Author: Admin

Simona Halep grzmi w sprawie Igi Świątek! Nie chciała wymówić nazwiska

 

— Ta kobieta — nie chcę wymieniać nazwiska, wiecie, o kim mówię — została zawieszona na trzy tygodnie, potem zagrała dwa turnieje, a potem znowu ją zawiesili. Co to ma być? Nie rozumiem. To nie jest fair — powiedziała w sprawie Igi Świątek Simona Halep. Rumunka nie może pogodzić się z tym, że w przypadku jej zawieszenia sama została potraktowana inaczej od wiceliderki rankingu. Należy jednak pamiętać, że ich przypadki znacząco się różnią.

 

Simona Halep została zawieszona w 2022 r. po wykryciu w jej organizmie roksadustatu, zabronionej substancji. W konsekwencji nie mogła występować w turniejach przez blisko półtora roku. Rumunka nie kryje wściekłości ze względu na fakt, że jej przypadek był rozpatrywany znacznie dłużej, niż miało to miejsce w sytuacji Igi Świątek. I grzmi w rozmowie z “The Telegraph”.

 

— Ta kobieta — nie chcę wymieniać nazwiska, wiecie, o kim mówię — została zawieszona na trzy tygodnie, potem zagrała dwa turnieje, a potem znowu ją zawiesili. Co to ma być? Nie rozumiem. To nie jest fair — mówi bez ogródek była liderka rankingu WTA. Warto jednak pamiętać, że ich przypadki znacząco się różnią.

 

Iga Świątek szybko potrafiła wykazać, że zabroniona substancja została wykryta w jej organizmie na skutek przyjęcia zanieczyszczonej partii leku. Halep nie była w stanie odpowiednio szybko dostarczyć wystarczających dowodów, które potwierdzałyby jej tłumaczenia.

 

— Słyszałam, że niektórzy ludzie wspominali, że nie wykazałam dowodów zanieczyszczenia szybciej. Ale substancja, którą u mnie wykryto, była trudniejsza do odnalezienia. Jej źródło znajdowało się w Chinach, to zajęło trochę czasu, by wykonać test. To nie moja wina, że nie znalazłam źródła zanieczyszczenia — dodaje Rumunka.

 

Tak, znów nie mogłam spać. Nie mogłam spać przez dwa lata własnego procesu, potem to się skończyło. I teraz, po tym, co się wydarzyło, znów przez kilka dni nie mogłam zasnąć. Nie jest łatwo radzić sobie z tymi negatywnymi myślami — mówi Halep, odnosząc się jednoznacznie do przypadku Igi Świątek.

 

Jak wyjaśnia “The Telegraph”, przypadek Simony Halep był szczególnie trudny. Pobrana od niej próbka wykazała zbyt duży poziom niedozwolonej substancji, by wskazywał on na pojedyncze zanieczyszczenie. Ostateczne wyrok czterech lat zawieszenia został skrócony do dziewięciu miesięcy, co pozwoliło Halep na powrót na kort. Dziś może ona występować w dowolnych turniejach WTA. Wciąż nie wróciła jednak na poziom sprzed zawieszenia

 

Oto cel Polaków na konkurs w Wiśle. Trener mówi o nim wprost

 

Dzisiejszy dzień każdemu z zawodników przyniósł zarówno dobre, jak i złe rzeczy — powiedział po kwalifikacjach w Wiśle Thomas Thurnbichler. Szkoleniowiec przyznał również, jakich rezultatów oczekuje w sobotnim konkursie. Zadowoli go dwóch zawodników w okolicach czołowej dziesiątki.

 

Siódme miejsce Piotra Żyły to najlepszy wynik polskiego skoczka w piątkowych kwalifikacjach w Wiśle. Dawid Kubacki był 18., Aleksander Zniszczoł 27., a w trzydziestce zmieścił się również Kamil Stoch. Do konkursu awansowali też Maciej Kot, Paweł Wąsek oraz Jakub Wolny.

 

To był ciężki dzień, warunki były zmienne. Widzieliśmy dobre skoki Olka, Pawła w pierwszej serii treningowej czy Piotrka w kwalifikacjach. Ostatni skok Dawida był spóźniony, Paweł nie zdołał utrzymać tak stabilnej pozycji, jak w pierwszym skoku. Również w przypadku Olka druga próba była najlepsza, w kwalifikacjach był na limicie i nie miał najlepszych warunków. Dzisiejszy dzień każdemu z zawodników przyniósł zarówno dobre, jak i złe rzeczy — powiedział w strefie mieszanej Thomas Thurnbichler.

 

Thomas Thurnbichler mówi o celach na sobotni konkurs

W sobotę skoczkowie wystartują w konkursie indywidualnym. — Byłoby dobrze, gdybyśmy mieli dwóch zawodników w okolicach czołowej dziesiątki albo w samej dziesiątce — powiedział szkoleniowiec.

