Author: Admin

Tak Hiszpanie piszą o Ewie Pajor po hicie Ligi Mistrzów

FC Barcelona z Ewą Pajor w składzie awansowała do ćwierćfinału Ligi Mistrzyń i zajęła pierwsze miejsce w grupie D. Mistrzynie Hiszpanii pokonały 3:0 Manchester City, a Pajor zaliczyła asystę przy trafieniu Aitany Bonmati. Pod adresem Pajor pojawiły się ciepłe słowa ze strony hiszpańskich dziennikarzy. Polka została nazwana “błyskotliwą”. “Jej zadziorna wszechstronność w ataku była utrapieniem dla City” – czytamy.

 

FC Barcelona wywalczyła awans do ćwierćfinału Ligi Mistrzyń i zajęła pierwsze miejsce w grupie D. W pierwszej kolejce fazy grupowej Barcelona uległa 0:2 Manchesterowi City, ale w rewanżu wygrała 3:0 po golach Claudii Piny, Aitany Bonmati oraz Alexii Putellas. Pajor znalazła się w wyjściowym składzie Barcelony. Co prawda nie strzeliła gola, ale zakończyła mecz z asystą przy golu Bonmati. Pajor była jednak wybitnie nieskuteczna i nie była w stanie znaleźć sposobu na bramkarkę Manchesteru City.

 

Tym samym Pajor kończy fazę grupową z czterema golami. Polka strzeliła gola w dwumeczu z St. Polten, a potem trafiła trzykrotnie w dwóch meczach przeciwko szwedzkiemu Hammarby. Jedno ze spotkań zakończyło się wygraną 3:0 Barcelony, a Pajor zaliczyła dublet. “Łowczyni goli. Złapała martwą piłkę przy pierwszym golu i wykończyła rzut rożny. Ma gole na wyciągnięcie ręki. Jej celne oko pozwoliło Barcelonie zdobyć trzy punkty. Była uważna, by złapać piłkę i otworzyć wynik, a potem wepchnąć futbolówkę do bramki po rzucie rożnym” – pisały hiszpańskie media.

 

A jak hiszpańscy dziennikarze ocenili Pajor po rewanżowym spotkaniu z Manchesterem City?

 

Hiszpanie piszą wprost o Ewie Pajor. “Błyskotliwa napastniczka”

Jedyne oceny dla piłkarek Barcelony pojawiły się w dzienniku “Mundo Deportivo”. Przy Pajor dziennikarze użyli przymiotnika “błyskotliwa”. “Polska napastniczka marnowała tyle samo energii, co oddawała strzały, które przy odrobinie większych umiejętnościach pozwoliłyby jej na zdobycie kilku bramek. Tym razem się nie udało. Mimo to ta zadziorna wszechstronność w ataku była utrapieniem dla City. Pajor odegrała kluczową rolę w zgrabnej akcji i asystowała przy golu Aitany” – czytamy w artykule.

 

“Barcelona popisała się skutecznością na Montjuic. Nie tylko pokonała City dwoma bramkami, ale też rozegrała najlepszy mecz w sezonie” – pisze kataloński “Sport”, który zwraca uwagę na formę Khiary Keating między słupkami bramki City. “Gole nie padły wcześniej, bo Keating – imponująca w swoich obronach i nieregularna w grze nogami – uratowała drużynę przy czterech klarownych okazjach. Miała fortunę w zanadrzu m.in. po strzale głową Ewy Pajor” – dodają hiszpańskie media.

 

“Barcelona pokazała Manchesterowi City, kto rządzi na Montjuic. Pajor miała kolejne szanse na gola, ale była wyraźnie sfrustrowana, gdy jej strzał przeleciał tuż obok bramki w 86. minucie” – napisał kataloński “L’Esportiu”.

 

Barcelona pozna swojego przeciwnika w ćwierćfinale Ligi Mistrzyń podczas losowania, które odbędzie się 7 lutego przyszłego roku. Barcelona zagra jeszcze z Costa Adeje Tenerife w 1/8 finału Pucharu Królowej (21.12), a potem wróci do gry dopiero na początku stycznia w starciu zRealem Sociedad.

 

W skokach doszło do wielkiej zmiany. To ona jest nadzieją dla Polski

Starzejąca się czołówka Pucharu Świata to nie tylko 34-letni Pius Paschke, który został najbardziej wiekowym liderem w historii cyklu. By się o tym przekonać, zajrzeliśmy nieco głębiej i mamy dowody na potwierdzenie trendu. To dobra wiadomość dla naszych wcale już nie najmłodszych skoczków: Aleksandra Zniszczoła, Jakuba Wolnego, ale i nieco mniej doświadczonego Pawła Wąska, którzy wzięli w tym sezonie na swoje barki odpowiedzialność za przemianę pokoleniową w polskich skokach. Choć można byłoby myśleć inaczej, dla nich na pewno nie jest za późno.

