Author: unoh

Kasia, jesteś wielka! Kapitalny powrót w deszczowej Bogocie

Katarzyna Kawa odniosła wspaniałe zwycięstwo w ćwierćfinale zawodów WTA 250 na kortach ziemnych w Bogocie. Polska tenisistka odwróciła losy meczu i pokonała najwyżej rozstawioną Czeszkę Marię Bouzkovą.

 

W ramach turnieju Copa Colsanitas Zurich 2025 Katarzyna Kawa (WTA 223) najpierw przeszła przez dwustopniowe eliminacje, a następnie wygrała dwa pojedynki w głównej drabince. W piątkowym ćwierćfinale Polka zmierzyła się z najwyżej rozstawioną Marie Bouzkovą (WTA 51) i znów pokazała waleczne serce. Po dwóch godzinach i 44 minutach zwyciężyła Czeszkę 5:7, 6:1, 7:5.

 

Początek spotkania nie należał do serwujących. Obie tenisistki miały problemy przy własnym podaniu i w efekcie doszło do serii przełamań. Bouzkova prowadziła 2:0 i 3:1, lecz błyskawicznie traciła przewagę. Kawie udało się doprowadzić do remisu po 3. Wówczas na korcie rozgorzała prawdziwa batalia.

 

W końcowej fazie seta obie tenisistki miały swoje szanse. 32-letnia kryniczanka nie wykorzystała break pointów w siódmym i dziewiątym gemie. Czeszka natomiast zmarnowała dwie okazje w ósmym gemie. Przy prowadzeniu Bouzkovej nasza reprezentantka skorzystała z przerwy medycznej w szatni, gdyż doskwierał jej ból prawego uda. W 12. gemie tenisistka naszych południowych sąsiadów wypracowała dwie piłki setowe i przełamaniem rozstrzygnęła partię otwarcia.

 

Po niepowodzeniu w pierwszym secie Kawa pokazała charakter. Do drugiej części pojedynku przystąpiła wyraźnie zmotywowana. Grała znakomicie. Nie bała się dłuższych wymian oraz podejmowania ryzyka. Mieszała tempo i rytm akcji. Potrafiła zaskoczyć skrótem czy pewnym wolejem. Bouzkova była momentami bezradna.

 

Polka postarała się o przełamania w pierwszym i trzecim gemie. Nie dała sobie odebrać serwisu, lecz kontrolowała sytuację na korcie. Czeszka nie była w stanie jej zagrozić. Zdołała tylko raz utrzymać własne podanie. Przy stanie 5:1 Kawa jeszcze raz uruchomiła return i została nagrodzona. Błyskawicznie wykorzystała piłkę setową i na tablicy wyników był remis 1-1 w całym meczu.

 

To jeszcze nie było wszystko, bowiem Polka znakomicie rozpoczęła także decydującą odsłonę. W drugim gemie przełamała do zera, po czym pewnie utrzymała własne podanie. Kawa cały czas grała na wysokim poziomie. Bouzkova wiedziała, że jeśli chce odwrócić losy spotkania, to musi się poprawić. Przy coraz mocniejszych opadach deszczu nie było to zadanie łatwe.

 

Ale 26-letnia prażanka nie zamierzała się poddawać. Wykonywała pracę przy swoim serwisie i cierpliwie czekała na nadarzające się okazje. W siódmym gemie Kawa pomogła przeciwniczce, psując kilka piłek. Bouzkova odrobiła breaka i przegrywała już tylko 3:4. Jednak po zmianie stron dała się przełamać i Polka serwowała po wygraną. W tak ważnym momencie Czeszka zagrała świetnie na returnie i znów wróciła do gry.

 

W dziesiątym gemie Kawę dzieliły tylko dwa punkty od wielkiej wygranej. Bouzkova w momencie zagrożenia posłała dwa świetne serwisy i wyrównała na po 5. Polka nie dała sobie odebrać podania. 11. gema zakończyła, posyłając forhendową kontrę, po której piłka jeszcze zahaczyła o taśmę. Przy stanie 6:5 dla naszej tenisistki turniejowa “jedynka” znów znalazła się w opałach. Kawa wypracowała trzy piłki meczowe. Przy drugiej Czeszka popełniła podwójny błąd i pojedynek dobiegł końca!

 

Kibice obejrzeli mecz wielkiej walki. Mimo kiepskiej pogody tenisistki stworzyły pasjonujące widowisko. Kawa została nagrodzona wygraną za odważną grę. Skończyła 42 piłki i miała 49 niewymuszonych błędów. Bouzkova miała 22 wygrywające uderzenia i 42 pomyłki. Polka postarała się o więcej przełamań (8-5) i zdobyła o 13 punktów więcej od rywalki (104-91).

 

Zwycięska Kawa awansowała do półfinału zawodów WTA 250 na mączce w Bogocie. Jej przeciwniczką na tym etapie będzie w sobotę Amerykanka Julieta Pareja (WTA 550). Polka celuje w drugi singlowy finał w głównym cyklu. W 2019 roku po trzysetowym boju uległa Anastasiji Sevastovej w meczu o tytuł w łotewskiej Jurmale.

 

Zmagania w głównej drabince turnieju Copa Colsanitas Zurich potrwają do niedzieli (6 kwietnia). Triumfatorka singla otrzyma 250 rankingowych punktów oraz czek na sumę 36,3 tys. dolarów.

