastoletnia Mirra Andriejewa znów pokazała w starciu z Igą Świątek, że już jest Panią Tenisistką. W półfinale turnieju WTA 1000 w Indian Wells zobaczyliśmy “red-hot” Igę Świątek, ale Polka nie wytrzymała mentalnie i przegrała 6:7, 6:1, 3:6!

     

    Gem wygrany do zera, w minutę – tak Iga Świątek przywitała się z Mirrą Andriejewą w walce o finał imprezy w Tenisowym Raju, jak tytułuje się kalifornijskie Indian Wells. Ale jeśli ktoś pomyślał wtedy, że wiceliderka światowego rankingu weźmie srogi rewanż na numerze 11 za przegrany 3:6, 3:6 ćwierćfinał w Dubaju trzy tygodnie temu, to srodze się pomylił.

     

    „Red-hot Iga Świątek” przygotowuje się na Andriejewą – pisała przed półfinałem w Indian Wells agencja AFP. Świątek wyglądała w tym turnieju rewelacyjnie – wygrała kolejno 6:2, 6:0 z Caroline Garcią, 6:0, 6:2 z Dajaną Jastremską, 6:1, 6:1 z Karoliną Muchovą i 6:3, 6:3 z Qinwen Zheng. Te wszystkie rywalki były w swoich karierach w co najmniej wielkoszlemowym półfinale. To wcale nie była łatwa dla Polki droga, mieli więc rację dziennikarze AFP, podkreślając, że Świątek jest rozgrzana. Wręcz do czerwoności. A znając Igę można było mieć pewność, że bardzo chciała się zrewanżować Andriejewej za niedawną porażkę. I że jeszcze bardziej chciała samej sobie pokazać, że potrafi zagrać przeciw najmłodszej gwieździe światowego tenisa całkiem inaczej niż ostatnio w Dubaju.

     

    W tamtym meczu Świątek popełniła aż 31 niewymuszonych błędów. Zawodził ją głównie forhend. Na koniec sama była tak zawiedziona, że nie zareagowała, gdy pocieszyć chciał ją Wim Fissette i nie zrobiła nic, kiedy trener wyciągnął do niej rękę.

     

    Świątek długo grała bardzo dobrze

    Teraz Świątek świetnie realizowała taktykę ustaloną ze swym belgijskim szkoleniowcem. Na ofensywny tenis Andriejewej nie tyle odpowiadała atakiem, co sama narzuciła warunki gry. To nastolatka z Rosji niemal ciągle była z tyłu i musiała gonić. Ale robiła to znakomicie. Do stanu 4:4 w pierwszym secie Świątek dużo pewniej wygrywała swoje gemy serwisowe niż Andriejewa, aż tu nagle to Rosjanka przełamała podanie rywalki. Iga zareagowała najlepiej, jak mogła – z 4:5 wyszła na 6:5. I nawet prowadziła 6:5, 30:0 przy serwisie rywalki. Ale wtedy Andriejewa pokazała, jak dojrzałą i pewną siebie jest już zawodniczką. W kluczowym momencie potrafiła wprowadzić podania z prędkościami 191 i 195 km/h. Nimi ustawiła sobie wymiany i doprowadziła do tie-breaka. A w tej decydującej rozgrywce – trzeba to powiedzieć wprost – zmiotła Igę z kortu. Wygrała 7-1, jeden z jej serwisów miał prędkość aż 203 km/h. Andriejewa zasłużenie wygrała partię, w której Świątek też była bardzo dobra. Na punkty był w niej remis 39:39. Rosjanka zagrała więcej uderzeń kończących (18 przy 11 Polki), ale Polka popełniła mniej niewymuszonych błędów (siedem przy 11Rosjanki).

    W pierwszym secie wynik mógł być inny, ale w drugim już na pewno nie. Świątek od razu przełamała przeciwniczkę, później powtórzyła to na 4:1 i jeszcze raz na 6:1. Conchita Martinez, kiedyś wielka tenisistka, a dziś trenerka Andriejewej, radziła swojej zawodniczce, żeby zachowała spokój i żeby starała się być cały w grze, ale „red-hot” Świątek za bardzo się rozpędziła. Po zaledwie półgodzinie tej partii Iga wykorzystała już pierwszego setbola i doprowadziła do decydującego seta. Wymowne były w tamtym momencie reakcje w sztabie Świątek. Wim Fissette wzniósł zaciśniętą pięść, a Daria Abramowicz podniosła ręce i klaskała.

     

    W drugim secie Świątek zagrała osiem winnerów i miała tylko cztery niewymuszone błędy. Andriejewa wcale nie miała złego bilansu – 5:4 – ale znacznie spadła jej skuteczność serwisowa. A Świątek swoje podanie utrzymywała bardzo pewnie. Nawet nie zbliżała się do prędkości około 200 km/h (trochę przekraczała 180 km), ale kapitalnie rotowała i wybierała najlepsze kierunki.