34-letni Pius Paschke jako najstarszy lider Pucharu Świata w historii to nie tylko symbol nieprzewidywalności dyscypliny, ale tendencji, która mocno uwypukliła się zwłaszcza w ostatnim czasie. Skoki stają się sportem, w którym doświadczenie powoli zaczyna ważyć więcej niż młodość. Powoli, bo to nie nagły nomen omen skok, a trend, który kształtuje się od lat, co widać poniżej na wykresie przedstawiającym średnią wieku czołowej “10” klasyfikacji generalnej na koniec sezonu.

 

Zmianę da się zauważyć gołym okiem, spoglądając także na czołową “10” aktualnej klasyfikacji. Tu też króluje doświadczenie. Poza Paschke plasują się w niej jeszcze trzej 30-latkowie: 31-letni Stefan Kraft, 33-letni Gregor Deschwanden i jego rówieśnik Michael Hayboeck. Do tego wcale już nie taki młody Andreas Wellinger (29 lat), Jan Hoerl (26) i Marius Lindvik (26 lat). Powiew świeżości wnoszą natomiast Daniel Tschofenig (22), Maximilian Ortner (22) i Kristoffer Eriksen Sundal (23).

 

To jasne, że w tym zestawieniu dojdzie jeszcze do przetasowań, ale zakładając, że taka dziesiątka utrzymałaby się do marca (a w kolejce do niej wciąż czeka więcej tych bardziej doświadczonych niż mniej), byłoby to potwierdzenie trendu. Patrząc rocznikowo na wiek zawodników, w marcu w Planicy średnia wyniosłaby 28,9.

 

A jak wyglądało to wcześniej? Jak wyliczył dla nas statystyk Andrzej Żurawski, znany w serwisie X pod nazwą Ski Excel, w ciągu ostatnich 30 lat w PŚ tylko sześć razy zdarzyło się, że średnia wieku czołowej “10” na koniec sezonu wynosiła co najmniej 27 lat. Cztery z tych wyników pochodzi z… pięciu ostatnich sezonów. Uwagę przykuwają zwłaszcza dwie ostatnie zimy, gdzie było to kolejno 29,3 i 29. Nigdy wcześniej w historii ta średnia nie była aż tak wysoka.

 

Tak starzeje się czołówka Pucharu Świata

To miało swoje odzwierciedlenie oczywiście na przestrzeni całych sezonów. 30-latkowie stawali na podium częściej niż kiedykolwiek wcześniej. Oczywiście nie jest też tak, że w czasach Adama Małysza brakowało walecznych weteranów. Sam przecież “Orzeł z Wisły”, odkąd został rocznikowym 30-latkiem, stawał na podium 27 razy.

 

Jeszcze na początku XXI w. 30-latkowie właściwie nie istnieli w PŚ. W skali sezonu były to dwa podia, siedem albo maksymalnie dziewięć. Do czołowych wyników w ciągu roku doskakiwało może dwóch albo trzech takich zawodników. Sukcesywnie następował wzrost, a w ostatnim sezonie Małysza 2010/11 było to już 19 podiów, do których dochodziło pięciu różnych skoczków.

 

Na tle stopniowego wzrostu z poprzednich lat dwa ostatnie sezony wybijają się pod tym względem bardzo mocno. Ubiegłej zimy 30-latkowie stawali na podium PŚ aż 40 razy! W przypadku sezonu 2022/23 mowa natomiast o 39. Z tą różnicą, że wtedy do czołowej trójki doskakiwało sześciu 30-latków. Rok później już dziewięciu.

 

Ostatni nieco większy “skok wiekowy” miał miejsce mniej więcej 10 lat temu, w dużej mierze za sprawą Simona Ammanna, Noriakiego Kasaiego, Andersa Bardala, Roberta Kranjca czy też Andreasa Koflera, czyli gwiazd skoków, które w czołówce zadomowiły się już znacznie wcześniej.

 

W takim razie może po prostu teraz znów dochodzimy do momentu, w którym lata 30. osiągają najwięksi bohaterowie dyscypliny? I tak, i nie.

 

Choć także i teraz większość zawodników to ci goszczący w czołówce od kilku dobrych sezonów, w porównaniu do tamtych lat, więcej jest przypadków tych, którzy swój potencjał uwalniali właśnie dopiero po trzydziestce. Choćby wspomniany już Pius Paschke, Gregor Deschwanden czy nasz polski przykład Aleksander Zniszczoł. Pod koniec ubiegłej zimy życiową formę wypracował zresztą także 31-letni Daniel Huber.