 

Copa Colsanitas Zurich, Bogota (Kolumbia)

WTA 250, kort ziemny, pula nagród 275 tys. dolarów

piątek, 4 kwietnia

 

ćwierćfinał gry pojedynczej:

 

Katarzyna Kawa (Polska, Q) – Marie Bouzkova (Czechy, 1) 5:7, 6:1, 7:5

Ewa Pajor miażdży rekordy w FC Barcelonie – Nikt się tego nie spodziewa

W zaskakującym zwrocie wydarzeń, który zelektryzował kibiców FC Barcelony i zszokował rywalki, Ewa Pajor nie tylko zadebiutowała — ona wtargnęła na scenę z niebywałym impetem. Zaledwie sześć meczów po rozpoczęciu swojego pierwszego sezonu w Liga F, polska napastniczka już zapisała się złotymi literami w historii klubu, zdobywając dziewięć goli i przebijając rekordowe osiągnięcia klubowych legend.

Do tej pory rekord największej liczby bramek zdobytych w pierwszych sześciu występach ligowych w barwach Barcelony należał wspólnie do Asisat Oshoali i Sonii Bermúdez, które zanotowały po siedem trafień. Pajor jednak rozbiła ten sufit, sięgając po dziewiąty gol z taką pewnością siebie i instynktem killera, że zachwyciła kibiców i zostawiła obrończynie bezradne.

Derby, które odmieniło wszystko

Przed ostatnim weekendowym starciem derbowym z Espanyolem, Pajor miała już na koncie sześć bramek. Ale to, co wydarzyło się potem, było czystą piłkarską bajką. Jej zespół przegrywał do przerwy, gdy Pajor weszła na boisko i zagrała koncert życia: hat-trick w zaledwie 45 minut. Jej bramki całkowicie odmieniły przebieg meczu, zamieniając niepokojące widowisko w miażdżące 7:1 dla mistrzyń Hiszpanii.

To nie były tylko gole – to był timing, precyzja wykonania i pewność siebie. Każde trafienie niosło jasny przekaz: Ewa Pajor nie przyszła tu tylko grać. Ona przyszła dominować.

Polska siła ognia

Fenomenalna forma Pajor sprawiła, że coraz częściej porównuje się ją do jej rodaka – Roberta Lewandowskiego, który również przeżywa niesamowity start sezonu w drużynie męskiej FC Barcelony. Napastnik ma już 10 goli, w tym imponujący hat-trick przeciwko Alavés.

Pajor złożyła hołd Lewandowskiemu, naśladując jego kultową cieszynkę po swoich trafieniach – to symboliczne przekazanie pałeczki, które podkreśla nową erę polskiej dominacji na Camp Nou. Ta polska dwójka daje kibicom Barcelony na całym świecie coś naprawdę wyjątkowego, z czym mogą się identyfikować.

Początek nowej ery

Rzadko zdarza się, by zawodniczka pojawiła się na wielkiej scenie z taką dzikością, gracją i skutecznością – ale Ewa Pajor właśnie to zrobiła. Dzięki instynktowi snajpera, zabójczemu wykończeniu akcji i niepodważalnej pasji, Pajor nie tylko pojawia się na nagłówkach – ona je pisze od nowa.

Statystyki mówią same za siebie, ale energia, jaką wnosi na boisko, jest czymś, czego liczby nie są w stanie oddać. Dla FC Barcelony, dla polskiej piłki i dla fanów na całym świecie, Ewa Pajor to nie tylko wschodząca gwiazda – to siła nie do zatrzymania.

A jeśli pierwsze sześć spotkań to dopiero początek… to prawdziwe show dopiero przed nami.

“W wodzie wszyscy jesteśmy głusi”. Matka utalentowanego pływaka ma doś

 

Głusi mogą liczyć na nieco ponad 215 zł zasiłku miesięcznie ze względu na swoją niepełnosprawność. – Można za to opłacić dwie godziny u logopedy i nawet zostanie 15 zł – irytuje się Marta Witecka. Jej syn, choć niesłyszący, odnosi sukcesy w pływaniu.

 

4 kwietnia w Warszawie odbył się protest głuchych. Niesłyszący postanowili powiedzieć “dość”. Zgromadzili się na Placu Defilad, aby zwrócić uwagę na ich problemy.

 

Kłopoty głuchych zaczynają się już od najmłodszych lat – zdarza się, że na placu zabaw nikt nie chce się z nimi bawić. Później wcale nie jest lepiej. Znalezienie dobrej szkoły dla osoby niesłyszącej też jest wyzwaniem. Podobnie jak wizyta u lekarza – spora część medyków nie potrafi się porozumieć z głuchymi (więcej na ten temat przeczytasz w reportażu Dariusza Farona). Znalezienie pracy? Tu też bywa trudno, bo po co sięgać po pracownika, z którym kontakt będzie niełatwy.

 

215,84 zł miesięcznie wsparcia od państwa

– Jako matka niesłyszącego wiele razy mierzyłam się z wykluczeniem syna ze społeczności – mówi nam Marta Witecka. Wojciech trenuje pływanie w klubie z Dąbrowy Górniczej. Należy do reprezentacji Polski niesłyszących. W ubiegłym sezonie ustanowił dwa rekordy kraju w kategorii wiekowej do lat 14.

 

– Wojtek był poniżany, wyzywany w bardzo brzydki sposób, wytykano mu na każdym kroku jego niepełnosprawność. Tak było w pierwszej szkole. Potem trafiliśmy do obecnej placówki i tu jest o niebo lepiej. Ale z takim wykluczeniem spotykamy się również np. na podwórku. Dzieci nie chcą się bawić z kimś, kto jest “inny”. Nawet jeśli tłumaczymy, że inny nie znaczy gorszy – dodaje Witecka w rozmowie z WP SportoweFakty.

 

Podczas piątkowego protestu głusi zwracają uwagę na niewielką pomoc od państwa – miesięcznie utrzymują tylko 215,84 zł. – Za tę kwotę możemy kupić paczkę baterii do aparatów słuchowych, gumki douszne i środki do czyszczenia aparatów. Albo możemy opłacić dwie godziny terapii u logopedy i jeszcze zostaje reszta! 15,84 zł. To są naprawdę śmieszne pieniądze – irytuje się matka Wojtka.