 

Trzy gole w 10 minut. Wielka niespodzianka w Zabrzu! Lider pokonany

 

Niespodzianka w Zabrzu! Lech Poznań przegrał z Górnikiem 1:2 i w sobotę może nawet stracić fotel lidera. To kolejny słabszy mecz Kolejorza na wyjeździe. Trwa za to świetna seria śląskiego klubu, któremu nie przeszkodziła nawet gra w dziesiątkę przez ponad pół godziny.

 

Lech Poznań w kiepskim stylu zakończył udaną dla siebie rundę i grozi mu nawet, że przerwy zimowej nie spędzi w fotelu lidera. To bardzo mało prawdopodobne, ale teoretycznie możliwe, by tak się stało Raków musi pokonać w sobotę Motor sześcioma golami. Ale każde zwycięstwo ekipy Marka Papszuna sprawi, że dogoni Kolejorza i będzie mu ustępować tylko bilansem bramek.

 

Lech w ostatnich trzech wyjazdowych spotkaniach zdobył tylko punkt. Wyprawy na Śląsk mu nie służą, w poprzedniej kolejce tylko bezbramkowo zremisował po dość słabej grze z Piastem Gliwice.

 

Górnik jest w zupełnie innej sytuacji. Odniósł czwarte zwycięstwo z rzędu, wygrał sześć z ostatnich siedmiu spotkań i przeskoczył Legię Warszawa w tabeli. Awansował na piątą pozycję, ale stołeczna ekipa może go z niej zrzucić, jeśli nie przegra z Zagłębiem Lubin w niedzielę.

 

Niesamowity pierwszy kwadrans starcia Górnika i Lecha

Trener Lecha Niels Frederiksen dokonał dwóch wymuszonych zmian w składzie w porównaniu do meczu z Piastem (0:0). W miejsce zmagającego się z urazem Bartosza Salamona (a także kontuzjowanego już wcześniej Alexa Douglasa) po raz pierwszy w podstawowym składzie Lecha znalazł się 17-letni Wojciech Mońka. Dotąd nastolatek w Ekstraklasie zanotował jeden krótki epizod w doliczonym czasie gry jeszcze w sierpniu w starciu z Lechią. Z kolei Alego Gholizadeha zastąpił Daniel Hakans. Reprezentant Finlandii dopiero po raz trzeci znalazł się w pierwszej jedenastce.

 

Początek meczu był niesamowity. Już w czwartej minucie Luka Zahović po podaniu Erika Janzy zdobył bramkę sprytnym strzałem po ziemi, ale sędzia asystent podniósł chorągiewkę, sygnalizując spalonego. Po analizie VAR Szymon Marciniak jednak gola uznał i Górnik dość niespodziewanie prowadził 1:0. W 13. minucie Mońka popisał się świetnym podaniem do Afonso Sousy, a Portugalczyk w sytuacji sam na sam z Michałem Szromnikiem efektownym strzałem skierował piłkę do siatki, doprowadzając do wyrównania.

 

Górnik błyskawicznie odpowiedział. Lukas Podolski świetnie dograł do Kamila Lukoszka, a ten pokonał Bartosza Mrozka i po kwadransie gry Górnik prowadził 2:1.

 

Po niespełna półgodziny gry Zahović odważnie spróbował przelobować Mrozka z połowy boiska i niewiele mu zabrakło do powodzenia. Lech przeważał, ale Górnik też śmiało atakował. Groźnie strzelali Taofeek Ismaheel i Podolski

 

Do przerwy Górnik prowadził, oddał więcej strzałów (12:7), celnych (5:2), za to Lech był dłużej przy piłce (przez 55 procent czasu gry).

 

Górnik wygrał, grając w osłabieniu

Po przerwie Lech bezskutecznie dążył do wyrównania. W 56. minucie dość bliski strzelenia gola z rzutu wolnego był Mikael Ishak, ale mógł tylko złapać się za głowę.

 

Po godzinie gry szanse Kolejorza wzrosły. Rafał Janicki w starciu z Zahoviciem lekko uderzył go ręką i Marciniak pokazał mu żółtą kartkę, drugą w tym spotkaniu.

 

Lech mocniej atakował, ale niewiele z tego wynikało, bo miał problem ze stwarzaniem okazji. Trener Kolejorza przeprowadzał zmiany, mające na celu poprawę grę w ofensywie – za bocznego obrońcę Joela Pererię wprowadził skrzydłowego Bryama Fabiemę, a w miejsce środkowego pomocnika Radosława Murawskiego wszedł napastnik Filip Szymczak

 

Nic nie pomagało. W 79. minucie nieźle strzelał z dystansu Sousa, ale niecelnie. Górnik tylko się bronił, wskaźnik goli oczekiwanych xG zabrzan za drugą połowę wynosił 0,01, czyli w ogóle nie zagrozili bramce Kolejorza. To jednak nie miało znaczenia, Lech dalej nie potrafił poważniej zagrozić rywalom i musiał pogodzić się z porażką.