     

    Trybuny buczały na Świątek

    Gdy na początku trzeciej partii Andriejewa zaczęła rzucać rakietą, trudno było nie odczytać tego w ten sposób, że jest sfrustrowana, bo choć generalnie gra dobrze, to niewiele może zdziałać. Ale błyskawicznie się uspokoiła i w długim, granym na przewagi gemie serwisowym Świątek niespodziewanie była górą. – Przełamała przed chwilą rywalkę Andriejewa, ale widać, że czuje, że za chwilę może stracić swoje podanie – zauważała komentująca mecz w Canal+ Klaudia Jans-Ignacik. Niestety, Rosjanka znów wygrała grę na przewagi. „Psychologia” – powiedział jeszcze w trakcie tego gema drugi z komentatorów, Żelisław Żyżyński. I po chwili, przy wyniku 6:7, 6:1, 0:2 patrząc z perspektywy Świątek, para sprawozdawców zgodnie podkreślała, że Iga musi wrócić do spokoju, jaki pokazywała w drugim secie. – W nim Iga oddała Andriejewej tylko cztery punkty, a teraz w dwóch gemach oddała aż siedem punktów po niewymuszonych błędach. To robi różnicę – podkreślał Żyżyński.

     

  • Noc, Którą Zapamiętamy: Ewa Pajor Wpisała Się na Karty Historii Niezapomnianym Hat-Trickiem w El Clásico

    Noc, Którą Zapamiętamy: Ewa Pajor Wpisała Się na Karty Historii Niezapomnianym Hat-Trickiem w El Clásico

    Noc, Którą Zapamiętamy: Ewa Pajor Wpisała Się na Karty Historii Niezapomnianym Hat-Trickiem w El Clásico

    Są w piłce nożnej chwile, które wykraczają poza sam sport—występy tak wyjątkowe, że pozostawiają niezatarty ślad w historii. W noc, gdy świat wstrzymał oddech w oczekiwaniu, Ewa Pajor dokonała czegoś niezwykłego. Polska gwiazda rozegrała mecz życia, stając się pierwszą zawodniczką w historii, która zdobyła hat-tricka w kobiecym El Clásico. To było coś więcej niż tylko trzy gole—to był manifest, moment definiujący nie tylko samą Pajor, ale również ten legendarny pojedynek, jej klub i kobiecą piłkę nożną jako całość.

     

    Rywaliazcja, Jakiej Świat Nie Zna Drugiej

     

    El Clásico, legendarne starcie między Realem Madryt a Barceloną, to coś więcej niż zwykły mecz. To pojedynek filozofii futbolu, miejsce, gdzie rodzą się legendy. Podczas gdy męska wersja tego starcia od ponad wieku elektryzuje cały świat, kobieca rywalizacja stopniowo zyskiwała prestiż, tworząc własne gwiazdy i niezapomniane momenty.

     

    Ale nigdy wcześniej świat nie widział tego, co wydarzyło się tej historycznej nocy. Nigdy wcześniej żadna zawodniczka nie przejęła kontroli nad tym meczem w tak hipnotyzujący, bezlitosny sposób. Ewa Pajor, już uznawana za jedną z najlepszych napastniczek na świecie, wykorzystała swoją szansę i zamieniła ją w prawdziwe arcydzieło.

     

    Hat-Trick, Który Przeszedł do Historii

     

    Od pierwszego gwizdka było jasne, że Pajor wyszła na boisko z jednym celem—zdominować mecz. Jej ruchy były szybkie, instynkt zabójczy, a skuteczność wręcz niewiarygodna. Nie trzeba było długo czekać na pierwsze trafienie.

     

    Pierwszy gol padł już w początkowych minutach meczu—pokaz instynktu prawdziwej napastniczki. Pajor idealnie wbiegła w pole karne i precyzyjnym uderzeniem głową skierowała piłkę do siatki. Stadion eksplodował, ale to był dopiero początek.

     

    Jeśli pierwszy gol był efektem perfekcyjnego ustawienia, to drugi był prawdziwą demonstracją indywidualnych umiejętności. Pajor przejęła piłkę na skraju pola karnego, minęła dwie rywalki, a następnie huknęła w samo okienko. To było uderzenie, wobec którego bramkarka była bezradna, gol, który mógłby być ozdobą każdego piłkarskiego podręcznika.

     

    Najlepsze miało jednak dopiero nadejść. W decydującym momencie meczu Pajor skompletowała swojego historycznego hat-tricka. W błyskawicznej kontrze wybiegła na czystą pozycję, przyjęła idealnie zagrane podanie i z zimną krwią pokonała bramkarkę w sytuacji sam na sam. Na stadionie na ułamek sekundy zapadła cisza—wszyscy przetwarzali właśnie to, co się wydarzyło. A potem? Eksplozja radości. Pajor dokonała niemożliwego—trzy gole w El Clásico, coś, czego nikt przed nią nie osiągnął.

     

    Nowy Rozdział w Kobiecej Piłce

     

    W świecie, gdzie kobiecy futbol nadal walczy o należne mu uznanie, takie noce zmieniają wszystko. Hat-trick Pajor to nie tylko seria goli. To przełamywanie barier, ustanawianie nowych standardów i pokazanie, że kobiece El Clásico jest równie elektryzujące, dramatyczne i historyczne, jak jego męski odpowiednik.

     

    Gdy zabrzmiał ostatni gwizdek, Pajor została otoczona przez koleżanki z drużyny, oklaskiwana przez kibiców i okrzyknięta bohaterką wieczoru. Ale poza świętowaniem i nagłówkami w gazetach było coś jeszcze—poczucie, że właśnie dokonano czegoś wielkiego.

