Author: Admin

„Fornal przesadził z radością – Grbić zareagował w ostatniej chwili”

Ledwo rozbrzmiał końcowy gwizdek finału Ligi Narodów, a Tomasz Fornal już zdążył zwrócić na siebie uwagę swoją niepohamowaną radością. Reprezentacja Polski właśnie rozbiła Włochów w trzech setach (3:0), a świętowanie ogarnęło cały zespół. Gdy Fornal dał się porwać euforii, natychmiast w jego stronę ruszył Nikola Grbić – nie po to, by go upomnieć, lecz by go ochronić. Bo za uśmiechem i żywiołowym dopingiem wciąż krył się ból.

 

Chociaż Fornal nie spędził na boisku ani minuty w finałowym meczu, jego obecność była niezaprzeczalna. Nie grał, ale był wszędzie – dopingował, prowadził okrzyki, machał ręcznikiem, nakręcał atmosferę niczym doświadczony lider drużyny z ławki. Ta zaraźliwa energia to jego znak rozpoznawczy – zwłaszcza w starciach z Włochami, które w ostatnich latach nabrały wyjątkowego znaczenia dla Biało-Czerwonych.

 

Historia nieobecności Fornala na boisku

 

Eksplozja radości Fornala przyszła zaledwie dzień po trudnym momencie. W sobotnim półfinale przeciwko Brazylii, podczas drugiego seta, niefortunnie wylądował i skręcił kostkę. Z grymasem bólu złapał się za stopę, wzbudzając niepokój kibiców. Ku zaskoczeniu wszystkich, po kilku minutach wrócił na boisko i dograł seta, wyraźnie zmagając się z dyskomfortem.

 

Jednak kostka nie pozwoliła mu grać dalej. Na początku kolejnej partii sam poprosił o zmianę i resztę meczu spędził z lodowym okładem na stopie. Później opublikował na Instagramie zdjęcie, na którym leżał w łóżku z odpowiednio zabezpieczoną kontuzjowaną nogą – fani zaczęli się zastanawiać, czy nie opuści reszty turnieju.

 

Pomimo urazu, Fornal pozostał w kadrze na niedzielny finał. Przed meczem Grbić jasno wyjaśnił: Fornal nie będzie skakał – ewentualnie może wejść na boisko na chwilę, by poprawić przyjęcie. Ostatecznie cały mecz obejrzał z boku, ale jego ognista energia nie opuściła ławki. Kamery co chwila pokazywały jego ekspresyjne reakcje – zakrywanie twarzy po bloku Sasaka czy taniec radości po kolejnych punktach Polaków.

 

Kiedy radość wymknęła się spod kontroli

 

Punktem kulminacyjnym był moment dekoracji. Kapitan Jakub Kochanowski uniósł trofeum, a zawodnicy otoczyli go, skacząc z radości. Fornal, nie mogąc się powstrzymać, dołączył do skaczącego kręgu. Wtedy Grbić, który stał niedaleko, błyskawicznie zareagował – podszedł do Fornala, gestem ręki dał mu sygnał i powiedział kilka słów. Najprawdopodobniej przypomniał mu o konieczności ostrożności i oszczędzania kontuzjowanej kostki.

 

Nie chodziło o reprymendę. Trener po prostu próbował chronić jednego ze swoich kluczowych zawodników – kogoś, kto tak dał się ponieść chwili, że zapomniał, iż nadal wraca do zdrowia.

 

Fornal komentuje: „65 procent tego finału to ja?”

 

W pomeczowym wywiadzie dla Polsatu Sport Fornal był w świetnym humorze. – Mam nadzieję, że jakieś 65 procent tego finału to moja zasługa – rzucił żartobliwie, przyznając, że choć nie pomógł na boisku, starał się dać drużynie jak najwięcej energii z ławki.

 

A co z urazem? – Jest okej, naprawdę – uśmiechnął się. – Jak zobaczyłem nagranie po meczu, byłem w szoku, że dograłem tamtego seta. Ale jest okej. Chyba to ta sama kostka, co na igrzyskach rok temu, więc może już się przyzwyczaiła. Myślę, że wystarczy kilka dni i od poniedziałku będę trenować w Zakopanem – zaznaczył.

 

Ostatni cel w sezonie

 

Teraz reprezentację Polski czeka już tylko jedno kluczowe wyzwanie w sezonie – wrześniowe mistrzostwa świata. Jeśli Fornal w pełni się wyleczy, bez wątpienia wróci – tym razem nie tylko jako dusza zespołu z ławki, ale i zawodnik na boisku, gotowy odegrać kluczową rolę w walce o globalny triumf.