Najlepszy napastnik w historii? Robert Lewandowski się nie zawahał. “Oczywiście”

 

Kto jest najlepszym napastnikiem w historii? Robert Lewandowski nie miał wątpliwości i bez chwili zastanowienia wskazał na siebie! A później, z każdym kolejnym nazwiskiem w swoim typowaniu, miał coraz większe wątpliwości.

 

Robert Lewandowski wziął udział w specjalnej zabawie w mediach społecznościowych profilu “433”. Polak musiał stworzyć swój ranking najlepszych napastników w historii. Z małym haczykiem — 36-latek poznawał nazwiska po kolei i musiał je ustawiać na miejsca w ciemno. I szybko pojawiły się drobne problemy!

 

Wszystko zaczęło się od Zlatana Ibrahimovicia, którego Polak umiejscowił na trzeciej lokacie. A potem prowadzący zabawę powiedział… Robert Lewandowski. I usłyszał: oczywiście, numer jeden. To nie było jednak wszystko.

 

Robert Lewandowski wskazał najlepszego w historii. I nagle zaskoczenie

Później Lewandowski mocno się zdziwił, gdy usłyszał nazwisko Romario.

 

Wow! To nie mój czas, ale on był niesamowity, choć nie był klasycznym napastnikiem — stwierdził i umieścił go na czwartym miejscu.

 

Kto jeszcze pojawił się w wyjątkowym rankingu? Na drugim miejscu Polak ustawił Luisa Suareza, na piątym pojawił się Thierry Henry, na szóstym Marco van Basten, a na siódmym Alessandro del Piero.

 

Ranking zamknął Gabriel Batistuta, a ostatnim, który pojawił się do umiejscowienia był wielki Brazylijczyk Ronaldo. Robert Lewandowski nie miał już wówczas jednak wyboru i musiał wskazać go jako numer osiem.

 

Koszmar Igi Świątek dobiegł końca. Choć Polka nie została uniewinniona, bo nałożono na nią karę, to udowodniła, że zakazanej substancji nie przyjęła świadomie, a śladowa ilość, jaką wykryto, nie mogła dać jej żadnych korzyści. Za Polką cztery miesiące najcięższej batalii w karierze i bez sprawnej akcji, jakiej jej sztab dokonał we wrześniu, o dowody mogłoby być piekielnie trudno.

 

Iga Świątek w tym roku przeszła 20 testów antydopingowych. W jednym z nich, z badania przeprowadzonego 12 sierpnia w Cincinnati, wynik był pozytywny

12 września rozpoczął się wyścig z czasem nie tylko samej tenisistki, ale też całego jej sztabu. Stawką było oczyszczenie Świątek z zarzutów

Gdyby nie sprawnie przeprowadzone poszukiwania, to o znalezienie dowodów byłoby znacznie trudniej

Środowisko tenisowe na przykładzie Świątek i Sinnera dyskutuje nad podwójnymi standardami, jakie według wielu występują zarówno w męskim, jak i żeńskim tenisie

Od 5 grudnia zawieszenie Świątek przestaje obowiązywać

Więcej ciekawych historii znajdziesz w Przeglądzie Sportowym Onet

Iga Świątek nie jest jedyna. Jej przypadek jest porównywany do lidera rankingu ATP

Ledwo tydzień temu Iga Świątek wyznała światu, że w jej teście antydopingowym znalazła się zakazana substancja, a w czwartek jej kara dobiegła końca. Polka zaakceptowała miesięczne zawieszenie po tym, jak w jej organizmie znalazła się trimetazydyna (TMZ) — lek stosowany w leczeniu chorób serca, który w sporcie może, choć nie zostało to potwierdzone, zwiększyć przepływ krwi i poprawić wytrzymałość.

 

Polka nie jest jedyną w tym sezonie postacią ze ścisłej światowej czołówki, której próbka wykazała pozytywny wynik. Kilka miesięcy wcześniej w podobnej sytuacji był Jannik Sinner, w którego organizmie wykryto klostebol, zakazany steryd anaboliczny. Włoch został oczyszczony z zarzutów, bo choć otrzymał aż dwa pozytywne wyniki, to w jego sytuacji nie było bezpośredniej winy ani zaniedbania. ITIA tłumaczyło, że masażysta Sinnera używał sprayu z tym specyfikiem, by szybciej wyleczyć ranę. U Sinnera śladowe ilości tej substancji miały znaleźć się właśnie przez kontakt z masażystą.