     

    Legenda, Która Pozostanie na Zawsze

     

    Ewa Pajor na zawsze zapisała się w historii tego pojedynku. Przyszłe pokolenia będą wspominać ten mecz jako przełomowy moment, dowód na to, co można osiągnąć dzięki talentowi, determinacji i szansie na wielką scenę. A dla samej Pajor był to nie tylko wieczór do zapamiętania, ale też deklaracja, że należy do grona największych piłkarek wszech czasów.

     

    Kibice piłki nożnej, bez względu na to, czy są fanami Realu Madryt, Barcelony czy żadnej z tych drużyn, byli świadkami czegoś naprawdę wyjątkowego. A echo tego hat-tricka będzie rozbrzmiewać w świecie futbolu jeszcze długo. Jedno jest pewne—Ewa Pajor zapisała się w historii, a świat nigdy o tym nie zapomni.

     

  • 8:1, Real Madryt znokautowany! Ewa Pajor znów bohaterką Barcelony

    8:1, Real Madryt znokautowany! Ewa Pajor znów bohaterką Barcelony

    8:1, Real Madryt znokautowany! Ewa Pajor znów bohaterką Barcelony

    8:1! Piłkarki Barcelony znokautowały rywalki z Madrytu w półfinale Pucharu Królowej. W rewanżu Ewa Pajor ustrzeliła dublet, a jej gole będą się śnić po nocach kibicom Realu. Zobacz gole polskiej napastniczki.

     

    Ewa Pajor w pierwszym meczu zachwyciła całą Hiszpanię, ponieważ została pierwszą strzelczynią hat-tricka w historii kobiecego El Clasico. Barcelona zdemolowała Real aż 5:0, więc rewanż na własnym stadionie w Półfinale Królowej był już tylko formalnością.

     

    Pajor, która pomiędzy spotkaniami trafiła również w ligowym starciu z Valencią, zaczęła spotkania na ławce rezerwowych. Duma Katalonii miała jednak większe trudności z wykańczaniem akcji. Po pierwszej połowie prowadziła “jedynie” 1:0, więc polska napastniczka została wprowadzona w przerwie. Okazało się to świetnym ruchem.

     

    Ewa Pajor znów zachwyciła. Zobacz gole

    Już po trzech minutach Polka wykorzystała błąd Marii Mendez, zabrała jej piłkę i popędziła na bramkę, nie dając szans Misie. W 68. minucie dobrze wykończyła podanie Fridoliny Rolfo. Honorową bramkę w dwumeczu piłkarki Królewskich zdobyły w 91. minucie. W finale Pucharu Królowej Barca zmierzy się z Atletico Madryt lub Granadą. Rewanż odbędzie się w czwartkowy wieczór, a po pierwszym spotkaniu stołeczna drużyna wygrywa 2:0.

     

    Ewa Pajor rozgrywa swój pierwszy sezon w Barcelonie. W 31 meczach strzeliła 33 gole oraz zanotowała siedem asyst.

     

  • 20-letni Polak rzucił świat na kolana. Pierwsza taka historia od 44 lat! “To jest inna bajka”

    20-letni Polak rzucił świat na kolana. Pierwsza taka historia od 44 lat! “To jest inna bajka”

    20-letni Polak rzucił świat na kolana. Pierwsza taka historia od 44 lat! “To jest inna bajka”

    – Jeżeli nic nie stanie na przeszkodzie, to jestem tego pewny, że Maksymilian osiągnie światowe wyniki. On jest naprawdę olbrzymim talentem, zdecydowanie wybijającym się spośród moich wszystkich dotychczasowych zawodników. Dlatego trudno mi powiedzieć, gdzie znajduje się kres jego możliwości – mówi w rozmowie z Interią rutynowany trener Krzysztof Węglarski, którego 20-letni podopieczny Maksymilian Szwed (AZS Łódź) sięgnął w biegu na 400 m po srebrny medal (45.31 s) halowych mistrzostw Europy w Apeldoorn.

     

    Artur Gac, Interia: Wypada na wstępie również panu pogratulować sukcesu podopiecznego, choć moje słowa bledną w świetle tego, co zrobił sam zawodnik na gorąco po sięgnięciu po wicemistrzostwo Europy. Zaczął od pana, zapytany na antenie TVP Sport o to, komu chciałby zadedykować ten krążek. Był pan poruszony?

     

    Krzysztof Węglarski, trener Maksymiliana Szweda: – No tak. Co tu dużo mówić, rzadko się spotyka, że w takim momencie zawodnik też myśli o pracy i wkładzie pracy trenera. Większość myśli o rodzicach, narzeczonej i w te strony kierują swoje myśli, a nie docenia pracy tej drugiej strony, czyli trenerskiej. Było mi bardzo miło i sympatycznie.

     

    Dodajmy, że rodzina też się pojawiła, ale można było odnieść wrażenie, że nadał nieprzypadkową gradację tym szczególnym podziękowaniom. Zaznaczył, że wasza praca to około 70-80 procent sukcesu.

     

    – Myślę, że docenił to, iż przygotowałem go bardzo dobrze do tego biegania turniejowego. I biegania z najlepszymi możliwościami na mistrzostwach Europy. Wszystkie starty po drodze były tymi jakby wpisanymi w trening, a nie docelowymi. Uważam, że to też docenił, wyrażając tą miłą wdzięczność.

     

    Czy fakt, że był pan na ME w Apeldoorn zakwaterowany w jednym pokoju z trenerem Zbigniewem Królem, mającym na koncie wiele sukcesów, potrafiącym pod względem taktycznym i różnych rozwiązań wyciskać maksimum ze swoich zawodników, sprawił że toczyliście wspólne rozmowy i wymianę myśli wokół Maksymiliana?