 

Nastolatkowie muszą czekać

Długo czekaliśmy natomiast na pierwszego zwycięzcę PŚ urodzonego w XXI w. I w końcu jest — Daniel Tschofenig, 22-latek. W przeszłości już znacznie młodsi zawodnicy zaznaczali swoją obecność w zawodach najwyższej rangi. Przez 30 lat istnienia PŚ — w latach 1979/80-2009/10, tylko dwa razy zdarzyło się, żeby wśród podiumowiczów zabrakło nastolatka.

 

Za to już od 2010 r. tylko w sześciu sezonach mieliśmy do czynienia z sytuacją, gdy w zawodach najwyższej rangi na podium stawał zawodnik, który rocznikowo miał mniej niż 20 lat. Ostatni taki wyskok to 19-letni Timi Zajc w sezonie 2018/19.

 

 

 

Dla Polaków to żadna nowość

Światowy trend to właściwie coś, co w polskich skokach obserwowaliśmy od lat. To żadna tajemnica, że nasi reprezentanci dochodzili do swoich życiowych sukcesów znacznie później niż rywale z innych nacji. Jak wyliczył Żurawski (tym razem bierzemy pod uwagę faktyczny wiek, nie rocznikowy), aż 94 z 258, czyli 36,4 proc. podiów wywalczonych przez naszych zawodników to te po 30. urodzinach. Ewenementem jest tu Piotr Żyła, który 20 ze swoich 23 miejsc w czołowej trójce zajął już jako 30-latek.

 

Ta polska, ale i przede wszystkim światowa tendencja daje nadzieję na to, że 30-letni Aleksander Zniszczoł, 29-letni Jakub Wolny i oczywiście 25-letni Paweł Wąsek najlepszy czas kariery mają jeszcze przed sobą. A nam pozwalają wierzyć, że być może przemiana pokoleniowa, której jesteśmy świadkami, wcale nie będzie aż tak bolesna.

 

Adam Małysz pytany przed rokiem, skąd takie zmiany w skokach, wskazywał na duże różnice, które zaszły na przestrzeni lat.

 

— Jeszcze 10-15 lat temu zawodnicy latali zdecydowanie wyżej nad zeskokiem, co mocniej obciążało stawy i cały organizm. Przez ostatnie lata bardzo zmienił się trening i rozwinął sprzęt startowy, który daje inne możliwości. Zmieniła się cała dyscyplina, może w dzisiejszych czasach nie trenuje się mniej, ale za to bardziej przykłada się do tego, co w danej dyscyplinie jest ważne, a to, co jest zbędne, po prostu się pomija. Poza tym regeneracja ma ogromny wpływ i to wszystko pozwala, aby zawodnicy coraz starsi nie tracili swojej doskonałości — podkreślał.

 

Barcelona w tarapatach: Camp Nou wciąż niedostępne! Czy spełni się obietnica wielkiego powrotu?

FC Barcelona, jeden z najbardziej utytułowanych klubów piłkarskich świata, znajduje się w trudnej sytuacji. Władze klubu z dużą pompą zapowiadały wielki powrót na Spotify Camp Nou jeszcze przed końcem 2024 roku. Jednak rzeczywistość okazała się inna – wszystko wskazuje na to, że drużyna nie zagra na swoim legendarnym stadionie aż do kolejnego sezonu! Sytuacja jest na tyle poważna, że o rychłym powrocie mówi się wyłącznie w kategoriach cudu – cudu, w który coraz mniej osób wierzy.

 

Wielkie obietnice i nieoczekiwane problemy

 

Jeszcze we wrześniu hiszpańskie media informowały o postępach w modernizacji stadionu. Według doniesień „Mundo Deportivo” wszystko przebiegało zgodnie z harmonogramem. Klub przekonywał, że już pod koniec roku drużyna będzie mogła znów występować na Camp Nou, goszcząc tam rywali oraz kibiców.

 

Jak podkreślano w tamtym czasie, najważniejsze prace związane z trzecią kondygnacją stadionu były praktycznie ukończone. Układanie filarów i belek miało zostać wkrótce zakończone, a dodatkowe wzmocnienia strukturalne znajdowały się na ostatnim etapie realizacji. Przyspieszeniu prac sprzyjało zastosowanie nowoczesnych rusztowań, umożliwiających operatorom bardziej efektywne działanie. Optymizm był ogromny.