 

Zwraca też uwagę na bariery, z jakimi codziennie muszą się mierzyć osoby niesłyszące. W przypadku młodych dziewczyn traumatyczna może być chociażby wizyta u ginekologa, bo zwykle wiąże się z tym, że w gabinecie musi pojawić się dodatkowa osoba, która będzie tłumaczyć polecenia lekarza. – A wizyta u psychoterapeuty czy psychologa? Zakupy w sklepie, wizyta na poczcie, czy w banku albo urzędzie? Jest już wiele miejsc, gdzie można skorzystać z pomocy tłumacza polskiego języka migowego on-line, ale to wciąż za mało – dodaje matka utalentowanego pływaka ze Śląska.

 

Problemem jest też nieświadomość Polaków. Zdecydowana część z nas nie wie, jak zachować się w momencie spotkania osoby niesłyszącej. – Spotkałam się kilka razy z sytuacją, gdzie osoba całkowicie głucha próbowała coś kupić w sklepie. Pisała na telefonie. Sprzedawczyni z miną naburmuszoną czytała listę zakupów i wciąż mówiła do tej osoby, stojąc tyłem. Zadawała pytania i oczekiwała odpowiedzi – mówi Witecka.

 

W wodzie wszyscy jesteśmy głusi

Dlaczego Wojciech Witecki postawił akurat na pływanie? Czy dla młodego chłopca basen jest miejscem, w którym może zapomnieć o jego niepełnosprawności? Jak tłumaczy jego matka, “w wodzie wszyscy jesteśmy głusi”.

 

– Osoby głuche są sprawne fizycznie, chociaż i tutaj jest niewielka różnica w rozwoju mięśni klatki piersiowej, ale nie są to osoby niepełnosprawne ruchowo. Dlatego nie biorą udziału w zawodach z osobami niepełnosprawnymi ruchowo, tylko mają osobne zawody. Na początku, jak Wojtek był mały, nie orientowałam się, że są osobne zawody dla głuchych i przede wszystkim, że mój syn mógłby pływać. Wydawało mi się, że musimy wyjątkowo dbać o uszy, żeby nie przeziębić i nawet o tym sporcie nie myślałam – zdradza nam Marta Witecka.

 

Z błędu wyprowadził ją wieloletni przyjaciel Artur Kieljan, który na co dzień jest trenerem pływania w szkole sportowej i współpracuje z Polskim Związkiem Sportu Niesłyszących. To on zaprosił Wojciecha do szkoły sportowej, zachęcał do ciężkiej pracy, aż w końcu nastolatek dostał się do kadry Polski.

 

– Woda Wojtka uspokaja. Wiele razy pytałam go o to, jak się czuje w wodzie i powiedział, że wtedy czuje się wolny. Startuje na co dzień z osobami słyszącymi w zawodach. Problemem jest tylko sygnał startowy – potrzebny jest świetlny, bo głusi nie słyszą gwizdka lub sygnalizatora startowego. Ale Polski Związek Pływacki wychodzi naprzeciw niesłyszącym i sygnalizator świetlny jest prawie na każdych zawodach. Jeśli nie ma, Wojtek po prostu obserwuje pozostałych i skacze wtedy, kiedy oni już ruszą się ze słupka. To dodaje setne sekund do wyniku, ale inaczej się nie da – dodaje matka utalentowanego pływaka.

 

“Nigdy nie powie: mamo”

Marta Witecka przyznaje, że wychowywanie głuchego dziecka jest trudne. Dlatego też rodziny niesłyszących pływaków na Śląsku trzymają się razem i pomagają sobie nawzajem. Łatwiej mają ci, którzy zetknęli się już z tym problemem wśród swoich bliskich.

 

– Usłyszałam diagnozę na drugi dzień po porodzie. To był jak strzał z rękawicy bokserskiej. I słowa lekarki: “On nigdy nie powie do pani: mamo”. Ryczałam wtedy jak bóbr. Ale wie pan co? Na szczęście mówi: mamo – zdradza Witecka.

 

-Dlaczego to mnie się przytrafiło? – to pytanie, jakie Wojciech Witecki często zadaje rodzicom. Ciężko na nie odpowiedzieć. Młody pływak jest jednak pogodzony z sytuacją. – Nauczył się z tym żyć i funkcjonować. To efekt wielu godzin rehabilitacji i nauki. Jest obustronnie zaaparatowany i chodzi do szkoły sportowej ze słyszącymi dziećmi. Ma nauczyciela wspomagającego i wsparcie ze strony pozostałych pedagogów. Poza tym ma wsparcie ze strony innych dzieci. Sportowcy to świetni ludzie. Tolerancyjni i empatyczni – dodaje matka młodego pływaka.

 

Zdaniem naszej rozmówczyni, zdarza się, że “głusi są traktowani jak głupi”. Może to wynikać z niewiedzy, może ze strachu. Wiele osób nie chce zatrudniać niesłyszących, a jak podkreśla Witecka, “niesłyszący może prawie wszystko, oprócz oczywiście pracy w call center”.

 

Świątek znów zdominuje wszystkich? Legenda zwraca uwagę na jeden szczegół

W 2025 r. Iga Świątek nie zdobyła jeszcze żadnego trofeum. Wkrótce jednak rozpocznie rywalizację na ulubionej nawierzchni – mączce. W ubiegłym roku nikt nie był w stanie jej zagrozić. Andy Roddick, była gwiazda tenisa, uważa, że może się to zmienić

 

W Australian Open, w Dosze oraz w Indian Wells Iga Świątek docierała do półfinału. Z turniejami w Dubaju i w Miami żegnała się w ćwierćfinale. Nadal potwierdza, że jest jedną z najlepszych na świecie, z drugiej strony przestała odnosić turniejowe zwycięstwa.