 

Iga Świątek w innej sytuacji. Symboliczne zawieszenie

W przypadku Świątek sytuacja była nieco inna i Polka nie uniknęła kary. Zostało na nią nałożone miesięczne zawieszenie, bo trimetazydyna dostała się do organizmu Polki wskutek przyjmowania zanieczyszczonego suplementu diety (melatoniny). W świecie antydopingu to zupełnie inne przepisy, w myśl których Świątek była winna w tym sensie, że odpowiada za wszystko, co przyjmuje, zarówno suplementy, napoje, jak i pożywienie

 

Z racji tego, że zakazanej substancji były śladowe ilości, to w sprawie Polki zadecydowano o “braku znaczącej winy lub zaniedbania”, ale samo w sobie jednak wystąpiło, więc nałożono symboliczną karę miesiąca zawieszenia

 

Pozytywny wynik testu Świątek otrzymała 12 września, a próbka pochodziła z 12 sierpnia, gdy tenisistka przygotowywała się przed turniejem w Cincinnati.

 

W czwartek 27 listopada dochodzenie w sprawie antydopingowej się zakończyło, a Polka opublikowała kilkuminutowe wyznanie, w którym szczegółowo opowiedziała, z jakim stresem zmagała się w ostatnich tygodniach, a także dlaczego suplementuje melatoninę. Z jej słów wynikało, że przez ciągłe podróże i jet lagi zmaga się z bezsennością, na którą melatonina ma jej pomagać.

 

Gdy Świątek otrzymała informację 12 września, została tymczasowo zawieszona, ale odwołała się od tej decyzji 10 dni później. Po otrzymaniu pozytywnego wyniku również w próbce B zespół Polki wysłał wszystkie produkty, których używała przed 12 sierpnia, do laboratoriów w Strasburgu i w Paryżu. Okazało się, że zanieczyszczona była właśnie partia melatoniny LEK-AM, którą zażywała tuż przed testem 12 sierpnia.

 

W międzyczasie Świątek i jej zespół natrafili na kolejne problemy. Okazało się, że ITIA nie może zlecić badania suplementu w akredytowanym przez WADA laboratorium w Salt Lake City, ponieważ producent produktu nie odpowiadał na prośbę przysłania opakowania z tej samej serii.

 

Problemy w analizie i wytężone poszukiwania identycznego suplementu

 

Rozpoczęła się walka z czasem i poszukiwania w Polsce drugiego oryginalnie zapakowanego opakowania suplementu. Ostatecznie udało się go uzyskać i 4 października laboratorium w Salt Lake City wydało oświadczenie, że w tej partii melatoniny istniało zanieczyszczenie zakazaną substancją. Inne testy antydopingowe, które Świątek przeszła w podobnym okresie (w sierpniu i we wrześniu), kiedy, co istotne, nie zażywała melatoniny, nie wykazały zakazanych substancji.

 

Po wnikliwej analizie okazało się, że nie ma możliwości, by Świątek przed 12 sierpnia przyjęła zakazany środek w dawce, która mogłaby jakkolwiek wpłynąć na jej organizm, co potwierdzało wersję Polki. Z tegoż powodu nałożono na nią tylko miesiąc kary.

 

Ależ powrót Piotra Żyły! Rewelacyjny skok i długie prowadzenie. Już czuł smak wygranej [WIDEO]

 

Znakomity sygnał od Piotra Żyły! Wracający do rywalizacji po operacji 37-latek znakomicie spisał się w kwalifikacjach do konkursu w Wiśle. Pofrunął aż na 130 m, przez skoki prawie 50 rywali był liderem klasyfikacji, a ostatecznie skończył na siódmej lokacie. Znacznie mniej optymistyczne były próby pozostałych Polaków, choć w konkursie zobaczymy siedmiu z nich. Zdyskwalifikowany został Kacper Juroszek.

 

Więcej ciekawych historii znajdziesz w Przeglądzie Sportowym Onet

W pierwszym treningu przed kwalifikacjami dobrze pokazał się Paweł Wąsek (dziewiąte miejsce), a w drugim Aleksander Zniszczoł (12.). Pozostali Biało-Czerwoni skakali na poziomie, do którego zdążyliśmy się przyzwyczaić w tym oraz zeszłym sezonie. Na listę startową wpisano aż 67 zawodników. Dzięki roli gospodarza Polacy mogli wystawić aż dziewięciu zawodników. W grupie krajowej oczy kibiców były zwrócone przede wszystkim na Piotra Żyłę. Trzykrotny mistrz świata opuścił pierwsze dwa weekendy Pucharu Świata, wracając do dyspozycji po kontuzji.

 

W kwalifikacjach Żyła pokazał się bardzo dobrze. Skoczył aż 130 m, zostając na dłużej liderem zmagań. Wyprzedził go dopiero Ren Nikaido z 52. numerem startowym. Najbliżej z Polaków lądował Kacper Juroszek (107,5 m), ale i tak został zdyskwalifikowany za nieprzepisowy kombinezon. Andrzejowi Stękale również nie wyszedł skok (111 m). Maciej Kot, który w treningach wypadł słabo, najlepszą próbę przygotował na eliminacje, osiągając 121,5 m.

