Polska pokazała Brazylii, jak się gra w siatkówkę! Mamy finał Ligi Narodów

Jest kolejny finał Ligi Narodów dla polskich siatkarzy! Po triumfach w 2012 i 2023 roku nasza reprezentacja może wygrać te rozgrywki po raz trzeci w historii. Wszystko po nierównym, emocjonującym, ale też zdecydowanie wygranym meczu z Brazylijczykami.

 

Brazylijczycy przez większość meczu wyglądali, jakby bali się polskiego zespołu. Popełniali ogrom błędów, grali bardzo nerwowo. Pomimo szans, które dawała im nierówna gra Polaków, nie potrafili wygrać nawet seta. Siła rażenia, którą dawał polskiej drużynie przede wszystkim atak Kewina Sasaka, była nie do ruszenia. To był jej pokaz: Polacy wygrali 3:0 (28:26, 25:19, 25:21) i awansowali do niedzielnego finału Ligi Narodów.

 

Wielkie nerwy. Leon skończył kluczową piłkę, choć grał fatalnie

 

Nikola Grbić w sobotę postawił na sprawdzony i w teorii najsilniejszy skład polskiego zespołu. W ataku zagrał świetny w ćwierćfinale przeciwko Japończykom Kewin Sasak, na rozegraniu Marcin Komenda, w przyjęciu Tomasz Fornal i Wilfredo Leon, na środku Jakub Nowak i Jakub Kochanowski, a jako libero Jakub Popiwczak.

 

Zaczęło się od bardzo nerwowej i nieskutecznej gry obu zespołów, zwłaszcza w ataku. U Brazylijczyków w pierwszych akcjach trudno było się dopatrzeć jakiegokolwiek dobrego zagrania, ale Polacy nie wykorzystali tego, żeby stworzyć sobie sporą przewagę. Kontrolowali jednak grę. Od stanu 13:13 weszli na wyższy poziom w ataku, zagrywce i bloku.

 

Na stuprocentowej skuteczności na prawym skrzydle atakował Kewin Sasak, wychodziło mu wszystko. Dorzucił też swoje w polu serwisowym, choć tam jeszcze większe wrażenie robiły zagrywki Wilfredo Leona. Do tego blokujący Jakub Nowak czy Tomasz Fornal – to wszystko sprawiało, że Brazylijczycy mieli bardzo duże problemy. A i po swojej stronie grali po prostu słabo, z ogromnymi błędami. Tak z wyniku 13:13 zrobiło się 17:13, a potem 21:16 dla Polski.

 

Niestety, kadra Nikoli Grbicia miała też jeden swój problem, bardzo duży, o nazwie: lewe skrzydło. Wilfredo Leon skończył zaledwie 25 procent otrzymanych piłek od Marcina Komendy. A na nieszczęście Nikoli Grbicia zdążył już zmienić Leona na chwilę, zadaniowo z Bartoszem Bednorzem, i do niego wrócić. W takiej sytuacji nie mógł go już zdjąć z boiska. I tylko patrzył, jak się męczył. A wynik zmieniał się zdecydowanie na korzyść rywali – był już remis 22:22.

 

Brazylijczycy nieco poprawili swój poziom dzięki zmianie Alana na Darlana w ataku, a także wsparciu Ricardo Lucarelliego w przyjęciu. Ale głównie czerpali z kolejnych błędów Polaków. Nasz zespół nie pozwolił im zyskać piłek setowych, ale nie mógł też wykończyć spotkania. Zrobił to dopiero… Leon. Opłaciło się dogrywać do niego kolejne piłki – choć wielu z nich nie skończył, część wyrzucił w aut z wyraźną frustracją, to ta najważniejsza dała Polakom punkt na 28:26.

 

Wszyscy zadrżeli, widząc, co stało się z Fornalem. Błyszczał Sasak

 

W drugiej partii Polacy zaczęli dużo pewniej i spokojniej. Wynik 7:3 wreszcie obrazował różnicę w jakości pomiędzy zespołem Nikoli Grbicia a przeciwnikami. Niestety, nasze problemy po pierwszej partii do końca nie zniknęły. Chwilowy przestój przyniósł remis 7:7. I choć Brazylijczycy nie zdobyli prowadzenia, to za chwilę chyba wszyscy polscy kibice aż zadrżeli.