     

    – Oczywiście rozmawialiśmy w pokoju, czy to na spacerze, niemniej Zbyszek raczej jest skupiony na swojej pracy i swoich zawodnikach. Zresztą te dwa obszary jakoś nie za bardzo się łączą, ponieważ zdecydowanie inaczej trzeba podejść do biegania na 400 m, a inaczej obierać taktykę przy dłuższych biegach na 800 m czy 1500 m. Tam zawodnik pokonuje wiele okrążeń i wiadomo, że sposób jego zachowania i ustawienia może zadecydować o końcowym sukcesie. W naszym przypadku, na 400 m, w finale mieliśmy tylko dwa wybory: albo Attila Molnar biegnie przed Maksymilianem, albo Maksymilian przed Molnarem. Najważniejsze było to, aby pierwsze 200 metrów pokonał jak najluźniej i najspokojniej, a jednocześnie zachowując bardzo dużą szybkość, aby mieć energię na drugie okrążenie i walkę ewentualnie na finiszu, co się wspaniale udało.

     

    Z tych dwóch scenariuszy, doskonalszy był właśnie ten, który się zrealizował, czyli bieg poprowadzony przez Węgra?

     

    – Przede wszystkim ten wariant braliśmy pod uwagę, chociaż nie do końca, bo Molnar jakoś w poprzednich biegach otwierał pierwsze 200 metrów dużo spokojniej. Biegał 21.60-21.70, z kolei Maks otwierał swoje biegi zdecydowanie szybciej. Dlatego sądziłem, że Węgier może zachować swój styl biegania, czyli spokojna połówka dystansu, a na drugim okrążeniu wykorzystanie już pełni szybkości. Tutaj się zawiedliśmy, bo pobiegł na 21.20, a to przecież sam w sobie bardzo dobry wynik na 200 m. Natomiast Maks zachował się idealnie, pobiegł za nim bardzo spokojnie, co też może przyczyniło się na końcu do takiego ekstra wyniku. Bieg ułożył się idealnie, biegł sobie za Molnarem, nie szarpał się i utrzymywał szybkość, a na końcu jeszcze wykrzesał dużo sił, żeby powalczyć o złoto. Jakby to powiedzieć, w tym wypadku ten bieg lepiej nie mógł się ułożyć.

     

    “”- Jako szkoleniowcowi bardzo mi imponuje, że Maksymilian wychodzi z następującego założenia: “trenerze, nie ma ludzi niepokonanych”. Ja to przedtem mówiłem innym zawodnikom, ale nie do końca mnie rozumieli. A teraz przyszło na to, że sam zawodnik mówi do mnie: “trenerze, będzie dobrze, nie ma ludzi niepokonanych”. I to jest zupełnie inna bajka” ”

     

    ~ Krzysztof Węglarski o Maksymilianie Szwedzie

     

    To rzeczywiście musiałby być bieg na 410 m, jak powiedział sam Maks, żeby wyszarpał złoty medal? Czy w obrębie tego znakomitego biegu w którymś momencie była minimalna rezerwa, która mogłaby zaowocować tym, że nie brakłoby mu wychylenia głowy na mecie?

     

    – Celne pytanie. Być może inna hala, jak ta w Toruniu, gdzie prosta jest troszeczkę dłuższa, mogłaby zdeterminować to, że mógłby bardziej powalczyć o zwycięstwo. Natomiast tutaj ten odcinek po zejściu z łuku był bardzo krótki. Może specyfika tego obiektu w Holandii, jako że jest to obiekt kolarski, powoduje taką geometrię. Mówiąc obrazowo, Maks miał skróconą możliwość po zejściu na prostą i walki na dłuższym odcinku. Niewątpliwie zachował jeszcze dużo sił, czyli to nie był jeszcze w jego wykonaniu bieg na 100 procent. Gdyby pojawiła się możliwość dłuższego ścigania na końcówce, zapewne jeszcze powalczyłby o złoto. Niemniej należy się bardzo cieszyć z drugiego miejsca i osiągniętego wyniku. Jest to bardzo młody zawodnik, myślę że wszystko przed nim.

     

    Biorąc pod uwagę okoliczności, wszak Maksymilian był po wielkim wysiłku i widać było, że nie do końca łapie w lot wszystkie pytania, czasami dopytując o intencję, zaimponowało mi jeszcze coś innego. Mianowicie te bardzo dojrzałe słowa, gdy mówił o przepisie na takie wyniki. “Przede wszystkim dyscyplina, tutaj nie ma miejsca na żadne imprezy i zarywanie nocek, niezdrowe jedzenie. Wszystkiego trzeba pilnować. W głowie powinien być tylko trening, tylko regeneracja i trzeba też mieć talent, trochę genetyki. Ja wiem, że to mam i tego na pewno nie zmarnuję”. Jeżeli to wszystko jest prawdą, to trudno o bardziej optymistyczny przekaz zawarty w kilku zdaniach.