 

Nieprzewidziane opóźnienia psują plany

 

Rzeczywistość okazała się jednak mniej łaskawa. Według najnowszych doniesień, sytuacja wokół modernizacji Camp Nou uległa pogorszeniu. Dziennik „Sport” ujawnił, że władze Barcelony rozważają pozostanie na stadionie Montjuïc do końca obecnego sezonu. Decyzja w tej sprawie ma zostać podjęta dopiero na początku marca 2025 roku.

 

Powodem tego stanu rzeczy są liczne incydenty, które zakłóciły harmonogram prac. Choć szczegóły nie zostały w pełni ujawnione, źródła klubowe wskazują na poważne problemy techniczne, które opóźniły kluczowe etapy modernizacji.

 

Pesymizm wśród władz Barcelony

 

Sytuacja wydaje się coraz bardziej beznadziejna. Luis F. Rojo z „MARCA” wskazuje, że zarząd FC Barcelony jest niemal pewny, że drużyna nie wróci na Camp Nou przed końcem tego sezonu. „Chyba że wydarzy się cud, w który nikt już nie wierzy” – podsumowuje dziennikarz.

 

Złość kibiców i presja na klub

 

Opóźnienia w oddaniu stadionu nie tylko odbijają się na wizerunku klubu, ale także wzbudzają frustrację wśród kibiców. Wielu fanów czuje się rozczarowanych obietnicami, które – jak się okazuje – były nierealne do spełnienia. Dodatkowo, brak dostępu do Camp Nou oznacza mniejsze wpływy z biletów i trudności logistyczne związane z organizacją meczów.

 

Co dalej z Barceloną?

 

Przyszłość Spotify Camp Nou wciąż pozostaje wielką niewiadomą. Władze klubu zapewniają, że robią wszystko, aby przyspieszyć prace, jednak z każdym dniem optymizm gaśnie. Kibice muszą uzbroić się w cierpliwość, choć nie jest to łatwe w obliczu kolejnych niepowodzeń.

 

Czy Barcelona zdąży wrócić na swój legendarny stadion w terminie? Czy może ten sezon okaże się stracony pod względem powrotu na Camp Nou? Na odpowiedzi musimy jeszcze poczekać. Jedno jest pewne – historia tego projektu pokazuje, jak wielkie ambicje mogą zderzyć sięz brutalną rzeczywistością.

 

Sensacyjny ruch! Agnieszka Radwańska pomoże polskiej gwieździe

Magda Linette ogłosiła, że Agnieszka Radwańska dołączyła do jej sztabu. Po czym wytłumaczyła, że doświadczona koleżanka będzie pracowała jako druga trenerka. 35-latka zakończyła zawodową karierę w 2018 r.

 

“Niech ktoś mnie uszczypnie! Agnieszka Radwańska właśnie dołączyła do mojego zespołu” — napisała Linette w mediach społecznościowych. A w podcaście Break Point wyjaśniła powody swojej decyzji.

 

— Szczerze mówiąc było to dla mnie zaskoczenie.Ja bardzo niepewnie zapytałam się jej, bo nie sądziłem, że będzie miała ochotę wrócić do Touru i do podróżowania. Byłam tym niesamowicie rozczulona. Będzie dla mnie drugim trenerem, konsultantem. Na razie będzie to osiem, dziesięć tygodni rocznie — opowiedziała Linette w podcaście Break Point.

 

— Ja jestem absolutnie zachwycona. Mark [Gellard, trener] wpadł na ten pomysł. Ja nie sądziłam, że to możliwe. On się postanowił zapytać, bo stwierdził, że kto nie próbuje, ten nie dowie się nigdy, czy to jest możliwe — dodała.

 

— Pierwszy raz będę pracowała z kobietą. I to jest dla mnie fajne, bo mam wrażenie, że pierwszy raz będzie to osoba, która miała takie same odczucia i emocje, a była na dużo wyższym poziomie niż ja — wytłumaczyła.

 

Agnieszka Radwańska drugą trenerką Magdy Linette. Oto kulisy decyzji:

 

Magda Linette w tym roku wygrała turniej WTA 250 w Pradze. W wielkoszlemowych turniejach odpadała jednak zawsze w pierwszej rundzie. W rankingu WTA jest notowana na 38. miejscu. Najwyżej była 19. w marcu 2023 r.

 

Robert Lewandowski jest przepracowany. Wystarczy spojrzeć

Jules Kounde, piłkarz Barcelony i reprezentant Francji, został uznany za najbardziej obciążonego zawodnika 2024 roku według analizy Międzynarodowego Centrum Studiów nad Sportem (CIES). W 69 meczach spędził na boisku 5872 minuty. Robert Lewandowski, jego klubowy kolega, również znalazł się w czołówce z 61 występami i 4681 minutami gry. Analiza obejmuje występy piłkarzy z 66 lig na całym świecie.