 

A jeśli będzie musiał jeszcze trochę odpuścić z podskokami – trudno. Jak udowodnił, jego energia działa także z drugiej strony siatki.

 

To była istna demolka! Polacy bez litości w finale. Zobacz skrót

Polscy siatkarze w wielkim finale Ligi Narodów zaprezentowali fenomenalną dyspozycję i zdeklasowali Włochów 25:22, 25:19, 25:14. Podopieczni Nikoli Grbicia grali imponująco i nie pozwolili aktualnym mistrzom świata rozwinąć skrzydeł. To był prawdziwy popis naszej drużyny, który powinien zobaczyć absolutnie każdy kibic Biało-Czerwonych! Oto skrót meczu.

 

Od początku finału oba zespoły pokazały siatkówkę na najwyższym poziomie, zachwycając kibiców efektownymi akcjami. Początkowo gra toczyła się punkt za punkt, ale Polacy zdołali odskoczyć dzięki skutecznemu blokowi i dobrej grze przy siatce. W końcówce pierwszego seta przewagę zapewnił m.in. Kamil Semeniuk, który zamknął partię atakiem na 25:22. Co ważne, po słabszych występach odżył Wilfredo Leon.

 

W drugiej odsłonie podopieczni Grbicia szybko zbudowali przewagę. Wprawdzie Włosi na moment zbliżyli się na punkt po asach Michieletto, ale błędy w ustawieniu i nerwowość odebrały im szansę na odrobienie strat. Nasi grali pewnie, kontrolowali przebieg seta i po pomyłce serwisowej Luki Porro wygrali 25:19, stawiając się w idealnej pozycji.

 

Trzeci set to już pełna dominacja Biało-Czerwonych. Punktowe bloki, asy serwisowe i skuteczne ataki dały szybkie prowadzenie 10:5, które tylko rosło. Włosi nie byli w stanie podnieść się po ciosach siatkarzy znad Wisły, którzy wygrali aż 25:14 i mogli świętować wielkie zwycięstwo w całym turnieju.

 

Imponujący występ Polaków! Nie stracili nawet seta

 

Warto dodać, że nasi siatkarze przeszli przez rywalizację w Chinach bez straty seta. Włosi doskonale wiedzieli, że finałowe starcie nie będzie należało do najłatwiejszych, ale z pewnością nie spodziewali się aż takiej dominacji. Za złoty medal Polacy zarobili milion dolarów. Srebrnym medalistom przypadła połowa tej kwoty.

 

Ponadto w tle rywalizacji o złoto trwała także walka o pierwsze miejsce w rankingu FIVB. Biało-Czerwoni, demolując Włochów, zyskali 9,24 pkt i umocnili się na prowadzeniu w tym zestawieniu. Ich przewaga nad mistrzami świata wzrosła do ponad 30 “oczek”.

Ostateczna tabela Ligi Narodów:

1. miejsce — Polska

2. miejsce — Włochy

3. miejsce — Brazylia

4. miejsce — Słowenia

Oto ostateczna tabela Ligi Narodów! Przepiękny widok

Tak jest, mamy to! Polscy siatkarze byli niemal bezbłędni w wielkim finale Ligi Narodów i zdeklasowali Włochów 3:0 (25:22, 25:19, 25:14). Tym samym to Biało-Czerwoni sięgają po złoto w tych międzynarodowych rozgrywkach. Jeśli jesteście ciekawi, jakie ekipy uplasowały się na kolejnych miejscach, koniecznie zajrzyjcie niżej.

 

Takiej dominacji chyba mało kto się spodziewał! Zespół Nikoli Grbicia od samego początku wielkiego finału Ligi Narodów z Włochami pokazywał się ze świetnej strony i narzucił swój styl gry. Reprezentacja Italii próbowała kontrować Biało-Czerwonych, ale nie była przy tym zbyt skuteczna.

 

Koniec, mamy to! Tak prezentuje się ostateczna tabela Ligi Narodów po triumfie Polaków

W trakcie całego finałowego starcia Polacy kontrolowali przebieg gry niemal przez cały czas, a wyniki poszczególnych setów tylko to udowadniają. 25:22 w pierwszym, 25:19 w drugim i 25:14 w trzecim. To mówi samo za siebie i to Kamil Semeniuk i spółka sięgają po upragnione złoto Ligi Narodów!

 

Nie można jednak zapomnieć o pozostałych reprezentacjach. Po porażce w finale jasne stało się, że Włosi będą musieli zadowolić się tylko “srebrem”. Na trzecim miejscu podium uplasowali się natomiast Brazylijczycy, którzy w niedzielny poranek ograli Serbów. Pozostałe ekipy, które z Ligą Narodów pożegnały się w ćwierćfinałach to Francja, Kuba, Japonia i Chiny. Poniżej możecie znaleźć finalną i pełną tabelę.