     

    – Tak, tak. Choć przyznam, że troszeczkę jestem do niego w kontrze, bo wziął urlop dziekański na uczelni. A ja cały czas go namawiam, żeby powrócił na studia, chociaż w spokojniejszym trybie, czyli nawet zaliczając jeden semestr przez rok. Ale jednak aby to jego poświęcenie nie było skierowane tylko na trening i wypoczynek, ale by nauka i zdobywanie kwalifikacji na dalszą część życia też nastąpiło. Tego zawsze mocno pilnowałem. Dotychczas moi zawodnicy, może poza jednym, kończyli uczelnie, a nawet porobili doktoraty. Jakoś potrafili pogodzić proces szkoleniowy i treningowy z nauką. I do tego samego namawiam także Maksa. W ten rok on rzeczywiście poświęcił się wyjątkowo, a przy jego spokojnym i sympatycznym usposobieniu może jest mu o to łatwiej. Nie ciągnie go na imprezy czy w inne uciechy. Bardzo dba o to, co je i ile ma wypoczynku. Nic, tylko z takim zawodnikiem trenować.

     

    Ciągle przed oczami mam do niedawna innego pana podopiecznego, Kajetana Duszyńskiego, na własne oczy obserwując na IO w Tokio finał sztafety miksta i jego fenomenalny bieg na ostatniej zmianie, który dał nam złoty medal. Czy Maks i Kajetan to są bardzo podobne przypadki i historie, dużo jest pokrewieństwa, czy wręcz przeciwnie?

     

    – Każdy z nich niestety jest inny. Zdecydowanie inne ma predyspozycje, inne uwarunkowania szybkościowe i wytrzymałościowe. To są zupełnie dwa inne typy.

     

    Na korzyść Maksymiliana, tak?

     

    – Zdecydowanie. I w tej chwili wykorzystujemy u Maksa to, co inny zawodnik musi wytrenować i mocno zabiegać o takie możliwości szybkościowe. On ma te cechy trochę wrodzone.

     

    Właśnie chciałem zapytać, czy to kwestia genetyki, czy na przykład tego, że szybciej zawierzył panu w stu procentach i trenował sumiennie według założeń?

     

    – Jakby to powiedzieć… Nawet w Polsce są zawodnicy zbliżeni do możliwości szybkościowych Maksa, ale nie wykorzystują tego na co dzień. Nie wiem, dlaczego, ale są takie jednostki. Wydaje mi się, że tutaj – nie chwaląc się – powiązanie jego możliwości z ułożoną i systematyczną pracą, daje takie rezultaty.

     

    Bez wchodzenia w zawiłości bardzo specjalistycznego treningu, bo jesteśmy portalem horyzontalnym, ale w możliwie największym skrócie i najprostszym językiem, jakiego by pan użył: jak wygląda specyfika pracy z Maksem i które akcenty treningowe dają największą przewagę, tak wydobywając z niego największe atuty, jak również niwelujące braki?

     

    – Przede wszystkim cały czas podnosimy możliwości wytrzymałości zawodnika, na początku poprzez większą pracę tlenową. Tak, by na końcu, gdy przechodzi się na obciążenia tzw. wytrzymałości szybkościowej i szybkość, zawodnik mógł pokonywać kilka odcinków na jednej, określonej szybkości. Aby nie było sytuacji, że odcinki spadają jakościowo, lecz na zmęczeniu zachować stan początkowy. Tutaj pokonanie pierwszego okrążenia z bardzo dobrym lub rewelacyjnym wynikiem jeszcze nie determinuje tego, że zawodnik na końcu osiągnie sukces. Zostaje drugie okrążenie, na którym również trzeba starać się utrzymać swoją narzuconą szybkość. Praca powiązana pomiędzy wytrzymałością, a wytrzymałością szybkościową, wpływa na końcowy sukces.

     

    Rozumiem, że jeśli mówimy o procesie zwiększania wytrzymałości u 20-latka, to tym bardziej jesteśmy w miejscu, które nie tak dawno tłumaczył mi w przypadku nieco starszej Natalii Bukowieckiej jej trener, Marek Rożej. Mianowicie musi to być wszystko mądrze rozłożone w czasie, bo gdybyśmy tu i teraz chcieli wykrzesać z zawodnika – nomen omen – maksa, to efekt będzie katastrofalny. Po prostu zniszczymy taki organizm.

     

    – Dokładnie. Dodam, że w przypadku pracy z Maksymilianem ten proces trwa już pięć lat. Jednak proszę mi uwierzyć, że on nie biega na takich obciążeniach i założeniach, jak dotychczas na przykład biegał wspomniany Kajetan Duszyński, już dużo dojrzalszy zawodnik, z większym stażem. Maks dopiero jakby będzie wchodził w mocniejsze treningi. Tak, jak pan powiedział, staram się być roztropny w planowaniu tego wszystkiego, bo jesteśmy w procesie. Uważam, że nie należy i nie powinno się przyspieszać oraz zbyt raptownie zwiększać obciążeń. To musi być płynne, sukcesywne, rozłożone w czasie. Tak, aby zawodnik mógł prawidłowo się rozwijać, a nie zwijać.

     

    Maks jest bardzo młody, więc należy zachować wszelkie proporcje, tym niemniej mając zawodnika z takim potencjałem, możemy powiedzieć, że gdyby rozwijał się harmonijnie i możliwie optymalnie, to stać go dojść do naprawdę światowych wyników i walczyć o medale nie na europejskich, ale światowych czempionatach?