 

Kounde, 26-letni obrońca, przewodzi zarówno pod względem liczby rozegranych meczów, jak i czasu spędzonego na boisku. Drugi w zestawieniu jest Kolumbijczyk Jhon Arias z Fluminense, który zagrał w 67 spotkaniach, ale spędził na boisku prawie 300 minut mniej niż Kounde. Trzecie miejsce zajmuje Federico Valverde z Realu Madryt z 66 meczami.

 

Kounde i Lewandowski mają jeszcze szansę poprawić swoje statystyki, gdyż w sobotę Barcelona zmierzy się z Atletico Madryt w ostatniej kolejce ligi hiszpańskiej w tym roku. Federico Valverde z Realu Madryt może rozegrać jeszcze dwa mecze. Antonio Ruediger z Realu Madryt spędził więcej czasu na boisku w La Lidze niż Lewandowski.

 

Polscy piłkarze w czołówce

W polskiej lidze najbardziej obciążonym zawodnikiem jest Michal Sacek z Jagiellonii Białystok, który w 45 meczach spędził na boisku 3953 minuty. Arkadiusz Pyrka z Piasta Gliwice zagrał 3721 minut w 43 spotkaniach. Sacek może jeszcze poprawić swoje statystyki w meczu Ligi Konferencji przeciwko Olimpiji Lublana.

 

Analiza CIES, z siedzibą w szwajcarskim Neuchatel, pokazuje, że większość czasu gry zawodników przypada na rozgrywki krajowe, które stanowią 73,2% ich występów. Pozostałe minuty dzielą się niemal równo między międzynarodowe rozgrywki klubowe (15,1%) i mecze drużyn narodowych (13,4%).

 

Raz, dwa, trzy! Wielki mecz w Barcelonie! Ale hit z Manchesterem City. Tak zagrała Pajor

 

FC Barcelona awansowała do ćwierćfinału Ligi Mistrzyń i zajęła pierwsze miejsce w grupie D po zwycięstwie 3:0 nad Manchesterem City. Alexia Putellas potrzebowała zaledwie dwóch minut po wejściu na boisko, by strzelić gola i uszczęśliwić kibiców. Ewa Pajor zagrała 90 minut, miała kilka okazji do pokonania bramkarki City, ale nie była w stanie poprawić swojego dorobku strzeleckiego. Polka zanotowała jednak asystę przy golu Aitany Bonmati.

 

To była 44. minuta spotkania rozgrywanego na stadionie na wzgórzu Montjuic w Barcelonie. Manchester City był kompletnie zdominowany, natomiast dzięki interwencjom Khiary Keating utrzymywał się w grze. Barcelona dominowała i dopiero w samej końcówce pierwszej połowy zdołała strzelić gola. Idealnie w polu karnym City odnalazła się Claudia Pina, która wykorzystała zamieszanie i pokonała bramkarkę rywalek uderzeniem z lewej nogi. W wyjściowym składzie Barcelony była Ewa Pajor.

 

Pajor grała w Wolfsburgu w latach 2015-2024, ale ani razu nie wygrała z tym zespołem Ligi Mistrzyń. Aż cztery razy Wolfsburg z Pajor w składzie awansował do finału, natomiast trzykrotnie lepsze okazywało się Olympique Lyon, a raz FC Barcelona. Wolfsburg wygrywał LM w sezonach 12/13 i 13/14, a więc w latach, kiedy Pajor jeszcze nie była napastniczką tego zespołu.

 

Latem tego roku Pajor przeniosła się do Barcelony, a więc do, aktualnie, najlepszego klubu na świecie w futbolu kobiecym. W ten sposób Pajor zwiększyła swoje szanse na wygranie najważniejszego trofeum w karierze.

 

Do tej pory Pajor zdobyła cztery bramki w fazie grupowej Ligi Mistrzyń (gol z St. Polten oraz trzy trafienia przeciwko Hammarby). Barcelona przegrała 0:2 z Manchesterem City na początku fazy grupowej, co zmniejszyło jej szanse na wygranie grupy D. Barcelona i City nie potknęły się ani razu, więc w ostatniej kolejce Barcelona miała okazję do rehabilitacji na City. Musiała jednak wygrać co najmniej dwoma golami różnicy na oczach prezesa Joana Laporty.