 

Efektem tego jest potężna strata drugiej w rankingu WTA Świątek do liderki zestawienia Aryny Sabalenki (wynosi 3071 pkt.). A także coraz częściej padające pytania o to, czy dominacja Polki dobiega końca.

 

Wszyscy zastanawiają się, jak Świątek poradzi sobie na swojej ulubionej nawierzchni – mączce. W ubiegłym roku wygrała na niej wszystkie najważniejsze turnieje: w Madrycie, w Rzymie oraz wielkoszlemowy w Paryżu (Roland Garros).

 

Teraz głos na temat Polki zabrał Andy Roddick, były numer jeden ATP, triumfator US Open z 2003 r. W swoim podcaście “Served with Andy Roddick” zauważył, że w tym roku sytuacja nieco się zmieniła. – W ostatnich pięciu latach Świątek dominowała na mączce. Pytanie brzmi: czy w tym roku to jest mniej pewne i dlaczego – zapytał Roddick.

 

Jon Wertheim, współprowadzący podcast, przyznał, że aura niezwyciężoności Świątek osłabła. – Myślę, że najważniejszą zmienną jest to, która Iga się pojawi, jaki będzie jej nastrój, jaki będzie jej poziom szczęścia. Wiemy, że może wygrać 6:1, 6:1. Pytanie co do Igi brzmi: “Jeśli ktoś doprowadzi Igę do 5:5, to co się z nią stanie?” – mówił Wertheim.

 

Roddick pozostaje przekonany, że Świątek nadal jest główną kandydatką do zwycięstw na kortach ziemnych.

 

– Nigdy nie przegrała finału Wielkiego Szlema. Mówimy o tym, że (jeśli ktoś doprowadzi w meczu ze Świątek do 5:5 – przyp. red) presja wzrośnie i czy ona sobie z tym poradzi. Tak, ona dominuje. Nie przegrywa, gdy dochodzi do pewnego punktu w turnieju. Rzadko mieliśmy kogoś tak dobrego na jednej nawierzchni, jak Świątek na mączce – stwierdził były amerykański tenisista.

 

Problemów Hurkacza ciąg dalszy! Polak wycofał się z kolejnego turniej

 

Forma fizyczna Huberta Hurkacza wciąż budzi wiele wątpliwości. Polski tenisista niedawno wystartował w turnieju w Indian Wells, jednak później wycofał się z rywalizacji w Miami. Teraz wiadomo, że wrocławianin nie wystąpi także w kolejnych zawodach rangi ATP 1000 – tym razem w Monte Carlo.

 

Hubert Hurkacz nie weźmie udziału w turnieju ATP Tour 1000 w Monte Carlo, który rozgrywany jest na kortach ziemnych. Polski tenisista zmaga się z przewlekłymi problemami zdrowotnymi, które uniemożliwiają mu osiągnięcie optymalnej formy. W jego miejsce w turnieju wystąpi Serb Miomir Kecmanović.

 

Hurkacz nie wziął również udziału w poprzednim turnieju rangi ATP 1000 w Miami, informując wcześniej o problemach z dolną częścią pleców. W zeszłorocznej edycji Monte Carlo Hurkacz doszedł do 1/8 finału, gdzie został pokonany przez Norwega Caspera Ruuda wynikiem 6:4, 6:2. Oznacza to, że wrocławianin straci kolejne cenne punkty w rankingu ATP. Wrocławianin teraz plasuje się na 22. miejscu w ogólnoświatowym zestawieniu tenisistów.

 

Gra w głównej drabince turnieju na kortach Monte Carlo Country Club rozpocznie się 6 kwietnia, a finał zaplanowano na niedzielę 13 kwietnia.

Media. Padła data powrotu Ter Stegena. Złe wieści dla Szczęsnego?

Marc-Andre ter Stegen wraca do formy po kontuzji z września ubiegłego roku i może zagrać jeszcze w tym sezonie – informuje dziennikarz Javi Miguel dla sport.es. Czy trener Hansi Flick posadzi na ławce Wojciecha Szczęsnego?

 

Na początku sezonu 2024/2025 Marc-Andre ter Stegen doznał całkowitego zerwania ścięgna rzepki w prawym kolanie. Kontuzja wykluczyła go z gry na kilka miesięcy, jednak wszystko wskazuje na to, że 32-letni bramkarz wraca do pełni sił.

 

W tym tygodniu trenował już z resztą zespołu, a w rozmowie z “Bildem” przyznał, że czuje się świetnie i jest zdeterminowany, by udowodnić to Hansiemu Flickowi.

 

Dziennikarz z Hiszpanii Javi Miguel sugeruje, że Ter Stegen może wystąpić w dwóch ostatnich meczach La Liga przeciwko Villarrealowi i Athletikowi Bilbao.

 

Decyzja trenera Hansiego Flicka o ewentualnym wystawieniu Ter Stegena będzie zależeć od jego formy oraz sytuacji w tabeli. Jeśli walka o mistrzostwo Hiszpanii będzie rozstrzygnięta, bramkarz może wrócić na boisko po długiej przerwie.

 

Ter Stegen, od momentu przybycia do Barcelony w sezonie 2014/2015, stał się niekwestionowanym liderem w bramce. Jego determinacja i umiejętności sprawiły, że przez dziewięć sezonów nikt nie zdołał go wyprzedzić w hierarchii bramkarzy.

 

Wojciech Szczęsny z kolei od swojego debiutu w styczniu nie przegrał żadnego z 18 meczów, co czyni go poważnym rywalem dla Niemca.

Najmłodsza polska medalistka z Paryża zmieniła swoje życie. “Niedługo zaczynam staż”

21-latka była jedną z kluczowych zawodniczek naszej brązowej kadry igrzysk w Paryżu. Kilka miesięcy później jej życie zmieniło się nie do poznania. Szpadzistka Alicja Klasik odrzuciła oferty amerykańskich uczelni, dziś mieszka we Włoszech.