 

Jakub Wolny, który w tym sezonie już skakał w PŚ, skoczył 117,5 m. Równo skaczący w treningach Kamil Stoch, tym razem oddał słabszą próbę na odległość 114,5 m. Dawid Kubacki pokazał się z lepszej strony, lądując na równo 120. m.

 

Gigant wziął na celownik polskich skoczków. I nagle… Aleksander Kwaśniewski! “Co on tu w ogóle robi”

Nie udały się skoki Pawłowi Wąskowi (110,5 m) oraz Aleksandrowi Zniszczołowi (112 m). Ten drugi dzięki niekorzystnemu wiatrowi, ostatecznie był trzecim najlepszym Polakiem.

 

Wygrał Daniel Tschofenig (125,5 m) przed Gregorem Deschwandenem oraz lider klasyfikacji generalnej Piusem Paschke.

 

Wyniki Polaków w kwalifikacjach do konkursu Pucharu Świata w Wiśle:

7. Piotr Żyła (130 m)

18. Dawid Kubacki (120 m)

26. Aleksander Zniszczoł (112 m)

30. Kamil Stoch (114,5 m)

34. Maciej Kot (121,5 m)

35. Paweł Wąsek (110,5 m)

41. Jakub Wolny (117,5)

54. Andrzej Stękała (111m)

Kacper Juroszek DSQ

 

“Traktujemy się z pogardą”. Iga Świątek stanęła twarzą w twarz ze swoimi wrogami

 

W świecie sportu, gdzie rywalizacja sięga zenitu, a presja wygrywania wciąż rośnie, Iga Świątek, liderka światowego tenisa, znalazła się w sytuacji, która może zaskoczyć nawet najbardziej wytrwałych kibiców. Polka, znana z profesjonalizmu i wyjątkowego spokoju na korcie, ujawniła w jednym z ostatnich wywiadów, że za kulisami jej sportowej kariery kryją się nie tylko wyzwania związane z rywalizacją na najwyższym poziomie, ale także skomplikowane relacje interpersonalne. “Traktujemy się z pogardą” – te mocne słowa otworzyły dyskusję na temat napięć, które towarzyszą zawodniczkom na co dzień.

 

Świat za kulisami – trudna rzeczywistość sportowego wyścigu

 

Kiedy mówimy o elitarnej rywalizacji sportowej, często skupiamy się na wynikach, statystykach i trofeach. Jednak rzeczywistość za kulisami wygląda zupełnie inaczej. Świątek nie kryje, że w świecie tenisa zawodowego relacje między zawodniczkami bywają napięte. “To nie jest tylko rywalizacja na korcie. Czuję, że poza nim także jesteśmy w ciągłym konflikcie” – przyznała w rozmowie z mediami. Polka zasugerowała, że atmosfera w środowisku sportowym bywa toksyczna, a brak wsparcia ze strony innych zawodniczek jest odczuwalny na każdym kroku.

 

Rywalizacja czy wrogość? Granica bywa cienka

 

Dla Świątek, która zdołała osiągnąć niesamowity sukces w młodym wieku, napięcia te nie są nowością, ale teraz wydają się przybierać na sile. “Zdarza się, że czuję, jakbyśmy traktowały się nawzajem z pogardą. To boli, zwłaszcza gdy widzę, jak inne zawodniczki odnoszą się do mnie bez żadnego szacunku, tylko dlatego, że jestem numerem jeden” – wyznała.

 

Te słowa ujawniają, jak bardzo rywalizacja o pozycję liderki może wpływać na psychikę sportowców. Świątek podkreśliła, że zamiast wspierać się w trudnych momentach, zawodniczki często zamykają się w sobie, widząc w innych nie współpracowników, ale zagrożenie.

 

Presja sukcesu a izolacja

 

Nie jest tajemnicą, że presja sukcesu i nieustanna obecność w blasku fleszy mogą prowadzić do izolacji. Świątek przyznała, że czasem trudno jest znaleźć w tej branży prawdziwych przyjaciół. “Nie chodzi tylko o mnie. Myślę, że wiele zawodniczek czuje to samo, ale boimy się o tym mówić głośno. Obawiamy się, że nasze słowa zostaną użyte przeciwko nam” – wyjaśniła.

 

Zawodowy tenis, szczególnie na najwyższym poziomie, to świat pełen wyzwań. Z jednej strony mamy do czynienia z ciężkimi treningami i występami pod ogromną presją, z drugiej – z brakiem zrozumienia ze strony osób, które powinny być naszym wsparciem.

 

Co dalej? Iga apeluje o zmiany

 

Mimo trudności, Świątek nie zamierza się poddawać. Wręcz przeciwnie, jej słowa można interpretować jako apel o zmiany w środowisku sportowym. “Musimy zacząć traktować się z większym szacunkiem. Sport to nie tylko wygrywanie, ale też budowanie relacji i wsparcia. Bez tego staje się on toksyczny” – podsumowała.