 

Pajor aktywna w zespole Barcelony. Ale gola w pierwszej połowie nie strzeliła

Pierwsza połowa była absolutną dominacją Barcelony. Poza pojedynczymi momentami City nie było w stanie opuszczać własnej połowy. W 25. minucie Jess Park oddała strzał sprzed pola karnego, ale Cata Coll złapała piłkę bez problemu. Dwanaście minut później Jill Roord trafiła piłką w poprzeczkę. To były jedyne sytuacje, gdzie Barcelona mogła czuć się zagrożona.

 

Pajor oddała kilka strzałów na bramkę City, a dodatkowo była aktywna w pressingu. W 40. minucie uderzyła z lewej nogi w polu karnym Brytyjek, natomiast Keating odbiła piłkę na rzut rożny. Dziewięć minut wcześniej Pajor powalczyła do końca i utrzymała piłkę w boisku. Potem zagrała piłkę w głąb pola karnego, ale tam Irene Paredes nie trafiła w bramkę.

 

 

W 28. minucie Pajor złapała się za głowę. Wówczas Keating wyszła z bramki, opuściła własne pole karne, a Aitana Bonmati przejęła piłkę. Zawodniczka Barcelony próbowała lobować bramkarkę City, ale piłka poleciała niewiele obok prawego słupka. To prawdopodobnie była najlepsza okazja Barcelony w pierwszej połowie, nie licząc akcji bramkowej. Po 45 minutach Barcelona była w połowie drogi do sukcesu.

 

Barcelona spełniła swój cel. Pajor kończy mecz bez gola

Po przerwie napór Barcelony wciąż trwał. Pajor szukała swojego pierwszego trafienia przeciwko City w tym sezonie, natomiast Keating nie dała się pokonać. Drugiego gola w tym meczu szukała też Pina. Keating skapitulowała w 57. minucie po rajdzie Bonmati. Pomocniczka Barcelony znalazła się w polu karnym City i uderzyła piłkę w taki sposób, że ta poleciała między nogami bramkarki. Warto dodać, że asystę przy tym trafieniu zanotowała Pajor.

 

W ten sposób Barcelona prowadziła 2:0 i spełniła główny warunek do wygrania grupy D – co najmniej dwubramkowa przewaga nad rywalkami. Na tym jednak starania Barcelony o kolejne bramki się nie zakończyły.

 

W 67. minucie na boisku pojawiła się Alexia Putellas, dwukrotna zwyciężczyni Złotej Piłki. Putellas potrzebowała zaledwie dwóch minut, by strzelić gola. Putellas oddała strzał sprzed pola karnego City, a Keating nie była już w stanie interweniować. Było więc 3:0 dla Barcelony.

 

Zwycięstwo 3:0 Barcelony oznacza, że zespół z Katalonii wygrał grupę D i zdobył 15 punktów z bilansem bramkowym 26:3. Barcelona pozna swojego rywala w ćwierćfinale Ligi Mistrzyń podczas losowania, które odbędzie się 7 lutego przyszłego roku.

Ostatnia szansa dla Kamiły Walijewej: łyżwiarka walczy z czteroletnią dyskwalifikacją

Kamiła Walijewa, jedna z najbardziej utalentowanych rosyjskich łyżwiarek figurowych, postanowiła odwołać się od decyzji o swojej czteroletniej dyskwalifikacji. Jak poinformowała agencja RIA Novosti, 18-letnia zawodniczka złożyła apelację do Federalnego Sądu Najwyższego Szwajcarii. To kolejny krok w jej walce o oczyszczenie swojego nazwiska po skandalu dopingowym, który na zawsze zmienił jej karierę.

 

Historia skandalu, który wstrząsnął sportowym światem

 

Problemy Walijewej rozpoczęły się 9 lutego 2022 roku, dwa dni po triumfie drużyny Rosyjskiego Komitetu Olimpijskiego w zawodach drużynowych na igrzyskach olimpijskich w Pekinie. Ujawniono wówczas, że w próbce pobranej od łyżwiarki podczas mistrzostw Rosji 25 grudnia 2021 roku wykryto trimetazydynę – substancję zakazaną przez Światową Agencję Antydopingową (WADA). Wówczas jednak Rosyjska Agencja Antydopingowa (RUSADA) nie zdecydowała się na zawieszenie zawodniczki, a Międzynarodowy Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu (CAS) również nie podważył tej decyzji. Walijewa mogła kontynuować występy w Pekinie.

 

Ostatecznie, w lutym 2023 roku, WADA odwołała się od braku kar dla Rosjanki do CAS. Choć proces był kilkukrotnie odraczany, w styczniu 2024 roku zapadł wyrok – czteroletnia dyskwalifikacja Walijewej, liczona od 25 grudnia 2021 roku.