 

Przy stanie 8:7 dla Polaków nagle na parkiet padł Tomasz Fornal. Przyjmujący wylądował atak przy siatce na jednej nodze i ona niestety nienaturalnie się wykręciła. Polak nie pokazywał po sobie dużego bólu, ale widocznie odczuł ten uraz. Był już opatrywany przez polski sztab medyczny i wydawało się, że zostanie zmieniony przez Kamila Semeniuka. Ostatecznie został jednak na boisku, choć widać było, że dopiero bada, czy może dalej grać. Na szczęście już kilka akcji później pokazał się asem serwisowym.

 

Tak Polacy budowali swoją przewagę, która sięgnęła aż rozmiarów sześciu punktów (16:10). Po chwili znów znaleźliśmy się jednak w niełatwym ustawieniu i widać było, jak na boisku znów męczy się Wilfredo Leon. Nikola Grbić te jego cierpienia ukrócił – wpuścił za niego Kamila Semeniuka. Szkoda, że Leon nie potrafił grać równo i pokazywać swoich najlepszych zagrań przez cały czas. Miał tylko błyski.

 

A bez Leona na boisku gra Polaków się jednak ustabilizowała. Zespół Grbicia miał w ataku innego gracza na najwyższym poziomie. “Co byśmy bez niego zrobili!” – krzyczał, widząc, co robi Kewin Sasak, Tomasz Swędrowski komentujący to spotkanie dla Polsatu. “Jak on gra, jak on gra! Jak on dzisiaj, i nie tylko dzisiaj, gra” – dopowiadał już punkt później. Atakujący był niesamowity i ładował Brazylijczykom w boisko – lub w nich, z ogromną siłą, uniemożliwiającą skuteczną obronę – piłkę za piłką. Ostatecznie zdobył aż siedem punktów przy dziewięciu wykonanych atakach.

Od problemów i zmniejszonej straty Brazylijczyków – do zaledwie dwóch punktów (18:16) – przeszliśmy do najwyższej przewagi w całym secie. Wynik 23:16 mógł cieszyć, ale trzeba to było jeszcze dokończyć. Na szczęście pomogli nam w tym też rywale – choćby Judson Nunes, który gdy zagrywał, wkroczył z piłką na boisko, przekraczając linię serwisową i dał tym błędem Polakom decydujący punkt. Wygrana do 19 mogła cieszyć i wyglądało na to, że opanowaliśmy sytuację w tym półfinale.

 

Polacy w finale po wielkim meczu. Ogromna klasa

Brazylijczycy znaleźli się pod ścianą. Musieli walczyć o życie w tym meczu i jeśli dalej myśleli o szansie na wygranie całych rozgrywek. I pierwsza połowa trzeciej partii była bardzo wyrównana. Na boisko musiał wrócić Wilfredo Leon, bo z gry wycofał się kontuzjowany Tomasz Fornal. Dobrze, że nie chciał maksymalnie ryzykować. Niestety, z obecnością Leona, który wyraźnie nie miał swojego dnia, wróciła nieskuteczność na lewym skrzydle. Na szczęście dokładał jednak sporo presji silną zagrywką.

 

Wydawało się, że do końcówki seta Polacy ruszą z lekką przewagą. Było 19:16 i 20:17, ale Brazylijczycy odrobili szybko straty. Zrobiło się nerwowo, ale potem poszła seria znakomitych zagrań zawodników Nikoli Grbicia – punktowy atak Kewina Sasaka, blok Jakuba Kochanowskiego, świetna zagrywka Wilfredo Leona i błąd rywali, a potem jeszcze błąd ich atakującego Darlana. Polacy zyskali cztery piłki meczowe i wykorzystali drugą po autowej zagrywce przeciwników. Wygrali 25:21 i 3:0 w całym spotkaniu.

 

To było wielkie spotkanie Polaków, którzy pomimo swoich problemów, zdeklasowali Brazylijczyków. Awansowali w świetnym stylu, z ogromną klasą. I pewnie, na niedzielny finał najlepiej byłoby parę elementów poprawić, ale dziś można się cieszyć, że i gra bez nich wystarczyła do osiągnięcia takiego sukcesu. A Kewina Sasaka powinniśmy nosić na rękach – cały mecz skończył na niebotycznej w siatkówce skuteczności: 76 procent skończonych piłek.