 

Czy te szczere wyznania polskiej tenisistki zmienią coś w świecie zawodowego tenisa? Czy środowisko sportowe usłyszy jej apel? Jedno jest pewne – Świątek pokazała, że ma odwagę mówić o sprawach trudnych i kontrowersyjnych, co tylko potwierdza, że jest nie tylko liderką na korcie, ale także poza nim.

 

Świątek jako głos zmian

 

Iga Świątek niejednokrotnie udowadniała, że jej sukces to nie tylko wynik talentu, ale także ciężkiej pracy i odwagi w wyrażaniu swoich poglądów. Jej najnowsze słowa mogą być początkiem ważnej dyskusji na temat relacji w świecie sportu. Czy zawodniczki przestaną traktować się nawzajem z pogardą? Czy sport stanie się bardziej przyjaznym miejscem, w którym rywalizacja nie będzie równoznaczna z wrogością?

 

Czas pokaże, ale jedno jest pewne – Iga Świątek otworzyła drzwi do rozmowy, która może zainspirować zmiany nie tylko w tenisie, aletakże w całym świecie sportu.

 

Historyczny sukces! Polki po raz pierwszy awansują na UEFA Women’s Euro

 

Polska reprezentacja narodowa kobiet w piłce nożnej zapisała się na kartach historii, awansując po raz pierwszy w dziejach do finałów Mistrzostw Europy UEFA Women’s Euro! Ten wyjątkowy moment stał się faktem we wtorkowy wieczór w Wiedniu, gdzie Polki pokonały Austriaczki 1:0 w niezwykle zaciętym rewanżowym meczu barażowym. Decydującą bramkę, która przesądziła o awansie, zdobyła niezawodna Ewa Pajor, potwierdzając swoją klasę i znaczenie dla drużyny narodowej.

 

Triumf w Wiedniu – wynik determinacji i ciężkiej pracy

 

Mecz w Wiedniu rozpoczął się z dużymi oczekiwaniami po obu stronach. Pierwsza połowa spotkania nie przyniosła goli, mimo kilku groźnych sytuacji stworzonych przez obie drużyny. Polki wykazały się jednak ogromną determinacją, walecznością i precyzyjnie zrealizowaną taktyką. W drugiej połowie nadeszła kluczowa chwila – w 68. minucie Ewa Pajor, po znakomitym podaniu z głębi pola, pokonała bramkarkę Austriaczek, umieszczając piłkę w siatce.

 

To trafienie okazało się decydujące, a polska obrona, dowodzona przez Annę Rędzię i Małgorzatę Mesjasz, nie dopuściła rywalek do wyrównania, mimo ich desperackich prób w końcówce meczu. Po końcowym gwizdku radość Polek była nie do opisania – to był moment, na który polski futbol kobiecy czekał od lat.

 

Awans przypieczętowany w dwumeczu

 

Polska reprezentacja zapewniła sobie awans dzięki dwóm minimalnym, ale jakże cennym zwycięstwom. W pierwszym meczu barażowym, rozegranym w Gdańsku, Polki również wygrały 1:0 po golu strzelonym przez Ewę Pajor, która była bohaterką całego dwumeczu. To właśnie ten sukces na własnym terenie dodał biało-czerwonym skrzydeł przed rewanżem w Wiedniu.

 

Podopieczne selekcjonera Miłosza Stępińskiego zaprezentowały w obu spotkaniach nie tylko znakomitą organizację gry, ale także niezwykłą odporność psychiczną i determinację, co zaowocowało historycznym awansem.

 

Co dalej? Grupy finałowe i wielki turniej w Szwajcarii

 

Teraz Polki czekają na losowanie grup finałowych UEFA Women’s Euro 2025, które odbędzie się już 16 grudnia w szwajcarskiej Lozannie. W turnieju weźmie udział 16 najlepszych drużyn Europy, a same mistrzostwa odbędą się w dniach od 2 do 27 lipca 2025 roku w Szwajcarii.

 

Awans Polek to nie tylko ogromny sukces sportowy, ale również wielka szansa na dalszy rozwój futbolu kobiecego w Polsce. Udział w tak prestiżowym turnieju z pewnością przyciągnie uwagę kibiców, mediów i sponsorów, co może być impulsem do budowy jeszcze silniejszej reprezentacji w przyszłości.

 

Komentarze po meczu

 

„To jest spełnienie naszych marzeń. Pracowałyśmy na to latami i w końcu się udało! Teraz chcemy pokazać się z jak najlepszej strony na Euro” – powiedziała po meczu Ewa Pajor, bohaterka obu spotkań barażowych.

 

„Jestem dumna z tej drużyny. Udowodniłyśmy, że ciężka praca i wiara w siebie mogą prowadzić do wielkich rzeczy” – dodała kapitan zespołu, Katarzyna Kiedrzynek.

 

„To wielki dzień dla polskiego futbolu kobiecego. Mam nadzieję, że ten sukces będzie początkiem nowej ery” – skomentował selekcjoner Miłosz Stępiński.