     

    – Jeżeli nic nie stanie na przeszkodzie, to jestem pewny, że to osiągnie. Tylko niestety, tak jak w normalnym życiu, rzeczywistość czasami stwarza nieprzewidziane problemy i konflikty. Mam nadzieję, że tutaj nic takiego nie nastąpi, nie pojawi się choćby żadna kontuzja, co pozwoli na dalszy rozwój Maksa. On jest naprawdę olbrzymim talentem, zdecydowanie wybiegającym spośród moich wszystkich dotychczasowych zawodników. Dlatego trudno mi powiedzieć, gdzie znajduje się kres jego możliwości. Na dzień dzisiejszy staramy się pracować spokojnie, chcemy go przygotować do startu indywidualnego na mistrzostwa świata, a więc powalczyć o wskaźnik 44.85, który jest wyznacznikiem indywidualnego udziału w MŚ. I na tym się obecnie skupiamy, aby na tym czempionacie mógł wystartować.

     

    Od ilu lat trudni pan się tym fachem?

     

    – Nieeee, w takie rzeczy nikt nie uwierzy (śmiech).

     

    Spróbujmy.

     

    – Od 1981 roku.

     

    44 lata. Jeżeli szkoleniowiec z taką historią mówi, że Maksymilian Szwed jest największym talentem, z jakim miał do czynienia, lepszej rekomendacji nie potrzeba.

     

    – Cóż dodać… Na pewno jest to wielki talent. Mam nadzieję, że go nie zmarnuję i on też pozwoli się systematycznie, równo i fajnie rozwijać. On naprawdę imponuje, wszystko ma poukładane w głowie, wie co chce osiągnąć i do czego dąży. To jest idealne. Nie ma zawahań i innych myśli, że coś się nie uda. Jako szkoleniowcowi bardzo mi imponuje, że Maksymilian wychodzi z następującego założenia: “trenerze, nie ma ludzi niepokonanych”. Ja to przedtem mówiłem innym zawodnikom, ale nie do końca mnie rozumieli. A teraz przyszło na to, że sam zawodnik mówi do mnie: “trenerze, będzie dobrze, nie ma ludzi niepokonanych”. I to jest zupełnie inna bajka.

     

  • Godziny do meczu Świątek, a tu werdykt na WTA. Wszystko już jest jasne

    Godziny do meczu Świątek, a tu werdykt na WTA. Wszystko już jest jasne

    Godziny do meczu Świątek, a tu werdykt na WTA. Wszystko już jest jasne

    Półfinałowe spotkania w WTA 1000 w Indian Wells zapowiadają się niezwykle atrakcyjnie dla kibiców, choć nie zmierzą się w nich cztery najwyżej klasyfikowane tenisistki w rankingu WTA. Będą za to cztery, które przewodzą stawce w klasyfikacj WTA Race, obejmującej tylko tegoroczne turnieje. WTA na swojej stronie opublikowała artykuł zapowiadający mecze Igi Świątek z Mirrą Andriejewą oraz Aryny Sabalenki z Madison Keys. A dodatkowo też sondę, jakiego składu w finale spodziewają się kibice. Wynik? Ze spokojem powinniśmy czekać na starcie Polki z Rosjanką.

     

    W stawce tegorocznych półfinalistek turnieju w Indian Wells Iga Świątek jest jedyną zawodniczką, która w tym sezonie nie wygrała jeszcze turnieju. Madison Keys triumfowała w Adelajdzie (WTA 500) i Australian Open, Aryna Sabalenka okazała się najlepsza w WTA 500 w Brisbane, a Mirra Andriejewa niedawno wygrała WTA 1000 w Dubaju. Dodatkowo Iga jako jedyna z tego grona poniosła już cztery porażki, Mirra i Aryna przegrały tylko po trzy spotkania, a Madison – jedno.

     

    A mimo wszystko wciąż najwyżej stoją w Kalifornii akcje Polki. I jest na to bardzo logiczne wytłumaczenie.

    10 zwycięstw z rzędu Mirry Andriejewej i fenomenalny bilans Igi Świątek w Indian Wells. Kto wygra?

     

    Iga Świątek czuje się w Indian Wells doskonale, bo tu ma idealne dla siebie warunki do gry, nie licząc mączki. Nawierzchnia jest dość wolna, jak na korty twarde, do tego piłka odbija się wysoko, co powoduje, że Polce – świetnie poruszającej się po korcie – łatwiej jest dobiec do piłki i dobrze się ustawić. W efekcie dość szybko pozbawiam rywalki złudzeń. O ile w Dosze nie udało jej się w tym roku ustanowić historycznego wyniku, nie wygrała turnieju po raz czwarty z rzędu, to w Indian Wells może być tą “pierwszą kiedykolwiek”. Ona bowiem triumfowała tu już dwa razy, w 2022 i 2024 roku, a żadnej tenisistce nie udała się ta sztuka trzykrotnie.

     

    W półfinale Polka zmierzy się z Mirrą Andriejewą, z którą trzy tygodnie bardzo wyraźnie przegrała w Dubaju. Rosjanka wygrała już 10 spotkań z rzędu, w turniejach WTA to jej rekordowa seria. Widać, że rośnie z tygodnia na tydzień, ma znakomity serwis, a przecież pod koniec kwietnia skończy dopiero 18 lat. W Indian Wells nie przegrała seta, podobnie jak Iga, choć może nie wygrywała tak spektakularnie jak Polka. Iga bowiem w meczach z Caroline Garcią, Dajaną Jastremską i Karoliną Muchovą oddała rywalkom tylko sześć gemów, łącznie. Qinwen Zheng wygrała w czwartek też sześć, łącznie Iga przegrała w Indian Wells 12 gemów. W swoim najlepszym turnieju tutaj, rok temu, straciła ich przed półfinałem 14.