 

Mateusz Puka, WP SportoweFakty: Jesteś najmłodszą polską medalistką olimpijską z Paryża. Jak to wpłynęło na twoje życie?

 

Alicja Klasik, brązowa medalistka olimpijska z Paryża w szpadzie drużynowej: Faktycznie pozmieniało się u mnie bardzo dużo. Jeszcze przed igrzyskami – jako 20-latka – mieszkałam z rodzicami. Obecnie już się wyprowadziłam i od października studiuję w Rzymie. Wyjechałam tam na Erasmusa.

 

Masz czas na kontynuowanie treningów?

 

Wybrałam to miejsce głównie dlatego, że są tam dobre sparingpartnerki, a szermierka jest tam bardzo popularna. Traktuję to jako pierwszy i jeden z wielu etapów przygotowań do igrzysk w Los Angeles. Liczę, że pierwsze efekty zobaczymy już w trakcie tegorocznych mistrzostwach Europy i świata.

 

Jak więc wygląda teraz twoje życie?

 

Bardzo pomaga, że jest tutaj o wiele więcej szermierzy, z którymi mogę trenować. Początki w Rzymie były trudne, bo wszystko było dla mnie nowe. Po raz pierwszy mieszkam sama, a dodatkowo pierwszy raz w karierze trenuję pod okiem innego trenera. Sporo zmian jak na kilka miesięcy. Na szczęście władze uczelni poszły mi na rękę i przyznały nauczanie zdalne. Mogę trenować codziennie bez straty dla nauki.

 

Wyjazd do Włoch to efekt medalu olimpijskiego?

 

Od dłuższego czasu chciałam wyjechać za granicę. Wcześniej miałam kilka ofert z uniwersytetów amerykańskich, ale ostatecznie zdecydowałam się zostać bliżej rodziny, trenerów i koleżanek. Studia w USA wiązałyby się z koniecznością częstych podróży, zmianą stref czasowych i to mogłyby być duże utrudnienia. Chciałam wybrać to, co najlepsze dla mnie i mojego rozwoju, wolałam zostać w Europie.

 

Szermierka we Włoszech jest znacznie bardziej popularna niż w Polsce. Czy to znaczy, że bardziej odczuwasz tam popularność niż w rodzinnym Rybniku?

 

W Polsce nawet po igrzyskach zdarzało się, że gdy jechałam z torbą szermierczą, ludzie podchodzili i pytali, czy uprawiam golf. W Rzymie takich pytań nie ma, bo nawet taksówkarze od razu wiedzą, o jaki sport chodzi. Jeden z nich był w stanie wymienić nawet czołowe włoskie zawodniczki trenujące we Włoszech.

 

We Włoszech zamierzasz zostać na dłużej?

 

W tym roku wracam do Polski, bo muszę dokończyć studia z zarządzania zasobami ludzkimi w organizacji na Uniwersytecie Śląskim. Co wydarzy się później, to się dopiero okaże. We Włoszech czuję się dobrze, a najbardziej zaskoczyło mnie podejście Włochów do treningów.

 

Co to znaczy?

 

Oni mają zupełnie inne nastawienie. U nas przychodzi się na trening, robi swoją robotę i wraca do innych obowiązków. We Włoszech z kolei przed lub po treningu jest czas na dyskusję i śmiechy. Oni trening traktują jako okazję do spotkania i świetnej zabawy. Podczas zajęć nie ma jednak żartów, bo potrafią być też skupieni i waleczni. Problemów komunikacyjnych nie ma, bo rozmawiam głównie po angielsku, choć uczę się włoskiego.

 

Cała drużyna szpadzistek robi coś poza sportem, Aleksandra Jarecka jest prawniczką, Martyna Swatowska-Wenglarczyk fizjoterapeutką, a Renata Knapik-Miazga trenerką na uniwersytecie w USA. Już wiesz, co będziesz robiła po skończonych studiach?

 

Jest bardzo mało szermierzy, którzy mogą utrzymać się tylko ze sportu i dlatego kontynuuję studia. Ostatnio dołączyłam do Centralnego Wojskowego Zespołu Sportowego, który mnie wpiera, za co jestem bardzo wdzięczna. Mam również stypendium, więc teraz jest mi dużo łatwiej. Czy po studiach widzę się jako pani z HR-u? Może i tak. Niedługo będę musiała odbyć staż, więc sprawdzę się w tej roli. Moje studia dają jednak sporo możliwości.

 

W Nowym Jorku studiował inny z naszych reprezentantów, a prywatnie twój partner Jan Jurkiewicz. Nie namawiał cię na wyjazd za ocean?

 

Rozmawialiśmy o tym wiele razy, gdy dostawałam ciekawe oferty z kolejnych uczelni. Podziwiam go, że utrzymał się na tak wysokim poziomie szermierczym i podczas studiów regularnie wracał do Polski na Puchary Polski, gdzie szło mu bardzo dobrze. Przez ostatnie kilka lat żyliśmy na odległość, więc cieszę się, że teraz mieszkamy razem w Rzymie.

 

Razem debiutowaliście także na igrzyskach w Paryżu. Obecność bliskiej osoby w wiosce olimpijskiej pomaga czy może jednak utrudnia, bo oboje byliście w większym stresie?

 

Nie dość, że we dwójkę debiutowaliśmy na igrzyskach, to dodatkowo mieliśmy okazję przebywać ze sobą podczas zawodów. Dobrze, że chwilę wcześniej byliśmy razem na mistrzostwach Europy, więc mogliśmy się nauczyć, czego wzajemnie potrzebujemy. Mi obecność Jaśka bardzo pomogła. Dużo dała nam też współpraca z psychologiem sportowym, który nauczył nas też tego, że każde z nas potrzebuje trochę czasu dla siebie.