 

 

Nadzieje i wyzwania przed Euro 2025

 

Polki już teraz zapisują się na stałe w annałach polskiego sportu, ale przed nimi kolejne wyzwania. Rywalizacja z najlepszymi drużynami Europy to nie lada zadanie, które wymaga jeszcze większego zaangażowania, przygotowania i wsparcia. Bez względu na wyniki na Euro 2025, Polki już teraz są bohaterkami narodowymi, inspirując kolejne pokolenia młodych piłkarek do marzeń o wielkich osiągnięciach.

 

Polska piłka nożna kobiet wkracza w nową erę, a sukces ten to dopiero początek. Przyszłość wygląda obiecująco, a kibice z niecierpliwością czekają na kolejne emocjonujące występy biało-czerwonych!

 

Lista Zgłoszeń Kobiet na Australian Open 2025: Sabalenka, Świątek, Rybakina i Gauff na czele

 

Lista zgłoszeń do turnieju singlowego kobiet na Australian Open 2025, który odbędzie się w dniach 12-26 stycznia, została potwierdzona. Na czele stawki znajduje się dwukrotna mistrzyni Aryna Sabalenka.

 

Sabalenka stanie przed trudnym zadaniem obrony tytułu oraz 2000 punktów zdobytych w Melbourne. Jej najgroźniejszą rywalką będzie Iga Świątek, która po niedawnym pozytywnym teście dopingowym chce udowodnić swoją wartość, choć wokół niej pojawiły się wątpliwości.

 

Coco Gauff kończy sezon jako zwyciężczyni Finałów WTA, co daje jej ogromną pewność siebie. W gronie faworytek znajduje się także Zheng Qinwen. Jessica Pegula i Emma Navarro, które niedawno rywalizowały w Madison Square Garden podczas Garden Cup, również znalazły się na liście startowej. Do rywalizacji wraca także Elena Rybakina, teraz trenowana przez Gorana Ivanisevicia.

 

Wśród innych wyróżniających się zawodniczek są Jasmine Paolini, Daria Kasatkina, Barbora Krejcikova, Danielle Collins, Paula Badosa i Diana Shnaider. Na liście nie brakuje także powracających zawodniczek, które będą walczyć o swoje miejsce w światowej czołówce, mimo braku rozstawienia.

 

W tym gronie znajdują się między innymi Ons Jabeur, Maria Sakkari, Marketa Vondrousova oraz Belinda Bencic, która wraca do gry po przerwie macierzyńskiej, korzystając z chronionego rankingu. Caty McNally, Julie Grabher, Jodie Burrage, Caroline Wozniacki i Emma Raducanu również zapewniły sobie miejsce w głównym turnieju.

 

 

—

 

Lista Zgłoszeń na Australian Open 2025 – Singiel Kobiet

 

1. Aryna Sabalenka

 

 

2. Iga Świątek

 

 

3. Coco Gauff

 

 

4. Jasmine Paolini

 

 

5. Zheng Qinwen

 

 

6. Elena Rybakina

 

 

7. Jessica Pegula

 

 

8. Emma Navarro

 

 

9. Daria Kasatkina

 

 

10. Barbora Krejcikova

 

 

11. Danielle Collins

 

 

12. Paula Badosa

 

 

13. Diana Shnaider

 

 

14. Anna Kalinskaya

 

 

15. Jelena Ostapenko

 

 

16. Mirra Andreeva

 

 

17. Beatriz Haddad Maia

 

 

18. Marta Kostyuk

 

 

19. Donna Vekic

 

 

20. Victoria Azarenka

 

 

21. Madison Keys

 

 

22. Karolina Muchova

 

 

23. Elina Svitolina

 

 

24. Katie Boulter

 

 

25. Magdalena Fręch

 

 

26. Linda Noskova

 

 

27. Ludmiła Samsonowa

 

 

28. Jekaterina Aleksandrowa

 

 

29. Julia Putincewa

 

 

30. Anastazja Pawluczenkowa

 

 

31. Leylah Fernandez

 

 

32. Maria Sakkari

 

 

 

(Lista kontynuuje się do zawodniczek z dzikimi kartami i chronionym rankingiem.)

 

Najciekawsze powroty

 

Warto podkreślić powrót takich zawodniczek jak Naomi Osaka, Caroline Wozniacki czy Belinda Bencic. Wszyscy fani czekają również na występy debiutantek oraz tych, które wykorzystają chroniony ranking, by powrócić do rywalizacji na najwyższym poziomie.

Australian Open 2025 zapowiada się jako ekscytujące wydarzenie, w którym zmierzą się najlepsze tenisistki świata.