Polacy trafili do swojego czwartego finału Ligi Narodów, licząc z tym, co działo się, gdy rozgrywki nazywano jeszcze Ligą Światową. Wygrywali dwukrotnie – w 2012 i 2023 roku przeciwko Amerykankom, a przegrywali w 2021 roku, właśnie z Brazylijczykami. Tymczasem w niedzielę o 13:00 czasu polskiego zagrają z Włochami. Cztery godziny wcześniej Brazylia powalczy o brąz ze Słowenią

Cały świat zobaczył, co wyprawia 20-latek z Polski. Jest “bezczelny”

– Nie chcę użyć takiego brzydkiego słowa, więc powiem, że Jakub Nowak wyważył drzwi do reprezentacji Polski – mówi Sport.pl Daniel Pliński. 20-letni siatkarz grający trzy miesiące temu w I lidze miał się tylko pokazać Nikoli Grbiciowi, a teraz ma szansę zostać gwiazdą mistrzostw świata. Nowak jest pozytywnie bezczelny i wszyscy wokół go za to chwalą.

 

Gdy w kwietniu opowiedziałam Nikoli Grbiciowi anegdotę o Jakubie Nowaku i jego pomyłce, selekcjoner reprezentacji Polski szczerze się uśmiał. Kiedy bowiem Grbić odezwał się do Nowaka na WhatsApp, chcąc zaprosić go do kadry, Nowak uznał, że to pewnie wiadomość od…jakieś kobiety i początkowo ją zlekceważył. W ostatnich miesiącach trener polskich siatkarzy znów wiele razy się uśmiechał za sprawą 20-letniego debiutanta, ale tym razem po jego widowiskowych akcjach na parkiecie. M.in. po blokach na światowych gwiazdach. A utalentowany środkowy zbiera pochwały niemal z każdej strony.

 

Grbić podebrał Nowaka innemu trenerowi. Była gwiazda kadry się spóźniła

 

– Zostawcie go. Będziecie go mieli jeszcze przez 15 lat – rzucił kilka tygodni temu do grupki dziennikarzy Jakub Kochanowski.

 

Kończyliśmy wtedy rozmowę z będącym rewelacją tego sezonu kadrowego Nowakiem, który mocno namieszał w planach Grbicia. Wstępne założenia były takie, że miał pomóc Biało-Czerwonym podczas pierwszego turnieju Ligi Narodów w fazie interkontynentalnej, gdy brakowało jeszcze czołowych siatkarzy. Miał też oswoić się z atmosferą panującą w seniorskiej drużynie narodowej, a potem przenieść się na zgrupowanie reprezentacji Polski do lat 21, by przygotowywać się z nią do mistrzostw świata. Prowadzący tę kadrę Piotr Graban jednak dość szybko zdał sobie sprawę, że ani Nowaka, ani libero Maksymiliana Graniecznego już w tym sezonie nie odzyska.

 

Obaj 20-latkowie w ostatnich tygodniach prezentowali się tak dobrze, że teraz są w chińskim Ningbo, by walczyć w turnieju finałowym LN. Trudno też w tej chwili sobie wyobrazić, by zabrakło ich w składzie na wrześniowe mistrzostwa świata. Na ten moment Granieczny jest zmiennikiem Jakuba Popiwczaka, a Nowak przebojem wdarł się do podstawowego składu. Ten ostatni wykorzystał świetnie obecną sytuację – tego lata na leczenie zamiast grania zdecydował się Mateusz Bieniek, a od dwóch tygodni dopiero trenuje Norbert Huber, który wcześniej też musiał się zająć sprawami zdrowotnymi.

 

Jeśli Huber zgodnie z planem odbuduje formę, to można przypuszczać, że to on pojawi się w wyjściowej szóstce obok Kochanowskiego. Na razie jednak to miejsce zajął Nowak i swoją grą pokazuje, że łatwo tego miejsca nie odda. Ze środkowych w Ningbo są też jeszcze Szymon Jakubiszak i Mateusz Poręba, ale obserwując decyzje Grbicia, wydaje się, że na czele tej trójki w hierarchii Serba jest właśnie 20-latek, który kilka miesięcy temu wydawał się najbardziej zaskakującym wyborem.