 

Ostateczna tabela Ligi Narodów:

 

1. miejsce — Polska

2. miejsce — Włochy

3. miejsce — Brazylia

4. miejsce — Słowenia

5-8. miejsca — Francja, Kuba, Japonia, Chiny [Chiny w fazie zasadniczej zajęły dopiero 17. miejsce, ale byli gospodarzami play-offów, dlatego mieli zapewniony awans do nich]

9. miejsce — Iran

10. miejsce — Ukraina

11. miejsce — Bułgaria

12. miejsce — USA

13. miejsce — Argentyna

14. miejsce — Kanada

15. miejsce — Niemcy

16. miejsce — Serbia

17. miejsce — Turcja

18. miejsce — Holandia

 

To, co Polacy zrobili z mistrzami świata, przejdzie do historii! Wielki triumf w Lidze Narodów

Znów to zrobili! Polscy siatkarze trzeci raz wygrali rozgrywki Ligi Narodów, a w fenomenalnym finale rozbili Włochów w trzech setach. To był ich koncert, sposób, w jaki ograli mistrzów świata, przejdzie do historii.

 

Jeszcze kilkanaście dni temu, gdy zawodnicy Nikoli Grbicia pierwszy raz od dłuższego czasu przegrali dwa mecze z rzędu, mogliśmy się martwić o ich dyspozycję. Przed własną publicznością w Gdańsku wówczas zawodzili, a po bolesnych porażkach prosili wszystkich o cierpliwość. Mówili, że forma przyjdzie. Po turnieju finałowym w Ningbo, a zwłaszcza jego niedzielnym finale – wygranym 3:0 (25:22, 25:19, 25:14) możemy powiedzieć, że się doczekaliśmy.

 

Na niespełna dwa miesiące przed finałem mistrzostw świata Polacy potwierdzają, że są gotowi wygrywać z najlepszymi. A nawet ich ogrywać – tak jak obecnych złotych medalistów MŚ w niedzielę. To był pokaz siły naszych najważniejszych dział. A generał Nikola Grbić mógł ze spokojem patrzeć, jak jego armia robi to, czego od nich oczekiwał.

 

Włosi zatrzymali Sasaka, ale takiego odrodzenia Leona nie mogli się spodziewać

 

Przed meczem najważniejszą kwestią była ta dotycząca zdrowia Tomasza Fornala. Przyjmujący, którego serbski szkoleniowiec widział w wyjściowym składzie Polaków, doznał kontuzji stawu skokowego w półfinale. Choć pozostał w kadrze meczowej, to Grbić nie wystawił go od razu do gry przeciwko Włochom. Jak przyznał trener, Fornal dalej nie może skakać, więc w szóstce zastąpił go Kamil Semeniuk. Reszta składu się już nie zmieniła. Razem z nim w roli przyjmującego na boisko wyszedł Wilfredo Leon, który po słabszym występie przeciwko Brazylijczykom musiał być głodny gry, oczywiście na o wiele lepszym poziomie. Na środku zaczęli Jakub Nowak i Jakub Kochanowski, w ataku Kewin Sasak, na rozegraniu Marcin Komenda, a jako libero Jakub Popiwczak.

 

Początek partii otwierającej spotkanie był dość wyrównany. Lepiej zaczęli ją Polacy, prowadząc 3:1, a potem 6:4, ale potem Włosi dzięki trzypunktowej serii przejęli inicjatywę. Na szczęście na krótko. I od stanu 8:9 już w tym secie nie mieli przewagi nad drużyną Nikoli Grbicia. Polski zespół po chwili zyskał cztery punkty różnicy na swoją korzyść, ale ta znów została zniwelowana (14:14). Do samej końcówki to Polacy mieli już później kontrolę nad grą (18:16, potem 21:19). I to właśnie w kluczowych piłkach zagrali najlepiej – zyskali sobie trzy piłki setowe, a wykorzystali drugą z nich po skutecznym ataku Kamila Semeniuka, wygrywając do 22.

 

Widać było, że Włosi odrobili lekcję przed tym spotkaniem – mocno stłumili siłę rażenia, z jaką w półfinale Brazylijczyków zdominował Kewin Sasak. Atakujący miał problemy, ale na znacznie wyższym poziomie niż dzień wcześniej zaczął grać Wilfredo Leon. Wręcz odrodził się w kilkanaście godzin! Takiego chcielibyśmy go oglądać zawsze. 67 procent skuteczności w ataku i świetne zagrywki – to wszystko zrobiło swoje. Odciskał swoje piętno na tym spotkaniu zwłaszcza w kluczowych chwilach. Włosi tylko patrzyli na to, jak ciska piłkami w ich kierunku.