 

Co najbardziej zapamiętałaś z igrzysk w Paryżu?

 

Gdy wychodziłam na walkę drużynową, byłam tak rozemocjonowana, że prawie się rozpłakałam. Byłam od tego o krok. Dobrze, że zdołałam się powstrzymać, bo to było tuż przed wyjściem na planszę.

 

Zdarzało ci się coś takiego wcześniej?

 

Mam sporo medali mistrzostw świata kadetów i juniorów, ale czegoś takiego, jak na igrzyskach, jeszcze nie przeżyłam. Nigdy w życiu nie widziałam tak żywo reagujących kibiców. Pierwszy raz – z wrażenia – miałam problemy z wzięciem tchu czy normalnym oddychaniem. Atmosfera była niesamowita. Paryż już zawsze będzie mi się z tym kojarzył.

 

W trakcie igrzysk wokół waszej drużyny było sporo zamieszania, a to przez niejasne zasady powoływania do kadry. Pretensje o brak udziału w rywalizacji indywidualnej miała choćby Aleksandra Jarecka. Jak to wyglądało z twojej perspektywy?

 

Wiem, że na zewnątrz wiele się o tym mówiło, ale między nami nie było to aż takim problemem. Zasady były znane wcześniej, ja zajęłam jedno z dwóch najwyższych miejsc rankingowych i nikt nie podważał tego, że mam prawo wystąpić w turnieju indywidualnym. Jeśli chodzi o trzecią nominację, wszystko działo się poza nami, bo była to decyzja trenerów i związku. Z dziewczynami starałyśmy się utrzymywać dobre relacje, a przede wszystkim profesjonalne podejście, ponieważ wiedziałyśmy, że mamy wspólny cel.

 

Jakie masz marzenia na ten sezon?

 

Nadal intensywnie trenuję, ale próbuję też psychicznie troszkę sobie odpuścić i zwolnić, bo naprawdę rok kwalifikacji olimpijskich i same igrzyska były bardzo męczące.

 

Ostatnio zaangażowałaś się w akcję “Wykopmy e-pety na aut” przeciwko papierosom elektronicznym. Skąd taki pomysł?

 

To jest dla mnie ważne, bo na co dzień spędzam dużo czasu z nastolatkami i widzę, że coraz łatwiej uzależniają się od elektronicznych papierosów. Nie dość, że bardzo mocno sobie szkodzą, to szkodzą też planecie. Poprzez tę kampanię chciałabym dotrzeć do moich rówieśników, ponieważ nałóg nikotynowy w młodym wieku to większe ryzyko pozostania palaczem na resztę życia. Blisko połowa nastolatków swój pierwszy kontakt z paleniem ma właśnie poprzez jednorazowe e-papierosy.

 

Sama paliłaś?

 

Kilka razy próbowałam, ale szybko odpuściłam, bo zdałam sobie sprawę, że to bardzo szkodliwe. Konsekwencje społeczne tego nałogu mogą być bardzo poważne. Byłam w szoku, gdy usłyszałam, że w Polsce sprzedawanych jest sto milionów sztuk e-papierosów rocznie, a klientami są głównie młodzi ludzie. Liczę, że dzięki takim akcjom uda się wprowadzić zakaz sprzedaży e-papierosów.

Cała Hiszpania mówi o Szczęsnym i ter Stegenie. Flick nie ma wybor

Hiszpańscy dziennikarze zastanawiają się, czy w związku z powrotem do zdrowia Marc-Andre ter Stegen już niedługo wróci też do bramki Barcelony. W mediach trwa dyskusja, a odpowiedź jest prosta: nie wróci. Hansi Flick nie ma powodu, by rezygnować z Wojciecha Szczęsnego, który na własnej skórze odczuł, jak trudno jest zapracować na miejsce w składzie u niemieckiego trenera.

W poniedziałek hiszpańskie media z radością obwieściły, że Marc-Andre ter Stegen wziął udział w treningu Barcelony. 32-letni bramkarz, który we wrześniowym meczu z Villarrealem doznał poważnej kontuzji prawego kolana, jest coraz bliższy powrotu do pełnej dyspozycji po siedmiomiesięcznej przerwie.

Zdawkowa informacja w sprawie Niemca sprawiła, że w Hiszpanii rozpoczęła się kolejna dyskusja dotycząca Wojciecha Szczęsnego. Najpierw dziennikarze zastanawiali się, czy Barcelona powinna zatrudnić bramkarza, który przed chwilą przeszedł na emeryturę. Potem rozważali, czy w bramce drużyny Hansiego Flicka powinien stać Polak, czy jednak Inaki Pena. Jeszcze niedawno dywagowano nad nowym kontraktem dla Szczęsnego, a teraz dziennikarze zastanawiają się, czy w końcówce sezonu Flick postawi na Polaka, czy ter Stegena.

“Mundo Deportivo” napisało nawet, że niemiecki bramkarz niedawnym wywiadem chciał wywrzeć presję na rodaku. – Po sześciu miesiącach wróciłem do treningów z drużyną i czuję się sprawniejszy niż kiedykolwiek. Mam mnóstwo energii i świetną drużynę wokół siebie. Jestem chętny do gry, poradzę sobie z każdą presją. Jeśli będę dawał radę na treningach, dam trenerowi sygnał, że jestem gotowy – mówił ter Stegen.

W poniedziałek na stronie internetowej tego dziennika pojawił się też tekst zatytułowany “Powrót ter Stegena na horyzoncie”. “Najważniejsze jest to, że Niemiec widzi światełko w tunelu. Wszystko zaczyna się układać po jego myśli i pewnie niedługo zobaczymy go między słupkami. (…) Flick będzie musiał zdecydować, czy wrócić do pierwszego wyboru, czy pozostać przy Szczęsnym” – czytaliśmy.