 

Nowak to pierwszy siatkarz w historii, który szybciej zadebiutował w seniorskiej kadrze niż w najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce. Jeszcze nieco ponad trzy miesiące temu grał ostatni mecz w barwach Lechii Tomaszów Mazowiecki. Jesienią zaś czeka go kolejny debiut, w PlusLidze. Utalentowanego siatkarza pozyskał Norwid Częstochowa.

 

– Lubimy takie kariery – niedawno chłopak grał w I lidze, a dzisiaj w reprezentacji. Nie chcę użyć takiego brzydkiego słowa, więc powiem, że wyważył drzwi do kadry. Nie ma w tym żadnego przypadku, że trafi teraz do PlusLigi. Mnóstwo klubów się nim interesowało. Ja też, ale się spóźniłem – opowiada mi Daniel Pliński.

 

20-latek zmorą rywali. Chce spłacić dług wobec Grbicia

 

Wicemistrz świata 2006, a obecnie trener Indykpolu AZS Olsztyn także był środkowym. Na co zwrócił uwagę u Nowaka?

 

– Ma czuja. Nie zachowuje się za każdym razem tak samo w bloku. Teraz jest taka tendencja, że środkowy ma dojść, ustawić ręce i czekać. A ten chłopak od czasu do czasu przesunie lewą rękę w lewo, zasłoni dziurę. To duży atut. Ma ogółem bardzo dobre ręce – notuje mało negatywnych dotknięć w bloku. Bardzo istotne jest także to, że nie jest łatwy do przewidzenia dla przeciwnika. Bardzo podoba mi się jego atak w lewą stronę. Ciałem się ustawia troszkę w prawo i w ostatniej chwili robi ruch do lewej, wykorzystując szybką rękę. Przewiduje też, co zrobi blok po drugiej stronie – wylicza mistrz Europy z 2009 roku.

 

Pliński podkreśla także znaczenie osobowości 20-latka, który przebojem wdarł się do kadry. – Nie ma żadnych kompleksów. Widać, że ma też dobry charakter. Jest taki dosyć twardawy. Wszedł do kadry i czuje się tam bardzo dobrze. Mam wrażenie, że to jego środowisko naturalne – podsumowuje ekspert.

Najlepszą wizytówką Nowaka są mecze ze światowymi potęgami. Nie “gotuje się”, gdy gra przeciwko mistrzom olimpijskim z Paryża Francuzom, mistrzom świata Włochom czy potężnym Brazylijczykom. Zatrzymywał już efektownymi pojedynczymi blokami takie gwiazdy światowego formatu jak Darlan Souza czy Roberlandy Simon. To właśnie po takich zagraniach na twarzy Grbicia pojawiał się szeroki uśmiech.

 

– Uważam, że Kuba i Maks są za dobrzy jak na swój wiek (śmiech). Nie, “za dobrzy” to nie jest oczywiście właściwe określenie. Podoba mi się to, że mają gdzieś to, kto jest po drugiej stronie siatki. I nie ma w tym nic negatywnego, bo tu nie chodzi o brak szacunku dla rywala. Po prostu nie ma u nich tego efektu “Wow, gram przeciwko tobie”. Po prostu grają swoje i to mi się bardzo podoba – opowiadał jakiś czas temu Sport.pl szkoleniowiec Polaków.

 

Po efektownie zdobytych punktach Nowak zwykle robi najpierw kilka kroków ze spuszczoną głową, jakby to, co wydarzyło się przed chwilą, nie robiło na nim żadnego wrażenia. Następnie dopiero celebruje z kolegami. Do grania o dużą stawkę też podchodzi ze sporym dystansem.

 

– To jest odbijanie piłki, robię to od paru lat. Oczywiście, jest mały stresik, ale to jest pomocne. Staram się wypośrodkować to wszystko. Siatkówka to siatkówka i wszędzie piłka jest taka sama, takie samo boisko i siatka jest zawieszona na tej samej wysokości. Staram się więc po prostu grać dobrze i pokazać to, co potrafię najlepiej – zaznacza.