 

Porównania z przypadkiem Igi Świątek

 

W sprawie Walijewej pojawiły się porównania z przypadkiem polskiej tenisistki, Igi Świątek, u której także wykryto ślady trimetazydyny. Sprawa Świątek przebiegła jednak zupełnie inaczej. Liderka światowego rankingu wykazała, że substancja trafiła do jej organizmu przypadkowo – przez zanieczyszczony lek na sen zawierający melatoninę. Dzięki pełnej współpracy z organami antydopingowymi i przedstawieniu dowodów, Świątek otrzymała jedynie miesięczne zawieszenie.

 

Rosjanka broniła się innymi argumentami. Twierdziła, że zakazana substancja dostała się do jej organizmu przez kontakt z lekami dziadka. Według jej wyjaśnień, mogło to się stać przez spożycie deseru przygotowanego na tej samej desce do krojenia, na której wcześniej rozgniatano tabletki, lub przez napicie się wody ze szklanki dziadka. WADA jednak odrzuciła te tłumaczenia, wskazując, że mężczyzna nie miał problemów z sercem, a recepty na leki zostały wystawione dopiero po feralnych zawodach.

 

Reakcje w Rosji: “To niesprawiedliwe!”

 

Decyzja o surowej karze dla Walijewej wywołała oburzenie w Rosji. Legendy łyżwiarstwa figurowego, w tym Tatiana Tarasowa, głośno krytykowały różnice w traktowaniu zawodników z różnych krajów. Tarasowa mówiła wprost: „Walijewa została ukarana na całe życie. Organizacje antydopingowe stosują podwójne standardy. To niesprawiedliwe i wymaga głośnego sprzeciwu.”

 

Ostatnia próba odwołania

 

Jak poinformowały rosyjskie media, apelacja do Federalnego Sądu Najwyższego Szwajcarii jest prawdopodobnie ostatnią szansą na zmianę decyzji o dyskwalifikacji. Poprzednie próby unieważnienia wyroków CAS nie przyniosły rezultatu. W październiku szwajcarski sąd odrzucił wcześniejszą apelację, uznając, że arbitrzy CAS nie pominęli żadnych istotnych szczegółów, a wiek Walijewej – jako osoby chronionej – nie daje podstaw do wyjątkowego traktowania.

 

Spekuluje się, że obecna apelacja może dotyczyć decyzji Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej (ISU) o redystrybucji punktów w zawodach drużynowych z igrzysk w Pekinie. Dyskwalifikacja Walijewej spowodowała odjęcie 20 punktów drużynie Rosyjskiego Komitetu Olimpijskiego, co przesunęło ich z pierwszego na trzecie miejsce.

 

Czy to koniec kariery Walijewej?

 

Eksperci nie mają złudzeń – dalsze kroki prawne będą niezwykle trudne, jeśli nie niemożliwe. Prawniczka Anna Antseliowicz podkreśla, że po decyzji szwajcarskiego sądu Walijewa będzie mogła odwołać się jedynie do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, ale taka droga ma niewielkie szanse powodzenia.

 

Czy ta apelacja rzeczywiście zakończy skandal związany z Walijewą? Rosyjska łyżwiarka figurowa, kiedyś nazywana „cudem na lodzie,” stoi na krawędzi sportowej przepaści. Jeśli sąd odrzuci jej odwołanie, czteroletnia dyskwalifikacja może przekreślić szanse na powrót do rywalizacji na najwyższym poziomie.

 

Czy Marcin Bułka Trafi do FC Barcelony? Transferowa Saga Polskiego Bramkarza Nabrzmiewa

 

Marcin Bułka, polski bramkarz OGC Nice, po kapitalnym poprzednim sezonie, podczas którego aż 18 razy zachował czyste konto, zyskał uznanie największych klubów europejskich. Choć obecne rozgrywki nie są dla niego tak spektakularne pod względem statystyk, zainteresowanie jego osobą wciąż nie słabnie. Dziennikarz Ekrem Konur donosi, że transfer Bułki do FC Barcelony pozostaje bardzo realny, a Nicea już ustaliła wstępną cenę za swojego golkipera.

 

Powrót Polski na Bramkę Barcelony?

 

Problemy z obsadą pozycji bramkarza w Barcelonie zaczęły się od kontuzji ich dotychczasowego numeru jeden, Marca-André ter Stegena. W obliczu tej sytuacji klub zdecydował się na transfer medyczny i pozyskał Wojciecha Szczęsnego. Były reprezentant Polski, choć już związał się z Dumą Katalonii, wciąż nie zadebiutował. Tymczasem rolę podstawowego bramkarza pełni Inaki Pena, który swoją grą zbiera mieszane opinie.