Flick nie zmieni Szczęsnego
Podstawowe pytanie jednak brzmi: po co Flick miałby w tym momencie zmieniać bramkarza? Po kiepskim początku Szczęsny jest dziś jednym z liderów Barcelony, a niemal po każdym występie dziennikarze rozpływają się nad jego formą. Dyskusja o powrotnej zmianie w bramce wydaje się jałowa.

Szczęsny nie popełnia błędów, imponuje interwencjami, spokojem i pewnością siebie. W 19 występach Polak zachował aż 10 czystych kont, a Flick chwalił nie tylko jego formę, ale też mentalność. – Takiego doświadczenia, takiego bramkarza, ta drużyna potrzebowała – mówił niedawno Niemiec.

Poza tym Szczęsny stał się talizmanem Barcelony. Z nim w składzie Katalończycy nie przegrali jeszcze ani jednego spotkania, remisując zaledwie dwa. Ter Stegen to doskonały bramkarz, kapitan Barcelony, ale na dziś Szczęsny nie dał Flickowi żadnych argumentów do zmian.

Zresztą Niemiec pokazał już, że na miejsce w składzie jego drużyny trzeba sobie solidnie zapracować. W Barcelonie doświadczył tego też Szczęsny, który kontrakt podpisał na początku października, a na debiut przeciwko Barbastro czekał aż trzy miesiące.

Kiedy Polak wiązał się z Barceloną, wydawało nam się, że moment, w którym Flick posadzi Penę na ławce rezerwowych, to kwestia kilku dni. Niemiec okazał się jednak lojalny wobec Hiszpana i nie dał Szczęsnemu nic za darmo. Polak musiał wrócić do absolutnie najwyższej formy, by zapracować na szansę.

Ter Stegen musi trenować i czekać
Teraz to samo będzie czekało ter Stegena, który po operacj i długiej przerwie nie może być nawet blisko optymalnej dyspozycji. To, że Niemiec wrócił do treningów z drużyną, nie znaczy, że pracuje na najwyższych obrotach. – Zaczyna z nami treningi treningi, potem raczej już nie przebywa z zespołem na zajęciach. Jest zdrowy, to najważniejsze – mówił Szczęsny po meczu z Atletico w rozmowie z TVP.

Trudno więc wyobrazić sobie, by Flick postawił na niegotowego zawodnika. Zwłaszcza w kluczowym momencie sezonu, w którym Barcelona nie będzie miała nieważnych spotkań. Katalończycy wciąż walczą o potrójną koronę i naprawdę trudno wskazać moment, w którym Flick mógłby podjąć tak duże ryzyko.

Na dziewięć kolejek przed końcem La Liga Barcelona wyprzedza Real Madryt tylko o trzy punkty, ale to właśnie powrót ter Stegena w tych rozgrywkach wydaje się najbardziej prawdopodobny. Zwłaszcza jeśli Katalończykom wcześniej uda się zapewnić tytuł.

Puchary? Tu ter Stegen na szansę raczej liczyć nie może. W Lidze Mistrzów jego powrót oznaczałby konieczność wyrejestrowania Szczęsnego, a w finale Pucharu Króla o sukcesie lub klęsce w meczu z Realem zdecyduje tylko jedno spotkanie. To za duże ryzyko, które dziś Szczęsny ogranicza do minimum.

 

Świątek nie zagra dla Polski. Skomentował jej decyzję. “Więcej minusów

Iga Świątek zrezygnowała z występu w turnieju kwalifikacyjnym Billie Jean King Cup w Radomiu. Tomasz Wolfke w rozmowie z Przeglądem Sportowym Onet wskazał konsekwencje, jakie może nieść ze sobą decyzja wiceliderki rankingu WTA.

Już w dniach 10-12 kwietnia polskie tenisistki powalczą w Radomiu w turnieju kwalifikacyjnym w ramach Pucharu Billie Jean King. Nasze zawodniczki czeka rywalizacja z Ukrainkami i Szwajcarkami. Kibice liczyli, że na kolejny występ w reprezentacji zdecyduje się Iga Świątek. Tak się jednak nie stało.

“Podjęłam trudną decyzję. Wiem, że nie jest to informacja, której chcieli kibice, szczególnie polscy, niemniej to decyzja słuszna dla mnie na ten moment. Nie zagram w turnieju eliminacyjnym Billie Jean King Cup, który odbędzie się w Radomiu” – napisała wiceliderka rankingu WTA w oświadczeniu w mediach społecznościowych.

Decyzja ta wynika z chęci “skupienia się na sobie i na treningach”, a mimo to wywołała falę komentarzy. – Ta decyzja ma ogólnie więcej minusów – stwierdził Tomasz Wolfke w rozmowie z Przeglądem Sportowym Onet.

Ekspert Eurosportu zauważył, że brak Świątek może znacząco wpłynąć na wynik polskiej drużyny. Rywalki przyjadą bowiem do Radomia w najmocniejszych składach. Wolfke podkreślił, że bez drugiej rakiety świata Polska może mieć trudności z wygraniem turnieju. Magda Linette, liderka polskiej drużyny, będzie musiała stawić czoła takim zawodniczkom jak Belinda Bencić czy Elina Switolina.

Zdaniem Wolfke decyzja Polki się jednak broni. – Z punktu widzenia Igi na pewno jest uzasadniona i trzeba ją uszanować, jeżeli chce skupić się na indywidualnej karierze. Ona ma za chwilę ponad 4000 punktów do obrony na kortach ziemnych, a turniej w Radomiu rozgrywany jest w hali – ocenił.