 

Ma też jasno określone marzenia – najpierw wygrać LN, potem pojechać na MŚ i tam stanąć na podium. Dalsza perspektywa? Medal olimpijski. – Dziwne by było, gdyby sportowiec o tym nie marzył – podkreśla.

 

Nowak przyznaje, że ma duże wsparcie od Grbicia. Przekonuje, że przed meczem nie zaprząta sobie głowy tym, by każdym występem przekonać do siebie wcześniejszych sceptyków i ugruntować swoje miejsce w kadrze.

 

– To nie jest tak, że się denerwuję i zastanawiam, czy mnie trener weźmie, czy nie. Robię po prostu swoje i chcę spłacić ten kredyt zaufania, którym trener mnie obdarzył przy powołaniu. Bo wiemy, że nie był ono takie oczywiste – zaznacza 20-latek.

 

Niedoszły piłkarz w jednej drużynie z idolem. Koniec z luźnym podejściem do treningów

 

Jego droga do siatkówki wiodła przez piłkę nożną. Tę ostatnią trenował prawie pięć lat. Grał jako lewy obrońca lub defensywny pomocnik. Wciąż jest fanem Barcelony, a podczas meczów siatkarskich nieraz już wykorzystywał umiejętności piłkarskie. Nie do końca odnajdywał się jednak w futbolu i mama zaproponowała mu nowy sport.

 

– Chciała, bym był aktywny, a nie siedział tylko przed komputerem. Poszedłem na pierwszy trening i przez pierwsze dwa lata nie układało się to za kolorowo. Ale starałem się chodzić na treningi, jak najlepiej wykonać ćwiczenia i udało się – wspomina Nowak.

 

Sam mówi, że dopiero na etapie zainteresowania siatkówką pojawili się u niego pierwsi idole. W tym gronie jest wspomniany Kochanowski. Obecny kapitan reprezentacji Polski ode mnie dowiedział się o swoim statusie w oczach młodszego kolegi z kadry.

 

– Myślę, że jeśli mówi o mnie jako o idolu, to w jego głowie jest założenie, żeby jak najszybciej pokazać swoją wyższość nade mną (uśmiech). Myślę, że do tego będzie dążył i że jest to dobra droga. Dużo rozmawiamy, Kuba zadaje sporo pytań, a ja staram mu się odpowiedzieć oczywiście najlepiej, jak potrafię. Myślę, że te wskazówki mogą się mu przydać, bo jesteśmy podobni pod względem charakterystyki gry – zaznacza wicemistrz olimpijski z Paryża i mistrz świata 2018.

 

Nowak w dorobku medalowym ma na razie brąz mistrzostw Europy do lat 17 i ubiegłorocznych ME do lat 22. Pracujący z nim w poprzednim sezonie trener Dariusz Luks wychwala środkowego za wszechstronność. Wskazuje też na ważną jego zdaniem zmianę, która zaszła u tego zawodnika.

 

– Od tamtego sezonu bardzo zmienił podejście. Rozmawiałem z nim o tym rok temu i mówiłem, że bez pracy nie ma kołaczy. Że musi podchodzić profesjonalnie do każdego treningu. Wcześniej był… Lekkoduch siatkarski to złe określenie, ale trochę luźno podchodził do obowiązków. Ale widząc swoją szansę i mając determinację, przełączył sobie tę lampkę i przeszedł na zawodowstwo. Ma 20 lat, ale to jest już pełen profesjonalizm – chwali szkoleniowiec.

 

Nowak nie kryje, że o ile w jego życiu prywatnym nic się nie zmieniło, to siatkarsko w ostatnich miesiącach jego życie wywróciło się do góry nogami. Czy grozi mu “sodówka”?

 

– Nie, nie sądzę. Kluczowe, że już przełączył się na ten zawodowy tryb życia i właściwe podejście do treningu. Teraz nabiera doświadczenia w kadrze, potem pójdzie do Częstochowy, gdzie też na pewno przy doświadczonych i prezentujących wysoki poziom siatkarzach nabierze ogłady. Jestem pewien, że za rok będzie zdecydowanie lepszy niż teraz – przekonuje Luks.

Polscy kibice mogą się tylko cieszyć z takich przewidywań. A rywale po drugiej stroniesiatki mogą się już zacząć bać.