     

    WTA przypomina jednak, że młodsza z sióstr Adriejewych, bo w tourze jest też jej siostra Erika, może wkrótce pobić rekordy Coco Gauff jako tej najmłodszej osiągającej spektakularne sukcesy w wielkich turniejach.

     

    16 kolejnych wygranych Madison Keys i żądza rewanżu Aryny Sabalenki. Zagrają o finał

     

    Druga para jest równie ciekawa – po starciu Polki i Rosjanki do boju ruszą bowiem Aryna Sabalenka i Madison Keys. Amerykanka pod koniec zeszłego roku zmieniła stan cywilny, sezon zaczęła cięższą rakietą, jest objawieniem. Sposób na nią na początku stycznia znalazła jedynie Clara Tauson, ale później Madison wygrała w Adelajdzie, Montrealu, a teraz kontynuuje serię zwycięstw w Indian Wells. Choć tu miała już kilka słabszych momentów, a pamiętajmy, że z powodu kontuzji opuściła turnieje na Bliskim Wschodzie.

     

    Sabalenka w Dosze i Dubaju miała ogromne problemy, ale w Kalifornii – tak wygląda – wszystko w jej grze wróciło już do właściwego rytmu. No i zapewne ma wielką wolę rewanżu za przegrany finał Australian Open z Keys. WTA wskazuje jednak, że Keys i tak ma już swój najlepszy wynik w Kalifornii i retorycznie pyta: – Czy ona w ogóle pamięta, jakie to jest uczucie po przegranym meczu?

     

    Ta porażka z Tauson w Nowej Zelandii wydarzyła się 3 stycznia. Amerykanka mówi tak: – Nie sądzę, bym kiedykolwiek miała tak długą passę, ale chciałabym, aby trwała ona jak najdłużej – twierdzi. W tym czasie ograła pięć zawodniczek z TOP 10: Świątek, Sabalenkę, Pegulę, Kasatkinę i Rybakinę.

     

    I na to wszystko WTA zapytała kibiców, jaką obstawiają parę finałową – możliwości były cztery. 35 procent osób wskazało, że o tytuł Świątek zagra z Sabalenką, a 27 procent wierzy w mecz Igi z Madison Keys. To zaś dość wyraźnie wskazuje jednak na to, że Polka jest faworytką starcia z Rosjanką. Zestaw Andriejewej i Sabalenki wskazało 19 procent osób, a Andriejewe i Keys – 18.

     

  • Z samego rana rekord świata w Vikersund! Co za lot!

    Z samego rana rekord świata w Vikersund! Co za lot!

    Z samego rana rekord świata w Vikersund! Co za lot!

    231,5 m – tyle dotychczas wynosił rekord świata w skokach narciarskich kobiet. W zeszłym roku ustanowiła go Norweżka Silje Opseth. To już jednak nieaktualne. W piątek z samego rana już w pierwszym treningu poprawiła go mistrzyni świata Nika Prevc. Słowenka na Vikersundbakken zaprezentowała spektakularny lot i z kosmiczną przewagą pokonała rywalki.

    Nika Prevc się nie zatrzymuje. Młodsza siostra Petera, Cene i Domena w czwartek dopiero co zapewniła sobie Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, a już następnego dnia dołożyła kolejne wielkie osiągnięcie. Młodziutka skoczkini z samego rana poprawiła rekord świata w długości lotu narciarskiego.

    Nika Prevc nową rekordzistką świata. Cudowny lot już w pierwszej próbie. Niebywałe

    W pierwszym treningu przed sobotnim konkursem kobiet w Vikersund Prevc poleciała aż na 236. metr. Tym samym o 5,5 metra przebiła dotychczasowy rekord, który rok temu na tym samym obiekcie ustanowiła Silje Opseth. Trening wygrała z potężną przewagą. Dość powiedzieć, że druga Eirin Maria Kvandal skoczyła zaledwie… 201,5 m i przegrała z nią aż o 37,3 punktu.

    https://x.com/SASkinnes/status/1900477429921075362

    Jak widać na nagraniu, 19-letnia Słowenka nie miała większych problemów z lądowaniem. Co prawda nie wykonała telemarku i po skoku głęboko przysiadła, ale wszystko przebiegało bezpiecznie. Jest zatem nadzieja, że osiągnięcie w trakcie tego weekendu uda się jeszcze bardziej wyśrubować. – Nowa rekordzistka świata – Nika Prevc! 236 m – napisał na portalu X dziennikarz Sport.pl Jakub Balcerski.