– Jej tłumaczenie jest bardzo sensowne, nie ma się co do niego czepiać. Ma trochę gorsze wyniki, niż nas przyzwyczaiła i pewnie siebie samą też. Nadal nie są one jednak aż tak dramatyczne. Na pewno jest to powód, żeby skupić się bardziej na sobie niż na reprezentacji – dodał ekspert.

Nieobecność Świątek to nie tylko sportowa strata. Jak zauważył Wolfke, brak wiceliderki rankingu WTA to również ogromna strata marketingowa dla Polskiego Związku Tenisowego. Wydarzenie z udziałem Świątek mogłoby przyciągnąć więcej kibiców i sponsorów, co przełożyłoby się na większe zyski.

W Radomiu, obok Linette, Polskę będą reprezentować Maja Chwalińska, Katarzyna Kawa i Martyna Kubka. Magdalena Fręch, która miała również zagrać, została wyeliminowana przez kontuzję nadgarstka.

Hurkacz nie gra, a Polak w ćwierćfinale ATP. Cudowny powrót z 2:5, piękny sen trwa

Chociaż Hubert Hurkacz nie gra nigdzie w tym tygodniu, to emocje w głównym cyklu męskich rozgrywek dostarcza nam Kamil Majchrzak. 29-latek rywalizuje w turnieju ATP 250 w Marrakeszu i notuje najlepsze wyniki od kilku lat. Wczoraj wyeliminował rozstawionego z “6” Jaume Munara, a dzisiaj uporał się z będącym w dobrej formie Jesperem de Jongiem. W pierwszym secie Polak wrócił ze stanu 2:5 i triumfował po tie-breaku. Ostatecznie pokonał Holendra 7:6(3), 6:1 i awansował do ćwierćfinału, gdzie jego rywalem będzie Alexandre Muller.

 

30 miesięcy czekał Kamil Majchrzak na to, by odnieść zwycięstwo w głównej drabince imprezy rangi ATP Tour. Poprzednim razem dokonał tej sztuki jeszcze w październiku 2022 roku, podczas zmagań w Tokio. Wczoraj wyzerował licznik oczekiwania, po raz trzeci w karierze pokonując Jaume Munara, na dodatek w naturalnym środowisku Hiszpana. Polak pokonał faworyta pojedynku, notowanego na 55. miejscu w męskim zestawieniu, 6:4, 6:3.

 

Na kolejny mecz z udziałem naszego reprezentanta nie trzeba było długo czekać. Już dzisiaj przyszło mu rywalizować o ćwierćfinał ATP 250 w Marrakeszu z plasującym się na 98. lokacie Jesperem de Jongiem. Holender prezentował solidną formę w ostatnim czasie. Na przełomie stycznia i lutego dotarł do półfinału imprezy rangi “250” na nawierzchni twardej w Montpellier. Poprzednie tygodnie przyniosły finał Challengera w Murcii i półfinał w Gironie – w obu przypadkach rywalizacja toczyła na mączce. Holender był zatem bardzo dobrze przygotowany do marokańskich zmagań. Zapowiadało się bardzo ciekawe starcie o najlepszą “8”.

 

Kamil Majchrzak w ćwierćfinale ATP 250 w Marrakeszu. Kapitalna pogoń Polaka w pierwszym secieMecz rozpoczynał się od serwisu de Jonga. W pierwszych dwóch gemach nie obserwowaliśmy żadnej okazji na przełamanie, chociaż przy serwisie Majchrzaka doszło do rywalizacji na przewagi. Premierowy break point pojawił się w trakcie trzeciego rozdania. Wówczas Kamil miał szansę na 2:1, ale ostatnie trzy akcje trafiły na konto Jespera. Natchniony Holender ruszył do ofensywy i po chwili nie stracił ani jednego punktu przy podaniu Polaka. Tenisista z końcówki pierwszej setki przedłużył serię wygranych wymian do 11 z rzędu i wyszedł na prowadzenie 4:1.

 

Mimo niekorzystnej sytuacji, nasz reprezentant zdołał odrobić straty. Swoją pogoń rozpoczął od stanu 2:5. Najpierw utrzymał własne podanie, a później miał 40-0 w gemie, w którym de Jong mógł zamykać seta. Majchrzak nie zdołał wykorzystać żadnej z tych trzech szans – dwukrotnie zepsuł return, potem posłał piłkę w siatkę. Po nieudanym dropszocie przeciwnika pojawiła się jednak czwarta okazja. Tutaj Kamil miał sporo szczęścia. Będąc przy siatce nie obrał najlepszego kierunku do ataku, przez co nadział się na loba ze strony rywala. Jesper wyrzucił piłkę na długość i Polak wrócił do gry. Po dziesięciu rozdaniach na tablicy wyników zrobiło się 5:5.

 

Ostatecznie o losach partii rozstrzygał tie-break. Decydująca rozgrywka rozpoczęła się od punktu zdobytego przez de Jonga. Później nastąpiła jednak seria po stronie Majchrzaka, która całkowicie odmieniła rywalizację w kluczowym fragmencie pierwszego seta. Polak wygrał cztery akcje z rzędu i przejął kontrolę nad wydarzeniami. Później nasz tenisista utrzymywał już bezpieczną przewagę, miał co najmniej dwa “oczka” różnicy. Ostatecznie premierowa odsłona trafiła na konto Kamila rezultatem 7:6(3).

 

Drugi set od początku układał się po myśli Polaka. Już w drugim gemie udało się wywalczyć przełamanie, chwilę później zrobiło się już 3:0 dla naszego reprezentanta. Przy stanie 4:1 rywal poprosił o wizytę fizjo na korcie. Po powrocie do gry Jesper nie zdołał już dołożyć ani jednego “oczka” na swoje konto. Zawodnik z Piotrkowa Trybunalskiego kontrolował sytuację do końca meczu i ostatecznie triumfował 7:6(3), 6:1.