 

Leon już po drugim secie puszczał oko do kamery. A Włosi oddawali Polakom punkt za punktem

 

Siły na lewym skrzydle nie zabrakło Polakom także w drugiej partii. W niej jak Leon wcześniej grał Kamil Semeniuk – pewnie, z olbrzymią siłą i jakością. Do pięciu punktów z pierwszego seta, teraz wręcz ciągnąc grę zespołu Grbicia, dał mu kolejne pięć. I świetną skuteczność w ataku – na poziomie 57 procent. Będzie się rywalom śnił podczas długiej kilkunastogodzinnej podróży powrotnej z Chin do Europy.

 

Włosi mieli problemy już na samym początku tego fragmentu spotkania. I to nie do końca z samą grą, a nawet ustawieniem na boisku. Byli tak zdenerwowani i pogubieni, że po kilka razy sprawdzali u sędziów, jak mają stanąć do pierwszych piłek. I ciągle tylko frustrowali się coraz bardziej – zwłaszcza Alessandro Michieletto i Simone Giannelli. To był set ich błędów i ciągłego prowadzenia Polaków. Chwilami Włosi oddawali nam piłki, na które nie mogli sobie pozwolić. Byli już przecież w trudnej sytuacji i tylko ją pogarszali. Ale polską drużynę to tylko napędzało – wykorzystywali te pomyłki bezlitośnie. W sumie dostali za darmo 11 punktów.

 

Groźnie” zrobiło się tylko przy stanie 13:12 i 16:14, gdy Włosi zmniejszali zdobytą wcześniej przez Polaków przewagę. Ale nie mogli zyskać inicjatywy, zabrać jej naszym zawodnikom. Czuli się tak pewnie, że Nikola Grbić mógł wpuścić na boisko Szymona Jakubiszaka na środek i Bartosza Bednorza do przyjęcia. W końcówce ze stanu 19:16 zrobiła się aż sześciopunktowa przewaga dzięki trzypunktowej serii i ten dystans dzielący ich od rywali udało się utrzymać już do końca. Polacy wygrali 25:19 i przycisnęli rywala do muru. Sami byli na takim skupieniu, ale jednocześnie luzie przy dobrym wyniku, że Wilfredo Leon w przerwie pomiędzy setami puszczał oko do kamery.

Na koniec pogrom! Włosi wręcz niewiedzieli, co się dzieje

 

Może wiedział już, co się wydarzy w trzeciej partii. I że to będzie ostateczny akt tego finału, w tak piękny sposób zwieńczony przez kadrę Nikoli Grbicia. Bo to była już deklasacja. Włosi wyglądali, jakby chwilami nie wiedzieli, co się dzieje. Nic im nie wychodziło, a Polacy bawili się siatkówką. Serie punktowe od stanu 13:8 do 17:8 i 19:13 do 24:13 stały się kosmicznym pokazem potęgi tej drużyny. A ostatni atak dający zwycięstwo – autorstwa Szymona Jakubiszaka – tylko utwierdził nas w tym, z jaką pewnością i zimną krwią oni to wygrali. To był pogrom – 25:14 i 3:0! Niesamowite!

 

Czy Polacy zagrają jeszcze kiedyś taki finał? Nie mamy nic przeciwko, ale jak rzadko zdarza się, żeby tak zdominować rywala w spotkaniu decydującym o triumfie w całych rozgrywkach, w dodatku na wielkiej imprezie! Przed meczem zastanawialiśmy się, bardziej życzeniowo, czy mogłaby się powtórzyć historia sprzed dwóch lat i pewnego zwycięstwa 3:0 w finale mistrzostw Europy. To zwycięstwo było jednak jeszcze bardziej okazałe!

 

Polacy sięgnęli po złoto Ligi Narodów po raz trzeci w historii – po triumfach z Sofii w 2012 i Gdańsku w 2023 roku. Teraz mają chwilę na świętowanie na miejscu w Chinach. Odbiorą medale i puchar, ale niedługo potem będą wracać do kraju – mają lądować tu w poniedziałek w nocy. Potem czeka ich pewnie kilka dni wolnego i przygotowania do imprezy sezonu, czyli mistrzostw świata na Filipinach zaplanowanych we wrześniu. Na razie ten triumf to przepiękny prognostyk tego, jak one mogą wyglądać. Polacy pokazali, że ze wszystkich zespołów są najlepiej przygotowani do grania o stawkę w tym momencie. Oby tak samo było za miesiąc.