 

Matka Stefanosa Tsitsipasa: Novak Djoković miał trudne dzieciństwo, Roger Federer nie

 

Yulia Apostoli, matka Stefanosa Tsitsipasa, wyraziła ogromne uznanie dla Novaka Djokovicia za jego osiągnięcia w tenisie, podkreślając, że serbski mistrz miał wyjątkowo trudne i wymagające dzieciństwo – zupełnie inne niż „szczęśliwe” dzieciństwo Rogera Federera w Szwajcarii.

 

Obecnie 37-letni Djoković posiada dwa z największych rekordów w historii tenisa – jest rekordzistą wszech czasów pod względem liczby wygranych turniejów Wielkiego Szlema (24 tytuły) oraz jedynym zawodnikiem w historii, który spędził ponad 400 tygodni na pozycji numer 1 na świecie. Przez lata ścigał Rogera Federera i Rafaela Nadala w wyścigu o tytuły wielkoszlemowe, ale ostatecznie to Djoković wyszedł z tej rywalizacji zwycięsko, zapewniając sobie miejsce w historii jako ten, który osiągnął największe sukcesy.

 

Jednak w ostatnich latach sam Djoković wielokrotnie podkreślał, że już dawno został zwycięzcą – i to nie tylko na korcie. Gdy miał zaledwie 11 lat, w 1999 roku rozpoczęły się naloty NATO na Jugosławię. W wywiadach, które udzielił w ostatnich latach, obecny numer 7 rankingu przyznał, że wciąż jest traumatyzowany wspomnieniami z tamtych czasów. „Słyszałem bomby i alarmy, widziałem martwych ludzi” – mówił. Jak sam stwierdził, doświadczenie tych wydarzeń – przetrwanie ich – i jednoczesne zbudowanie swojej kariery to już ogromny sukces.

 

Teraz matka Tsitsipasa, pochodząca z Rosji Greczynka, przedstawiła swoją perspektywę, dlaczego jej zdaniem osiągnięcia Djokovicia zasługują na jeszcze większe uznanie.

 

„Djoković osiągnął wszystko sam. Bez wsparcia PR-owego. Wszedł do tenisa w momencie, gdy Federer i Nadal byli na szczycie. To oni byli już ojcami tego sportu. Djoković nie był wtedy nikim znanym, ale z czasem udowodnił, że wszystko jest możliwe. Ci, którzy go krytykują, potrzebują czasu, by to zrozumieć” – powiedziała Apostoli w rozmowie dla kanału Mr Tennis na YouTube.

 

„Miałam życie na wielu poziomach. Mieszkałam przez jakiś czas w Belgradzie, więc mówię po serbsko-chorwacku. A przy okazji – chociaż pisze się, że Djoković jest Serbem, w rzeczywistości urodził się jako Bośniak. Jednak wybrał jedną z tych narodowości, które żyły w Jugosławii. Miał bardzo trudne dzieciństwo, co można zrozumieć. Jako dziecko musiał ukrywać się w schronach przeciwlotniczych. Federer dorastał w szczęśliwym kraju, jakim jest Szwajcaria. To również warto mieć na uwadze. On nie doświadczył momentów, w których trzeba ryzykować, aby coś osiągnąć.”

 

Djoković: Serbia wiele wycierpiała, tak samo jak nasi sąsiedzi…

 

Lata 90. były bardzo trudnym i dramatycznym okresem dla całego regionu byłej Jugosławii, z wieloma wojnami toczącymi się jednocześnie. Dla dziecka dorastającego w tych realiach sytuacja była daleka od dobrej.

 

W niedawnym wywiadzie dla “La Nación” Djoković stwierdził, że jego kraj „bardzo wiele wycierpiał”, wspominając także sąsiednie kraje, takie jak Bośnia i Hercegowina czy Chorwacja.

 

„Serbia to bardzo stary naród. Przede wszystkim trzeba to wyjaśnić, bo mamy bardzo bogatą historię i tradycję. Ale w ostatnich latach, w ciągu ostatnich stu lat – I wojna światowa, II wojna światowa, a szczególnie ostatnie 30 lat – bardzo wiele wycierpieliśmy. Nie tylko my, ale także Chorwacja i Bośnia” – powiedział rekordzista pod względem liczby wygranych turniejów Wielkiego Szlema.

 

W tamtych czasach chodziło przede wszystkim o przetrwanie. Djoković przyznał, że to właśnie te doświadczenia ukształtowały go jako człowieka.

 

„Pamiętam, jak stałem z dziadkiem o 5 rano w kolejce po chleb, aby wyżywić całą naszą rodzinę – mojego dziadka, ciotkę, wujka, kuzynów, rodzeństwo, rodziców i mnie. Wszyscy mieszkaliśmy razem w małym mieszkaniu, bo nie mieliśmy innego wyboru. To są rzeczy, które stały się integralną częścią mojego charakteru i tego, kim jestem dzisiaj” – wspominał 37-latek.

 

Jak mawiają, w wojnach nie ma zwycięzców, bo zostawiają one po sobie wyłącznie traumy. Djoković był tylko dzieckiem, gdy bombywybuchały w jego pobliżu.