 

Według doniesień medialnych, Bułka miałby być następcą Szczęsnego w momencie wygaśnięcia jego kontraktu z Barceloną. Już w październiku hiszpański portal Diario Gol informował, że kataloński klub postrzega polskiego bramkarza jako idealnego kandydata na długoterminowego lidera między słupkami.

 

> „Ideą zespołu jest pozyskanie latem bramkarza, który gwarantuje długoterminową stabilizację na tej pozycji. Bułka zwycięży tę rywalizację i stanie się nowym bramkarzem Barcelony” – pisano w hiszpańskich mediach.

 

 

 

Kwota Transferowa i Inne Zainteresowane Kluby

 

Według Ekrema Konura, cenę za Bułkę ustalono na poziomie 20–25 milionów euro. Dziennikarz współpracujący m.in. z BBC i ESPN wskazuje, że zainteresowanie polskim bramkarzem wykazują także Manchester United i Chelsea.

 

> „OGC Nice ustaliło cenę 20/25 milionów euro za 25-letniego bramkarza Marcina Bułkę. Manchester United, Chelsea i Barcelona nadal są łączone z polskim bramkarzem” – ujawnił Konur na platformie X.

 

 

 

Z kolei polski dziennikarz Mateusz Borek, goszcząc na antenie Kanału Sportowego, potwierdził te informacje, podkreślając, że Manchester United wydaje się naturalnym kierunkiem, biorąc pod uwagę strukturę właścicieli klubu.

 

Forma Bułki w Sezonie 2023/2024

 

Mimo że obecny sezon nie jest tak imponujący jak poprzedni, Bułka pozostaje kluczową postacią OGC Nice. W 21 rozegranych spotkaniach zachował czyste konto jedynie trzykrotnie, ale nadal wzbudza zainteresowanie dzięki swoim umiejętnościom i potencjałowi. Jego drużyna plasuje się na szóstym miejscu w tabeli Ligue 1 z 24 punktami, podczas gdy liderem pozostaje PSG z dorobkiem 37 punktów.

 

Czy Bułka Będzie Następnym Polakiem w Barcelonie?

 

Sytuacja Marcina Bułki wydaje się dynamiczna, a zainteresowanie jego osobą ze strony europejskich gigantów świadczy o rosnącej renomie polskich bramkarzy na arenie międzynarodowej. Czy 25-latek faktycznie trafi do Barcelony i stanie się jednym z liderów nowej generacji katalońskiego klubu? Odpowiedź na to pytanie poznamy zapewne w nadchodzących miesiącach.

 

Śmiech na sali! Tyle Polki dostały za największy sukces w historii

Zbigniew Boniek ujawnił, że Polski Związek Piłki Nożnej otrzyma 1,8 mln euro za awans piłkarek na Euro 2025. To ponad pięć razy mniej niż w przypadku identycznego sukcesu mężczyzn. A kwota, którą dostaną same zawodniczki, jest jeszcze zdecydowanie niższa.

 

Reprezentacja Polski kobiet po raz pierwszy w historii awansowała na duży turniej. Drużyna Niny Patalon pojedzie na Euro 2025 po wyeliminowaniu Rumunii i Austrii w barażach. Sukces nie idzie jednak wespół z ogromnymi pieniędzmi.

 

Tyle Polki dostały za awans na Euro 2025

“PZPN otrzyma 1 800 000 euro [7,67 mln zł] za awans naszych dziewczyn na mistrzostwa Europy 2025. Exco także podjęło decyzję że minimum 30 proc. tej sumy jest dla zawodniczek” — napisał Zbigniew Boniek w mediach społecznościowych. Dla piłkarek przypadnie zatem 540 tys. euro [2,3 mln zł]. Jeśli pieniądze zostaną podzielone po równo między 24 osoby, to każda otrzyma 22,5 tys. euro, czyli około 95 tys. zł.

 

Znacznie większe kwoty są obecne w męskim futbolu. Reprezentacja Polski w marcu tego roku, za identyczny sukces, otrzymała ponad pięć razu więcej pieniędzy. Awans po barażach na mistrzostwa Europy do Niemiec oznaczał premię w wysokości 9 mln 250 tys. euro, czyli blisko 40 mln zł! Według informacji WP SportoweFakty piłkarze otrzymali do podziału mniej procentowo, bowiem 25 proc. tej sumy. Było to jednak ok. 2 mln 310 tys. euro.

 

Mistrzostwa Europy odbędą się na ośmiu stadionach w Szwajcarii, w miastach takich jak Bazylea, Berno, Genewa i Zurych. W turnieju weźmie udział 16 drużyn. Zawody odbędą się między 2 a 27 lipca 2025 r.