     

    Kolejną okazję na poprawienie rezultatu Nika Prevc miała w drugim treningu. Wówczas nie poszło jej aż tak dobrze, choć znów była najlepsza. Poleciała na 211,5 m, czyli 3,5 dalej niż druga Kvandal i pięć metrów dalej niż trzecia Ema Klinec. W piątek na zawodniczki czeka jeszcze trzecia seria treningowa. Konkursy odbędą się w sobotę 15 marca o godzinie 10:45 i w niedzielę 16 marca o tej samej porze. W piątek na Vikersundbakken skakać będą także panowie. Na 17:00 zaplanowane są kwalifikacje do sobotnich zawodów indywidualnych.

    https://x.com/JakubBalcerski/status/1900476632399278412

  • To był piękny powrót Świątek z 2:4 po finał w Indian Wells. Triumf po 109 minutach walki

    To był piękny powrót Świątek z 2:4 po finał w Indian Wells. Triumf po 109 minutach walki

    To był piękny powrót Świątek z 2:4 po finał w Indian Wells. Triumf po 109 minutach walki

    Iga Świątek i Indian Wells to doskonałe połączenie. Idealnie potwierdza to statystyka ostatnich występów Polki w turnieju BNP Paribas Open. Nasza tenisistka po raz czwarty z rzędu zameldowała się w najlepszej “4” imprezy. W nocy z piątku na sobotę czasu polskiego powalczy z Mirrą Andriejewą o drugi z rzędu, a trzeci w sumie finał w Kalifornii. Po raz pierwszy raszynianka awansowała do decydującego starcia przed trzema laty. Wówczas Świątek pokonała w półfinale Simonę Halep – 7:6(6), 6:4. W ramach zapowiedzi przypominamy tamten pojedynek.

     

    Indian Wells to miejsce, gdzie Iga Świątek czuje się znakomicie. Polka bardzo lubi grać na kortach, gdzie rozgrywany jest turniej BNP Paribas Open. W tym roku po raz kolejny zameldowała się w najlepszej “4” kalifornijskich zmagań. Najlepszy okres dla raszynianki rozpoczął się przed trzema laty. Wówczas nasza tenisistka przyleciała w zachodnie rejony Stanów Zjednoczonych, opromieniona triumfem w imprezie rangi WTA 1000 w Dosze. Iga wygrała rozgrywki w stolicy Kataru i po raz pierwszy zgarnęła tysięcznika rozgrywanego na nawierzchni twardej.

     

    Pasmo sukcesów kontynuowała w Indian Wells. Na otwarcie pokonała Anhelinę Kalininę, później Clarę Tauson. W czwartej rundzie okazała się lepsza od Angelique Kerber. Ćwierćfinałowa batalia przyniosła dwusetowe zwycięstwo z Madison Keys. Aż nadszedł półfinał, gdzie rywalką naszej reprezentantki była turniejowa “24” – Simona Halep. Była liderka rankingu z Rumunii postawiła twarde warunki i sprawiła Świątek mnóstwo problemów. Mimo to Polka przetrwała wszelkie trudności i mogła się cieszyć z pierwszego wówczas finału w Kalifornii.

     

    Pierwszy finał Igi Świątek w Indian Wells przypadł na 2022 rok. Wtedy pokonała Simonę Halep

     

    Tamten pojedynek rozpoczął się od serwisu raszynianki. Na początku spotkania obie bardzo pilnie strzegły swoich podań, nie obserwowaliśmy żadnych break pointów. Pierwsze okazje na przełamanie pojawiły się dopiero w szóstym gemie. Wówczas Iga wyszła na prowadzenie 40-0 przy serwisie Halep i wykorzystała już pierwszą szansę na wypracowanie dwugemowej przewagi. Nasza tenisistka nie nacieszyła się jednak tym faktem zbyt długo. Po chwili Simona nie tylko odrobiła straty, ale sama wyszła na 5:4 i mogła podawać po zwycięstwo w premierowej odsłonie rywalizacji.

     

    Rumunka prowadziła już 30-15, była dwie piłki od wygrana seta. Mimo to Świątek wróciła do gry i wyrównała na 5:5. Ostatecznie o losach partii decydował tie-break. Od początku Halep znajdowała się z przodu, miała o jedno albo dwa “oczka” więcej. Przy stanie 6-4 pojawiły się pierwsze setbole dla Simony. Wtedy nastąpiła kapitalna po stronie Polki. Cztery punkty z rzędu sprawiły, że to Iga triumfowała w pierwszej odsłonie 7:6(6).

     

    W drugim secie od początku działo się znacznie więcej. Świątek jako pierwsza wywalczyła sobie przełamanie, wykorzystując drugiego break pointa w trzecim gemie. Po chwili nastąpiła jednak świetna seria po stronie Rumunki. Trzy “oczka” z rzędu sprawiły, że nagle zrobiło się 4:2 dla Simony. Od tego momentu raszynianka zanotowała spektakularny comeback. Halep nie wygrała już ani jednego gema do końca pojedynku. Cztery z rzędu trafiły na konto Igi i w taki oto sposób nasza tenisistka wygrała całe spotkanie 7:6(6), 6:4 po 109 minutach gry i zameldowała się w swoim pierwszym finale w Indian Wells. Dla Polki było to wówczas 10. zwycięstwo z rzędu. Później podczas decydującego starcia okazała się lepsza od Marii Sakkari, triumfując 6:4, 6:1. Zdobyła wtedy swój pierwszy z dwóch dotychczasowych tytułów w kalifornijskim tysięczniku.

     

    Teraz Polka jest o dwa kroki od przejścia do historii turnieju. Jeszcze żadna tenisistka nie wygrała trzykrotnie zmagań BNP Paribas Open w grze pojedynczej. 23-latka może to zmienić. Najpierw jednak musi pokonać Mirrę Andriejewą, by dać sobie taką szansę w ew. finale z Aryną Sabalenką lub Madison Keys. Kobiece półfinały zostaną rozegrane w nocy z piątku na sobotę. Początek meczu z udziałem raszynianki nie przed godz. 0:00 czasu polskiego.